โกดัง Fic Detroit Become Human

ตอนที่ 15 : [Fic Detroit Become Human AU] Aggressive Cat -7- (Full)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    15 ก.ค. 61


[Fic Detroit Become Human AU] Aggressive Cat -7-

*ฟิคนี้เป็นฟิคAUของเกมส์Detroit Become Human เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในฟิคนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้เขียนเท่านั่น ดังนั่นคาร์แรคเตอร์ตัวละครอาจจะมีการผิดเพี้ยนไปบ้างตามแต่เนื้อเรื่องจะดำเนินไป*




 

“แม่ครับ...?” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นเรียกผู้เป็นแม่ก่อนที่ใบหน้าขาวเนียนจะชะโงกเข้ามาในห้องนั่งเล่นของบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆด้วยหวังว่าจะได้เจอกับหญิงสาวที่เขากำลังตามหาอยู่


ในห้องนั่งเล่นก็ไม่อยู่หรอ...


เด็กชายวัย15ปีเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่เซ็ทเรียบร้อยมาอย่างดีขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตสีเฮเซลคู่สวยกวาดสายตามองหาร่างของผู้เป็นแม่ มือเล็กกำหนังสือเกี่ยวกับคู่มือทำอาหารไว้แน่น


เขาเจอตำราอาหารดีๆอยากจะเข้าครัวกับคุณแม่ซะหน่อย แต่เขากลับหาตัวแม่ของเขาไม่พบ ทั้งๆที่ตอนเขากลับมาจากโรงเรียนยังเห็นมารดาเอ่ยต้อนรับเขากลับบ้านอยู่เลย แต่พอเขาเอากระเป๋ากลับขึ้นไปเก็บแล้วเดินลงมาพร้อมกับหนังสือในมือ คุณแม่ก็หายไปจากห้องนั่งเล่นซะแล้ว...คุณพ่อกับคอนเนลก็ยังไม่กลับ


หายไปไหนกันนะครับ...


คอนเนอร์คิดอย่างเป็นกังวล


เคร้ง!


เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากในห้องครัว เสียงราวกับสิ่งของตกกระทบพื้นกระเบื้อง ทำให้เด็กชายสะดุ้งนิดๆแล้วรีบเดินไปยังห้องครัวของบ้านทันที คุณแม่คงอยู่ในครัวแน่ๆเลย!


“คุณแม่ครับ! ผมตามหาตั้ง...!!


ดวงตาคู่สีเฮเซลสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อคนที่อยู่ในห้องครัวไม่ได้มีเพียงคุณแม่ของเขาคนเดียว


“ชู่ว...อย่าเสียงดังไปคุณหนู” เสียงทุ้มเยือกเย็นดังขึ้น คมมีดสะท้อนแสงไฟจ่ออยู่บริเวณลำคอเรียวขาวของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมหยักศกยาวสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลเหมือนกับลูกชายสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวปนหวั่นใจเมื่อคอนเนอร์เข้ามาในสถานการณ์อันตรายแบบนี้ด้วย เสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์พยายามส่งเสียงร้องเตือนลูกชายคนโต


คอนเนอร์ยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงร้องไม่ให้ดังออกไปเมื่อเห็นคมมีดที่หันใส่แม่ของเขา ร่างเล็กนิ่งเกร็งไม่กล้าขยับตัวไปไหนด้วยกลัวว่าหากเขาออกวิ่งไปขอความช่วยเหลือแม่ของเขาจะเป็นอันตราย สมองของเด็กชายคิดเร็วจี๋ เขาควรทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้


“เอาล่ะ เด็กดีมากคุณหนู ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะทำร้ายใครหรอกนะ” ชายแปลกหน้ายกยิ้มเย็น มีดในมือหนายังจ่อที่ลำคอของแม่เขาเสียใจคอนเนอร์หายใจไม่ทั่วท้อง ยิ่งเห็นสีหน้าหวาดกลัวของแม่เขายิ่งทำใจให้สงบไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว


“คุณต้องการอะไรครับ...คุณเอาไปได้เลย แต่...ผมขอร้องล่ะ...ปล่อยแม่ของผมเถอะครับ...” เด็กชายเอ่ยขอร้องเสียงสั่น ขอร้องให้ปล่อยแม่ของเขาไป อย่าทำร้ายแม่ของเขาเลย


แต่ชายคนนั่นกลับเหยียดยิ้ม


“คงปล่อยไม่ได้หรอกคุณหนู เพราะฉันต้องการตัวยัยนี่!!


“อย่านะครับ!!


แม่ของเขากำลังจะถูกพาตัวไป!!


ร่างเล็กเตรียมจะวิ่งเข้าไปดึงตัวแม่ของเขาออกมาจากอันตราย แต่ก็สายไปซะแล้วเมื่อคนร้ายกระชากตัวหญิงสาวออกไปทางประตูหลังบ้านพร้อมกับมีดที่ถูกกดลงบนลำคอสวยเสียจนเลือดสีแดงไหลหยดลงบนพื้นจนคอนเนอร์ชะงักร่างกายที่กำลังจะกระโจนเข้าไปคว้าตัวแม่ของเขา


“อย่าตามมานะโว้ย! ไม่งั้นแม่ของเธอตาย!!


สมองของเด็กชายด้านชาเมื่อเห็นเลือดของแม่ไหลพอๆกับคำว่า ตาย ที่ออกมาจากปากของชายคนนั่น ร่างเล็กก้าวขาไม่ออก แม่ของเขาถูกพาตัวไปต่อหน้าต่อตา คอนเนอร์รู้สึกหายใจไม่ออก เขาทำอะไรไม่ถูกอีกต่อไป


“แม่ครับ!! แม่!!” เด็กชายร้องลั่น แม่ของเขาไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว ร่างเล็กคล้ำสะเปะสะปะกลับเข้ามาในบ้าน ไม่...เขาตามไปไม่ได้ แม่จะถูกฆ่าตายถ้าเขายังขืนตามไป


ต้อง...ต้องโทรหาตำรวจ!!


นั่นทำให้คอนเนอร์รีบคว้าเอาโทรศัพท์บ้านที่อยู่ไม่ไกลกดโทรออกไปยังสถานีตำรวจทันที


คอนเนอร์หวาดกลัว ทำอะไรไม่ถูกจนกระทั่งตำรวจมาถึงพร้อมกับพ่อและน้องชายฝาแฝดของเขา เด็กชายเงยหน้าขึ้นอย่างลนลานรีบเดินไปหาคุณพ่อทันที


“พะ...พ่อครับ...!


เพี๊ยะ!!


ใบหน้าขาวเนียนหันไปตามแรงตบ ดวงตากลมโตสีเฮเซลเบิกกว้างก่อนที่จะค่อยๆหันกลับไปมองพ่อของเขาช้าๆ ใบหน้าคมคายทรงอำนาจของคุณพ่อตอนนั้นมันน่ากลัวมากๆ...


“เพราะแก ภรรยาของฉันถึงถูกจับตัวไป ถ้าแกมีสติมากกว่านี้ แม่ของแกก็จะไม่ถูกจับตัวไปแล้วคอนเนอร์!!!


ราวกับถูกน้ำเย็นๆสาดใส่หน้า ร่างเล็กชาไปทั้งตัว...



 

 

คอนเนอร์หลุดจากภวังค์...


ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลมองบ้านของเขาเองที่ถูกปิดกั้นด้วยแทบสีเหลืองเหมือนอย่างที่พบเห็นได้ในที่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ตำรวจมากมายเดินเข้าเดินออกบ้านของเขาจนคอนเนอร์รู้สึกไม่ชอบใจ ถ้าหากแฮงค์กลับมาที่บ้านคงได้กลิ่นคนแปลกหน้าจนระแวงหน้าระแวงหลังแน่ๆ...


“ขมวดคิ้วยุ่งเลยนะครับพี่” ร่างสูงกว่าของเจ้าของเสียงทุ้มเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาคมสีฟ้าใสมองพี่ชายฝาแฝดเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปมองเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เดินเข้าออกในบ้านเงียบๆ แต่คอนเนอร์คิดว่าน้องชายของเขากำลังมองใครอยู่มากกว่า...


แต่ก็ยังไม่อยากจะถามตอนนี้


“ใช้เวลาแค่ไหนกว่าจะเจอเบาะแส” น้ำเสียงเรียบนิ่งของร่างโปร่งเอ่ยขึ้นและไม่คิดที่จะสนใจสีหน้าของเขาเองว่ากำลังแสดงอาการหงุดหงิดแค่ไหนออกไป


คอนเนลได้แต่เลิกคิ้วนิดๆ เขารับรู้ได้ว่าพี่ชายฝาแฝดของเขากำลังหงุดหงิดและร้อนใจแค่ไหน


“พี่ครับ ผลการตรวจDNAของเลือดในที่เกิดเหตุไม่ได้ ได้มาในวันเดียวนะครับ แถมคนร้ายแทบจะไม่เหลืออะไรไว้เลยในที่เกิดเหตุนอกจากรอยเท้า แต่เราก็ยังสรุปไม่ได้อยู่ดีว่าคนร้ายลักพาตัว...แมวของพี่ไปทางไหน” น้องชายฝาแฝดเงียบไปสักพัก “คนร้ายมีความเป็นมืออาชีพมาก พวกเราคงเจอกับคนของโลกมืดเข้าแล้วล่ะครับ”


แฮงค์ถูกพาตัวไปในที่ที่เขาหนีมา...จากตลาดมืด


คอนเนอร์ไม่อาจสงบใจลงได้แม้แต่วินาทีเดียวเมื่อความจริงตอกย้ำลงในการรับรู้ ยิ่งคอนเนลเป็นคนยืนยันเองด้วยแล้ว


แฮงค์ถูกจับกลับไปเพื่อขายเป็นสินค้า...


คอนเนอร์เม้มปากแน่นแสดงออกถึงอาการเครียด คอนเนลวางมือลงบนบ่าของคนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับตัวเขาเองราวกับกำลังให้กำลังใจคนข้างตัว


“จากที่ฟัง คดีนี้เป็นคดีใหญ่มากเลยนะพี่...ถ้าเผ่าพันธุ์ที่พี่พูดถึงมีอยู่จริงและกำลังถูกขายกันในตลาดมืด” ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาคมสีฟ้าใสฉายแววจริงจังและดุร้ายในเวลาเดียวกัน “นี่คงเป็นสิ่งที่นักชีววิทยาและนักกฎหมายต้องจัดการพิจารณาเรื่องนี้ใหม่ซะแล้ว”


“เฮ้ย!! ไอ้เด็กหน้าตาย! อย่าอู้ เข้ามาช่วยกันหน่อยโว้ย!!” เสียงทุ้มเล็กดังขึ้นโวยวายใส่คอนเนลที่ยืนห่างออกมาเป็นโยชน์ ใบหน้าของเจ้าหน้าที่เกวิน รี้ดบูดบึ้งแสดงถึงอารมณ์ที่ไม่ค่อยดี ร่างที่สูงพอๆกับคอนเนอร์ก้มๆเงยๆอยู่บริเวณหลังบ้านทางประตูหลังที่ติดกับห้องครัว


คอนเนอร์แอบเห็น...ริมฝีปากของน้องชายฝาแฝดกระตุกเล็กน้อยคล้ายกับจะยิ้มมุมปาก


“ผมจะรีบตามตัวคนร้ายที่จับแมวของพี่ไปให้ได้ครับ” ว่าจบ เจ้าตัวก็เร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปหาเจ้าหน้าที่คนนั่นทันที ทิ้งให้คนตัวเล็กกว่ามองตามไป


ไม่เคยเห็นคอนเนลกระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อนเลย


“เหมียวว!!” เสียงเล็กที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมๆกับสัมผัสได้ถึงเส้นขนสากๆที่ขยับเข้าคลอเคลียกับขาของเขา นั่นทำให้คอนเนอร์ก้มลงมอง


เจ้าแมวสีขาวที่เป็นแมวนำทางเขามาตอนนี้กำลังเรียกความสนใจจากเขาอยู่ เด็กหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะก้มลงไปหาแมวตัวนั่นพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวของเจ้าเหมียวเบาๆเป็นเชิงขอบใจ


“ขอบคุณที่นำทางมานะครับ” คอนเนอร์เอ่ยกับร่างเล็กที่กำลังจ้องเขาตาแป๋วอยู่ นัยต์ตาสีเหลืองสบตากับเขาแล้วหันไปอีกด้านก่อนที่จะลุกขึ้นก้าวเดินออกไป ไม่วาย ส่งเสียงร้องเรียกเขาเสียงดัง ไม่ไกลนัก คอนเนอร์เห็นแมวอีกตัวสีน้ำตาลขาวที่นั่งมองมาจากในตรอก แมวสีขาวส่งเสียงเรียกให้อีกครั้งพร้อมกับก้าวนำเขาไปก้าวหนึ่งแล้วหันกลับมามอง


ราวกับกำลังจะนำทางอีกครั้ง


ถ้าคนอื่นมาเห็นก็คงคิดว่าเขาเป็นบ้าที่เชื่อสิ่งที่แมวกำลังจะบอก


“นำทางไปเลยครับ”



 

 

ดวงตาคมสีฟ้าใสกวาดสายตามองไปรอบๆหลังจากที่ผละออกมาจากที่เกิดเหตุก่อนที่จะขมวดคิ้วเมื่อไม่พบตัวของพี่ชายฝาแฝดที่ไหนเลย


“เฮ้ย!! ไอ้เด็กหน้าตาย...คอนเนล! ผู้ปกครองมา” เจ้าหน้าที่ตำรวจเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยุ่งและนัยต์ตาสีเทาเอ่ยปากเรียกคอนเนลก่อนที่จะรีบเปลี่ยนสรรพนามให้สุภาพมากขึ้นเมื่อร่างสูงของผู้เป็นพ่อก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับเข็นรถวีลแชร์ที่มีคุณแม่ของร่างสูงนั่งมาด้วย


คอนเนลหันมองสบตากับเจ้าหน้าที่กาวิน รี้ดเล็กน้อย อีกฝ่ายสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นพร้อมกับบ่นงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ไปด้วย แต่คอนเนลก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังบ่นด่าเขาอยู่แน่ๆ ร่างสูงคาดโทษคนตัวเล็กกว่าไว้ในใจก่อนที่จะหันกลับมาทางคุณพ่อคุณแม่ของเขา


“คุณพ่อครับ ไม่น่าพาคุณแม่ออกมา...”


“แม่พอจะช่วยได้บ้าง...เกี่ยวกับการตามหาที่อยู่ของคนร้าย” ยังไม่ทันที่แฝดน้องคนเล็กจะพูดจบ หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ก็เอ่ยขึ้น ดวงตากลมโตสีเฮเซลคู่สวยฉายแววนิ่งสงบแต่ก็แฝงไว้ด้วยอารมณ์ที่ค่อยข้างจะไม่ดีนัก...


“คุณหมายความว่ายังไงครับ คุณนาย” กาวินเอ่ยถามทันทีที่ได้ยินแบบนั่นจนคอนเนลได้แต่แตะไหล่ของอีกฝ่ายเชิงบอกให้ใจเย็นลงกว่านี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจจิ๊ปากเล็กน้อยแต่ก็ยังสงบแต่โดยดี คนเป็นแม่ยิ้มเล็กน้อย


“แม่...เคยถูกจับไปที่นั่น...”


คอนเนลกับกาวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรนอกจากนี้ ดวงตากลมโตสีเฮเซลคู่สวยไม่เปลี่ยนแปลงกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนที่จะกลับมาสบตากับลูกชายคนเล็ก


“ดูท่าทางว่าพี่ชายของลูกจะไปแล้วล่ะ...เฮ้อ”


!!!” คอนเนลชะงัก...


พี่ชายเขาพาตัวเองไปเสี่ยงอีกแล้ว!!

.

.

.

.

“เอ้า!! อาหารของแก!!” จานสเต็กปลาแซลม่อนกลิ่นหอมชวนน้ำลายไหลถูกกระแทกส่งมาจากภายนอกกรง อาหารที่ดูหน้าตาหรูหราเกินกว่าที่พวกครึ่งสัตว์ทั่วไปได้รับถูกส่งมาตรงหน้าของชายวัยกลางคนร่างสูงเจ้าของเรือนผมยุ่งสีดอกเลาสวย


ใบหูแมวนุ่มนิ่มสีดอกเลาบนเส้นผมลู่ไปด้านหลัง ดวงตาคมดุสีฟ้าสดฉายแววรังเกียจชายที่ส่งจานอาหารหรูมาให้กับเขา


ข้อดีของการเป็นสินค้าหลักคือจะได้รับอาหารที่ดีกว่าครึ่งสัตว์ตัวอื่น แฮงค์เองก็เป็นหนึ่งในครึ่งสัตว์ที่ได้รับความนิยมวิปริตจากพวกชั้นสูงในสังคมมืด อาหารการกินของเขาถึงได้ดูหรูหรากว่าคนอื่น...


แต่ตรูไม่อยากได้โว้ยยยย!!


ริมฝีปากหนาเม้มปากแน่น เขามองสเต็กปลาแซลม่อนหน้าตาดูดีในจานด้วยความขยะแขยงราวกับมันเป็นอาหารสกปรกๆที่มีแมลงน่าเกลียดอยู่ในนั่น ร่างสูงพลันนึกไปถึงอาหารที่คอนเนอร์ทำ ถึงแม้จะไม่ได้เลิศรสอะไรมากนัก แต่แฮงค์ก็อยากกินอาหารฝีมือคอนเนอร์มากกว่าไอ้นี่อยู่ดี


เพราะแบบนั่น...เขาถึงต้องหาทางหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้


“เฮ้ย!! ไม่มีส้อมหรือไงว่ะ!? กะจะให้ฉันใช้มือหยิบแทะหรือไง!?!” ร่างสูงเอ่ยร้องขอส้อมด้วยน้ำเสียงติดจะกวนประสาทพลางแกล้งเลิกคิ้วนิดๆใส่พวกผู้ดูแลสินค้าราวกับอีกฝ่ายทำหน้าที่ได้บกพร่องสุดๆ “ฉันเป็นสินค้าหลักนะโว้ย ดูแลให้มันดีๆหน่อย!


“หุบปากของแกไปซะไอ้ครึ่งสัตว์โสโครก อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย ต่อให้แกจะเป็นสินค้าหลักแต่ก็ไม่ได้อยู่เหนือไปกว่าพวกฉันหรอกโว้ย! ดังนั่นหุบปากแล้วกินไป”


แฮงค์กอดอกพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก พวงหางสีดอกเลาฟูๆสะบัดไปมาอย่างสบายอารมณ์


“งั้นฉันไม่กินก็ได้นะ พรุ่งนี้ก็คงกลายเป็นสินค้าอ่อนแอ ทำให้ราคาประมูลตกแหงๆ แย่จริงๆเลย...”


เคร้ง!!


ส้อมคันหนึ่งถูกเขวี้ยงเข้ามาภายในกรงขังราวกับรำคาญเสียงพูดของแฮงค์


“เออ!! เอาไปเลยเว้ย! แล้วก็หยุดพูดมากได้แล้ว!!


แมวยักษ์ลอบยิ้มพร้อมกับเก็บส้อมบนพื้นมา


เหอะ ถ้าคิดว่าฉันจะยอมอยู่เฉยๆเหมือนพวกครึ่งสัตว์อ่อนแอล่ะก็ พวกก็โง่กันชิบหายเลยว่ะ


ร่างสูงใหญ่หัวเราะเหอะในลำคอก่อนที่จะใช้ส้อมจิ้มลงบนสเต็กปลาแล้วยกเข้าปาก...


เฮอะ ไม่เห็นจะอร่อยตรงไหนเลยโว้ย!! เจ้าเด็กนั่นยังทำอาหารอร่อยซะกว่า


คิดแบบนั่นก็จัดการกินอาหารตรงหน้าเพื่อให้ตัวเองมีแรงพอที่จะคิดและหลบหนีออกจากที่นี่ต่อไป




 

 

“จะพาผมไปไหนหรอครับ?” ร่างโปร่งก้าวเดินตามเจ้าแมวสีขาวที่วิ่งไปตามตรอกแคบ มันหันมาส่งเสียงร้องเป็นระยะในขณะที่รีบวิ่งผ่านความมืดในตรอกยามค่ำคืน เสียงฝีเท้าย่ำลงบนแอ่งน้ำฝนดังก้องไปทั่วตรอกแห่งนี้ คอนเนอร์วิ่งผ่านตรอกแล้วตรอกเล่าเพื่อตามเจ้าแมวสีขาวไป มีบ้างที่พบปะกับแมวตัวอื่นราวกับมาเพื่อบอกทางเป็นระยะ


จนบางทีคอนเนอร์ก็ย้อนนึกไปว่า...ถ้าหากแมวคิดจะครองโลกคงทำได้ไม่ยากเท่าไหร่...


“เหมี้ยว!” ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลเพ่งมองในความมืด ร่างเพรียวเล็กกระโจนขึ้นบนกำแพง นั่นทำให้คอนเนอร์คิดหนัก...เหงื่อเย็นไหลซึมลงบนเสื้อเชิ้ตสีสะอาดตา


เพราะกำแพงนั่นมันช่างสูงเหลือเกิน...


ร่างโปร่งสอดส่ายสายตามองหาอะไรก็ตามที่จะช่วยให้เขาปีนขึ้นไปบนกำแพงนั่นได้ ก่อนที่จะสะดุดกับลังไม้ที่วางระเกะระกะอยู่แถวนั่น ไม่รอช้า เด็กหนุ่มจัดการออกแรงยกลังให้ต่อขึ้นสูงพอที่เขาจะปีนข้ามกำแพงไปได้


หนัก...!


คอนเนอร์คิดในใจ กว่าเขาจะยกกล่องลังนั่นขึ้นต่อบนกล่องลังอีกหนึ่งใบก็เล่นเอาเขาจะหมดแรง แต่พอนึกถึงแฮงค์แล้ว คอนเนอร์ก็รู้สึกว่าความเหนื่อยนี้มันยังน้อยกว่าที่เมนคูนของเขาต้องเผชิญ ว่าแล้วร่างโปร่งก็จัดการปีนขึ้นบนกล่องลังเพื่อพาตัวเองปีมข้ามกำแพงไปอีกฝั่งตามแมวสีขาวตัวนั่นไปอย่างทุลักทุเล


“เฮ้อ...”


“ม้าวววว!!” เสียงร้องไม่คุ้นหูดังขึ้นเรียกให้คอนเนอร์ที่หอบหายใจอยู่เงยหน้าขึ้นมอง แมวสีขาวนั่งเรียบร้อยอยู่ข้างแมวตัวใหญ่ขนสั้นสีน้ำตาลเข้มไม่คุ้น ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเขานิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดใดจนคอนเนอร์รู้สึกอึดอัด


นี่เขากำลังอึดอัดกับแมวหรอ...


ก่อนที่ร่างของแมวตัวใหญ่ขนสั้นสีน้ำตาลเข้มตัวนั่นจะค่อยๆขยายร่างขึ้นกลายเป็นชายร่างใหญ่ผิวสีเจ้าของใบหูแมวแหลมสีน้ำตาลเข้มที่กำลังนั่งจ้องเขาอยู่แทน...


โอเค...นี่ก็ไม่ใช่แมวจริงๆเหมือนกัน...


“เอ่อ...คุณเป็นใคร...” คอนเนอร์เอ่ยถามครึ่งสัตว์ตรงหน้าออกไป ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลฉายแววระแวง ถึงเขาจะอยู่กับแฮงค์ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเผ่าพันธุ์นี้จริงๆไปด้วย เขารู้จักแค่แฮงค์เท่านั่น...


ดวงตาคู่คมสีดำสนิทจ้องมองเขานิ่งไม่ยอมตอบ สายตาราวกับกำลังตรวจสอบของอีกฝ่ายทำให้คอนเนอร์รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่นัก


“คุณ...คุณต้องการเข้าไปช่วยพวกของเราที่ถูกมนุษย์จับไว้ใช่มั้ย”


ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลเบิกกว้าง


“รู้อะไรอย่างนั่นหรอครับ!?” เด็กหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและตื่นตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจนชายตรงหน้าเลิกคิ้วนิดๆเมื่อเห็นปฏิกิริยาของมนุษย์ที่เห็นพวกเขาด้อยค่า “ที่ไหน!? แฮงค์ถูกจับไว้ที่ไหนหรอครับ!?!


“เหมี้ยววว!” ร่างขาวกระโจนเข้มาก่อนที่จะใช้ร่างของมันคลอเคลียขาของร่างโปร่งราวกับต้องการปลอบให้เขาใจเย็นลง คอนเนอร์ชะงักก่อนที่จะก้มหน้าลง “ขอโทษครับ...ผมเป็นห่วงแฮงค์มากเกินไปหน่อย...”


ร่างสูงใหญ่มองเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่งไปพักหนึ่งจนคอนเนอร์เริ่มใจเสีย


“ผมชื่อลูเธอร์ และใช่ ผมรู้ว่าพวกครึ่งสัตว์ถูกจับไว้ที่ไหน” คอนเนอร์เงยหน้าขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายตอบคำถามของเขา หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นเร็วด้วยความยินดี


“ผม...” มือเรียวกำแน่น ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลเต็มไปด้วยความจริงจังจ้องมองร่างสูงกว่าอย่างมั่นคง “ผมขอไปช่วยด้วยนะครับ!



 

 

แกร๊ก...แกร๊ก...


ให้ตายสิ! ไอ้ล็อคนี่มันสะเดาะยากจังว่ะ!!


พวงหางฟูสีดอกเลาสะบัดไปมาอย่างหัวเสียในขณะที่มือก็จับส้อมที่ดัดงอเปลี่ยนรูปร่างสะเดาะกับแม่กุญแจของโซ่ที่ล่ามเขาไว้ แต่ไม่ว่าจะทำยังมันก็ไม่ยอมออกสักทีสิน่า!!


โว้ย!! ไม่ทำแ*ม่งแล้ว!!


แฮงค์แทบจะปาส้อมทิ้งอย่างเกรี้ยวกราด ตอนนั่นเองที่ใบหูบนเส้นผมขยับเงี่ยมฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา ชายคนหนึ่งในพวกผู้ดูแลสินค้าก้าวเข้ามาหน้ากรงขังเมนคูนตัวใหญ่พร้อมกับกุญแจล่ามมือและเท้า แฮงค์รับรู้ได้ทันทีว่าตัวเขากำลังจะถูกพาไปที่ไหน!!


“ได้เวลาอาบน้ำแล้วเจ้าเหมียว” รอยยิ้มยียวนกวนประสาทของชายตรงหน้าทำให้แฮงค์คิ้วกระตุกยิกๆอยากจะกรธดจนเข้าไปใช้เล็บแหลมคมตะบปข่วนหน้าของอีกฝ่าย ถ้าไม่ติดว่าถูกล่ามไว้ล่ะก็...มันไม่รอดเงื้อมกรงเล็บเขาไปแน่!


ประตูกรงถูกเปิดออกพร้อมกับชายคนนั่นที่เดินเข้ามาใกล้เขา แฮงค์จ้องอีกฝ่ายเขม็งด้วยความรังเกียจและไม่อยากถูกอีกฝ่ายสัมผัสเนื้อตัว มือหยาบเอื้อมมาหมายจะแตะตัวเขาเพื่อพาไปอาบน้ำกำจัดสิ่งสกปรกบนร่างกายก่อนที่ทำการประมูลในคืนพรุ่งนี้


“ฟ่อออ!!” ร่างสูงใหญ่ขู่ฟ่อ ดวงตาคมดุสีฟ้าสดฉายแววดุดันจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา


“ขู่ได้น่ารักจังเลยนะน้องเหมียว ฮะๆๆๆ” คนถูกขู่หัวเราะลั่นก่อนที่จะเอื้อมมือลงสวมกุญแจมือที่ข้อมือของแฮงค์แล้วจัดการปลดกุญแจของโซ่ที่ล่ามไว้ออก


จังหวะนั่นเอง...แฮงค์ก็กระโจนเข้ากัดคอของชายคนนั่นเสียจนจมเขี้ยว!!


“อ้ากกกกกก!!” เสียงร้องของผู้ดูแลดังลั่น ทำให้แฮงค์รีบปล่อยจากลำคอของอีกฝ่ายพร้อมกับถ่มเลือดสีสดลงพื้นอย่างรังเกียจ


“ลาขาด” สองขาที่เป็นอิสระรีบก้าวออกจากกรงขัง แม้มือทั้งสองข้างจะถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือก็ตาม แต่ร่างสูงใหญ่ก็วิ่ง...วิ่งให้เร็วและเบาที่สุด


แต่ด้วยเสียงร้องดังลั่นของผู้ดูแล ทำให้คนอื่นๆตื่นตัว


“เฮ้ย!! สินค้าหลุด ตามมันไปเร็ว!!!” เสียงสั่งการดังเข้าประสาทการรบรู้ของเมนคูนร่างใหญ่ เร่งให้แฮงค์รีบวิ่งออกห่างจากคลังสินค้าไปให้ไวที่สุด ไปที่ไหนก็ได้ที่พวกนั่นตามหาเขาไม่เจอ!!


เอาไงดีว่ะๆๆ!!


วิ่งไปก็ถามตัวเองไป ในตอนนั่นเอง...มือหนึ่งก็จับแขนเขาและดึงเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง กรงเล็บของแฮงค์ตอบสนองต่อสัญชาตญาณเอาตัวรอด ข่วนลงบนมือของคนที่ดึงเขาไว้เพื่อให้มือนั่นปล่อยจากแขนของเขาซะ!!


“โอ้ย! เจ็บนะครับ!


แฮงค์ชะงักเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย ดวงตาสีฟ้าคมดุเบิกกว้างสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหยิงนิดๆ ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลมองมาที่เขาฉายแววโล่งใจและยินดี มือเรียวเกาะกุมแขนของเขาแน่นไม่ยอมปล่อยแม้ว่าหลังมือจะมีแผลเลือดซิบจากกรงเล็บของเขาเอง


คอนเนอร์...


ดวงตาคมสีฟ้าสดจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่ง เขากำลังคิดว่าเขาฝันไป เจ้าเด็กนี่จะมาอยู่ตรงหน้าเขาในสถานที่แบบนี้ได้ยังไง


มือใหญ่ยกขึ้นหมายจะแตะลงบนใบหน้าขาวเนียนของเด็กหนุ่ม


“แฮงค์ครับ!!” ดวงตาคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นตกใจปนๆกับหวาดหวั่น มือเรียวกระชากแขนของเขาไปด้านหลังพร้อมกับก้าวเข้าไปยืนด้านหน้า ขวางทางไม่ให้ใครก็ตามเข้าใกล้แมวของเขาได้


แงค์เบิกตากว้างเมื่อเห็นวัตถุสีดำด้านจ่อศีรษะของเด็กหนุ่ม


“คอนเนอร์!! ระวัง!!” ร่างใหญ่กระโจนเข้าไปหมายจะคว้าตัวของเด็กหนุ่มตรงหน้า


ปัง!!!

.

.

.

.

TO BE CONTINUED




-Talk with Writer-

         สวัสดีค่าาาาา ไรท์กลับมาหย่อนตัวเต็มหลังจากที่หย่นสปอยล์ไว้เมื่อวันก่อน 555555 เพิ่งเขียนเสร็จสดๆร้อนๆเลยค่ะ กลายเป็นว่า เอ้า!! ไม่จบในตอนนี้ซะงั้น แต่เราคิดว่าตอนหน้าน่าจะเป็นตอนจบแล้วล่ะคะ วันนี้ระทึกแค่นี้ไปก่อนนะคะ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรมาก แต่ชอบรีแอคชั่นของแต่ล่ะคนตอนที่เราหย่อนสปอยล์มากค่ะ ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ ไรท์ยอมรับว่าเหนื่อยมากกกกก กลับมาเปิดคอมเขียนนี่ตาแทบจะปิด บางทีเผลอหลับคาหน้าฟิคเนี่ยแหละค่ะ ตื่นมากดปิดเวิร์ดแล้วนอน ถถถถถ

           ไม่พูดอะไรมากแล้วค่ะ ไรท์จะไปนอน-----//จริงอ่ะ(???) ยังไงก็ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ วันนี้ขอตัวลาไปก่อน บะบายยยย



STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #197 Mkmongkorn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 08:26
    งื้ออออออออมันมากกกกกก ตัดจบได้ค้างมากไรต์€-€
    #197
    0
  2. #159 Napassorn-B (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 12:25
    โอ้ยๆๆๆ รอนะคะๆๆๆๆๆ
    #159
    0
  3. #155 baimon_bn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 09:19

    ว๊ากกกก //ปาซ่อม ไรท์ตัดจบแบบ..ไม่นะเรื่องจริงยิ่งกว่าละคร แต่ไรท์ไปพักผ่อนเถอะค่ะ เยอะๆเรยนุรอได้ เพราะไรท์จะได้กลับมาแต่งตอนจบหรือสเปเชี่ยลหว๊านๆหวานๆได้เต็มที่ไง คิ_คิๆๆๆๆๆๆๆ //จิกหมอนรอ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:25
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:26
    #155
    1
    • #155-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      15 กรกฎาคม 2561 / 10:04
      ไรท์ชอบตัดจบแบบค้างๆคาๆค่ะ 555555 แต่ก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ตอนพิเศษค่อนข้างเยอะทีเดียว//ขยิบตา
      #155-1
  4. #154 Neel the shipper (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 01:51

    โอ้ยยยยยยยยยยย ตัดจบแบบละคร ลุงดีใจล่ะซี่ เมียมาตามตัว---- /ไรต์นอนให้เต็มที่เลยค่ะ อ่านแล้วง่วงแทน ;D ต้องตื่นมาปิดดราฟ ถถถถ หลับตาเถอะนะคนดี //แมวคิดจะครองโลกจริงๆค่ะตอนนี้ แต่แมวชื่อแฮ้งนี่โดนครองใจไปแล้วปะคะ (• ₩ < )****☆

    #154
    1
  5. #153 Keaw (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 00:32

    ว้ากกกก มาแล้ววว รู้สึกถึงความเกรี้ยวกราดของลุงตอนปาส้อมเลย55555 ตื่นเต้นอีกแล้วค่ะตอนนี้ ปูเสื่อรอตอนต่อไปนะคะ ??’?

    #153
    1
    • #153-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      15 กรกฎาคม 2561 / 00:38
      ลุงเก้วกาดได้ทุกสถานการณ์ค่ะ แม้ว่จะถูกขังอยู่ก็ตาม 5555555
      #153-1
  6. #152 chularak_1a (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 00:06
    กรี๊ดดด
    #152
    1
    • #152-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      15 กรกฎาคม 2561 / 00:07
      ระ...เร็ว... 😅
      #152-1
  7. #151 Neel the shipper (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 00:04

    กะลังคิดว่าอัพไวจุงเลอ อ๋อ นี่สปอยเอง บ้าจริง / น้องหาลุงให้เจอไวๆนะลุ้กกกกกก ลุงช่วยปกป้องน้องด้วยจย้าาาา ตอนต่อจะจบยังคะ...ใจยังไม่พร้อม ฮรืออออออ T T

    #151
    3
    • #151-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      14 กรกฎาคม 2561 / 00:07
      ใจเย็นๆค่ะ ตอนนี้ฟิคกำลังกระดึ๊บๆอยู่ ไรท์พิมพ์ไปตาก็จะปิดค่ะ 😂😂😂
      #151-1
    • #151-2 Neel the shipper(จากตอนที่ 15)
      14 กรกฎาคม 2561 / 01:38
      มากระดึ้บเปงเพื่อนกันค่ะ..... โน้ตบงโน้ตบุ้คนี่เเทบมิได้แตะ T T //สู้ๆนะคะ ขอบคุณที่อุส่าเปิดตามาตอบ55555555555
      #151-2
  8. #149 baimon_bn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 06:31

    เป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะสู้ๆ แต่ถ้าหายไปนานล่ะก็... //ถือของมี(อา)คม

    #149
    1
    • #149-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      13 กรกฎาคม 2561 / 06:32
      แหงะ! แต่ก็ขอบคุณค่ะ ^^
      #149-1
  9. #148 tong_btob (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 00:46
    ไรต์!!!!!!!!!!!!!!!!
    #148
    1
    • #148-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      13 กรกฎาคม 2561 / 05:34
      ค่าาาาาา//ไหลตาย
      #148-1
  10. #145 Vare32940 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 22:20
    ม่ายยยยยย~ไรท์อย่าเพิ่งตายน่ะเจ้าค่ะกลับมาต่อก่อน/วิ่งไปเขย่าตัวไรท์แบบ(ไม่)แรง
    #145
    1
    • #145-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      12 กรกฎาคม 2561 / 22:23
      //โดนเขย่าหัวสั่น(???) ยังค่ะ...ยังไม่ตาย---//สลบ(???)
      #145-1
  11. #144 KJM_KookMin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 22:18
    ลุงห้ามเป็นอะไรนะ รอน้องคอนไปช่วย ไม่นานหรอก ฮือ
    #144
    8
    • #144-7 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      12 กรกฎาคม 2561 / 22:32
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ จะรีบมาลงต่อนะคะ ^^
      #144-7
    • #144-8 KJM_KookMin(จากตอนที่ 15)
      15 กรกฎาคม 2561 / 08:32
      ลุงงงง น้องงงงงง คือแบบไรท์ตัดจบได้ค้างมาก ก็ว่าๆทำไมคุณแม่รู้ว่าแฮงค์เป็นครึ่งสัตว์ เพราะแบบนี้นี่เอง ดีใจที่น้องกับลุงได้เจอกันแล้ว แต่ตอนนี้ลุ้นเหลือเกิน รอไรท์มาอัพต่อนะคะ
      #144-8
  12. #143 chularak_1a (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 22:17
    อั้ยยย คิดว่าอัพ นี่หยุดอ่านนส.สอบทันที5555
    #143
    1
    • #143-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      12 กรกฎาคม 2561 / 22:21
      ใจเย็นๆนะคะ ไรท์ก็แต่งบ้างอู้บ้าง--- เรื่องสอบสู้ๆนะคะ
      #143-1
  13. #142 L a l i c e ♡ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 22:17
    ฮือออออออ รีบเข้ามาด้วยความเร็วแสง รออยู่นะคะ สู้ๆ!
    #142
    1
    • #142-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 15)
      12 กรกฎาคม 2561 / 22:21
      สู้ค่ะ---//ไหลตาย---
      #142-1