ไฟรักกลางสายฝน

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2 ... 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 ก.ย. 62


 

อาจเพราะฝนตกตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ผู้คนจึงพร้อมใจกันมารวมตัวที่ห้องอาหารจนแน่นขนัด สุดแดนจึงยกเลิกโต๊ะที่สั่งจองไว้แล้วออกไปยืนรอฝนทิพย์อยู่แถวหน้าห้องอาหาร

เขารออยู่นานจนพนักงานต้อนรับหน้าประตูเริ่มทำตัวไม่ถูก ได้แต่สงสัยว่าเจ้านายใหญ่มาเดินไปเดินมาอยู่แถวนี้ทำไม มาตรวจงานหรือว่ามารอใคร... จนกระทั่งเวลานัดหมายผ่านไปสิบกว่านาทีพวกเขาก็ได้คำตอบ

สุดแดนจับตามองหญิงสาวร่างสูงเพรียวเดินทอดน่องมาอย่างไม่เร่งรีบ ผิดกับอาการร้อนอกร้อนใจของเขาลิบลับ แต่เขาไม่คิดถือสาเมื่อสังเกตได้ว่าเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้ว จากชุดสูทกางเกงแบบกึ่งทางการเมื่อเช้ามาเป็นเดรสกระโปรงยาวสีครามแบบเรียบง่ายแต่มองแล้วสบายตาเป็นที่สุด

“อ้าว แดน จะกลับแล้วเหรอคะ”

ชายหนุ่มรีบเดินไปหาด้วยความดีใจ แต่กลับต้องกลอกตาใส่คำทักทายคำแรกของเธอ... นี่ฝนทิพย์คิดว่าเขาเป็นผู้ชายแบบไหนที่ผู้หญิงมาผิดเวลานัดนิดหน่อยก็งอนจนชิ่งหนี

“เปล่า แต่ข้างในคนเยอะ ผมเลยว่าจะพาคุณขึ้นไปกินกันข้างบน”

ฝนทิพย์เผลอหน้าร้อนกับคำชวนสะกิดหู และคิดว่าเธอไม่ได้คิดลึกไปเองด้วยเพราะรอยยิ้มร้ายลึกที่มุมปากของคนชวนบอกให้รู้ว่าเขาคิดทุกคำที่พูดจริงๆ

“ไปเถอะ ผมสั่งอาหารขึ้นไปส่งแล้ว” คนเปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาสรีบฉวยโอกาสโอบบั้นเอวหญิงสาวเป็นการเร่ง แต่ฝนทิพย์รีบฝืนตัวไว้

“เอ่อ แต่...”

“ทำไม กลัวเหรอ” คำสมประมาทมาพร้อมแววตาท้าทาย ฝนทิพย์มองเห็นเจตนาที่อีกฝ่ายสื่อออกมาเด่นชัดกว่าคำพูด

“แดนก็รู้ว่าฝนไม่ใช่คนขี้ขลาด”

“รู้สิ คุณกล้าทุกอย่าง กล้าแม้กระทั่งทิ้งผัว”

“แดน!

ฝนทิพย์ทำท่าจะสะบัดตัวออกห่าง แต่ท่อนแขนของสุดแดนรั้งไว้แน่นขึ้น หญิงสาวถลึงตาใส่จอมวายร้ายก่อนจะรีบหันมองด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกัน แล้วก็ต้องหน้าซีดเมื่อเห็นพนักงานสองคนที่หน้าห้องอาหารกำลังจับตามองมาทางนี้

“ขอโทษที่พูดตรงไปหน่อย แต่ไปกับผมเถอะ ผมคิดถึงคุณ อยากมีเวลาอยู่กับคุณตามลำพังจริงๆ นะ”

เสียงของสุดแดนอ่อนลงในประโยคท้าย ทำให้ฝนทิพย์ยอมอ่อนลงเพราะเหตุผลเดียวกัน

.........................

อีบุ๊คพร้อมโหลดแล้วค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น