โกดัง Fic Detroit Become Human

ตอนที่ 8 : [Fic Detroit Become Human AU] Aggressive Cat -1-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61

[Fic Detroit Become Human AU] Aggressive Cat -1-

*ฟิคนี้เป็นฟิคAUของเกมส์Detroit Become Human เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในฟิคนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้เขียนเท่านั่น ดังนั่นคาร์แรคเตอร์ตัวละครอาจจะมีการผิดเพี้ยนไปบ้างตามแต่เนื้อเรื่องจะดำเนินไป*




 

ท่ามกลางสายฝนที่กำลังตกปรอยๆไม่หยุดในเวลานี้ ร่างอวบสีเทาดอกเลาที่เลอะไปด้วยคราบเปื้อนสีดำปนๆกับสีแดงของเลือดที่ไหลบริเวณสีข้างกระโดดลงมาจากรั้วบ้านหลังหนึ่งด้วยท่าทางอ่อนแรง ใบหูแหลมบนศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นขนหยาบๆที่ดูเหมือนจะไม่ได้รับการดูแลที่ดีมานานแล้วเอียงไปด้านข้างเล็กน้อยราวกับกำลังเงี่ยมฟังเสียงอะไรบางอย่าง ก่อนที่ร่างอวบจะทรุดตัวลงนอนหมอบอยู่หลังกล่องลังที่มันคิดว่าคงพอจะหลบฝนได้บ้าง


เมนคูนตัวใหญ่คู่ตัวหลบสายฝนที่กำลังตกอยู่ในตอนนี้ เส้นขนเปียกลู่ ร่างของมันสั่นน้อยๆจากความหนาวและความเหนื่องล้าจากการเสียเลือดไปจำนวนหนึ่ง


มันหนีรอดออกมาแล้ว...แต่มันกำลังคิดว่าตัวเองคงต้องตายอยู่ตรงนี้...


ยังไม่อยากตาย...


แผลที่ยังไม่มีท่าทีว่าเลือดจะหยุดไหล มันก็ไม่มีแรงพอที่จะเลียรักษาแผลตัวเอง ร่างใหญ่ได้แต่นอนหมอบคู่อยู่ข้างกล่องลังที่พอจะบังสายฝนให้มันได้บ้าง


ราวกับนับเวลารอความตาย

.

.

.

.

ตุบ!


ถุงขยะสีดำสนิทใบใหญ่ที่ถูกปิกปากถุงสนิทแล้วถูกวางลงในถังขยะใบใหญ่ มือเรียวกางร่มสีขาวเพื่อกันฝนที่ตกปรอยๆอยู่ไม่ให้ตัวเองเปียก


ทีนี้ก็เรียบร้อย...หืม?


ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนัทเหลือบไปเห็นก้อนขนสีเทาดอกเลาที่โผล่ออกมาจากด้านหลังกล่องลังใบใหญ่ แววตาฉายแววสงสัยอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้แล้วย่อตัวลงเพื่อให้เห็นว่าก้อนขนที่เห็นนั่นมันคืออะไร กล่องลังถูกเลื่อนออก


“แมว?” เด็กหนุ่มจ้องมองก้อนขนสีเทาดอกเลาที่คู่ตัวขดอยู่หลังกล่องลังเมื่อครู่ ลมหายใจของมันแผ่วเสียจนน่าหวั่นใจ เลือดสีแดงจางๆบนพื้นเปียกเพราะน้ำฝน แมวตัวนี้มีบาดแผลต้องรักษา


ต้องรีบพาไปรักษา!


มือเรียวเอื้อมออกไปรวบร่างใหญ่บอบช้ำขึ้นไว้ในอ้อมแขนก่อนที่ร่างโปร่งจะออกตัวอุ้มเจ้าแมวที่สลบไปเพราะพิษบาดแผลเข้าบ้านเพื่อหาผ้าขนหนูสะอาดๆห่อตัวของมันไว้แล้วออกจากบ้านมาโบกแท็กซี่เพื่อพามันไปที่โรงพยาบาลสัตว์ที่ใกล้ที่สุด


มือเรียวลูบเส้นขนสีเทาดอกเลาหยาบกระด้างอย่างเบามือหลังจากที่ขึ้นรถแท็กซี่เรียบร้อยแล้ว ร่างในอ้อมแขนสั่นด้วยความหนาว เด็กหนุ่มทำได้เพียงแค่กอดมันไว้เพื่อให้ความอบอุ่นแก่มัน


“รอก่อนนะ ผมจะพาไปรักษา แข็งใจไว้นะครับ” เสียงนุ่มติดจะแหบเอ่ยขึ้นเบาๆราวกับกำลังปลอบเมนคูนที่ตัวสั่นในอ้อมแขนตอนนี้


ร่างของเจ้าแมวหยุดสั่น...และขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มจนคนอุ้นถึงกับเผยยิ้มเล็กๆออกมา


รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าจอดหน้าคลินิคสำหรับสัตว์เลี้ยง

.

.

.

.

สิ่งแรกที่รับรู้ได้คือแสงสว่าง


นั่นทำให้ดวงตาสีฟ้าสดปิดลงอีกครั้งเมื่อแสงจากหลอดไฟเหนือศีรษะสาดเข้ามาเมื่อลืมตาขึ้น ก่อนที่จะปรือเปิดขึ้นมาใหม่ กระพริบตาให้ดวงตาปรับกับแสงสว่างจ้าที่ได้รับ เจ้าเมนคูนตัวใหญ่มองไปรอบๆอย่างมึนงงเมื่อตื่นมาพบกับสถานที่สีขาวที่ไม่คุ้นเคย!


ที่นี่ที่ไหน!?! หรือตัวมันจะถูกจับไปอีกแล้ว!!


แต่เมื่อมันขยับตัว ความเจ็บปวดแปล็บเข้าสู่สมองการรับรู้จนเจ้าเหมียวส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นขนสีเทาก้มลงมองขาหน้าที่ถูกเจาะสายยางอะไรสักอย่างไว้พร้อมกับมองผ้าพันแผลสีขาวที่พันอยู่ข้างลำตัวที่แสนอึดอัด


ซึ่งมันไม่ชอบเอาเสียเลย


“แง้ว!!” ไม่รอช้า เจ้าแมวตัวโตจัดการกัดกระชากสายที่เจาะเข้าร่างกายของมันออกจนหยดเลือดกระเซ็น ถึงแม้จะเจ็บแต่มันก็ไม่สนใจก่อนที่ร่างที่ปกคลุมไปด้วยขนสีเทามอมแมมจะกระโดดลงจากโต๊ะที่มันนอนอยู่ ดวงตาดุสีฟ้าสดมองไปรอบๆเพื่อหาทางหนีทีไล่


จมูกฟุดฟิดพร้อมกับยู่หน้าเมื่อได้กลิ่นยาที่ไม่ชอบ


ต้องหนีออกจากที่นี่


ร่างใหญ่คิด


แอ๊ด...


เสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างของมนุษย์ผู้หญิงสวมชุดสีขาวที่ก้าวเข้ามา ทำให้ร่างใหญ่สบโอกาสวิ่งหนีสวนกับพยาบาลที่เปิดเข้ามาจนหญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆก็ถูกร่างใหญ่วิ่งสวนออกไป


“แมวหลุดค่ะ! ใครก็ได้ช่วยจับมันที!!” เสียงของพยาบาลคนนั่นเรียกความสนใจของคนหลายคนที่พาสัตว์มารักษาได้เป็นอย่างดี สุนัขหลายตัวเห่าลั่นเมื่อเห็นร่างใหญ่สีเทายามที่วิ่งผ่าน เจ้าหน้าที่พยายามจับมัน แต่มันก็ดิ้นหลุดไปได้เสมอถึงจะเจ็บอุ้งเท้าที่เพิ่งจะกระชากสายที่เจาะเข้าร่างกายออกจนหยดเลือดที่ควรจะหยุดกระจายไปทั่วเป็นรอยเลือดเมื่อมันออกตัววิ่ง


ความชุลมุนเกิดขึ้นภายในคลินิครักษาสัตว์เมื่อเมนคูนตัวใหญ่ไม่ยอมอยู่นิ่งให้จับแม้แต่น้อย มันส่งเสียงขู่ เขี้ยวเล็บที่มีถูกนำมาใช้จนมนุษย์ไม่อยากเอื้อมมือมาจับมันได้


ต้องหนี!!


ร่างใหญ่คิดเพียงเรื่องนี้ ดวงตาดุสีฟ้าสดสอดส่ายสายตามองหาทางออกจนสังเกตเห็นประตูบานเลื่อนอัตโนมัติบานหนึ่งเข้า ไม่รอช้า มันกระโจนตรงไปยังประตูบานนั่น ในตอนนั่นเอง มนุษย์คนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาพอดี


เสี้ยววินาทีที่ร่างใหญ่คิดว่าอิสรภาพของมันอยู่ไม่ไกล ร่างของมันก็ถูกรวบขึ้นอ้อมแขนของมนุษย์ที่กำลังเดินสวนเข้ามาภายในคลินิค ส่งผลให้มันดิ้นรนเอาตัวรอดจากการจับกุม แผลที่สีข้างฉีกจากการดิ้นไปมาจนเลือดสีสดไหลย้อมผ้าพันแผลสีขาวเป็นดวงๆ เล็บแหลมขวนมือที่จับมันไว้ ฝังเขี้ยวลงบนเจ้าของมือขาวจนเลือดซิบ


แต่ถึงแบบนั่น มนุษย์คนนี้ก็ยังไม่ยอมปล่อยมันเสียที!!


“ฟื้นมาก็ซ่าเลยนะครับ ดูสิ แผลฉีก เลือดออกหมดแล้ว” เสียงนุ่มติดจะแหบดังขึ้น ทำให้ร่างใหญ่หยุดชะงักไป


ทำไมเสียงมันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินมาก่อน...


ดวงตาดุสีฟ้าสดเลื่อนขึ้นมองใบหน้าของมนุษย์ที่อุ้มมันไว้ ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนัทกำลังมองมันอยู่ ร่างใหญ่ชะงักไปเมื่อเห็นแววตาที่จ้องมองมา


เต็มไปด้วยความยินดีและความเป็นห่วงเป็นใยที่มันไม่เคยได้รับมาก่อน


เมนคูนสีเทาขนมอมแมมควรที่จะพยศกว่านี้เพื่อหลีกหนีมือของมนุษย์มันเกลียด มันควรที่จะตะบปใบหน้าของคนอุ้มเพื่อให้ปล่อยตัวมัน มันควรที่จะกัด ถีบ ข่วนเพื่อให้มันได้เป็นอิสระ แต่เมื่อสบตากับแววตาแบบนั่นของมนุษย์ที่อุ้มมันอยู่ มันกลับหยุดนิ่ง ไม่ทำอย่างที่คิด


ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มอ่อนโยน มือเรียวที่เต็มไปด้วยบาดแผลที่ถูกเจ้าแมวที่อุ้มอยู่กัดและข่วนกระชับร่างในอ้อมแขนอุ้มให้ดีแล้วเดินเข้าไปภายในคลินิคที่เจ้าหน้าที่บางคนเหนื่อยอ่อนกับการไล่จับแมวที่หลุดออกมาจากห้องพักฟื้น


“ทำแผลให้มันใหม่ทีนะครับ” ร่างโปร่งยิ้มให้กับคุณหมอที่ยิ้มแห้งๆส่งมาให้


วุ่นวายเพราะเจ้าแมวนี่ยังต้องกลับมารักษามันอีกหรอ...


ดวงตาดสีฟ้าสดพองขนแยกเขี้ยว ไม่ยอมให้มนุษย์หน้าไหนแตะตัวมันทั้งนั่น คุณหมอและพยาบาลทำสีหน้าลำบากใจเมื่อเจ้าแมวนี่ไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยสักนิด รู้งี้ฉีกยาสลบให้ก่อนก็ดี


ติดแต่ว่าเด็กหนุ่มเจ้าของแมวนั่งยิ้มมองมาอยู่ ทำให้ไม่ได้ทำอย่างที่ใจนึกสักที กว่าจะทำแผลให้มันได้ คุณหมอกับพยาบาลก็ได้แผลไปหลายแผล


เด็กหนุ่มจัดการเรื่องค่ารักษาพยาบาลแมวที่ไม่ใช่แม้แต่ของตัวเอง เมนคูนสีเทาตัวใหญ่ก็ยังไม่ยอมแม้แต่ลดการป้องกันตัวเองลง ถึงขนาดตอนที่ร่างโปร่งเดินกลับมาหามันเพื่อพากลับบ้าน มันก็ไม่ยอมที่จะขยับไปไหน ท่าทางสิ้นฤทธิ์ให้กับเด็กหนุ่มในตอนแรกหายไป กลับมาเป็นแมวก้าวร้าวที่ไม่ยอมคนเหมือนเดิม


ตอนแรกมันเผลอตัวไปหน่อยเท่านั่นเองนั่นแหละ!!


“กลับกันเถอะครับเจ้าเหมียว” มือเรียวที่ได้รับการทำแผลเรียบร้อยแล้วเอื้อมไปหาร่างใหญ่ที่นั่งขดอยู่บนเก้าอี้ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงคำรามในลำคอดังลอดมา ดวงตาดุสีฟาสดมองมาที่เด็กหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจจนร่างโปร่งขมวดคิ้วเรียวสีน้ำตาลเข้มอย่างแปลกใจว่ามันเป็นอะไรไป ตอนแรกยังยอมให้อุ้มอยู่เลย


จริงๆมันก็ขอบคุณมนุษย์ตรงหน้าอยู่หรอกที่พามันมารักษาแผล ทำให้รอดจากความตาย แต่เรื่องนั่นกับเรื่องนี้มันไม่เหมือนกัน! มันจะไม่ยอมอยู่กับมนุษย์อีก!!


เด็กหนุ่มมองแมวก้าวร้าวที่ไม่ยอมให้ตัวเองจับนิ่ง ดวงตาสีเฮเซลนัทจ้องสบกับดวงตาดุสีฟ้าสดอย่างไม่ละกันไปไหน เด็กหนุ่มเห็นร่องรอยความไม่ไว้ใจจากเมนคูนตรงหน้า


“รักษาแผลให้หายก่อน แล้วหลังจากนั่นจะไปไหนก็ได้ครับ” ในที่สุด เสียงนุ่มติดจะแหบก็ดังมาจากริมฝีปากบาง ใบหูสามเหลี่ยมบนศีรษะกระดิกเบาๆราวกับกำลังตั้งใจฟัง “ไปตอนนี้ ตอนที่แผลยังไม่หายลำบากนะ อยู่กับผมก่อน จนแผลหายแล้วนายจะไปไหนก็ได้”


เหมือนจะบ้า มายื่นข้อเสนอให้กับแมวแบบนี้ แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มก็ทำแบบนั่นไปแล้ว


แต่ว่า เมื่อร่างใหญ่ของเจ้าเหมียวลุกขึ้นพร้อมกับกระโดดลงมายืนบนพื้นแล้วเดินนำเด็กหนุ่มไปที่ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติ ไม่วายหันมาส่งเสียงร้องราวกับกับกำลังเร่งให้เขาเดินตามไปแบบนั่น มันก็ทำให้เด็กหนุ่มเลิกคิ้วนิดที่มันฟังรู้เรื่อง


“แง้ว!


“ครับๆ ไปแล้วครับ”


เจ้าเหมียวไม่อยากจะอยู่กับเจ้ามนุษย์นี้นัก แต่จนกว่าแผลจะหาย การมีที่คุ้มกบาลก็ดีกว่าต้องไปนอนข้างถนนทั้งๆที่ร่างกายไม่พร้อมนั่นแหละ!!


“ก่อนอื่น ผมชื่อคอนเนอร์นะครับ”


“แง้ว!!!” เมนคูนสีเทาส่งเสียงร้องราวกับกำลังรำคาญ

.

.

.

.

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผมนะครับ” คอนเนอร์เอ่ยพร้อมกับยิ้มบางๆให้กับเจ้าแมวที่เดินตามเข้ามาภายในบ้าน ดวงตาดุสีฟ้าสดกวาดสายตามองไปรอบๆพลางสงสัย...


บ้านหลังนี้มีคนอาศัยอยู่ตรงจริงๆหรือ


บ้านเดี่ยวหลังเล็กชั้นเดียวนี้ โล่งพอสมควร มีเฟอร์นิเจอร์อยู่เพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั่น โซฟา ตู้หนังสือ โต๊ะอาหารในห้องครัว เฟอร์นิเจอร์ครัว ห้องน้ำ และเตียงในห้องนอน บ้านหลังนี้ไม่มีรูปเลยสักใบเดียว ไม่มีร่องรอยของการเจริญเติบโตหรือแม้แต่พ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่ของเจ้ามนุษย์เจ้าของบ้าน ราวกับเด็กคนนี้ไม่ได้มองบ้านหลังนี้เป็นบ้านด้วยซ้ำ


เมนคูนสีเทาดอกเลาสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวของมนุษย์ตรงหน้า


“ตามสบายเลยนะครับ คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของนายเอง” ร่างโปร่งปิกประตูบ้านพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องครัว หยิบชามและหยิบนมหนึ่งกล่องออกมาจากตู้เย็นแล้วรินนมลงในชามใบนั่น มือเรียวเต็มไปด้วยบาดแผลจากเจ้าเมนคูนเองวางชามใส่นมวางบนโต๊ะ


ร่างใหญ่กระโดดขึ้นมาบนโต๊ะพลางมองนมในชาม


“ทานได้เลยครับ พรุ่งนี้ผมจะซื้อปลามาให้นะครับ” เสียงนุ่มเอ่ยอนุญาตพลางยิ้มเล็กๆบนใบหน้า


ใช้รอยยิ้มเปลื้องไปรึเปล่าเนี่ย!?!


เจ้าเหมียวคิดแต่ก็ก้มลงเลียนมในชามแต่โดยดี บอกตามตรง มันหิวมากๆ ตั้งแต่หนีออกมาจากที่นั่น มันก็แทบจะไม่ได้กินอะไรให้ตกถึงท้องเลย ดังนั่น ไม่นานนัก นมในชามนั่นก็หมดลงอย่างรวดเร็ว


“คงจะหิวจริงๆสินะครับ หมดเร็วขนาดนี้” ได้ยินเสียงเอ่ยแซวจากมนุษย์ที่นั่งเท้าคางมองอยู่ ดวงตาดุสีฟ้าสดทำเพียงส่งสายตาดุๆไปให้มนุษย์ที่ไม่หยุดยิ้มสักที


“จะว่าไปแล้ว...ผมควรเรียกนายว่าอะไรดีนะครับ” คอนเนอร์เอ่ยขึ้นอีกครั้งพลางเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนัทมองเมนคูนตัวใหญ่ตรงหน้าซึ่งเจ้าเหมียวเองก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาเหมือนกัน


ดวงตาสีเฮเซลนัทมองสบกับดวงตาดุสีฟ้าสดของร่างใหญ่นิ่ง


“ผมตั้งชื่อให้เอามั้ย?”


“แง้ว!!!” ได้ยินเสียงร้องว้ากราวกับปฏิเสธตอบกลับมาทันที

 




มันกำลังทำอะไรอยู่


หางฟูสีเทาที่ตอนนี้สะอาดแล้วเพราะมนุษย์ที่กำลังขดตัวนอนหลับอยู่บนเตียงเอาผ้าชุบน้ำบิดหมาดเช็ดขนมันจนสะอาดสะบัดไปมาอย่างครุ่นคิด


มันเกลียดมนุษย์ ก็ใช่ แต่เจ้าเด็กขี้ตื้อนี่มันทำให้เมนคูนสีเทาดอกเลาสงบลงอย่างประหลาด


บ้านของเจ้าเด็กนี่ โล่งและกว้างเกินไป ไม่มีมนุษย์ที่เรียกว่าผู้ปกครองอยู่ด้วย เด็กนี่อยู่ตัวคนเดียว เฟอร์นิเจอร์ก็มีอยู่น้อยนิด ราวกับไม่มีคนอยู่ในบ้านเดี่ยวหลังน้อยหลังนี้ แปลกสำหรับมนุษย์ที่ต้องการสังคม


ดวงตาดุสีฟ้าสดจับจ้องร่างโปร่งที่นอนขดอยู่บนเตียง


ตอนก่อนจะนอน มันแอบเห็นเจ้าเด็กนี่นั่งมองโทรศัพท์มือถือนิ่งๆ ถึงสีหน้าของคอนเนอร์จะไม่ได้แสดงอารมณ์ใดใด แต่ในแววตาของเด็กหนุ่มมีอารมณ์แห่งความอึดอัดและเศร้าใจอัดแน่นอยู่ภายใน ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลน้ทสะท้อนประกายกับแสงไฟหม่นหมองลงจนมันสัมผัสได้


ให้ตายสิ ทำไมมันต้องอยากรู้เรื่องของเจ้าเด็กนี่ด้วยกัน!!


ร่างใหญ่ของเมนคูนสีเทาค่อยๆกลายสภาพ ร่างกายที่ปกคลุมไปด้วยขนสีเทาค่อยยืดออก อุ้งเท้าทั้งสี่ข้างกลายสภาพคล้ายกับสองมือสองเท้าของมนุษย์ ร่างกายเปลือยเปล่าดูดีมีกล้ามเนื้อและพุงน้อยๆนั่นยืดตัวขึ้นตามส่วนสูง ใบหน้าคมสันดูมีอายุปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีเทาดอกเลาละบนใบหน้าที่ขรึมเคราสีเทาเช่นเดียวกัน ดวงตาคมสีฟ้าสดมองร่างกายที่คล้ายคลึงกับมนุษย์ในตอนนี้ผิดกันก็แค่มีใบหูสามเหลี่ยมสีเทาบนศีรษะและหางฟูสีเดียวกันที่แกว่งไปหาอย่างหงุดหงิดตัวเอง


แฮงก์เองก็ไม่รู้ว่าตัวเขากลับร่างลูกครึ่งสัตว์นี่ไปทำไม ร่างสูงใหญ่นั่งลงบนเตียงก่อนที่จะขยับตัวล้มตัวลงนอนบนเตียง ข้างๆร่างโปร่งที่นอนอยู่ แขนแกร่งเอื้อมไปรั้งร่างของเด็กหนุ่มที่หลับสนิทบนเตียงให้ขยับเข้ามานอนในอ้อมแขนของเขาเอง หางฟูสีเทาดองเลาตวัดขึ้นวาดพาดลำตัวของเด็กหนุ่มในอ้อมแขน


ร่างของมนุษย์ที่ตัวเล็กกว่าขยับนิดหน่อยพร้อมกับซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกเปลือยเปล่าของแมวที่เพิ่งกลายร่างเป็นคน มุมปากยกขึ้นคล้ายกับกำลังสบายใจ


แฮงก์ถอนหายใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมนอนกอดร่างเล็กนี่ ถ่ายทอดความอบอุ่นของร่างกายไปให้เด็กหนุ่มในอ้อมแขนเหมือนกับที่อีกคนทำเมื่อตอนที่เขาหมดสติจากความเจ็บปวดของบาดแผล


เอาว่ะ ยอมอยู่กับเจ้ามนุษย์นี่สักหน่อยก็แล้วกัน!!

.

.

.

.

TO BE CONTINUED




-Talk with Writer-

        สวัสดีค่าาาาา ไรท์กลับมาลงฟิคให้แล้วค่ะ! คราวนี้ของแต่งฟิคAUนะคะ ผู้หมวดแกกลายร่างเป็นน้องแมวไปแล้ว อิอิ ลองเอาAUที่เคยแต่งในVicYuมาใช้ ตอนแรกจะแต่งให้น้องเป็นครึ่งสุนัขคอร์กี้ แต่คิดไปคิดมา เราอยากให้หมวดเป็นแมวเมนคูนผู้เกรี้ยดกราด รู้สึกโอเคมากกกก หมวดร่างแมวน่ารักกกกแล้วก็ด้วยความเป็นเมนคูนเลยรู้สึกว่าเท่ขึ้นมาอีกนิด นึกถึงแมวหน้าตาดุๆ ตาขวางๆ แบบนั่นเลยค่ะ 55555 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ เมนคูนสีเทา à¸œà¸¥à¸à¸²à¸£à¸„้นหารูปภาพสำหรับ เมนคูนสีเทา

          ยังไงก็ตาม ขอบคุณหลายๆคนที่ติดตามและเข้ามาอ่านมากเลยนะคะ อ่านคอมเม้นแล้วชื่นใจจจจจ เรือนี้ทำให้เราผ่อนคลายมากเลยค่ะ//เข้าเป็นตี้เดียวกับคนในกรมตำรวจแปป--- ขอฝาก Aggressive Catไว้ในอ้อมอกด้วยนะคะ เอาใจช่วยน้องคอนให้เอาชนะใจแมว(???)ทุกคน วันนี้ก็ขอตัวลาไปก่อนนะคะ บะบายยยยยย


STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #209 maielf13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 05:04
    แทวมีพุงโด้ยน่ารักกกกก
    #209
    0
  2. #183 Mkmongkorn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 08:36
    น่ารักสุดๆเลย
    #183
    0
  3. #124 Pura (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:23

    หูยยยยน่าระกกกค่า เคยเลี้ยงแมวหมวดนิสัยมีความเป็นแมวสูงจริงๆค่ะ 555 แล้วชอบที่มีพุงจังค่ะ มันเป็นโมเอะพ้อยท์ 5555

    #124
    1
    • #124-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 8)
      6 กรกฎาคม 2561 / 21:39
      เราชอบแมวอ้วนๆมากเลยค่ะ น้วยแล้วมันส์มือ---//จะน้วยพุงลุงแต่โดนข่วนซะงั้น
      #124-1
  4. #84 หนูชื่อคนรวย :v (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 00:23
    เจ้าแมวมีพุง น่ารักก555555
    #84
    0
  5. #73 kam201713 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 18:44
    ติดตามค่าาาาาาาาาาา
    #73
    0
  6. #72 hyun_park22 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 20:21
    พบคนเนียนหนึ่งอัตรา
    #72
    1
    • #72-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 8)
      20 มิถุนายน 2561 / 22:16
      แมวลุงเนียนกอดน้อง---
      #72-1
  7. #71 Tomaiey (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 19:02

    หวีดด ตื่นเต้นๆ รอออ

    #71
    0
  8. #70 moonwing (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 17:52
    ดีงามมากค่าาา
    #70
    0
  9. #69 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 14:42
    ลุงมีพุงงง555
    #69
    1
    • #69-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 8)
      20 มิถุนายน 2561 / 14:43
      ลุงเป็นแมวมีพุงค่ะ ///-\\\ อยากน้วยพุงลุง(แมว)
      #69-1
  10. #68 KJM_KookMin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 14:41
    ลุงเป็นแมวที่เกรี้ยวกราดมาก 55555 แต่ชอบอ่ะ ยังไม่เคยอ่านเจอฟิคที่ลุงเป็นแมวเลย นีกภาพไม่ออกด้วย น่าสนใจมากเลยค่ะไรท์
    #68
    3
    • #68-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 8)
      20 มิถุนายน 2561 / 14:44
      อยากแต่งเมะเป็นพวกสัตว์อ่ะ น้องคอนจะลูบๆน้วยๆได้//โดนหมวดแมวข่วน---
      #68-1
    • #68-3 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 8)
      20 มิถุนายน 2561 / 15:12
      ตั้งตี้น้วยพุงลุงเลยค่ะ! ///-\\\
      #68-3