Ghost sense รหัสลับสื่อวิญญาณ(yaoi)

ตอนที่ 8 : sense 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.พ. 56

ดีจ้า!!! แวบมาแต่งค่า อยู่ในช่วงสอบมาแต่งคลายเครียดจ้า
--------------------------------------------------------------------------------------------------

 
    -วันต่อมา-

    วันนี้มีเรียนกันตามปกติ ถึงแม้ว่าแต่ละคนยังดูกลัวๆกับเหตุการณ์เมื่อวานที่อยู่ก็เกิดมีคนตาย

ขึ้นมา แต่ผมว่าอีกหน่อยเรื่องก็คงซาไปเองแหละ มนุษย์ก็เปลี่ยนควมสนใจได่ง่ายๆอยู่แล้ว

=_=^^

     ผมมาร.ร.เช้ามากวันนี้เพราะโดนยัยฮานะปลุกแต่เช้า เนื่องจากเธอเป็นเวรทำความสะอาด

ที่ร.ร. เลยปลุกผมให้ตื่นจากความฝันซ้ำซากที่ฝันอยู่ได้ทุกวัน ไม่ว่าผมจะพยายามไม่สนใจมัน

แต่เหตุการณ์ตอนเด็กมันกลับตามมาหลอกหลอนผมอยู่เสมอ

      ก็อย่างที่ว่าแหละ ผมเลยต้องมาเดินเตร่อยู่ที่ร.ร.ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ถ้าไม่ใช่เพราะผม

ชินกับบรรยากาศชวนสยองแบบนี้แล้วละก็ผมคงไม่กล้าเดินคนเดียวอย่างนี้หรอก

'นี่ๆ นายคือ ฮานากะที่เป็นที่เล่าลืออยู่ในตอนนี้หรือเปล่า' อยู่ก็มีน้ำเสียงเย็นเยือกที่ฟังดูนุ่มนวล

ลอยมากระทบหูของผม ทำให้ผมหันกลับไปมองช้าๆ

       ตรงหน้าผมคือ หญิงสาวที่ดูแล้วน่าจะเป็นวัยคนทำงาน ผมเดาว่าเป็นครู เพราะที่นี่คือร.ร.

(เออ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย:ไร) เธอมีผมสีดำที่ยาวแค่บ่า แล้วก็ตาสีน้ำตาลที่ดูเศร้าสร้อย ที่สำคัญ

เสื้อของเธอที่ผมไม่แน่ใจว่าสีของมันจริงๆเป็นสีอะไร เนื่องจากมันได้ถูกย้อมไว้ด้วยสีแดงของ

เลือด......

"ใช่ ฉันคือฮานากะ แต่ไอ้ที่เล่าลือนั้นมันคืออะไรกัน-_-^"

'ก็ในหมู่วิญญาณน่ะ เธอดังมากๆเลยน่ะสิ เขาบอกว่าถ้าอยากให้ช่วยอะไรก็มาขอเธอได้' เวรละ

สิ อย่างนี้ก็ไม่ได้มีเวลาว่างเลยน่ะสิ วันหลังจะไม่ช่วยอะไรพวกนี้อีกแล้ว :(

"มีเรื่องอะไรว่ามาสิ ว่าแต่เธอเป็นครูของที่นี่ด้วยหรอ"

'อืม แต่เธอไม่เคยเห็นฉันหรอก เพราะฉันสอนม.ต้น^^'

"เอาเถอะ ว่ามาสิ" ผมตัดบทอย่างโหดร้าย(แต่ไม่ใช่สำหรับผม) จนเธอหน้าเหวอเล็กน้อย

'เออ ก่อนอื่น ฉันชื่อ ซาซานะ คาซึกิ คือว่าอยากให้เธอช่วยตามหาสร้อยข้อมือให้ฉันหน่อยได้

มั้ย' เธอขอ

"ได้สิ แล้วเธอไปทำตกที่ไหนล่ะ" ผมถาม เพราะถ้าไม่บอก ผมจะไปตรัสรู้ไปอย่างไรจิงมั้ยครับ

'อืม น่าจะอยู่กับตำรวจล่ะมั้งนะ' เมื่อได้ยืนคำตอบ ผมถึงกับหันควับไปมองคาซึกิอย่างเร็ว

"ทำไมล่ะ?"

'เอาเถอะ ไหนๆก็ไหนๆแล้วฉันก็ขอบอกไว้ล่ะกันว่าฉันตายยังไง' เอ...ทำไมรู้สึกว่าลางไม่ดีแล้ว

ไงเนี่ยแหละ ใครก็ได้บอกผมทีว่าผมคิดไปเอง

            'คือว่า ฉันโดนฆ่าข่มขืนน่ะนะ...'



             ว่าไงน้าาาาาาาาาา!!!!!????

     
ในเสี้ยวนาทีนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองแข็งทื่อขึ้นมาชั่วขณะ มึนงง ไม่รับรู้สิ่งอื่น พลางรู้สึกว่าดวง

ตาของผมเริ่มร้อนขึ้นมา

'ปะ...เป็นไรรู้เปล่า ทำไมเงียบล่ะ เอ๊ะ?เธอร้องไห้นี้!!' เธอร้องออกมาเมื่อหยดน้ำใสๆหล่นล่วง

ลงมาจากนัยต์ตาสีชมพู(ซึ่งผมไม่ค่อยชอบมันเท่าไร)ของผม แล้วมันก็หยุดไม่ได้

'ร้องทำไมเนี่ยเธอไม่รู้จักฉันสักหน่อย อย่าร้องไห้ให้คนที่เธอไม่รู้จักเลยดีกว่า' เธอพยายามที่จะ

ปลอบให้ผมหยุด แต่น้ำตาของผมไม่หยุดง่ายอย่างนั้นเพราะว่า...

"เธอรู้หรือเปล่าว่า ทำไมฉันถึงมองเห็นพวกเธอ" เธอส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ

 "ก็เพราะว่า....

                         พวกเธอเป็นทุกข์ใจ แต่วิญญาณนั้นร้องไห้ไม่ได้

                      ฉันจึงร้องไห้แทนพวกเธอยังไงล่ะ
"

   ผมตอบไปอย่างนั้น.........

-------------------------------------------------------------------------------------------------

 
       ค่าาาาา ก็จบไปอีกตอนแล้วนะค่ะ ช่วงนี้คงพอก่อนค่ะ สอบอยู่

ยังไงก็ฝากตอนนี้ไว้ด้วยนะค่ะ


 
ป.ล. ใครก็ได้ช่วยปลอบให้ฮานากะคุงหยุดร้องไห้ด้วยนะค่ะ เนี่ยยังไม่หยุดเลย

ฮานากะ: ก็ไม่ไม่หยุดนี่ครับ(พูดทั้งๆที่หน้าตาย แต่น้ำตายังไหลไม่หยุด)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #18 nean (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:53
    ควรยาวหนอยนะคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:55
    #18
    0