โกดัง Fic Detroit Become Human

ตอนที่ 17 : Aggressive Cat -Special- [Markus x Simon] *เพิ่มเติม*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    24 ก.ค. 61

Aggressive Cat -Special- [Markus x Simon]

*ฟิคนี้เป็นฟิคAUของเกมส์Detroit Become Human เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในฟิคนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้เขียนเท่านั่น ดังนั่นคาร์แรคเตอร์ตัวละครอาจจะมีการผิดเพี้ยนไปบ้างตามแต่เนื้อเรื่องจะดำเนินไป*

 




ผม...กำลังแอบชอบคนๆหนึ่งอยู่


ดวงตาสีฟ้าซีดแอบลอบมองไปยังเด็กหนุ่มร่างสูงผิวสีแทนเจ้าของนัยต์ตาสองสีแปลกตา คนคนนั่นเดินเข้ามาภายในโรงอาหารพร้อมกับเด็กสาวร่างเล็กหน้าตาน่ารักเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองคล้ายๆเขาแต่สีเข้มกว่านิดๆกับเด็กหนุ่มร่างโปร่งเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มเซ็ททรงเรียบร้อย


“แหนะ แอบมองอีกแล้วนะไซม่อน” เสียงหวานๆสูงๆของเพื่อนสาวดังขึ้นแซวเขา เล่นเอาดวงตาติดโศกง่วงๆสีฟ้าซีดรีบละสายตากลับมาด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจางๆด้วยความประหม่า


“ปละ...เปล่าสักหน่อยนะครับนอร์ธ...” ร่างเพรียวก้มหน้างุดรีบตักมันบดเข้าปากอย่างลนลาน เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากเพื่อนทั้งสองได้ไม่ยาก


“ไม่เอาน่าไซม่อน พวกเรารู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้วยังจะเขินอีกหรอ?” สาวเจ้าว่าพลางขยับตัวเข้าไปกระแซะๆไหล่ของไซม่อนที่ยิ่งถูกแซวก็ใบหน้าขาวจัดก็ยิ่งแดงก่ำขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแดงยาวที่ถักเปียไว้ก็ยกมือขึ้นจิ้มๆแก้มของคนข้างตัวอย่างเสียไม่ได้


“ไม่เอาน่านอร์ธ เลิกแหย่ไซม่อนสักที เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก” จอร์ชเอ่ยปรามนอร์ธเล็กๆอย่างไม่จริงจังเท่าไหร่ “ถ้าเป็นลมจริงๆ เดี๋ยวฉันเรียกมาร์คัสมาอุ้มนายไปห้องพยาบาลให้” ว่าจบก็ขยิบตานิดๆให้คนตัวขาว


“มะ...ไม่เอานะ!” เด็กหนุ่มส่ายหน้าพรืดเป็นการปฏิเสธ ถ้าเป็นแบบนั่น เขาขอสลบแบบไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยดีกว่า!!


นอร์ธเลื่อนสายตาไปมองกลุ่มของมาร์คัส ดวงตาคมสวยสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาติดหวานที่ถูกมาร์คัสลงมือขยี้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเสียจนเส้นผมที่เซ็ทไว้ยุ่งเล็กน้อย แน่นอนว่าไซม่อนเองก็ต้องเห็นเหมือนกัน


“ไซม่อน...ฉันพูดจริงๆนะ” เด็กสาวเลื่อนสายตากลับมามองไซม่อน ดวงตาคู่โศกสีฟ้าซีดฉายแววเศร้าจางๆ “เมื่อไหร่จะบอกให้มาร์คัสรู้สักทีว่านาย...”


ไซม่อนส่ายหน้าพลางยิ้มจางๆ


“ไม่ครับ...”


ผมจะไม่มีวันที่จะบอกมาร์คัสให้รู้...

.

.

.

.

มาร์คัสมีเรื่องที่ไม่เคยบอกใคร...และไม่มีใครสังเกตเห็น


“ไหวมั้ยไซม่อน” เสียงทุ้มเอ่ยถามเรียกให้ไซม่อนรู้สึกตัว เหตุการณ์ระทึกเมื่อครู่ทำให้เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์อ่อนหายใจไม่ทั่วท้อง ในใจกังวลกับความปลอดภัยของรุ่นน้องและเพื่อนๆในขณะที่ตัวเขากับคาร่าหนึ่งในเพื่อนคนหนึ่งของมาร์คัสโทรหาตำรวจและรถพยาบาลอยู่นอกตรอกนั่น


ตอนนี้พวกเขาอยู่ในสถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ แถมยังต้องรอผู้ปกครองมารับอีกต่างหาก


ไซม่อนเงยหน้าขึ้น มาร์คัสนั่งลงข้างๆเขา เล่นเอาไซม่อนเผลอเกร็งตัวเล็กน้อยด้วยความไม่คุ้นชินสักที แม้ว่าจะเขาจะเป็นสมาชิกสภานักเรียนของมาร์คัสมา1ปีแล้วก็ตาม...


“ไม่ต้องเกร็งทุกครั้งที่ฉันมานั่งข้างๆก็ได้นะไซม่อน” ร่างสูงที่สังเกตเห็นเอ่ยติดตลก มันเป็นทุกครั้งนั่นแหละ เมื่อไหร่ที่เขามานั่งข้างๆเด็กหนุ่มเจ้าของนัยต์ตาสีฟ้าซีดติดโศก อีกฝ่ายก็จะเกร็งทุกครั้งไป ไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันมานานแค่ไหน แต่ไซม่อนก็ไม่เคยทำตัวให้สนิทกับเขาเลยสักครั้ง


“ผะ...ผมขอโทษครับ...” ไซม่อนก้มหน้าลง เห็นได้ชัดการการพูดคุยเล่นของมาร์คัสไม่ได้ช่วยให้อีกฝ่ายหายเกร็งได้เลย


“ไม่ต้องขอโทษหรอก” ใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ในใจอยากสนิทกับไซม่อนมากกว่านี้ แต่อีกฝ่ายไม่เคยเปิดช่อง ทุกครั้งที่เขาจะเข้าไปคุยเล่นด้วย เจ้าของนัยต์ตาโศกติดง่วงก็จะขยับตัวหนีไปหานอร์ธกับจอร์ชเสียทุกที มาร์คัสไม่เคยอยู่กับไซม่อนสองต่อสองและไม่เคยพูดกับอีกฝ่ายเกิน5ประโยคโดยที่ไม่มีอาการพูดติดๆขัดๆของไซม่อนและบทสนทนาส่วนใหญ่ร้อยละ90จะเป็นเรื่องงานในสภานักเรียน


บางครั้งมาร์คัสก็คิดว่าอีกฝ่ายเกลียดเขา...


ในตอนนี้ก็เช่นกัน


ร่างเพรียวเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์อ่อนขยับตัวออกห่างจากมาร์คัส ขยับตัวเข้าไปใกล้จอร์ชแทน มาร์คัสได้แต่นั่งมองอยู่แบบนั่น...


เขากำลังรู้สึก...ไม่พอใจ...อย่างหาสาเหตุไม่ได้


เขาไม่เคยบอกใคร ไม่เคยบอกแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างคาร่าหรือว่าคอนเนอร์ว่าเขากำลังแอบมองรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของไซม่อน แอบฟังเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายเวลาที่ไซม่อนอยู่กับจอร์ชและนอร์ธ หวังว่าวันหนึ่งเขาจะได้รับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากเจ้าของนัยต์ตาโศกบ้าง อยากได้รับการใกล้ชิด สนิทใจและสนิทสนมอย่างที่จอร์ชกับนอร์ธได้รับบ้าง


แต่ตลอดเขาก็ได้แต่ความเกร็งและการตีตัวออกห่างจากร่างโปร่งเพียงเท่านั่นแม้ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม




 

 

 

"เฮ้อ..." ไซม่อนนอนกอดหมอนอยู่บนเตียงพร้อมกับพลิกไปพลิกมา วันหยุดของเขามันไม่มีอะไรมากไปกว่าคลุกตัวอยู่ในบ้าน ซ้อมร้องเพลงหรือเล่นกับราล์ฟ ดวงตาคู่โศกติดง่วงปรือลงเมื่อนึกถึงมาร์คัสที่ขยับตัวนั่งลงข้างๆเขาด้วยระยะที่ใกล้เกินไปมากกว่าทุกที แววตาของอีกฝ่ายที่มองมาด้วยความเป็นห่วง ทำให้เด็กหนุ่มเผลอตัวซุกใบหน้าลงฟัดกับหมอนด้วยความเขินอายก่อนที่จะชะงักตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่า อีกฝ่ายก็เป็นห่วงทุกคนเท่าๆกันหมด อาจจะเน้นไปที่คอนเนอร์...เพื่อนใหม่ที่เขาไม่รู้สถานะ


อาจจะเป็นคนที่มาร์คัสรัก...


เมื่อคิดแบบนั่น ใบหน้าขาวก็หม่นหมองลงก่อนที่จะยิ้มขมๆกับตัวเอง


นายเป็นใครถึงคิดไปว่ามาร์คัสจะเป็นห่วงนายเป็นพิเศษแบบนั่น ไซม่อน...


"เหมียววว!" ร่างเล็กร่างหนึ่งกระโดดขึ้นมาบนเตียงก่อนที่จะกระโจนเข้าเอาลำตัวที่เต็มไปด้วยขนสั้นๆนุ่มนิ่มๆถูไถกับผิวกายของไซม่อนด้วยความกระตือรือร้นจนร่างเพรียวต้องผละใบหน้าจากหมอนขึ้นมองตัวป่วนที่กระโดดขึ้นมาก่อกวนเขาถึงห้องนอน


"ไงราล์ฟ มาป่วนผมต้องการอะไรหรอครับ หืม" มือเรียวผละจากหมอนแล้วดึงตัวของแมวขนสีเหลืองทองสั้นมาพร้อมกับฟัดลงบนพุงของเจ้าเหมียว เจ้าตัวดีไม่ยอมแพ้อ้าปากงับๆลงบนใบหูนุ่มเชิงหยอกเล่นพร้อมกับเสียงหัวเราะของเจ้าของ ร่างเพรียวยันตัวขึ้นจากเตียงแล้วอุ้มเจ้าตัวป่วนขึ้นแนบอก


"ไปครับ ลงไปหาอะไรกินดีกว่า เนอะ" เจ้าตัวป่วนร้องขานรับก่อนที่หนึ่งคนหนึ่งแมวลงเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน ไซม่อนทิ้งความกังวลวุ่นวายไว้เบื้องหลัง...


"อ้าว..." เสียงนุ่มส่งเสียงร้องเล็กๆ ชามข้าวของราล์ฟว่างเปล่า... "เดี๋ยวไปเอามาเติมให้นะ" ว่าจบ มือเรียวก็ปล่อยตัวของราล์ฟลง เจ้าเหมียวร้องเสียงประท้วงเรื่องข้าวในชามเล็กน้อย


หมดหรอ...


คิ้วเรียวขมวดนิดๆเมื่อเขาหาถุงอาหารแมวไม่พบ หมดแล้วจริงๆหรอ ทำไมเขาไม่ได้สังเกตเลยนะ!


สงสัยต้องให้ราล์ฟรอข้าวไปก่อนแล้วล่ะ...

.

.

.

.

“ฝนตกอีกแล้วหรอเนี่ย...” เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ตอนนี้ฝนเริ่มลงเม็ดจนร่างโปร่งต้องรีบเดินเพื่อหาที่ร่มที่ตนจะสามารถหลบฝนได้ มือเรียวอุ้มถุงอาหารแมวในอ้อมแขนแนบอก ดวงตาคู่โศกติดง่วงสีฟ้าซีดจ้องมองสายฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นทุกทีๆ


ไซม่อนยืนพิงกำแพงร้านขายดอกไม้ที่ปิดให้บริการ มือเรียวลูบเส้นผมสีบลอนด์อ่อนเล็กน้อยเพียงไล่น้ำฝนออกจากเส้นผม ฝนยังคงตกหนัก เขาคิดว่าคงต้องรออีกหลายนาทีกว่าจะได้กลับบ้าน...


เนื้อตัวของเขาเย็นจากการถูกน้ำฝน ไซม่อนลูบแขนตัวเองเบาๆเพื่อเพิ่มความอุ่นให้กับร่างกาย พลัน... มันทำให้เขานึกถึงไออุ่นจากร่างกายของมาร์คัสจากการใกล้ชิดเมื่อวานนี้...


ความใกล้ชิดเกินกว่าที่ตัวเขาเคยได้รับจากมาร์คัสทำให้เกร็งด้วยความประหม่า ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้นั่งข้างๆมาร์คัส นั่นทำให้ไซม่อนประหม่าจนขยับไปนั่งใกล้ๆจอร์ชอย่างช่วยไม่ได้ เขาดีใจที่มาร์คัสมานั่งข้างๆ แต่เขาประหม่าเกินไปที่จะอยู่ใกล้อีกฝ่าย


กลัว...ว่าหัวใจที่เต้นแรงจะทำให้อีกฝ่ายได้ยินความในใจ


ว่าแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ...


“ไซม่อน?”


เจ้าของชื่อตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคย หัวใจในอกซ้ายเต้นรัวเพียงแค่ได้ยินเสียงของอีกฝ่าย ไซม่อนหันไปมองเจ้าของเสียงอย่างตระหนกเล็กน้อย ร่างสูงผิวสีแทนตัวตัวเปียกโชกหิ้วถุงพลาสติกพะรุงพะรังเร่งฝีเท้าเข้ามาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับไซม่อนเพื่อหลบฝนที่กำลังตกหนัก


ร่างเพรียวเกร็งขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ


ตึกตักๆ...


หัวใจบ้า...อย่าเต้นแรงนักสิ...


ในขณะที่เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์กอดถุงอาหารแมวแนบอกพร้อมกับก้มหน้าลงไม่เงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ มาร์คัสก็ก้มลงมองคนข้างๆที่เกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


อีกแล้ว


“หลบฝนเหมือนกันหรอไซม่อน” มาร์คัสเลือกที่จะเอ่ยปากชวนให้อีกฝ่ายพูดคุยกับตัวเอง “ไม่คิดเลยนะว่าฝนจกตกแบบนี้เนี่ย ฮะๆ”


คนตัวเล็กกว่าเหลือบสายตาขึ้นมองอีกคนเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทุ้มชวนสบายใจของอีกฝ่ายเอ่ยพูดคุยกับเขา ก่อนที่จะเลื่อนหลบเมื่อสบกับนัยต์ตาสองสีที่เหมือนจะมองเขาก่อนอยู่แล้ว ความดีใจตีตื้นขึ้นพอๆกับอาการเขินที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม


“ตะ...แต่ช่วงนี้ฝนก็ตกบ่อยนะครับ...” เสียงนุ่มเอ่ยตอบอ้อมแอ้มก่อนที่จะเงียบไปอีกเมื่อไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี


ริมฝีปากบางอ้าเล็กน้อยก่อนที่จะหุบลงราวกับไม่รู้จะพูดอะไรดี ตอนนี้ก็ไม่มีตัวช่วยให้เขาหลีกออกจากสถานการณ์ชวนใจเต้นแบบนี้ซะด้วย


จอร์ช...นอร์ธ ผมจะทำยังไงดี...T^T


อาการทั้งหมดอยู่ภายใต้สายตาของคนตัวสูงทั้งหมด มาร์คัสเลือกที่จะไม่พูดอะไรเพื่อรอดูว่าคนตัวเล็กกว่าข้างๆจะพูดอะไร และแล้วความอดทนของมาร์คัสก็ได้ผล


“ซะ...ซื้อของมาเยอะเลยนะครับ...” เมื่อเอ่ยจบ ไซม่อนก็กัดปากตัวเองทันทีที่พูดอะไรที่ฟังดูเหมือนจะละลาบละล้วงอีกฝ่ายมากเกินไป ตัวเขาเองก็ไม่ได้สนิทกับมาร์คัสถึงขนาดที่จะชวนพูดคุยเล่นได้เหมือนจอร์ชกับนอร์ธสักหน่อย! “อะ...คือ...”


“อ้อ สีน้ำมันกับพวกกระดาษวาดรูปน่ะ พอดีมันหมดเลยออกมาซื้อ” ร่างสูงชูถุงพลาสติกที่มีตราของร้านขายอุปกรณ์วาดรูปชื่อดังขึ้นให้อีกฝ่ายดู “ฉันแอบกังวลนิดหน่อยล่ะนะว่ากระดาษจะเปื่อยตอนฝ่าฝนมาเนี่ย”


“อ่ะ! ยะ...แย่เลยนะครับ...” ดวงตาคู่โศกติดง่วงสีฟ้าซีดลอกแลกนิดๆด้วยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบมาในลักษณะนี้


“ส่วนนาย...มาซื้ออาหารแมวสินะ หนักมั้ยนั่น” ร่างสูงเอ่ยถามพลางมองไปยังถุงอาหารแมวถุงใหญ่ที่ร่างเพรียวอุ้มอยู่ “ให้ช่วยถือมั้ย?”


“มะ...ไม่หนักหรอกครับ! สบายมาก!” มือเรียวโบกไปมาเล็กน้อยอย่างลนลาน “คะ...คุณถือของหนักแล้วไม่ต้องช่วยผมหรอกครับมาร์คัส ฮะๆ” ไซม่อนยิ้มแห้งๆส่งให้อีกฝ่ายพลางกอดถุงอาหารแมวแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแย่งมันไปถือแทนเสียแบบนั่น


ดวงตาคู่คมสองสีฉายแววขบขันเมื่อเห็นท่าทางตื่นๆของอีกฝ่าย ราวกับแมวหวงของ กัดไว้ไม่ยอมปล่อย


น่ารัก...


“นี่” มาร์คัสส่งเสียงเรียกเล็กน้อย ทำให้ไซม่อนเงยหน้าขึ้นตั้งใจฟังอย่างช่วยไม่ได้ “ระหว่างรอฝนซ่า เราไปนั่งที่ร้านนั่นกันมั้ย” ไม่ว่าเปล่า มือหนายกขึ้นชี้ไปยังร้านกาแฟที่อยู่ถัดไปประมาณ2บล็อคได้


เจ้าของนัยต์ตาคู่โศกติดง่วงสีฟ้าซีดมองตามมือของอีกฝ่าย ดวงตาคู่นั่นฉายแววลังเลเล็กน้อย


“กะ...ก็ได้ครับ...” แต่ในที่สุดไซม่อนก็พยักหน้าเบาๆตกลงไปจนได้

.

.

.

.

บรรยากาศระหว่างทั้งคู่อึดอัดเล็กน้อย ไซม่อนกดหน้านิ่งไม่พูดจาอะไร ตรงหน้าเขามีแก้วช็อคโกแล็ตร้อน ส่วนมาร์คัสเองก็ยกคาปูชิโน่ร้อนขึ้นจิบเพื่อคลายความหนาวเย็นจากน้ำฝนที่ยังชื้นๆอยู่บนผิว


ระยะห่างที่ใกล้ขึ้นทำให้ไซม่อนประหม่า ยิ่งไม่มีจอร์ชหรือนอร์ธอยู่ด้วย เขายิ่งประหม่าหนักกว่าเดิม


คะ...คิดผิดคิดถูกที่ตกลงไปแบบนั่นกันนะ...


“ไม่ดื่มหน่อยหรอ” เสียงทุ้มที่อยู่ๆก็ดังขึ้นเล่นเอาร่างเพรียวสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาสองสีมีเสน่ห์นั่นอย่างลนๆ เห็นท่าทีกลั้นขำของอีกฝ่ายก็ก้มหน้างุดๆเหมือนเดิม “ดื่มสักหน่อยให้ตัวอุ่นขึ้นไงไซม่อน”


“คะ...ครับ! อ่ะ!” คนตัวเล็กกว่าขานรับก่อนที่มือเรียวจะรีบคว้าแก้วตรงหน้าหมายจะยกขึ้นดื่ม แต่เมื่อปลายนิ้วแตะลงบนแก้วก็ต้องรีบชักมือกลับเพราะความร้อนบนผิวของแก้วซะอย่างนั่น ความแสบนิดๆทำให้ไซม่อนกุมมือตัวเองพร้อมกับเป่าเบาๆ


น่าอายชะมัด...


“ไม่ต้องรีบขนาดนั่นก็ได้น่า” มาร์คัสยิ้มก่อนที่จะค่อยๆยกแก้วช็อคโกแล็ตร้อนของไซม่อนขึ้นแล้วเป่าเบาๆให้ช็อคโกแล็ตร้อนในแก้วคลายร้อนแล้วค่อยยื่นคืนให้ไซม่อน ใบหน้าขาวจัดขึ้นมีแดงจางๆเมื่อเห็นท่าทีแบบนั่นของอีกฝ่าย


คนอะไรเท่ชะมัดเลย...


“ขะ...ขอบคุณครับ” มือหนาโบกเล็กน้อยเชิงบอกว่าอย่าใส่ใจเลยก่อนที่ทั้งคู่จะค่อยๆจิบเครื่องดื่มกันไปแบบเงียบๆ


พวกเขาไม่รู้จะพูดอะไรกันดี...


“นี่ไซม่อน” เป็นอีกครั้งที่เป็นมาร์คัสที่เริ่มต้นบทสนทนา


“ครับ?” ดวงตาคู่โศกติดจะง่วงๆสีฟ้าซีดเลื่อนขึ้นสบตาด้วยแววตาสงสัย อา...วันนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่มาร์คัสได้สบตากับดวงตาสีสวยของไซม่อน


เด็กหนุ่มผิวแทนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย


“ทำไมถึงไม่ชอบคุยกันฉันล่ะ?”


ไซม่อนชะงักก่อนที่จะเบนสายตาหนี


“คุณ...คิดไปเองรึเปล่าครับ...ใครจะไม่ชอบคุยกับคุณล่ะครับ ฮะๆ” เด็กหนุ่มแกล้งหัวเราะเล็กน้อยปิดบังความตื่นตระหนกของตัวเอง ไม่คิดว่าจะโดนถามแบบนี้ด้วยซ้ำ เขาไม่คิดว่ามาร์คัสจะสนใจว่าเขาจะชอบคุยหรือไม่ชอบคุยกับอีกฝ่าย


“งั้นทำไมชอบปลีกตัวหนีเวลาที่ฉันอยู่ใกล้ๆล่ะ?” มาร์คัสยังคงเอ่ยถามต่อไป ดวงตาคู่คมสองสีจับจ้องไปที่ร่างเพรียวตรงหน้าไม่ละสายตาไปไหน ดังนั่นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายจึงอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด


ไซม่อนกำลังประหม่าและตื่นกลัว


“ไม่ใช่สักหน่อยครับ ผม...”


“ทำไมเวลาฉันจะคุยกับนายทีไร นายก็พูดน้อยแล้วก็หนีฉันไปคุยกับนอร์ธไม่ก็จอร์ชทุกที”


“นั่นผม...” ร่างเพรียวอึกอัก ริมฝีปากบางเม้มแน่น รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังสั่นระริก


กลัว...กลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเผลอบอกออกไป


“ทำไมล่ะ ไซม่อน ทำไม...”


ขอร้องล่ะ...อย่าถามไปมากกว่านี้เลย...


“หรือว่านายจะเกลียดฉัน...”


ปึง!!!


“ผมไม่ได้เกลียดคุณครับ!! ไม่มีทางเกลียดแน่นอน!!” มือเรียวกระแทกลงบนโต๊ะพร้อมกับหลับตาตะโกนใส่มาร์คัสเสียงดังเสียจนร่างสูงชะงักเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่เคยเห็นไซม่อนตะโกนใส่หน้าใครแบบนี้มาก่อน


ริมฝีปากบางสั่น ดวงตาคู่โศกติดจะง่วงสั่นไหวราวกับน้ำตาจะไหลลงมา


“ผมไม่เคย...เกลียดคุณ...ไม่เคยเลย มาร์คัส...” น้ำเสียงนุ่มลดเสียงลดจนแทบจะเบาหวิว มือเรียวบนโต๊ะกำแน่น


“ผมรักคุณครับมาร์คัส”


เท่านั่นเอง ทุกอย่างก็ตกลงสู่ความเงียบ เสียงที่ดังตอนนี้มีเพียงเสียงสายฝนกับเสียงแอร์ที่ยังทำงานอยู่เท่านั่น


ดวงตาคู่โศกติดง่วงที่ฉายแววจริงจังและสั่นไหวตามแรงอารมณ์สบกับดวงตาคู่คมสองสีที่เบิกกว้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินเมื่อครู่นี้


ไซม่อน...รักเขาอย่างนั่นหรอ...


แววตาสับสนของมาร์คัสฉายให้เห็นเพียงแวบเดียว แต่เท่านั่นก็เพียงพอสำหรับไซม่อนแล้ว รอยยิ้มเศร้าถูกวาดขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ มาร์คัสมองรอยยิ้มแบบนั่นของอีกฝ่าย


รอยยิ้มเศร้าๆแบบนั่น เขาไม่อยากให้ไซม่อยยิ้มแบบนั่น...


“เมื่อกี้นี้...คุณทำเป็นไม่ได้ยินไปก็ได้นะครับ” ร่างเพรียวสั่นน้อยๆราวกับกำลังจะหมดแรง เขาไม่น่าพูดออกไปเลย... “ผมขอโทษที่ทำให้ลำบากใจที่ต้องมาได้ยินอะไรแบบนี้จากผม ผม...”


“ไซม่อน”


หมับ


มือหนาคว้าข้อมือของไซม่อนไว้กลัวว่าอีกฝ่ายจะวิ่งหนีเขาไปแบบที่ชอบทำ มาร์คัสกระตุกมือเรียวเบาๆคล้ายบอกให้อีกฝ่ายนั่งลง ไซม่อนเม้มปากเล็กน้อยแต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี ดวงตาคู่คมสองสีลอกแลกไปมาคล้ายกับกำลังสับสนแต่มือก็ยังไม่ยอมปล่อยจากมือเรียวของอีกฝ่ายอยู่ดี


“คือ...ฉัน ให้ตายสิ! พูดไม่ออกเลยฉันเนี่ย” ร่างสูงผิวสีแทนสถบเบาๆในขณะที่พยายามสรรหาคำพูดที่จะใช้ ดวงตาคู่โศกสีฟ้าซีดผลุบลงเล็กน้อย


“ไม่ต้องพูดปลอบผมก็ได้ครับ ผมรู้ว่าผมไม่คู่ควรจะรักคุณ...”


“อย่าพูดแบบนั่น”


!!


นิ้วชี้ทาบลงบนริมฝีปากของไซม่อนเชิงให้อีกฝ่ายหยุดพูด ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงจางๆเมื่อผิวเนื้อของอีกฝ่ายทาบลงบนริมฝีปากบางของเขา


มันทำให้ใบหน้าหล่อคมของมาร์คัสขึ้นสีระเรื่อจางๆตามไปด้วย


“นะ...นั่นแหละ อย่าพูดออกมาแบบนั่น ให้ตายสิ ฉันแค่ตกใจแล้วก็สับสนนิดหน่อยเท่านั่นเอง” คิ้วเรียวขมวดยุ่ง ยังไม่ละนิ้วไปจากริมฝีปากนิ่มๆของไซม่อนแต่อย่างใด มาร์คัสพยายามสงบสติอารมณ์ให้เร็วที่สุด เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ


เอาว่ะ...


“ฉันเอง ฉันไม่รู้ว่ารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็...” มาร์คัสเงียบไปนิดนึงก่อนที่จะสบตากับไซม่อนตรงๆ หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรง


“จริงๆฉันก็คิดว่าฉันก็ชอบนายเหมือนกัน”


ดวงตาคู่โศกสีฟ้าซีดเบิกกว้างด้วยความตกใจจนเผลอตัวเผยอริมฝีปากเล็กน้อย มันทำให้มาร์คัสหลุดยิ้มเล็กๆก่อนที่จะละปลายนิ้วจากริมฝีปากของอีกฝ่ายแล้วดึงกลับมาแตะลงบนริมฝีปากของตัวเอง เล่นเอาไซม่อนไปไม่ถูกไปเลย ใบหน้าขาวขึ้นสีจัดจนรู้สึกว่าคล้ายจะเป็นลม


นะ...นั่นมัน...!!


“เอางี้มั้ยไซม่อน” มือหนาที่จับมือของคนที่ยั่งตื่นตระหนกอยู่กระชับเบาๆพร้อมกับยิ้มมุมปากนิดๆ “มาคบกับฉันมั้ย?”


นี่มันเร็วเกินไปมั้ยครับ!?! ให้เวลาผมหน่อย ผมตั้งตัวไม่ทัน!!!


ร่างเพรียวนิ่งค้าง ในหัวมีแต่เสียงกรีดร้องกับตัวเอง หากนี่เป็นความฝันเขาก็ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย เขาอยากให้ฝันดีแบบนี้คงอยู่ตลอดไปแบบไม่มีวันตื่นขึ้นมา เขาจะ...


“ไซม่อน”


เสียงเรียกชื่อของเขาเอง ทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากยังเผยอค้างด้วยความตื่นตกใจไม่เลิก


ให้ตายสิ...ใบหน้าแบบนั่น ตั้งใจจะทนสอบความอดทนของเขาหรือไง


แต่เด็กหนุ่มเจ้าของนัยต์ตาสองสีก็ได้แต่อดกลั้นพร้อมกับบีบมือของไซม่อนเบาๆเพื่อเรียกสติ


“คำตอบล่ะ? ว่ายังไง?” มาร์คัสแอบส่งเสียงคาดคั้นเล็กน้อย เล่นเอาใบหน้าขาวที่ขึ้นสีจัดก้มงุดนิดๆด้วยความประหม่าพร้อมกับเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม


“ครับ...ผม...ตกลงครับ”


ร่างสูงยิ้มก่อนที่จะยกมือเรียวข้างนั่นที่เขาจับไว้ไม่ยอมปล่อยขึ้นจรดริมฝีปากลงบนหลังมือขาวอย่างนุ่มนวล ไซม่อนรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลม


“หลังจากนี้ก็อย่าหนีฉันอีกนะ ไซม่อน”


ไซม่อนนิ่งไปนิดๆก่อนที่จะยิ้มบางๆพร้อมกับหัวเราะออกมาเล็กน้อย


“จะ...พยายามนะครับ...”


และในวันนี้...ฝนก็หยุดตก ท้องฟ้าโปร่งใสต้องรับแสงแดดอุ่นๆให้กลับมาไล่ความชื้นชวนอึดอัดให้สลายไป


ดวงตาคู่โศกติดจะง่วงสีฟ้าซีดเลื่อนไปมองนอกหน้าต่าง มองฟ้าที่เปิดโล่งเมื่อฝนหยุดตก มาร์คัสเองก็สังเกตเหมือนกัน


มือหนากุมมือเรียวพร้อมกับกระตุกเบาๆ


“ฝนหยุดตกแล้วกลับกัน เดี๋ยวฉันไปส่ง”


ไซม่อนหยุดคิดไปเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆ


“รบกวนด้วยนะครับ”


ไม่ว่าเมื่อไหร่ คุณก็คือดวงอาทิตย์ของผมนะครับ มาร์คัส


ดวงตาคู่คมสองสีจ้องมองรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าของไซม่อน พลางคิดว่าในที่สุดก็ได้มีโอกาสเห็นรอยยิ้มแบบนี้ส่งมาให้ตนเสียทีหนึ่ง


รอยยิ้มของนายเหมือนแสงแดดจริงๆด้วย ไซม่อน


แล้วทั้งคู่ก็เดินจูงมือกันออกจากร้านกาแฟเล็กๆนั่นไปตลอดทาง พร้อมกับดวงตาต่างสีทั้งสองคู่ที่สบตากันอย่างที่ไม่ต้องแอบมองกันและกันอีกต่อไปแล้ว

.

.

.

.

END



*แถมนิดๆ*


เหมือนไซม่อนจะลืมอะรไปสักอย่างหนึ่ง...


"เหมียววววววว" เสียงร้องโหยหวนของราล์ฟดังก้องเสียจนแมวในระแวกนั่นถึงกับสะดุ้งเฮือกราวกับได้ยินเสียงวิญญาณออกอาละวาด ร่างของเจ้าเหมียวตัวป่วนที่เต็มไปด้วยพลังในตอนนี้ทำได้เพียงนอนนิ่งเพื่อประหยัดพลังงานไว้


"เหมียววววววว(ราล์ฟหิวข้าววววววว:แปลโดยมิชชี่เอง)"


-ระหว่างนั่นเอง-


เหมือนผมจะลืมอะไรปสักอย่างนะครับ.... : ไซม่อน


เอเมน ขอให้เป็นสุขนะราล์ฟ...




-Talk with Writer-

         สวัสดีค่าาาาา วันนี้เอาคุณประธานกับน้องไซม่อนมาลงเป็นคู่แรกเลย 5555555 มีความรู้สึกอยากเขียนน้องม่อนขึ้นมาอย่างแรงกล้า คู่เรืออฟช.ที่คล้ายๆกับเรือผีของเรื่อง วงวารคู่นี้---- ตอนแรกว่าจะเรียงเอาแฮงค์คอนขึ้นก่อนแล้วค่อยตามด้วยมาร์คัสไซม่อน แต่มันไม่ไหวแล้วววว เลยเอาแฮงค์คอนไปปิดท้ายซีรี่ย์นี้ แล้วเรียงเอามาร์คัสไซม่อนก่อนแล้วตามด้วย900เกวิน  ปิดท้ายด้วยแฮงค์คอน เย้!

           บอกตามตรง เขียนไซม่อนยากมากกกกกกก เอาตรงๆในเกมส์น้องค่อนข้างบทน้อย คาร์น้องคือคาร์ของผู้ตามโดยสมบูรณ์ น้องจะเป็นคนที่เก็บทุกอย่างไว้ในใจ ไม่ยอมพูดออกมายิ่งกว่าคอนเนอร์ น้องเก็บ น้องกลัว น้องจะไม่หลุดอะไรใดใดทั้งนั่น ยิ้มจางๆรับลูกเดียว คัสก็...ก็คือคัส 55555 พ่อคนที่ทำให้น้องต้องตะโกนบอกแบบทนไม่ไหว พ่อคนกดดันน้องงงงงง แล้วก็มานั่นเอ๋อเอง ถถถถถถ

#เขียนคู่นี้ล่ะเอ็นดูทั้งคู่ เอ๋อๆเด๋อๆดี วงวารทั้งคู่เซม ฟฟฟฟฟฟฟ

            ยังไงก็ตามตอนหน้า900Gavinค่ะ วันนี้ก็ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ เราอาจจะหายไปอีกหลายๆวันเพราะก็ต้องไปฝึกงานด้วย กว่าจะถึงบ้านก็...นั่นล่ะคะ สลบแน่นอน ขอบคุณทุกกำลังใจและความเป็นห่วง ไรท์ได้รับแล้วค่ะ อ่านทุกคอมเม้น ถ้าไม่ได้ตอบเม้นใครก็ขออภัยด้วยนะคะ บางครั้งไรท์เห็นแต่ก็ยุ่งอยู่ พอผ่านไปนานๆไรท์ก็เลยไม่ได้ตอบ แฮร่ วันนี้ก็ขอตัวลากันไปก่อน แล้วเจอกันตอนหน้าว่าคอนเนลมาเจอเกวินได้ไง ฝันดีราตรีสวัสดิ์นะคะ บะบายยยยย




STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #224 dt13dn12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 18:39
    ตายสงบ ศพสีชมพู อ้ากกกกก ไรท์ฟินมากๆ รีดจะไม่ไหวแล้ว ถือว่าฟินมากสนุกมาก ไรท์บรรยายดีค่ะ ^-^
    #224
    0
  2. #221 Mebal (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 18:16
    ชอบมากกกกกกกก อ่านแล้วเขิลหนักสุดๆเลยค่ะ เนื้อเรื่องน่ารักมาก อบอุ่นหัวใจ ความจริงเราแอบชอบ allม่อนนะคะ นางน่ารักเหมือนนางฟ้า 555555
    #221
    0
  3. #178 thairnee1234 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 06:32

    เขินจ่ะ บอกได้คำเดียวว่าเขินนนน โว้ยยยยย อิมาร์คัส อิคนขี้แกล้งงง ไซม่อนน่ารักอย่าพึ่งเป็นลมนะหนูวววว ราล์ฟน่าสงสารมากลูก รอวนไปนะจ้ะคนเก่ง55+

    #178
    0
  4. #173 baimon_bn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 17:47

    กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เขินหนักมากชอบความที่ไรท์สามารถคีพคาแรคเตอร์น้องม่อนได้ อารมณ์น้องเวลาเป็นคนแอบชอบนี่มันโคตรจะเรียลเลยจริงๆอย่างกับชีวิตฉัน555 พี่คัสนี่ก็แหมที่สุดแห่งความกดดันไอบ้าเอ้ยหลังจากลุกบอกชอบอยากจะตะโกนด่าอีกซักชุดนึงว่า-คัสตูจะเป็นบ้าแล้วโว้ย

    #173
    1
    • #173-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 17)
      24 กรกฎาคม 2561 / 18:36
      ด่าเลยค่ะ ด่าเลย เราหมั่นไส้มาร์คัสมานานตั้งแต่ในเกมส์แล้วค่ะ 555555 น้องม่อนน่ารัก เราชอบคาร์น้องตรงที่ถึงน้องจะเป็นผู้ตาม แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดต้องรอให้ใครมาช่วย น้องนั่นแหละ!! เอาตัวเข้าแลกชีวิตแทนมาร์คัสตั้งหลายฉาก!!
      #173-1
  5. #172 tong_btob (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 11:22
    อร้ายยยยไรต์กราบจอบคุณมากฮื่อออเรารอคู่นี้ตลอดเลยชอบมากมาต่อคู่นี้บ่อยๆน่าาา
    #172
    1
  6. #171 BellKMCN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:22
    ฮรือออ นั้ลลักกกกกก แอร้ยยยย หกดหฟฟกำำดห-กกไ //กัดหมอน
    #171
    1
    • #171-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 17)
      24 กรกฎาคม 2561 / 01:43
      เราเพิ่งเพิ่มเติมเนื้อหาไปนิดหน่อย อย่างเพิ่งกัดหมอนขาดนะคะ!
      #171-1
  7. #170 Keaw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:05

    ก็ว่าวันนี้นอนไม่หลับ เรามีจิตวัมผัสแน่เลยว่าไรท์จะมาอัพ 55555 คู่นี้ละมุนละไมมากเลยค่ะ จับมือ(จุ้บมือ-แค่ก)ดูแลกันไปยาวๆนะม่อนนะคัสนะ ทางนี้ก็สครีมไปไกลถึงดีทรอยท์แล้วค่ะ

    #170
    3
    • #170-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 17)
      24 กรกฎาคม 2561 / 01:43
      ขนาดนี้คงจับมือสวมแหวนกันแล้วค่ะ//ไม่ค่อยจะชง เราเพิ่มเติมเนื้อหาไปนิดหน่อยด้วยนะคะ อิอิ
      #170-1
    • #170-2 Keaw (จากตอนที่ 17)
      24 กรกฎาคม 2561 / 19:22
      ราล์ฟ ฮือออ มาบ้านเรามา มีปลาทู55555 เหมียวราล์ฟต้องเข้าใจหม่าม๊าไซม่อนนะ
      #170-2