โกดัง Fic Detroit Become Human

ตอนที่ 16 : [Fic Detroit Become Human AU] Aggressive Cat -8- [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    20 ก.ค. 61


[Fic Detroit Become Human AU] Aggressive Cat -8- [END]

*ฟิคนี้เป็นฟิคAUของเกมส์Detroit Become Human เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในฟิคนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้เขียนเท่านั่น ดังนั่นคาร์แรคเตอร์ตัวละครอาจจะมีการผิดเพี้ยนไปบ้างตามแต่เนื้อเรื่องจะดำเนินไป*



 

 

“เฮ้ย!! พวกครึ่งสัตว์มันหลุดออกมา!!” เสียงตะโกนของพวกผู้ดูแลดังลั่น เสียงฝีเท้าหนักๆวิ่งวุ่นอยู่ภายในอาคารโทรมๆหลังหนึ่ง สัญญาณเตือนดังลั่นก้องทั่วทั้งอาคาร


“ปิดประตูทุกทางเข้าออกให้หมด!! อย่าให้พวกมันหนีออกจากที่นี่ไปได้ คงรู้นะว่านายใหญ่ไม่ชอบให้สินค้าหายไป!!” เสียงของหัวหน้าผู้ดูแลตะโกนก้องพร้อมกับบอกให้ลูกน้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่นายใหญ่จะรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น


เสียงของหลายๆคนที่วิ่งผ่านไป ทำให้ประตูห้องเก็บของที่แง้มไว้เล็กน้อยค่อยๆปิดลงอย่างแผ่วเบา


“ให้ตายสิ วิ่งกันพล่านไปหมด” มือใหญ่ยกขึ้นขยี้เส้นผมสีดอกเลายุ่งเหยิงอย่างหงุดหงิดก่อนที่ดวงตาคมดุสีฟ้าสดจะเลื่อนไปจับจ้องบุคคลแปลกหน้าที่อยู่ไม่ไกลนัก แต่ใบหูแหลมสีน้ำตาลบ่งบอกได้ว่าอีกฝ่ายก็เป็นครึ่งสัตว์เช่นเดียวกับเขาที่ทำสีหน้าเคร่งเครียดอยู่


ก่อนที่แฮงค์จะเลื่อนสายตาไปจับจ้องเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาเมื่อครู่


แต่ดูเหมือนเจ้าเด็กนี่จะรู้ตัวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเขาตอบ


“ครับแฮงค์?” พร้อมกับเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วเอ่ยเรียกชื่อเขาราวกับกำลังถามว่าเขามองทำไม


ให้ตายเถอะ ไอ้เด็กนี่!!




 

 

ย้อนกลับไปหน้านี้สัก20นาทีได้


ปัง!!!


แฮงค์เบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงลันไกปืน มือใหญ่รวบร่างของคอนเนอร์เข้าหาตัวอย่างตื่นตระหนก


“คอนเนอร์!!


ตุบ


เสียงของร่างหนักๆล้มกระแทกกับพื้นเรียกให้แฮงค์เงยขึ้นมองก็พบกับร่างใหญ่โตของชายผิวสีที่ปืนในมือสีควันสีขาวลอยออกมาพร้อมกับชายที่ไล่ตามเขามาตั้งแต่แรกล้มลงนอนกองกับพื้น กลิ่นสนิมรุนแรงทำให้แฮงค์รู้ว่าชายแปลกหน้าคนนี้เพิ่งยิงคนที่ไล่ล่าเขามา


“คะ...คุณลูเธอร์!” เด็กหนุ่มในอ้อมแขนของเขาเอ่ยเรียกชื่อของชายคนนั่น นั่นทำให้แฮงค์ต้องรีบก้มลงสำรวจร่างกายของคอนเนอร์ในอ้อมแขนของตัวเองก่อนที่จะถอนใจอย่างโล่งอกที่ไม่พบร่องรอยการโดนยิงบนตัวของคอนเนอร์แม้แต่น้อย


“คุณไม่ควรวู่วามแบบเมื่อครู่นะครับมนุษย์...” ชายคนนั้นเอ่ยเตือนเสียงดุก่อนที่จะจัดการลากร่างของชายคนนั่นเข้ามาภายในห้องพร้อมกับปิดประตูห้องลง นั่นทำให้แฮงค์สังเกตเห็นใบหูแมวแหลมสีน้ำตาลบนศีรษะของอีกฝ่ายชัดๆ


ครึ่งสัตว์? หนีออกมาเหมือนกันหรือไง?


ที่สำคัญ...รู้จักกับคอนเนอร์ได้ยังไง...


นั่นเองที่ทำให้ดวงตาคมดุสีฟ้าสดจับจ้องเขม็งไปยังร่างใหญ่ของชายที่ชื่อลูเธอร์อย่างช่วยไม่ได้ ฝ่ายลูเธอร์เองก็รับรู้ได้ถึงการจ้องมองมาอย่างไม่เป็นมิตรของเจ้าของเรือนผมสีดอกเลา ยิ่งเห็นพวงหางฟูที่สะบัดไปมาอย่างฉุนเฉียวของอีกฝ่าย เขายิ่งรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจของอีกฝ่าย


แต่เรื่องนั่นก็ต้องช่างมันไปก่อน...


“ผมลูเธอร์ ผมกับพวกเข้ามาช่วยพวกครึ่งสัตว์ที่ถูกจับเอาไว้” ร่างใหญ่เอ่ยแนะนำตัวอย่างลวกๆก่อนที่เลื่อนสายตาไปยังประตู “เราควรออกจากห้องนี้ เสียงปืนคงเรียกพวกนั่นมามากกว่านี้”


แต่แฮงค์ก็ยังคงจ้องอีกฝ่ายเขม็งไม่วางตาเหมือนเดิมแถมยังไม่คิดจะขยับไปไหนราวกับไม่ไว้ใจอีกต่างหากจนลูเธอร์ได้แต่ขมวดคิ้วเล็กๆเพราะไม่รู้จะรับมือกับครึ่งสัตว์ตรงหน้าได้ยังไง


“แฮงค์ครับ...” เสียงทุ้มติดจะแหบนิดๆของมนุษย์คนเดียวภายในห้องนี้ดังขึ้น ใบหน้าขาวเนียนของคอนเนอร์ซีดลงนิดหน่อยเมื่อมองไปยังร่างที่นอนนิ่งไม่ไหวติงของชายคนนั่น ไหนจะกลิ่นเลือดไม่คุ้นเคยนั่นอีก มือเรียวแตะลงบนแขนของร่างสูงใหญ่เบาๆ “รีบออกจากห้องนี้ตามที่คุณลูเธอร์บอกเถอะครับ...”


เมนคูนตัวใหญ่นิ่งเงียบ ดวงตาคมดุสีฟ้าสดยังฉายชัดถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจนจนลูเธอร์อยากจะถอดใจจะจัดการกับแมวดื้อตัวนี้ หากแต่ร่างสูงใหญ่กลับช้อนตัวของคอนเนอร์ขึ้นอุ้มแล้วหันมาทางลูเธอร์


“ก็นำทางไปสิว่ะ!! ส่วนแก ไอ้เด็กเวร รอให้ออกจากที่นี่ก่อนเถอะ ฉันจะด่าแกแรงๆซะที!!


ตอนนั่นเองที่ลูเธอร์เห็นคอนเนอร์เผยยิ้มบางๆให้ครึ่งสัตว์ที่สะบัดหางไปมาอย่างหงุดหงิด


“ครับแฮงค์”



 

 

“แล้วแผนของแกเป็นยังไงว่ะ เจ้าแมวดำ!” เสียงทุ้มส่งเสียงเอ่ยถามลูเธอร์โดยที่ไม่ตอบคำถามของคอนเนอร์


“ตอนนี้คนของผมมีสองส่วน ส่วนหนึ่งไล่ก่อกวนมนุษย์พวกนั่น อีกส่วนเข้าไปปลดปล่อยครึ่งสัตว์ที่ถูกขังอยู่ในกรงน่ะ” เขาเอ่ยบอกก่อนที่จะหยิบวิทยุสื่อสารออกมาจากกระเป๋ากางเกง “ตอนแรกผมมีหน้าที่ต้องเข้าไปช่วยสร้างความวุ่นวายด้วย แต่เพราะคอนเนอร์มาตามหาคุณ ผมเลยต้องเปลี่ยนแผนมาปกป้องเขาแทน”


“แฮะๆ...ขอโทษครับ...” ร่างโปร่งก้มหน้าเล็กน้อยอย่างหงอยๆ


แฮงค์มองอย่างสักพักก่อนที่จะหันหน้าหนีไปทางอื่น ซึ่งลูเธอร์ก็ทันเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของครึ่งสัตว์ตรงหน้าที่แดงล่ามาจนถึงใบหู


นั่นทำให้เขายกยิ้มนิดๆ


ซ่าๆ


เสียงซ่าดังมาจากเครื่องมือสื่อสาร มือใหญ่สีแทนรีบกดปุ่มรับทันทีที่ได้รับการติดต่อมาจากเพื่อนร่วมอุดมการณ์


[ ลูเธอร์ พวกฉันปล่อยคนของเราที่ถูกขังออกมาหมดแล้ว เจอกันที่จุดนัดพบ! ] ลูเธอร์ปล่อยปุ่มแล้วกดอีกครั้งพร้อมกับตอบกลับไปว่ารับทราบแล้วทางนี้ก็เสร็จธุระและกำลังจะไปที่จุดรวมตัว


“ไปกันเถอะ” ร่างใหญ่สีแทนพยักหน้าเบาๆเป็นสัญญาณให้กับหนึ่งครึ่งสัตว์หนึ่งมนุษย์ก่อนที่เขาจะค่อยๆแง้มประตูเปิดออกไปอย่างเงียบเชียบ เวลาภายนอกห้องไม่มีพวกผูดูแลคนไหนอยู่ คาดว่าคงโดนล่อไปที่โถงใหญ่กันหมดแล้ว


ลูเธอร์ย่องนำออกมาก่อน ดวงตาคมสีเข้มกวาดสายตามองไปรอบๆเชิงสำรวจ แฮงค์เดินตามออกมาพร้อมกับกุมมือของเด็กหนุ่มไว้แน่นราวกับไม่อยากให้พลัดจากกันอีกแล้ว คอนเนอร์ก้มมองมือใหญ่ที่กุมมือของเขา


ยอมรับว่าเขาต้องดีใจมากกว่าแฮงค์แน่ๆ...


ทั้งสามเคลื่อนที่ด้วยความเงียบ ประสาทการรับรู้ของแฮงค์และลูเธอร์เปิดรับเต็มที่เพื่อคอยระแวงระวังภัย เด็กหนุ่มนุษย์คนเดียวในกลุ่มเองก็ระวังหลังตัวเองไม่ต่างกัน


“ใกล้ถึงแล้ว...” ลูเธอร์กระซิบก่อนที่จะชะงักแล้วยกมือขึ้นให้ทั้งคู่หยุดพร้อมกับชะโงกหน้ามองออกจากกำแพงออกไป ใบหูแมวบนศีรษะขยับเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินมาทางนี้


แน่นอนว่าแฮงค์เองก็ได้ยิน มือใหญ่ดันตัวของเด็กหนุ่มไปไว้ด้านหลังของเขาเอง


ร่างใหญ่ผิวสีแทนกระชับปืนในมือของเขาแน่น ดวงตาคมสีเข้มจ้องผ่านไฟสลัวๆเพื่อจับตามองคนที่กำลังจะเดินผ่านมา


ฟุดฟิดๆ


“ลูเธอร์ค่ะ...”


“อลิซ!” ร่างสูงใหญ่ลดปืนลงก่อนที่จะก้าวออกจากหลังกำแพงตรงเข้าไปหาเด็กหญิงเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มยาวสวยรวบเป็นหางม้าคนหนึ่ง ใบหูเรียวยาวสีน้ำตาลกระดิกเบาๆก่อนที่จะซุกตัวเข้าหาลูเธออร์แน่น ร่างเล็กๆสั่นด้วยความหวาดกลัว


“รีบๆไปกันเถอะก่อนที่พวกมนุษย์จะมา” หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยเสียงแผ่วราวกับจะกระซิบใบหูแบบหมาป่าตั้งชันรับเสียงอย่างตั้งใจ ลูเธอร์พยักหน้าก่อนที่จะเรียกให้คอนเนอร์กับแฮงค์ก้าวออกมา


“มนุษย์นี่...!” เด็กหนุ่มสะดุ้งนิดๆเมื่อถูกจ้องมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเกลียดชัง คอนเนอร์ก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาแบบนั่นของพวกครึ่งสัตว์ที่กำลังหนีออกจากนรก “ทำไมถึงมีเด็กมนุษย์มากับเราด้วยล่ะ!” ชายคนเดียวพูดพร้อมกับแยกเขี้ยวแหลมราวกับจะตรงเข้าขย้ำคอนเนอร์ให้ขาด


เมนคูนร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาบังตัวคอนเนอร์เสียมิด ดวงตาคมดุสีฟ้าสดเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจับจ้องไปยังชายคนนั่น


“เจ้าเด็กนี่มากับฉัน มีปัญหาอะไรมั้ย!?” พวงหางฟูดสะบัดไปมาแรงๆตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น กรงเล็บคมกางออกเตรียมกระโจนเข้าขย้ำเจ้าสัตว์ป่าพูดมากตรงหน้าให้จมเขี้ยว


คอนเนอร์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่าที่คำรามในลำคอเบาๆคล้ายกับกำลังจะหมดความอดทน มือเรียวแตะลงบนมือของอีกฝ่ายพร้อมกับบีบเบาๆให้เมนคูนตัวใหญ่ใจเย็นๆก่อนที่จะก้าวออกมาจากด้านหลังของแฮงค์โดยที่เจ้าตัวห้ามไม่ทัน


“ผม...ผมมาเพื่อช่วยแฮงค์ครับ!” เด็กหนุ่มเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นคง ถึงแฮงค์จะมองไม่เห็ยแววตาของอีกฝ่ายแต่ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลต้องเต็มไปด้วยความจริงจังและมั่นคงแน่ๆ “พวกคุณเกลียดมนุษย์ ผมเข้าใจ แต่ว่า...ผมตั้งใจที่จะมาช่วยแฮงค์จริงๆนะครับ”


คอนเนอร์หันกลับมายิ้มให้แฮงค์บางๆ


“เพราะว่า...แฮงค์คือแมวของผม”


ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลสบกับดวงตาคมดุสีฟ้าสด แฮงค์เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหนักแน่น จริงใจ...และเต็มไปด้วยความรัก...


เฮอะ...เจ้าเด็กนี่มันจะทำตัวน่าหลงไปถึงไหน!?!


ถ้าไม่มีคนอื่นอยู่ตรงนี้เขาคงกระโจนเข้าไปกอดรัดฟัดเจ้าเด็กนี่ไม่ให้หนีเขาไปไหนตลอดไปแน่ๆ!


พวกครึ่งสัตว์มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทำไมรู้สึกเหมือนกลายเป็นสักขีพยานให้ทั้งคู่ยังไงก็ไม่รู้ ลูเธอร์ลอบยิ้มนิดๆในขณะที่อลิซจ้องตาแป๋ว ใบหูกระต่ายสีน้ำตาลกระดิกเล็กๆก่อนที่เธอจะหันไปทางซ้ายมืออย่างรวดเร็ว


“มีคนมาค่ะ...” เสียงเล็กหวานเอ่ยเตือน ทำให้สติและความตื่นตัวของทุกคนกลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง


“รีบไปที่จุดนับพบเถอะ” ลูเธอร์ดึงให้ทุกคนกลับมาสนใจเขาอีกครั้ง ทั้งหมดออกเดินอย่างระมัดระวังไปทางออก


ใช้เวลาสักพัก ในที่สุดพวกเขาก็ออกมาจากตัวอาคารผ่านทางช่องทิ้งขยะได้สำเร็จ ตรงนั่นเองที่พวกเขาเห็นเหล่าครึ่งสัตว์ที่พยายามกวักมือบอกตำแหน่งของตัวเองด้วยท่าทางดีใจ ลูเธอร์ก้าวเข้าไปหาอย่างรีบร้อนและค่อยๆถยอยส่งทุกๆคนให้ข้ามกำแพงออกไปจากนรกแห่งนี้


มือเรียวบีบมือใหญ่ของแฮงค์อีกครั้ง คราวนี้แฮงค์เองก็บีบมือของเด็กหนุ่มตอบกลับด้วยเช่นกัน


พวกเขากำลังจะได้กลับบ้าน...


ปัง!!!


“กรี๊ด!!” ร่างเล็กที่กำลังปีนข้ามกำแพงตกลงมากระแทกกับพื้น มือเล็กของเด็กสาวคนหนึ่งกุมเรียวขาของตัวเองแน่น เลือดสีสดค่อยๆไล่ซึมออกมาจากบาดแผลอย่างช้าๆ ครึ่งสัตว์รอบข้างต่างตื่นตกใจ บางส่วนรีบก้มลงดูเด็กคนนั่นอย่างตื่นตระหนก


“อย่าขยับ!!


แฮงค์ขยับตัวมาบังคอนเนอร์แทบจะทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั่น ดวงตาคมดุสีฟ้าสดจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนที่ปิดล้อมพวกเขาไว้ราวกับรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะมารวมตัวกันที่นี่ สำหรับเขาที่อยู่ในนรกนี้มานาน น้ำเสียงน่ารังเกียจนี่ไม่มีวันที่จะลืมไปได้เลย


ชายที่จ่อกระบอกปืนตรงมาที่ลูเธอร์แค่นยิ้มก่อนที่จะกวาดสายตามองไปรอบๆพร้อมกับแสยะยิ้ม


“ดูท่าว่าจะอยู่กันครบทุกตัวไม่ต้องไปตามจับเลยนะพวกแก” เสียงหัวเราะต่ำทรามดังขึ้นก่อนที่จะเอ่ยสั่งลูกน้อง “เฮ้ย!! รีบจับพวกมันไปขังไว้ได้แล้วโว้ย!!


“ไม่เอานะ!


“ขอร้อง อย่าพาพวกเราไปขังเลย!!


“ไม่!! ปล่อยนะ!!


เสียงความวุ่นวายของเหล่าครึ่งสัตว์ที่บ้างก็ร้องขอความเมตตาให้ปล่อยพวกเขาไป บ้างก็เอ่ยด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายเมื่อพวกเขาถูกจับ หลายคนพยายามขัดขืน ลูเธอร์เองก็ใช่ว่าจะอยู่เฉย แต่ด้วยจำนวนและอาวุธในมือที่แตกต่างกันทำให้รั้งแต่จะเจ็บตัวกันเปล่าๆ


“ลูเธอร์! ช่วยหนูด้วย!!” เสียงกรีดร้องของเด็กหญิงดังขึ้น ร่างเล็กๆถูกผลักกดลงกับพื้นดินชื้นแฉะ ใบหูเรียวสีน้ำตาลถูกดึงอย่างแรงจนใบหน้าน่ารักเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา


“อลิซ!!” ร่างสูงใหญ่พยายามดันตัวออกจากพวกผู้ดูแลหลายคนที่จับเขาไว้ ลูเธอร์ใช้แรงและร่างกายที่ใหญ่โตที่ได้เปรียบมากกว่าผลักผู้ดูแล ทั้งต่อยทั้งศอก พยายามวิ่งไปหาเด็กน้อยที่ถูกกระทำรุนแรงด้วยความโกรธผสมปนเปกับความเป็นห่วง “อึก!!


ร่างใหญ่ทรุดลงกับพื้นพร้อมกับเข็มฉีดยาที่ถูกถอนออกจากลำแขน ยากล่อมประสาทรุนแรงสำหรับพวกครึ่งสัตว์ทำให้ลูเธอร์สูญเสียเรี่ยวแรงและการควบคุมร่างกาย ส่งผลให้เขาล้มลงกับพื้น


“ลูเธอร์!!!” อลิซร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว ร่างเล็กพยายามดิ้นให้หลุดเพื่อไปหาคนที่เธอรักราวกับเป็นพ่อ แต่ใบหูเรียวยาวกลับถูกกระชากรั้งไว้จนได้แต่ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด


“เงียบนะไอ้เด็กนี่!!” มือหยาบง้างขึ้นหมายจะตบใบหน้าน่ารักจนอลิซต้องหลับตาปี๋เตรียมใจรับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น!


หมับ!!


“ห้ามทำร้ายเธอนะครับ!!!” มือเรียวคว้าแขนของชายคนนั่นพร้อมกับผลักร่างหนาที่ไม่ทันตั้งตัวเสียจนถอยห่างออกไปหลายก้าว ร่างโปร่งยืนบังร่างเล็กของอลิซไว้ด้วยใบหน้าที่โกรธจัด


“คอนเนอร์!!!” แฮงค์ผละตัวออกจากที่ที่ตัวเองอยู่หมายจะพุ่งเข้าไปคว้าตัวเด็กจอมหาเรื่องที่เสนอหน้าออกไปขวางทางพวกผู้ดูแลแบบนั่นอย่างบ้าบิ่น


ให้ตายสิ!! วิ่งออกจากด้านหลังเขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะเนี่ย!!


“เฮ้ย!! ไอ้เด็กนี่เข้ามาได้ไงว่ะ!?!” หนึ่งในผู้ดูแลเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายกับตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นคอนเนอร์ที่เป็นมนุษย์ยืนกางแขนปกป้องเด็กหญิงตัวน้อยด้านหลัง “เวรเอ่ย!! ชิบหายกันหมดแน่!!


 ดูเหมือนว่าตัวตนของคอนเนอร์จะทำให้พวกผู้ดูแลคิดหนัก เพราะคอนเนอร์นั่นเป็นมนุษย์และมีตัวตนอยู่ในสังคมไม่เหมือนกับพวกครึ่งสัตว์ ตำรวจต้องออกตามหาเด็กคนนี้แน่ๆ และไม่นาน ตัวตนของพวกมันก็จะถูกตำรวจสืบจนเจอ


นั่นทำให้เด็กหนุ่มยกยิ้มนิดๆที่มุมปาก


“ผมเดาว่าพวกคุณคงไม่อยากมีปัญหากับตำรวจหรอกใช่มั้ยครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ถ้าปล่อยผมกับพวกเขาไป พวกเราจะไม่บอกตำรวจก็ได้ว่าพวกคุณจับผมไป แต่เป็นผมเองที่หนีออกจากบ้าน ว่ายังไงล่ะครับ”


ข้อเสนอนั่นดันทำให้พวกผู้ดูแลหลายๆคนคิดหนัก เรื่องพวกครึ่งสัตว์พวกนี้ปล่อยไปก็จับกลับมาใหม่ได้ แต่ถ้าเราเก็บเจ้าเด็กนี้เรื่องมันคงบานปลายและพวกเขาคงถูกจับกันหมดแน่ๆ...


“คิดดูดีๆสิครับ...!!


ปัง!!


โทรศัพท์มือถือคุ้นตาตกลงกระแทกกับพื้น หน้าจอมีสัญญาณโทรออกกระพริบก่อนที่จะดับไป


ดวงตาคมดุสีฟ้าสดเบิกกว้างเมื่อร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับกุมหัวไหล่ขวาที่ถูกยิง กลิ่นของเลือดสีสดจากร่างกายของคอนเนอร์ ทำให้แฮงค์รู้สึกถึงเส้นอารมณ์ที่ขาดผึง!!


“เจ้าเด็กนี่มันโทร...อ้ากกกก!!!” เสียงร้องโหยหวนของชายคนที่ยิงคอนเนอร์เมื่อแขนของเขาถูกคมเขี้ยวฝังลงกัดลึกจากร่างสูงใหญ่เจ้าของเส้นผมและเคราสีดอกเลาที่เข้ามาถึงตัวเมื่อไหร่ก็ไม่รู้กัดกระชากจนรู้สึกราวกับเส้นประสาทจะฉีกจากกัน


ความบ้าคลั่งของเมนคูนตัวใหญ่ทำให้ทุกคนหายใจไม่ออกยามต้องสบกับดวงตาคู่ดุสีฟ้าสดที่ขึ้นสีจัดเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความโกรธ ร่างสูงใหญ่แต่ว่องไวกระโจนเข้าขย้ำผู้โชคร้ายคนนั่นซ้ำให้สมกับโทษฐานที่มันทำร้ายคอนเนอร์!!


“หยุด!!! ไม่งั้นไอ้เด็กนี่ตาย!!!” เสียงขึ้นไกปืนจนใบหูนุ่มฟูบนเส้นผมสีดอกเลากระดิก แฮงค์หันขวับไปมองหัวหน้าของเหล่าผู้ดูแลที่ตอนนี้กำลังจ่อปืนตรงไปยังกลางหน้าผากของคอนเนอร์ที่ชะงักไป ทำให้แฮงค์หยุดชะงักได้ไม่ยากเย็น


สถานการณ์ตอนนี้กำลังย่ำแย่ลงเรื่อยๆ แฮงค์มองใบหน้าของคอนเนอร์ราวกับกำลังจดจำใบหน้าขาวเนียนหล่อเหลาไว้ให้นานที่สุด...


ก่อนที่ตัวเขาจะพุ่งเข้ากระชากแขนข้างที่ถือปืนของหัวหน้าผู้ดูแลให้ปลายกระบอกปืนเคลื่อนเป้าจากตัวของคอนเนอร์ ตอนนั่นเองที่ไกปืนถูกลั่น


“แฮงค์!!!


นั่นคือเสียงสุดท้ายที่แฮงค์ได้ยิน...

.

.

.

.

ในสติที่เลือนรางเต็มที่ เขาได้ยินเสียง...เสียงร้องไห้ของเด็กหนุ่มที่คุ้นเคย


อย่าร้องไห้เลย...


มือใหญ่เอื้อมออกไปหายจะเช็ดน้ำตาบนใบหน้าขาวเนียนของอีกฝ่าย ไม่อยากเห็นเด็กคนนั่นร้องไห้แม้แต่น้อย เจ้าเด็กนั่นเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าน้ำตา


อย่าร้องไห้เลยนะ...คอนเนอร์....



 

 

เฮือก!!


ร่างสูงใหญ่สะดุ้งเฮือกผุดลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตระหนกก่อนที่จะนิ่วใบหน้าเมื่อเจ็บแปล็บที่ช่วงท้อง ดวงตาคมดุสีฟ้าสดเลื่อนลงมองผ้าพันแผลที่พันอยู่บริเวณช่วงท้องราวกับเดจาวู


เกิดอะไรขึ้นว่ะ!? แล้วที่นี่...


“แฮงค์ครับ!” ในขณะที่ร่างสูงใหญ่ยังจับต้อนเรียงปลายไม่ถูก น้ำเสียงทุ้มนุ่มติดจะแหบคุ้นหูก็ดังขึ้นเรียกให้แฮงค์หันไปมอง คอนเนอร์ยืนค้างอยู่หน้าประตู ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลสั่นระริกราวกับจะร้องไห้ แฮงค์ตั้งใจจะถามแต่กลับถูกขัดด้วยร่างโปร่งที่พุ่งเข้ามาหาพร้อมกับกอดเขาไว้แน่น


Sh*t เจ็บ” ร่างสูงสถบน้อยๆเมื่อเจ้าเด็กนี่ดันกระโดดลงมาทับแผลเขาซะได้ เล่นเอาคอนเนอร์ตกใจรีบผละตัวออกจากแฮงค์ทันทีที่ได้ยิน


“จะ...เจ็บหรอครับ!? ผมขอโทษ ผมแค่ดีใจมากไปหน่อยที่คุณฟื้น” ท่าทางลนลานประหลาดๆของเด็กหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับมือเล็กจะลูบลงบนผ้าพันแผลที่ช่วงท้องของเขา ใบหน้าขาวเนียนที่หงอยลงเล็กน้อย ทำให้ความสับสนในหัวของเมนคูนยักษ์เบาๆ


มุมปากของแฮงค์กระตุกยิ้มก่อนที่มือใหญ่จะวางลงบนเส้นผมสีน้ำตาลเข้มนุ่มของอีกฝ่ายและออกแรงขยี้เบาๆ


“ใจเย็นหน่อย แล้วเล่าให้ฟังทีสิว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”


นั่นทำให้คอนเนอร์เอ่ยเล่าถึงวันนั้นหลังจากที่แฮงค์โดนยิง ตำรวจก็เข้าบุกและจับกุมพวกค้าสิ่งมีชีวิตนั่นแทบจะทันที ตอนแรกคอนเนอร์ก็ตกใจว่าทำไมตำรวจถึงตามมาเร็วขนาดนั่น แต่ก็ได้รับการบอกเล่ามาว่าคนที่ยืนยันตำแหน่งของพวกนี่คือแม่ของเขาเอง ประกอบกับสัญญาณจากมือถือของคอนเนอร์เองด้วยจึงตามบุกมาถึงที่ซ้อนของพวกมันได้เร็ว


“แม่ของผม...ก็เป็นครึ่งสัตว์ด้วยเหมือนกันครับ...” แน่นอนความความจริงข้อนั่น ทำให้เด็กหนุ่มตกใจมากๆแต่พอคิดๆดูแล้วมันก็สมเหตุสมผลกับการที่แม่ของเขาเคยโดนลักพาตัวไป


แฮงค์นึกไปถึงคำที่แม่ของอีกฝ่ายฝากถึงเขาตอนที่เขาอยู่ในร่างแมว มิน่า...ถึงรู้...


“ส่วนพวกครึ่งสัตว์...ตอนนี้พวกเขาอยู่ภายใต้การดูแลของตำรวจครับ โลกกำลังรับรู้ครั้งใหญ่ว่ามีอีกเผ่าพันธุ์ที่ถูกกดอยู่ในเงา พวกเขากำลังวุ่นวายกับการขึ้นทะเบียนให้เผ่าพันธุ์ของพวกคุณกลายเป็นพลเรือนเช่นเดียวกับมนุษย์และสัตว์อื่นๆอยู่ครับ” คอนเนอร์อธิบายคร่าวๆพลางมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วยิ้มบางๆ “ครั้งนี้...พวกคุณจะได้มีอิสระกันสักทีนะครับ...”


เด็กหนุ่มหันกลับมามองแฮงค์ด้วยดวงตาคู่สวยสีเฮเซลที่กำลังฉายแววไม่มั่นใจอะไรสักอย่างอยู่ลึกๆ


“คุณเอง...ก็มีอิสระแล้วนะครับ”


แฮงค์สบตากับคอนเนอร์นิ่ง


“จากนี้ไป คุณจะมีทางเลือกเดินเป็นของตัวเองแล้ว ไม่มีใครตามล่าคุณอีกแล้ว” มือเรียวลูบผ่านผ้าพันแผลที่ช่วงท้องติดจะมีพุงหน่อยๆของร่างสูง “คุณจะ...”


“แผลที่ไหล่เป็นยังไงบ้างคอนเนอร์” เสียงทุ้มเอ่ยตัดบทจนเด็กหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะดึงคอเสื้อลงเล็กน้อยเผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวที่ไหล่ขวาของเขา


“ดีขึ้นมากแล้วล่ะครับ มันก็แค่ถากๆเอง...”


“ขยับเข้ามาใกล้ๆกว่านี้ดิ!” ไม่ว่าเปล่า แฮงค์ยังดึงแขนซ้ายของอีกฝ่ายให้ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนร่างโปร่งขยับเกยพาดอยู่บนลำตัวของคนบาดเจ็บบนเตียงแทบจะครึ่งตัวจนดูเหมือนคอนเนอร์กำลังคร่อมอยู่บนตัวของแฮงค์ยังไงอย่างนั่น


ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำเมื่อมองเห็นใบหน้าคมสันผ่านเส้นผมสีดอกเลายาวๆของอีกฝ่ายในระยะประชิด


“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั่นแหละ” คอนเนอร์นิ่งไปเมื่อแฮงค์เอ่ยปากพูด ยิ่งมองเข้าไปในดวงตาคมดุสีฟ้าสดที่ฉายแววจริงจังอยู่ก็รู้สึกเหมือนถูกสั่งให้ตั้งใจฟังให้ดี “จำไว้คอนเนอร์ ต่อให้ฉันมีอิสระที่จะไปไหนก็ได้แล้วตอนนี้ ฉันก็จะอยู่ที่นี่”


“เพราะที่นี่...เป็นบ้านของพวกเราไม่ใช่หรือไง”


บ้านของพวกเรา...


ลมหายใจของคอนเนอร์ติดขัดเมื่อริมฝีปากบางใต้เคราครึมแตะลงบนริมฝีปากบางของเขา


แฮงค์ขยับใบหน้าเข้าชิด ริมฝีปากของคนตัวสูงกว่าขยับคลอเคลีย ดูดเม้มริมฝีปากของเด็กหนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ร่างโปร่งเกร็งเมื่อสัมผัสได้ถึงหมวดเคราที่ไล้ผิวแก้มของเขา สัมผัสชื้นๆไล้ขบเม้มบนริมฝีปากบางเสียจนเด็กหนุ่มเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกไม่คุ้นเคย


จนกระทั่งแฮงค์กัดลงบนริมฝีปากของคอนเนอร์เบาๆจนเด็กหนุ่มเผลอตัวเผยอปากออกให้แมวยักษ์รุกล้ำเข้าไปสำรวจภายในโพรงปากของเขา ลิ้นหนาหยอกเย้าลิ้นเล็กไม่ประสา พัวพันมัวเมาจนคอนเนอร์คิดอะไรไม่ออกนอกจากยกมือขึ้นสอดปลายนิ้วเข้าไปในเส้นผมสีดอกเลายุ่งเหยิงของแฮงค์


“อ่ะ...! อือ...” ร่างของคอนเนอร์คล้ายกับจะหมดแรงเอาเสียดื้อๆจนมือใหญ่ต้องเข้าประคองตัวของเขาให้ทรงตัวนั่งอยู่บนลำตัวแกร่งของอีกฝ่ายไม่ให้หล่นลงไปข้างเตียง


จุ๊บ...


แฮงค์ละริมฝีปากออกจากร่างตรงหน้า เสียงยามเมื่อพวกเขาผละริมฝีปากออกจากกันดังเบาๆ แมวยักษ์แนบหน้าผากกับหน้าผากมน มองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ขึ้นสีแดงก่ำพร้อมกับหอบน้อยๆอย่างน่าสงสาร


“ยังจะไล่ฉันไปอีกมั้ย”


ขี้โกง...


คอนเนอร์มองรอยยิ้มของแฮงค์ที่วาดอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่ายก่อนที่จะส่งยิ้มจางๆไปให้พร้อมกับยื่นใบหน้าเข้าจูบเบาๆที่จมูกของอีกฝ่าย


“ไม่เคยคิดจะไล่ไปไหนอยู่แล้วครับ”


เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังประสานกัน ต่างฝ่ายต่างก็กอดอีกคนไว้ในอ้อมแขนของกันและกัน บ้านที่เคยเงียบเหงาจนดูเหมือนไม่เป็นบ้านเริ่มให้ความอบอุ่นอย่างที่บ้านควรจะเป็นอีกครั้ง


ขอบคุณที่เข้ามาทำให้บ้านหลังนี้เป็นบ้านของเราสองคนนะครับ แฮงค์


ขอบคุณที่ให้ที่อยู่กับฉัน คอนเนอร์

.

.

.

.

END





-Talk with Writer-

         สวัสดีค่าาาาา หลังจากที่หายไปนาน ไรท์ก็กลับมาพร้อมกับตอนจบของเรื่องนี้ค่ะ!!!//จุดพลุฉลอง 55555 ยอมรับเลยค่ะว่ากว่าตอนจบจะออกมาได้ ไรท์ก็ยืดเยื้อตั้งนาน(จะหลับบ้างอะไรบ้าง----) พอจะเขียนตอนจบทีไรรู้สึกไม่ค่อยอยากเขียนเท่าไหร่ 55555 แต่มันก็ต้องจบแล้วล่ะคะ เหลือก็แค่ตอนพิเศษก็เท่านั่นเอง! ตอนพิเศษมี3ตอนนะคะ คู่แฮงค์คอน มาร์ม่อน แล้วก็900กวิ้นค่ะ > < ยอมรับว่าอยากเขียนคู่หลังๆมาตั้งนานแล้ว 555555 เวลาลงฟิคก็ไม่แน่นอนเหมือนเดิม เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าจะพิมพ์ไปได้นานแค่ไหน พิมพ์ไปจะหลับไป ถถถถถถ จะพยายามมาลงให้เร็วแล้วกันนะคะ

          ยังไงก็ตาม ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ตามมาจนถึงตอนจบของAggressive Cat ขอบคุณทุกกำลังใจและฟีดแบ็คต่างๆที่ทำให้ไรท์มีกำลังใจในการเขียน//โดยนลุงแมวให้ทุกคนน้วยพุง!! ไว้ติดตามกันนะคะว่าฟิคหน้าจะเป็นฟิคแนวไหน วันนี้ขอตัวลาไปก่อนค่ะ ตาไรท์ใกล้จะปิดแล้วค่ะ ขอให้สนุกกับการอ่าน และเจอกันตอนหน้า บะบายยยยย




STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #198 Mkmongkorn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 12:56
    อร๊ายย คือมันละมุนดีง่นพระราม9มากง้าาาาาาาชอบบบบบบ
    คลังฟิคนนี้ ขอให้ทีแฮงคอนผลิตผลงานต่อไปเรื่อยๆ นานๆนะ มันดีจิงๆ เป็นกำลังใจให้ไรต์นะ ^,^ ^,^
    #198
    5
    • #198-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 16)
      30 กรกฎาคม 2561 / 21:19
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ จะรีบปั่นอย่างว่องไวเลยค่ะ 555555
      #198-1
    • #198-3 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 16)
      30 กรกฎาคม 2561 / 21:53
      รับทราบค่าาาา >3< ช่วงนี้ไรท์ติดเกมส์Identity Vด้วยแหละค่ะ แฮะๆ----
      #198-3
  2. #175 Neel the shipper (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 00:53

    งุ้ยยยยยยย น่ารักจังค่ะ ลุงแมวกลายเป็นทาสใจมะนุ้ดเด็กซะเองเลยยยยย ////// แอบหวิวใจหน่อยๆตอนอ่านถึงตอนจบแล้วค่ะ...... คิดถึงน้องกะลุงแย่แน่เลย งือออT T ขอบคุณสำหรับฟิกดีๆนะคะ!!! //แอบสงสัยว่าถ้าคุณแม่ยายเป็นครึ่งสัตว์ แล้วงี้น้องจะแอบมีเชื้อรึเปล่าคะ..... /นึกภาพน้องที่ทำได้แค่แปลงหูกะหางแต่แปลงเต็มตัวไม่ได้.... แฮ่กๆๆๆๆๆๆๆๆ / ลุงเดินกระซวก

    #175
    3
    • #175-2 Neel the shipper(จากตอนที่ 16)
      25 กรกฎาคม 2561 / 14:40
      หู้ยยย เพิ่งสังเกตเลยค่ะ สมเหตุสมผลดี //พูดถึงฟีโรโมนละก็ นึกถึงโอเมก้าเวิร์ส......ใจบาป
      #175-2
    • #175-3 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 16)
      26 กรกฎาคม 2561 / 21:59
      อยากแต่งABOverseนะคะ แต่ว่าคิดพล๊อตไม่ออก ถถถถถ
      #175-3
  3. #169 baimon_bn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 11:34

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ตอนพิเศษตอนพิเศษตอนพิเศษตอนพิเศษตอนพิเศษตอนพิเศษบะลั่กๆๆๆอุบะๆๆๆๆ //เป็นบ้าไปแล้ว

    #169
    1
    • #169-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 16)
      22 กรกฎาคม 2561 / 17:38
      ใจเย็นนะค้าาาาาาา ไรท์กำลังผลิต 😂😂😂
      #169-1
  4. #168 tong_btob (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:31
    งื้ออสมหวังแล้วหนึ่งคู่เหลืออีกคู่มาต่อให้ได้ไหมอ่าไรต์ของพี่มาคัสเราอยากอ่านมากเลยฮื่อออ
    #168
    1
    • #168-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 16)
      21 กรกฎาคม 2561 / 05:47
      พบพี่มาร์คัสกับน้องม่อนในตอนพิเศษนะคะ > <
      #168-1
  5. #167 กระรอกน้อยวิ้ง ๆ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 15:45
    ละมุนอ่ะ อ้ากกกกกก ดิ้นไปมาจนตกเตียงช้าวววว
    #167
    1
  6. #166 รักGกะBจัง^^ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 13:07
    กรี้ดดดดด ละมุนมากกกละลายแล้วค่ะหัวใจหนู>///<
    #166
    1
  7. #165 GPKUPP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 11:03
    ฟินมากฟินมาย
    #165
    1
  8. #164 KJM_KookMin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 08:36
    ตอนที่น้องพูดกับแฮงค์ แอบคิดเลยว่ามันเหมือนสลับบทบาทนิดๆ เหมือนในเรื่องน้องเป็นแอนดรอยด์ไม่มีอิสระ ถ้าเป็นดีเวียนก็ต้องหลบซ่อนตัว ส่วนในฟิคลุงเป็นครึ่งสัตว์แทนแล้วก็น้องเป็นคน แต่ยังไงเราก็ชอบค่ะ 555 มันน่ารักมากกก เห็นลุงหายซึนแล้วมีความสุข รออ่านตอนพิเศษนะคะ สารภาพว่ารออ่าน 900เกวินมากกว่าคู่ไหนเลย 5555
    #164
    1
  9. #163 Keaw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 08:02

    ฮื่ออ จบแล้ววว อ่านไปยิ้มไปเลย ชักอยากรู้แล้วว่าคุณแม่น้องคอนเป็นครึ่งสัตว์อะไร แล้วคอนเนอร์จะมีร่างสัตว์แฝงอยู่ลึกๆมั้ยน้าาา แต่ยังไงก็ตาม น้องน่ารักก*ชูป้ายไฟ*

    น้วยพุงเหมียวแฮงค์5555 //ไรท์ดูแลสุขภาพด้วยเน้ออ จุ้บบ

    #163
    1
    • #163-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 16)
      20 กรกฎาคม 2561 / 08:19
      ไว้เฉลยในตอนพิเศษเนอะ จริงๆจะเฉลยตอนจบแล้วแต่ไรท์ง่วงเองค่ะ ;;;_;;;
      #163-1
  10. #162 Alecxia Drew (Adriene) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 07:45
    เห็นน้องคนอร์มีความสุข พี่ก็ดีใจแล้วค่ะะะ
    #162
    1
    • #162-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 16)
      20 กรกฎาคม 2561 / 08:18
      ดีใจที่ทุกคนใจดีกับน้องขนาดนี้ค่ะ ^^
      #162-1
  11. #161 chularak_1a (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 00:28
    มาดึกเชียววว
    #161
    1
    • #161-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 16)
      20 กรกฎาคม 2561 / 05:49
      แฮ่ๆ //////
      #161-1