โกดัง Fic Detroit Become Human

ตอนที่ 3 : [Shortfic Detroit Become Human] Always stand by you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    8 มิ.ย. 61

[Shortfic Detroit Become Human] Always stand by you

*ฟิคนี้เป็นฟิคที่หยิบเอาเนื้อหาบางส่วนของเกมส์Detroit become humanมา อาจมีการดัดแปลงเนื้อเรื่องหรือคาร์แรคเตอร์บางส่วนของตัวละครปานกลางจนไปถึงมากที่สุดเพื่อความสนุกสนานและเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่าน ปล.กาวมาเต็ม----*

 


ร่างโปร่งสวมเสื้อโค้ดสีเข้มแปลกตาเอนพิงร่างอยู่ข้างแสตน เลนส์ตาสีเฮเซลนัทจับจ้องมองความสิ้นหวังของเหล่าดีเวียนต์ที่เหลือรอดจากการบุกทำลายล้างของทหารดีทรอยซ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาแสดงสีหน้าของความรู้สึกผิด


เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้เหล่าเจริโก้เกิดความสูญเสีย...


ศีรษะที่ถูกสวมหมวกไหมพรมก้มลดใบหน้าลงต่ำ เขาไม่กล้ามองหน้าของใครในตอนนี้ทั้งนั่น เขารู้สึกผิดต่อเหล่าดีเวียนต์ที่ต้องสูญเสียพวกพ้องให้กับความต้องการที่เห็นแก่ตัวของเขาที่ไม่อยากถูกมองว่าไร้ประโยชน์และถูกทำลายในที่สุด...


เขาไม่อยากที่จะต้องจากแฮงก์ไป เขาไม่อยากถูกทำลายและสร้างใหม่จนจำแฮงก์ไม่ได้


ผู้หมวดครับ...ตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง...


“คอนเนอร์” เสียงทุ้มของใครบางคนเอ่ยเรียกชื่อเขา เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมอง มองมาคัสที่เดินตรงเข้ามาหา เขารู้...มันคงถึงเวลาที่เขาจะต้องรับโทษจากหุ่นแอนดรอยด์ด้วยกันเอง เขาอาจถูกทำลาย ถูกปิดระบบ...และเขาอาจจะไม่ได้เจอแฮงก์อีกต่อไป


“มาคัส ผมเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมจะไม่แก้ตัวกับเรื่องนี้ แต่ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจทำให้พวกคุณถูกทำลาย” คอนเนอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “ถ้าหากคุณจะทำลายผม...ผมก็ยอม...”


ร่างโปร่งก้มหน้าลงอย่างจำยอม ในใจคิดไปถึงอีกคนที่อาจจะไม่ได้เจอหน้ากันอีกอย่างเงียบๆ


“ผมเชื่อคุณ คอนเนอร์” แต่เสียงที่ตอบกลับมากลับเกินความคาดหมายพร้อมกับมือหนาของอีกฝ่ายที่วางลงบนไหล่ของเขาเบาๆ คอนเนอร์เงยหน้าขึ้นสบกับเลนส์ตาสองสีของอีกฝ่ายอย่างแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง “คุณยอมรับว่าคุณเป็นดีเวียนต์ คุณย่อมเป็นเพื่อนของพวกเรา เป็นพวกพ้องกัน”


เท่านั่นเอง คอนเนอร์ก็พยักหน้าเบาๆก่อนที่จะชะงักไปเพราะคำพูดบางอย่างของอีกฝ่าย


“มนุษย์นั่นยอมทำทุกอย่างเพื่อกำจัดเรา พวกพ้องของเขาที่จับไว้ที่ค่ายกักกัน มนุษย์พวกนั่นไม่เคยเข้าใจอะไรพวกเราเลยสักนิดเดียว” มาคัสกำหมัดแน่นด้วยโทสะ คอนเนอร์ขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อย


ไม่...มนุษย์ไม่ได้โหดร้ายกันไปเสียหมดทุกคน คอนเนอร์รู้ดีว่ายังมีคนที่พร้อมจะเข้าใจในความผิดแปลกนี้ของแอนดรอยด์อยู่


หลังจากที่ประชุมวางแผนกันเรียบร้อยแล้ว คอนเนอร์เสนอตัวเองแฝงตัวเข้าไปในCyberLifeเพื่อปลดปล่อยหุ่นแอนดรอยด์ภายในโกดังเก็บหุ่น และมาคัสแม้จะมีความโกรธแค้นต่อมนุษย์ เขาก็ยังเชื่อว่าความรุนแรงนั่นไม่อาจตอบโต้ด้วยความรุนแรง แต่คอนเนอร์ก็ไม่อาจรู้ได้ว่าวิธีสันติของอีกฝ่ายนั่นจะไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่


ร่างโปร่งเดินออกจากฐานลับของพวกเจริโก้ที่เหลือรอด เขายังคงอยู่ในชุดเสื้อโค้ดตัวหนาสีเข้ม เขากำลังพักจนกว่าจะมีสัญญาณให้ไปยังCyberLife ความหนาวเย็นของหิมะที่กำลังตกอยู่ในตอนนี้ ถึงแม้จะไม่มีผลต่อหุ่นแบบเขา แต่มันก็ทำให้รู้สึกอ้างว้างอย่างประหลาด...


ข้างกายของคอนเนอร์ไม่ได้ร่างสูงหนาของผู้หมวดปากร้ายเหมือนเคย


เขาอยากกลับไปหาแฮงก์ แต่ตอนนี้ยังทำแบบนั่นไม่ได้ เขาไม่อยากดึงให้ผู้หมวดคนสำคัญต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องแบบนี้ เขาจะยังกลับไปหาอีกฝ่ายตอนนี้ไม่ได้


ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเนียนเงยขึ้นมองบนท้องฟ้าที่ตอนนี้หิมะก็ยังไม่หยุดตก หมวกไหมพรมเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะสีขาวเกาะอยู่แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาว


เขาอยากเป็นอิสระ...แต่เขาก็ไม่อยากจะต้องแยกจากจากผู้หมวด...


ความย้อนแย้งนี้ ทำให้เขาหนักใจ เขาจะอยู่เคียงข้างหุ่นแอนดรอยด์แต่กลับอยู่กับอยู่มนุษย์คู่หูเพียงคนเดียวของเขาด้วย


เขาควรจะทำยังไงดี...


“คอนเนอร์” เสียงทุ้มของมาคัสดังขึ้น เรียกสติที่เหม่อลอยไปไกลของร่างโปร่งให้กลับมา ระบบประมวลผลอยู่เล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไปมองหัวหน้ากลุ่มเจริโก้ที่อยู่อยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


“มาคัส? คุณออกมาเดินแบบนี้จะไม่ถูกจับหรอครับ?” เขาเอ่ยถามออกไปพลางหันมองรอบตัวที่ยามนี้บนท้องถนนสายนี้เงียบสงัดไร้ผู้คนก็ถอนใจเบาๆ


“ฉันก็อยากจะถามนายกลับเหมือนกัน” ร่างสูงกว่าเอ่ยตอบกลับไปก่อนที่จะก้าวมายืนตรงหน้าคอนเนอร์ “นายกำลังจะไปไหน”


เลนส์ตาสีเฮเซลนัทจับจ้องปฏิกิริยาของคนตรงหน้านิ่ง


“ผมมาเดินเล่น” อดีตแอนดรอยด์สืบสวนผู้เคร่งครัดในหน้าที่เอ่ยตอบ เขาไหวไหล่เพียงเล็กน้อยราวกับกำลังกวนประสาท “คุณคิดว่าผมจะไปแจ้งเจ้าหน้าที่ให้นำกำลังมาถล่มพวกคุณอีกครั้งรึเปล่า”


“แล้วนายคิดจะทำแบบนั่นรึเปล่าล่ะ” ดวงตาสองสีหรี่ลงจับจ้องไปยังร่างตรงหน้า


แต่ยังไม่ทันที่คอนเนอร์ก็เอ่ยอะไรกลับไป


“คอนเนอร์!” เสียงทุ้มติดดุที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกชื่อตัวเองเสียงดัง เสียงที่คุ้นเคย ทำให้คอนเนอร์รีบหันตัวไปทางต้นเสียงด้วยความคิดถึงที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างกระทันหันจนระบบเผลอรวนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงนั่น


“ผู้หมวด...” คอนเนอร์เผลอหลุดเรียกอีกฝ่ายอย่างลืมตัว เลนส์ตาสีเฮเซลนัทจับจ้องไปยังร่างสูงหนาเจ้าของเส้นผมและหนวดสีดอกเลารุงรังคุ้นตาด้วยแววตาที่สื่อถึงความคิดถึงอีกฝ่ายอย่างปิดไม่มิด


ผู้หมวดแฮงก์ แอนเดอร์สันลงจากรถแล้วรีบเดินอย่างเร็วๆเข้ามาถึงตัวแอนดรอยด์หนุ่มคู่หู หากแต่ก่อนที่จะได้สัมผัสตัวเจ้าหุ่นดื้อด้านของเขาก็ถูกแขนของใครบางคนขวางกักเอาไว้ซะก่อน แฮงก์หรี่สายตาลงพลางมองสิ่งที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับมนุษย์ที่ก้าวเข้ามาขวางหน้าเขากับคอนเนอร์ที่ดูแตกตื่นเอาไว้


ให้ตายสิ เจ้าหุ่นนี้มันอะไรกัน!?


“เจ้าหน้าที่ตำรวจ...” เสียงของเจ้าหุ่นตรงหน้าเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาคมสองสีจ้องมองผู้หมวดคนเก่งเขม็งอย่างไม่เป็นมิตร ร่างสูงของมาคัสยืนประจันหน้ากับผู้หมวดวัยกลางคนนิ่งพอๆกับแฮงก์ที่ไม่ยอมขยับตัวก้าวถอยออกห่างเช่นกัน


เหมือนจะท่าไม่ดี...


“ห้ามทำร้ายผู้หมวดนะครับมาคัส!” คอนเนอร์รีบแทรกตัวมายืนกั่นกลางระหว่างหัวหน้ากลุ่มเจอริโกและผู้หมวดคนสำคัญของเขาทันที ร่างโปร่งยกมือขึ้นกันตัวของแฮงก์ให้หลบอยู่ด้านหลังของเขาเองพลางจ้องมาคัสด้วยแววตาเป็นกังวล


“แต่นั่นตำรวจนะคอนเนอร์ ถ้ามันแจ้งกับทางการล่ะ! พรรคพวกของเขาก็แย่กันหมด!” แอนดรอยด์ร่างสูงพยายามดันตัวของคอนเนอร์ที่ยืนขวางทางเขาให้หลบไปให้พ้นทาง


“ไม่ครับ! แฮงก์ไม่มีทางทำแบบนั่นหรอก! ร่างโปร่งของแอนดรอยด์สืบสวนเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ เขาดันมือของมาคัสและพยายามผลักให้อีกฝ่ายออกห่างจากตัวของแฮงก์อย่างสุดความสามารถ ถึงรูปร่างของเขาจะดูโปร่งบางเพื่อความคล่องแคล่วในการไล่จับผู้ร้าย แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นแอนดรอยด์ แรงของเขาก็เทียบเท่ากับมาคัสนั่นแหละ


“หรือว่านายยังไม่ใช่ดีเวียนต์อย่างสมบูรณ์ นายยังหลงเหลือโปรแกรมที่ต้องปกป้องเจ้านายอยู่หรือไง!?!


“พอสักที!!


สิ้นเสียง มาคัสก็ถูกผลักให้ห่างออกไป มือหนาหยาบกุมต้นแขนของแอนดรอยด์หนุ่มคู่หูให้มายืนข้างกาย คอนเนอร์เงยหน้ามองใบหน้าที่ครึ้มเคราขาว ดวงตาคู่คมสีฟ้าสดประกายไปด้วยความไม่สบอารมณ์จนต่อให้ไม่ต้องใช้โปรแกรมวิเคราะห์ เขาก็รู้สึกได้ว่าผู้หมวดกำลังโมโห...มากเสียด้วย


“มาถึงก็พล่ามนู่น พล่ามนี่อยู่นั่น แกเกลียดมนุษย์มากนักหรือไงฮะ เจ้าแอนดรอยด์นี่ เออ! แกจะเกลียดมนุษย์ก็ได้ แต่อย่ามาพูดไม่ดีกับเจ้านี่ ฉันไม่ชอบ!” มือหนาที่กุมต้นแขนของคอนเนอร์อยู่บีบเบาๆ “แล้วถ้าฉันจะแจ้งทางการมาถล่มพวกแก ฉันทำไปนานแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคอนเนอร์ก็เป็นเหมือนพวกแก”


“ผู้หมวดครับ...” รอยยิ้มบางๆแปลกๆปรากฏบนใบหน้าหล่อติดจะดูซื่อๆของคอนเนอร์ ความอบอุ่นเล็กๆจากมือของอีกฝ่าย ทำให้ความหนาวเย็นที่สัมผัสก่อนหน้านี้จางหายไป เลนส์ตาสีเฮเซลนัทเลื่อนไปสบกับดวงตาคมสองสีของมาคัส “เชื่อผมเถอะครับมาคัส ผมเชื่อว่าคุณเองก็ไม่ได้เกลียดมนุษย์ไปซะทุกคนหรอกใช่มั้ยครับ ถึงยังใช้วิธีสันติเพื่อปลดแอกอิสรภาพของพวกเขาอยู่แบบนี้”


มาคัสจ้องมองหนึ่งมนุษย์และหนึ่งแอนดรอยด์ตรงหน้าที่ยืนอยู่ข้างกัน มือของผู้หมวดคนนั่นยังไม่ละไปจากไหล่ของคอนเนอร์แม้แต่น้อย


มันทำให้ตัวเขานึกถึงสมัยที่เขายังอยู่กับคาร์ล...


ร่างสูงของแอนดรอยด์หนุ่มก้าวถอยหลังเล็กน้อย


“ขอโทษที่พูดจาแบบนั่นใส่นาย แล้วก็ขอบคุณ...ที่ทำให้ฉันนึกถึงใครบางคนที่ฉันรัก” ดวงตาคมสองสีมองคอนเนอร์อย่างรู้สึกขอบคุณซึ่งเจ้าตัวเองก็พยักหน้าเบาๆพร้อมกับยิ้มเล็กๆส่งให้อีกฝ่ายก่อนที่มาคัสจะเลื่อนสายตาไปมองแฮงก์เล็กน้อย


“ขอโทษครับผู้หมวด” ว่าจบ ร่างสูงในชุดฮูดตัวยาวก็ออกเดินจากไป แต่ทิศทางไม่ได้กลับไปยังสถานที่ที่เป็นที่หลบซ่อนของพวกดีเวียนต์ที่เหลือรอด แต่หายไปอีกทางหนึ่งซึ่งคอนเนอร์เองก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวไปไหน


ร่างโปร่งเงยหน้าขึ้นมองผู้หมวดคนสำคัญของเขาก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือหนาหยาบอีกข้างที่ว่างของแฮงก์ นั่นทำให้แฮงก์ได้สติหันกลับมามองคอนเนอร์ที่อ้าปากเอ่ยบ่นอีกฝ่ายแทบจะทันที


“เกือบโดนมาคัสเข้าใจผิดแล้วมั้ยครับ คุณไม่จำเป็นต้องมาหาผมเลยผู้หมวด...!” แต่คำบ่นของคอนเนอร์ยังไม่ทันได้จบประโยค เพราะนิ้วของอีกฝ่ายทาบปิดลงบนริมฝีปากสีอ่อนของเขาเพื่อให้แอนดรอยด์หนุ่มหยุดพูด ดวงตาคู่คมสีฟ้าสดมองแอนดรอยด์คู่หูตรงหน้าดุๆ


“เรียกฉันว่ายังไง” คำถามนั่น ทำให้คอนเนอร์นิ่งไปเล็กน้อยก่อนที่จะก้มหน้าลง แฮงก์แอบเห็นเล็กน้อยว่าใบหน้าขาวที่ควรจะไร้อารมณ์กลับขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย อยากจะรู้จริงๆว่าตกลงระบบของแอนดรอยด์ตรงหน้ามีอะไรอยู่บ้างหรือระบบกำลังพัฒนาตัวเองอยู่เพราะเจ้าตัวกลายเป็นดีเวียนต์


“ฮะ...แฮงก์ครับ” เสียงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มดังขึ้นให้ได้ยิน เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าครึ้มเคราของผู้หมวดทันใด


“ดีมากไอ้หนู” มือหนาจัดการขยี้ลงบนหมวกไหมพรมสีเข้มจนมันแทบจะเลื่อนหลุดจากศีรษะของแอนดรอยด์หนุ่ม แสงไฟLEDเลือนลางในความมืดเมื่อหมวกไหมพรมใบนั่นเลื่อนออกจนเห็นแสงสีเหลืองสลับกับสีฟ้าที่กระพริบไม่หยุดข้างขมับนั่น


บ่งบอกได้ว่าเจ้าแอนดรอยด์ตรงหน้าเขากำลังเขิน


“ตะ...แต่ยังไงคุณก็ไม่จำเป็นต้องมาหาผม...”


“ข้างตัวนายจะมีฉันอยู่เสมอคอนเนอร์” เสียงทุ้มดังขึ้นขัดประโยคชวนขัดใจนั่นอีกครั้ง มือหนาหยาบยกมือของแอนดรอยด์หนุ่มข้างที่อีกฝ่ายจับไว้ขึ้นแนบริมฝีปากลงบนหลังมือขาวละเอียดนั่นเบาๆ เพียงเท่านั่นก็เรียกรอยแดงจางๆในปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวได้อีกครั้ง “นายไม่ได้โดดเดี่ยวหรือแปลกแยก นายมีฉัน ซูโม่แล้วก็พวกเจอริโกพวกนั่นด้วย”


ถ้อยคำยืนยันที่ออกมาจากปากของชายวัยกลางคนตรงหน้า ทำให้แอนดรอยด์หนุ่มยกมือของอีกฝ่ายขึ้นพร้อมกับแนบใบหน้าลงบนฝ่ามืออุ่นของมนุษย์ตรงหน้า ถึงมนุษย์จะตัวอุ่นเหมือนกัน สำหรับคอนเนอร์ ความอุ่นของฉองก์พิเศษกว่าใครเสมอ...


คนที่ทำให้เขาเริ่ม รู้สึก


ความกังวลใจก่อนหน้านี้จางหายไปเหลือเพียงความสงบยามเมื่อมีผู้หมวดแฮงก์ แอนเดอร์สันอยู่เคียงข้าง


“ผมเอง...ไม่ว่าที่ไหน ผมก็จะกลับมาอยู่ข้างๆคุณเหมือนกันครับแฮงก์” เสียงทุ้มติดจะแหบนิดๆเอ่ยขึ้น เลนส์ตาสีเฮเซลนัทช้อนขึ้นมองอีกฝ่ายพลางยิ้มเล็กๆ


“ให้มันจริงเถอะเจ้าแอนดรอยด์ซื้อบื้อ”

.

.

.

.

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดแสงบ่งบอกถึงเช้าวันใหม่ที่มาเยือน แสงอาทิตย์สะท้อนกับหิมะสีขาวป็นประกาย สวยงาม...จนไม่น่าเชื่อว่าเมื่อคืนหิมะตกหนักเสียจนแทบจะมองไม่เห็นทางข้างหน้า ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์น่าหวาดหวั่นขึ้นเมื่อคืนนี้


ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะสีขาว มือใหญ่ซุกลงในกระเป๋าเสื้อโค้ดสีน้ำตาลอยู่หน้าร้านอาหารฟาสฟู้ดราวกับว่ากำลังรอ...


รอใครบางคนให้กลับมาหา


เสียงย้ำพื้นหิมะดังขึ้น เรียกความสนใจของผู้หมวดให้หันไปมอง ใบหน้าที่ครึ้มเคราสีขาวกระตุกยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นร่างโปร่งในชุดที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ แฮงก์ก้าวเข้าไปหาคอนเนอร์ ใบหน้าของอีกฝ่ายก็เผยยิ้มให้เขาเช่นกัน...


เป็นรอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติมากกว่าที่อีกฝ่ายเคยยิ้มมา


มือหนาหยาบเอื้อมไปคว้าลำคอของอีกฝ่ายเข้ามาพร้อมกับอ้าแขนกอดร่างสูงโปร่งสมส่วน ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีดำสนิทเอนซบลงบนบ่ากว้าง มือเรียวยกขึ้นโอบกอดร่างสูงใหญ่ตรงหน้า


“ยินดีต้อนรับกลับ คอนเนอร์”


“ผมกลับมาแล้วครับ แฮงก์”

.

.

.

.

END




-Talk with Writer-

        สวัสดีค่าาาาา ในที่สุดไรท์ก็ได้ลงฟิค!!!//จุดพลุฉลองให้กับตัวเอง จริงๆอยากจะลงตั้งแต่วันพุธแล้วล่ะคะ แต่ประเด็นคือคอมที่ค่ายมันไม่มีโปรแกรมเวิร์ด!!! ไรท์เปิดเวิร์ดในคอมบ่ด้ายยยยยย แต่ยังไงวันนี้ก็มาลงแล้วเนอะ---

อยากจะบอกว่าไทม์ไลน์ในฟิคนี้ ไรท์เรียงใหม่เองค่ะ ไม่ได้อิงตามเกมส์เท่าไหร่ แค่อยากเขียนให้มาคัสเข้าใจหมวดผิด---- แล้วมันจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้มาคัสอยากกลับไปหาคาร์ลก่อนที่จะเดินขบวนในตอนท้ายเท่านั่นเอง 55555 วันนี้ก็มาลงแค่นี้แหละค่ะ เพิ่งกลับมาจากค่ายวันนี้เอง ดีใจได้ลงฟิค เย้!

ถ้าอย่างนั่นยังไงก็ขอขอบคุณคนที่ติดตามด้วยนะคะ ซึ้งใจมีคนอ่าน T^T ขอบคุณทุกคอมเม้นที่ให้กำลังใจและแสดงตัวตนของท่านให้เราได้รับรู้ วันนี้ไรท์ก็ขอตัวลาไปก่อน ขอให้สนุกสนานกับการอ่านนะคะ บะบายยยยยย


STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #201 maielf13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 04:16
    เขินนนนนนนนน
    #201
    0
  2. #176 Mkmongkorn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 08:07
    ดีต่อใจเหลือเกิน😁
    #176
    0
  3. #63 หนูชื่อคนรวย :v (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 20:18
    ชอบบบบ อ่านไปเขินไปเลยค่า
    #63
    0
  4. #61 SalesHug (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 20:02
    สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ได้อยู่ด้วยกัน เขิลการกระทำของแฮงค์มากเลยยยย ☺️
    #61
    0
  5. #18 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 16:59
    คือเขินมาก ยิ้มตลอดเลย ยิ่งตอนท้ายที่กอดกันนี่แบบ น้ำตาจะไหล
    #18
    0
  6. #17 C H T XXX (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 23:09
    ข้างตัวนายจะมีฉันอยู่เสมอคอนเนอร์ กรี้ดดด ประโยคท็อปฟอร์มมากค่ะผู้หมวดด หล่อสุด
    #17
    0
  7. #15 มนุษย์โลกสีเทา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 21:06
    ชอบมากครับ ความสัมพันธ์ของหนูคอนกับหมวดนี่ดีงามจริงๆ ;;7;;
    #15
    0