เมียบังเอิญอ้อนรัก

ตอนที่ 4 : 1. เจ้านายอกหัก /4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62

ขวัญข้าวเดินไปจับลูกบิดประตู พอรู้ว่ามันไม่ได้ล็อคก็ผลักเปิดเข้าไปอย่างไม่ลังเล

“นายขา หลับหรือยังคะ”

ถามเบาๆ ก่อนกวาดตามองผ่านความมืดสลัว เห็นร่างใหญ่นอนแผ่อยู่บนเตียงในท่าที่เท้าทั้งสองข้างยังวางอยู่บนพื้น เขาไม่ได้เปิดไฟในห้องเลยสักดวง แสงสว่างที่มีอยู่ก็ผ่านเข้ามาทางกระจกหน้าต่างเท่านั้น และที่เธอตกใจกว่าก็คืออากาศในห้องอบอ้าวมาก

“ตายแล้ว ลืมเปิดแอร์”

ขวัญข้าวรีบวิ่งไปหารีโมทเปิดแอร์ รู้สึกผิดที่ไม่ได้เข้ามาดูแลเจ้านายในเรื่องนี้ก่อน ปล่อยให้เขานอนร้อนอยู่ได้ตั้งนานสองนาน นี่ถ้าเธอกลับบ้านไปโดยไม่ได้เข้ามาดู ไม่อยากนึกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เสร็จจากเปิดแอร์หญิงสาวก็มาหยุดอยู่ข้างเตียง เพื่อควานหาสวิชต์โคมไฟที่หัวเตียง ด้วยคิดว่าไม่ควรเปิดไฟดวงใหญ่บนเพดานให้รบกวนการหลับของเจ้านายหนุ่ม แต่ไม่ทันได้แตะก็ต้องสะดุ้งเมื่อถูกคนตัวใหญ่ลุกขึ้นมารวบตัวเธอเข้าไปกอดจากด้านหลัง

“เจน เจนกลับมาแล้วเหรอ” เสียงอ้อแอ้บอกให้รู้ว่าเขาเมายิ่งกว่าเมื่อครู่ไม่น้อย

“ไม่ใช่คุณเจนค่ะ นี่ข้าวเองค่ะนาย”

“เจน ฉันคิดถึงเธอ ฉันรักเธอนะ กลับมาอยู่ด้วยกันนะเจน”

“โธ่ นาย” ขวัญข้าวหันกลับมากอดคนพร่ำเพ้อด้วยความสงสารจับใจ และรับรู้ทันทีว่าร่างใหญ่ในอ้อมกอดตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เจน เจน”

โตมรกอดรัดร่างนุ่มไว้เต็มอ้อนแขน ปล้ำจะหอมแก้มที่เบี่ยงหลบด้วยความตกใจ

“นายขา นี่หนูนะคะ ไม่ใช่คุณเจนตา อย่าค่ะ”

แต่คนขาดสติก็ไม่ฟัง ยังพร้ำเพ้อและปล้ำกอดจูบร่างในอ้อมแขนด้วยความปรารถนาที่ฉีดพล่านอยู่ในกาย

“ฉันคิดถึงเธอนะเจน”

ขวัญข้าวอยากจะร้องไห้ อยากจะผลักไสร่างใหญ่ออกห่างแต่สัมผัสจากริมฝีปากอุ่นร้อนของโตมรทำให้เธอใจสั่น เสียงออดอ้อนของเขาก็ทำให้เธอใจอ่อน

ด้วยความรักที่มีอยู่ในใจทำให้สงสารคนตรงหน้าเกินกว่าจะผลักไส สองมือน้อยจึงจับประคองวงหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่เธอเฝ้าฝันหาด้วยความรักและเทิดทูนบูชาขึ้นมามองให้เต็มตา

ถ้ามันจะเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้ ถ้าเขาจะไม่รู้เลยว่าทำอะไรลงไปกับเธอ ก็ไม่เป็นไร เธอโตแล้ว รู้ตัวดีว่ารักเขาและต้องการใกล้ชิดเขามากแค่ไหน ในเมื่อเขาเลิกกับแฟนแล้วเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่กำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องด้วยซ้ำ

เธอกำลังช่วยให้เจ้านายซึ่งเป็นผู้ชายที่เธอรักหายเศร้า เธอจะยอมทุกอย่างที่เขาต้องการ เพราะถ้าโตมรเป็นทุกข์อยู่แบบนี้เธอจะมีความสุขได้อย่างไร

“นายขา หนูจะช่วยนายนะคะ” ขวัญข้าวพยายามมองสบตาคนที่แทบจะลืมตาไม่ขึ้น

“หนู...” เสียงกระซิบเพียงเบาๆ คล้ายกำลังสงสัยอะไรสักอย่างทำให้ขวัญข้าวยิ้มได้

“ค่ะ หนูเอง” หรือเขาจะรู้แล้วว่าเป็นเธอ... เป็นขวัญข้าว ไม่ใช่เจนตา

โตมรหรี่ตามองหน้าคนพูดแล้วส่ายหน้า ก่อนจะเอนกายลงซบร่างที่รีบอ้าแขนรับ

.......................

มีอีบุ๊ค และ ติดเหรียญ ที่ Meb / readAwrite / ธัญวลัย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

8 ความคิดเห็น