โกดัง Fic Detroit Become Human

ตอนที่ 11 : [Fic Detroit Become Human AU] Aggressive Cat -4-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61


[Fic Detroit Become Human AU] Aggressive Cat -4-

*ฟิคนี้เป็นฟิคAUของเกมส์Detroit Become Human เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในฟิคนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้เขียนเท่านั่น ดังนั่นคาร์แรคเตอร์ตัวละครอาจจะมีการผิดเพี้ยนไปบ้างตามแต่เนื้อเรื่องจะดำเนินไป*




 

 

ตอนนี้แฮงก์กำลังเซ็ง...เซ็งมากเลยด้วย


“เราต้องรอจนกว่าผู้ปกครองของพวกเธอจะมารับนะ” นายตำรวจคนหนึ่งว่าแบบนั่นหลังจากที่สอบสวนพวกเขาจบ เล่นเอาเมนคูนตัวใหญ่ในอ้อมแขนของคอนเนอร์หาวออกมา ดวงตาคู่ดุสีฟ้าสดเหลือบขึ้นมองเด็กหนุ่มที่เหมือนจะเกร็งขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า ผู้ปกครอง


เหมือนเจ้าเด็กนี้จะเครียดกว่าเขาอีก


ใบหน้าขาวเนียนฉายแววเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์จนคาร่ากับมาร์คัสไม่สบายใจจนขออยู่รอผู้ปกครองของคอนเนอร์เป็นเพื่อน พวกนอร์ธเองก็เลยอยู่รอด้วย สรุปก็คือทุกคนจะไม่กลับจนกว่าคุณพ่อของคอนเนอร์จะมารับเจ้าตัว


เด็กหนุ่มกำมือแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันดวยความเครียด


เขาไม่อยากเจอพ่อเลยสักนิด...


“แง้ววว” เสียงของเจ้าแมวบนตักดังขึ้นจนคอนเนอร์หลุดจากภวังค์ความเครียด ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนัทก้มลงสบกับดวงตาดุสีฟ้าสดที่จ้องอยู่ก่อนแล้วก่อนที่แฮงก์จะเอาศีรษะชนกับมือเรียว คลอเคลียเด็กหนุ่มจนร่างโปร่งผ่อนคลายลง มือเรียวคลายมือที่กำอยู่แล้วแตะลูบบนเส้นขนสีเทานุ่มของแมวบนตัก ดวงตาดุสีฟ้าสดปิดลง ยอมให้เจ้าของมือลูบขนของตัวเองไปแต่โดยดี


แน่นอนว่าการกระทำของทั้งสองยังอยู่ท่ามกลางสายตาของมาร์คัสและคาร่า ทั้งคู่มองหน้ากันคล้ายกับการสื่อสารทางสายตา


พวกเขาไม่เคยเห็นคอนเนอร์ผ่อนคลายขนาดนี้มาก่อน ไม่ว่าจะอยู่กับใครก็ตาม คอนเนอร์เหมือนก่อกำแพงขึ้น ปิดกั้นไม่ให้ใครก็ตามปีนข้ามผ่านเข้าไปได้ แม้แต่กับเพื่อนสนิทอย่างมาร์คัสกับคาร่าเองก็ไม่เคยเลยที่คอนเนอร์จะลดกำแพงนั่นลง


ย้อนกลับไปเมื่อชั่วโมงก่อน พวกเขารู้ว่าแมวเมนคูนที่นอนบนตักของคอนเนอร์ไม่ใช่แมวธรรมดาๆ


ห๊ะ?? เลี้ยง?? มาร์คัสทวนคำ สมองยังประมวลผลไม่ได้เต็มที่ นัยต์ตาสองสีมองไปยังใบหน้าคมดุที่ครึมเคราของชายวัยกลางคนแปลกหน้า คอนเนอร์รู้จักกันผู้ชายวัยขนาดนี้ก็ว่าแปลกแล้ว แต่ที่แปลกกว่าก็เห็นจะเป็นใบหูสามเหลี่ยมสีดอกเลาแล้วก็พวงหางฟูสีเดียวกันของชายแปลกหน้าคนนั้นนั่นแหละ!! เดี๋ยวนะ...นายจะบอกว่านี่คือ แฮงก์ แมวที่นายเก็บมาเลี้ยงหรอ!?!’


คอนเนอร์ได้แต่ยิ้มแห้งๆตอบกลับไปเท่านั่น แต่สำหรับมารคัสนี่ก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนแล้ว


เพื่อนเขาเก็บตัวอะไรมาเลี้ยงเนี่ย!?!


แล้วนาย...ยังไม่ทันที่มาร์คัสจะได้ถามอะไรต่อ เสียงทุ้มติดจะหงุดหงิดก็ดังขึ้นแทรกประโยคของเขา


จะเล่น20คำถามก็เล่นหลังจากนี้ เอาเน็คไทน์ไปมัดมือไอ้พวกสวะนั่นก่อนมั้ย!?!’ ดวงตาคมดุสีฟ้าสดตวัดมองมาที่เด็กหนุ่มร่างสูง เล่นเอามาร์คัสชะงักไปแต่ก็ยอมทำตามที่แมว...เอ่อ...อะไรก็ช่างเถอะ บอกแต่โดยดี ส่วนแก ไอ้หนู นอนเงียบๆไปเลย


ผมไม่ได้เป็นอะไรมากครับแฮงก์ เพราะงั้น...


เงียบไป หรืออยากเจ็บตัวหนักกว่าเดิม ห๊ะ!’


....


มาร์คัสๆเจ้าของนัยต์ตาสองสีเลิกสนใจบทสนทนาระหว่างหนึ่งแมวหนึ่งเพื่อนแล้วหันไปมองเพื่อนๆของตัวเอง นอร์ธกับจอร์ชมองมาที่เขาก่อนที่จะละสายตาไปมองคอนเนอร์กับชายแปลกหน้าหูแมวด้วยแววตาอึ้งๆปนๆกับสงสัย มาร์คัสส่ายหน้าเชิงบอกว่าก็ไม่ค่อยรู้อะไรเหมือนกัน ดูเหมือนคาร่ากับไซม่อนที่อยู่ห่างออกไปก็สงสัยเหมือนกัน


โดยเฉพาะคาร่ากับมาร์คัสที่สงสัยหนักมากว่าเพื่อนของพวกเขายอมให้มีคนแปลกหน้าแถมต่างเผ่าพันธุ์เข้ามาอยู่ร่วมชายคาบ้านเดียวกันได้ยังไง!?


เฮ้ย! พวกแก!!’ เสียงทุ้มของชายแปลกหน้าดังขึ้น ดวงตาคมดุสีฟ้าสดจ้องเขม็งมาที่พวกเขาคล้ายกับกำลังระมัดระวังตัว อย่าเอาเรื่องฉันไปบอกใคร


พวกเขาไม่บอกหรอกครับแฮงก์ เสียงของเด็กหนุ่มที่นอนซุกอยู่ในอ้อมแขนของแฮงก์ดังขึ้น


มนุษย์มันเชื่อใจไม่ได้


คอนเนอร์ได้แต่หัวเราะก่อนที่จะหลับตาลงในอ้อมแขนของชายคนนั่น และแฮงก์เองก็ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยให้เด็กหนุ่มอยู่ห่างตัว


พวกมาร์คัสได้แต่มองเท่านั่นและไม่คิดที่จะถามอะไรออกไปได้แต่เก็บความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นไว้กับตัว


หลังจากนั่นเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจมา ร่างของชายวัยกลางคนที่มีใบหูแมวบนศีรษะก็หายไป เหลือเพียงร่างของแมวเมนคูนตัวใหญ่สีเทาดอกเลาที่นอนขดอยู่ข้างๆตัวคอนเนอร์เพียงเท่านั่น


แน่นอนว่า พวกเขาทั้งหมดไม่ได้ปริปากเล่าเกี่ยวกับแฮงก์แม้แต่น้อย เล่าไปใครจะเชื่อว่ามีมนุษย์หูแมวอยู่จริงๆ อย่างกับหลุดออกมาจากเทพนิยายยังไงก็ไม่รู้ ดังนั่นพวกเขาเลยเล่าว่ามีการขัดแย้งกันภายใน พวกมันทำร้ายกันเอง ตำรวจเหมือนจะไม่เชื่อ แต่เนื่องจากหาเหตุผลที่ดีกว่านี้ไม่ได้จึงต้องยอมรับการบอกเล่านี้ไป


“ผมมารับลูกชายผม” น้ำเสียงทุ้มติดจะเย็นชาดังขึ้นพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ


ใบหน้าขาวเนียนของคอนเนอร์ดูซีดลง ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลจ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานคนหนึ่งที่มาพร้อมกับเด็กหนุ่มอีกคนที่หน้าตาคล้ายกับเขาเพียงแต่ดวงตาของเด็กคนนั่นเป็นสีฟ้าเท่านั่นเอง พวกนอร์ธรู้สึกได้ถึงอำนาจบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของชายคนนั่น ไซม่อนนั่งตัวเกร็งอยู่ระหว่างจอร์ชกับนอร์ธ ส่วนคาร่ากับมาร์คัสมองไปที่คอนเนอร์ที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ


ช่วงเวลาที่คอนเนอร์ไม่อยากให้มาถึง


“ก่อเรื่องอะไรอีกล่ะคอนเนอร์” ประโยคแรกที่ดังออกมาจากผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อก็ทำให้ริมฝีปากบางเม้มปากแน่นซะแล้ว ดวงตาดุดันทรงอำนาจสีฟ้า สีเดียวกับน้องชายฝาแฝดเลื่อไปมองมาร์คัสกับคาร่าที่นั่งอยู่ไม่ไกล “ยังคบกับเพื่อนแบบนี้อยู่อีกหรือไงคอนเนอร์”


“คุณไม่มีสิทธิ์ไปว่าพวกเขาแบบนั่นครับ” เสียงนุ่มติดจะแหบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ได้ยินเสียงเฮอะดังมาจากชายคนนั่น นั่นยิ่งทำให้คอนเนอร์กระชับอ้อมแขนกอดร่างใหญ่บนตักราวกับหาที่พึ่งอย่างช่วยไม่ได้


ตอนนั่นเองที่ผู้เป็นพ่อได้เหลือบสายตามองเห็นเมนคูนตัวใหญ่สีเทาดอกเลาที่อยู่บนตักของลูกชาย


“แมว?” ร่างโปร่งเกร็งขึ้นพร้อมกับกระชับกอดแฮงก์แน่นขึ้นอีก


ดวงตาคมดุสีฟ้าสดเลื่อนขึ้นจ้องตากับผู้เป็นพ่อของเด็กหนุ่มที่กอดเขาอยู่


“เอาสัตว์สกปรกนี่ไปทิ้งหลังจากนี้ด้วยคอนเนอร์”


คอนเนอร์เงยหน้าขึ้นจ้องอีกฝ่ายเขม็ง ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนัทฉายแววดื้อดึงอย่างที่ใครก็ไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่ผู้เป็นพ่อเองก็ตาม


“ไม่ครับ ผมจะเลี้ยง” เป็นครั้งแรกที่คอนเนอร์พูดปฏิเสธออกมาอย่างชัดเจนจนผู้เป็นพ่อขมวดคิ้วแน่นด้วยความโกรธที่ลูกชายไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่ง พวกเพื่อนๆได้แต่กลั้นหายใจเมื่อเห็นแววตาของชายผู้เป็นพ่อวาวโรจน์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


“ได้ งั้นฉันจะโยนมันทิ้งเอง!” ไม่ว่าเปล่า มือใหญ่ก็ฉกลงมา หมายจะอุ้มแมวในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มออกไปทิ้งตามที่พูด คอนเนอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่มือของคนเป็นพ่อจะได้แตะตัวเมนคูนตาดุบนตักของคอนเนอร์...


“แง้ว!!!” กรงเล็บแหลมคงก็ข่วนบนมือใหญ่ที่บังอาจจะแตะตัวของเขา สร้างบาดแผลเป็นรอยเล็บยาวจนมือนั่นต้องชักกลับด้วยความเจ็บปวด


“โอ้ย! ไอ้แมวบ้านี่!!


แฮงก์ขู่ฟ่อใส่คนที่คิดจะเอาเขาไปโยนทิ้ง คอนเนอร์กอดแฮงก์แน่นราวกับหวงแหนและจะไม่ยอมให้คนคนนั่นเอื้อมมือมาถึงแฮงก์ได้อีกเป็นครั้งที่สอง


“คุณกลับไปซะเถอะครับ หมดธุระของคุณแล้วไม่ใช่หรอครับ” น้ำเสียงเย็นชาดังมาจากคอนเนอร์ที่ไม่เคยคิดจะเอ่ยปากราวกับไล่คุณพ่อของตัวเองขนาดนี้มาก่อน ชายผู้ทรงอำนาจที่สุดไม่ว่าจะในบ้านหรือในบริษัทเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำที่สุดในโลก


เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาไม่อยากที่จะกลัวคนคนนี้อีกแล้ว ถ้าความกลัวของเขามันต้องทำให้แฮงก์ถูกทำร้าย เขาก็จะละทิ้งแล้วยืนขึ้นต่อต้านผู้เป็นพ่อให้ถึงที่สุด


ราวกับได้รับความกล้ามาจากเมนคูนที่อยู่ในอ้อมแขนตอนนี้


“เฮอะ ถึงอยากจะไปแต่ฉันคงปล่อยแกไปไม่ได้วันนี้” ชายคนนั่นดูหัวเสีย ดวงตามีอำนาจสีฟ้ายังจ้องมาที่แมวตัวใหญ่ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มอย่างไม่วางตา “แม่แกอยากเจอหน้าแกใจจะขาดแล้ว”


เด็กหนุ่มนิ่งไปสักพักก่อนที่จะพยักหน้าตกลงแต่โดยดี ร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นพ่อหันหลังเดินออกไปไม่แม้แต่จะมองว่าลูกชายคนโตจะเดินตามมาหรือเปล่า เหลือเพียงน้องชายฝาแฝดที่มองพี่ชายของเขานิ่ง คอนเนอร์เงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่หน้าตาคล้ายกับตัวเขาเองต่างกัน


“นายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะตามไป” ร่างโปร่งว่าแบบนั่น นั่นทำให้น้องชายฝาแฝดพยักหน้ารับแล้วเดินตามหลังพ่อของเขาไป


คอนเนอร์สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะผ่อนออกมา


ยอมรับตามตรง...เขาเกร็งไปหมดแล้ว เกร็งจนแค่หายใจก็ลำบาก แต่ก็พยายามที่จะสะกดกลั้นความกลัวในใจให้มากที่สุด เขาจะไม่ยอมโดนพ่อของเขากดให้อยู่ใต้คำสั่งอีกต่อไป


“แง้ว” เสียงร้องดังมาจากแมวตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ในอ้อมแขน อุ้งเท้านิ่มยกขึ้นแตะลงบนมือเรียวขาวของเด็กหนุ่มดวงตาดุสีฟ้าสดสบตากับดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนัท คอนเนอร์รู้สึกเหมือนได้รับการให้กำลังใจอย่างนุ่มนวลจากเมนคูนผู้เกรี้ยวกราดเสมออย่างแฮงก์


รอยยิ้มเล็กๆปรากฏบนใบหน้าของคอนเนอร์ มือเรียวยกอุ้งเท้าสีเทาของแมวในอ้อมแขนขึ้นมาแล้วแตะริมฝีปากลงบนอุ้งเท้านั่นเบาๆ


“ขอบคุณครับแฮงก์”


โดยไม่ได้สังเกตอาการชะงักค้างของเมนคูนตัวใหญ่เลยแม้แต่นิดเดียว!!


ให้ตายสิ...เจ้าเด็กนี่ รู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรอยู่!?!


“คอนเนอร์...” คาร่าเดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มที่ตอนนี้อุ้มแฮงก์ไว้แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อตามคุณพ่อไปที่รถ เขาหันกลับมาแล้วยิ้มบางๆให้เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ตัดสั้น


คาร่ามองรอยยิ้มของอีกฝ่ายนิ่งก่อนที่จะยิ้มอ่อนๆให้อีกคนอย่างเอ็นดู ถ้าอีกฝ่ายยิ้มได้อย่างนั่น ก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง


“แล้วเจอกันวันจันทร์นะคะคอนเนอร์” ร่างบางเอ่ยลาก่อนที่จะยิ้มให้แมวในอ้อมแขนของคนตรงหน้า


ฝากดูแลคอนเนอร์ด้วยนะคะ


ดวงตาคู่ดุสีฟ้าสดจ้องมองกลับมาก่อนที่จะขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของคอนเนอร์นิ่ง เด็กสาวก็ได้แต่ยิ้มเล็กๆให้เจ้าแมวเพียงเท่านั่น หวังว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจความหมายที่เธอสื่อ


มาร์คัสโบกมือลาคอนเนอร์ก่อนที่จะยกนิ้วโป้งเชิงบอกว่า สู้ๆ ให้อีกฝ่าย เด็กหนุ่มยิ้มก่อนที่จะโบกมือลาทั้งนอร์ธ ไซม่อนและจอร์ชแล้วเดินออกจากกรมตำรวจตรงไปยังเบนซ์สีดำเรียบหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก มือเรียวเปิดประตูด้านหลังแล้วก้าวเข้าไปนั่งภายในรถที่มีคุณพ่อและน้องชายฝาแฝดนั่งก่อนอยู่แล้ว


บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความหนักอึ้งจนหายใจลำบาก


คอนเนอร์รู้สึกไม่สบายใจเอาซะเลย สิ่งเดียวที่ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้างก็คือ แฮงก์ที่นอนขดอยู่บนตักของเขาไม่ห่างตัวไปไหน มือเรียวลูบเส้นขนสีเทาดอกเลาของเมนคูนบนตักอย่างช้าๆ พยายามไม่สนใจสายตาเย็นชาของคุณพ่อที่มองมา


“พี่คอนเนอร์ มันชื่ออะไร” เสียงนุ่มทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น ดวงตาคู่สวยสีฟ้าซีดจับจ้องมาที่เมนคูนที่นอนขดอยู่ในอ้อมแขนของคอนเนอร์อย่างสนใจ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นยิ้มให้น้องชายฝาแฝดเล็กน้อย


“ชื่อแฮงก์น่ะ” เขาตอบกลับไปพลางลูบใบหูของแฮงก์ไปด้วย คอนเนอร์ได้ยินเสียงคล้ายๆกับเสียงครางในลำคออย่างสบายอารมณ์ของเมนคูนบนตัก


“ขอลูบได้มั้ย?” เด็กหนุ่มเอ่ยถามเสียงราบเรียบแต่ดวงตาคู่สวยสีฟ้าซีดกลับเต็มไปด้วยความออดอ้อนจนคอนเนอร์รู้สึกได้ เด็กหนุ่มก้มมองแมวบนตัก แฮงก์เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ร้องประท้วงอะไรราวกับจะบอกว่า จะทำอะไรก็ตามใจ


ร่างโปร่งเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มแห้งๆให้น้องชาย


“ไม่ได้หรอก แฮงก์ไม่ชอบให้คนแตะต้องตัวน่ะ เดี๋ยวนายจะโดนข่วนเอานะครับ”


ดวงตาคู่ดุสีฟ้าสดจ้องใบหน้าของเด็กหนุ่มเล็กน้อยก่อนที่จะขยับตัวลงนอนบนตักนิ่มของคอนเนอร์ต่อ จริงๆแล้วแฮงก์พยายามที่จะทำตัวเป็นแมวที่ดีอยู่เลยคิดว่าจะพยายามไม่ข่วนมือของเด็กหน้าคล้ายกับคอนเนอร์ถ้าถูกลูบจริงๆ


แต่กลับกลายเป็นคอนเนอร์ออกตัวบอกว่าเขาไม่ชอบให้ถูกสัมผัสตัว


หึ...เจ้าเด็กนี่...


“เป็นแค่แมวสกปรกก็ยังหวงตัวไม่เข้าเรื่อง” แต่แล้วเสียงทุ้มมีอำนาจก็แทรกขึ้นขัดบทสนทนาระหว่างพี่น้อง ดวงตาคมสีฟ้าซีดจับจ้องไปยังลูกชายคนโตของบ้านพลางเลื่อนไปมองแมวบนตักของเด็กหนุ่มด้วยแววตารังเกียจ


“ผมอาบน้ำให้แฮงก์ทุกวันครับคุณพ่อ” เด็กหนุ่มเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าขาวเนียนมีแววของความไม่พอใจปรากฏอยู่จนผู้เป็นพ่อขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดผสมกับความประหลาดใจ


ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะเถียงหรือต่อต้านขนาดออกมาเป็นคำพูด ทำไมวันนี้ถึงได้กล้านัก แถมยัง...


เป็นอีกครั้งที่สายตาดุดันมีอำนาจเลื่อนลงจ้องเมนคูนตัวใหญ่สีเทาดอกเลาที่นอนอยู่บนตัก พลัน ดวงตาคู่ดุสีฟ้าคนละเฉดก็เลื่อนขึ้นจ้องตากับเขาราวกับกำลังท้าทาย


แถมยังกล้าเอาสัตว์หน้าขนนี่มาเลี้ยงอีก!


แล้วในรถก็กลับสู่ความเงียบอีกครั้ง ผู้เป็นพ่อนั่งเยบกอดอกมองออกไปภายนอกรถ ส่วนคอนเนลน้องชายฝาแฝดของเขาก็ยั่งนั่งจ้องแฮงก์อย่างไม่ละสายตา


 น่าแปลก คราวนี้คอนเนอร์รู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาดราวกับเขาไม่ต้องค่อยกลัวพ่อของเขาเองอีกต่อไปยังไงอย่างนั่น...


เพราะถ้าจะมีใครปากร้ายและเกรี้ยวกราดมากกว่าคุณพ่อของเขาก็คงจะเป็นแมวที่นอนอยู่บนตักเขาล่ะมั้ง


ดวงตาคู่สวยเลื่อนลงมองแฮงก์ก่อนที่จะลูบเส้นขนนุ่มสีดอกเลาอย่างเพลินมือ ดวงตาดุๆมองสบตากับเด็กหนุ่มพร้อมกับซุกใบหน้าลงกับฝ่ามืออุ่นของร่างโปร่ง คอนเนอร์อมยิ้มเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้แล้วของวัน และสาเหตุของรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่มมีเพียงสาเหตุเดียว นั่นคือ มาจากเมนูนตัวใหญ่บนตักเขาทั้งนั่น

.

.

.

.

“ยินดีต้อนรับกลับค่ะ คุณหนูคอนเนอร์”


มือเรียวกระชับอุ้มแฮงก์ไว้ในอ้อมแขน รอยยิ้มบนใบหน้าขาวเนียนหายไปอีกครั้ง เด็กหนุ่มก้าวเดินเข้ามาภายใน คฤหาสน์หลังใหญ่ หรือให้ถูกก็คือ บ้านหลังใหญ่ของครอบครัว...


ร่างโปร่งเดินตามคุณพ่อกับน้องชายฝาแฝดผ่านเมดและพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ที่ยืนเรียงแถวต้อนรับอยู่หน้าบ้าน คงเหมือนความฝันของใครหลายๆคนที่อยากจะใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่โต มีคนรับใช้มากมายออกมายืนต้อนรับราวกับเป็นบุคคลสำคัญแบบนี้


อยากกลับบ้าน...


แต่สำหรับคอนเนอร์...ที่นี่ไม่เคยเป็นบ้านสำหรับเขามาตั้งนานแล้ว


บ้านที่แท้จริงของเขา คือบ้านหลังเล็กๆหลังนั่นต่างหาก


บ้าน...ที่ตอนนี้มีแฮงก์มาร่วมอาศัยอยู่ด้วย


ดวงตาคู่ดุสีฟ้าสดกวาดสายตามองรอบๆคฤหาสน์หลังใหญ่ จมูกขยับยุกยิกดมกลิ่นด้วยความไม่เคยชิน บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่หลังนี้เต็มไปด้วยความน่าอึดอัดอย่างประหลาด แฮงก์ไม่ชอบเอาซะเลย แต่เขาก็เก็บอาการไม่สบายใจนี่ไว้อย่างแนบเนียน เพราะร่างใหญ่สัมผัสได้ถึงร่างกายที่เกร็งขึ้นอีกครั้งของคอนเนอร์เมื่อเจ้าตัวเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้


เพราะเห็นว่าเจ้าเด็กนี่มันเครียดหรอกนะ


สัมผัสชวนจั๊กจี้บริเวณปลายคาง ทำให้คอนเนอร์หัวเราะคิกเบาๆ ศีรษะใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยเส้นขนสีเทาดอกเลายืดขึ้นไถกับปลายคางมนของเด็กหนุ่ม ภายนอกอาจจะเห็นเป็นการคลอเคลีย ออดอ้อนตามประสาแมวของร่างใหญ่


รอยยิ้มที่จางหายไปหลังลงจากรถ หวนกลับคืนสู่บนใบหน้าคอนเนอร์อีกครั้ง


“ขึ้นห้องแกไปได้แล้วไป อย่าส่งเสียงดังล่ะ นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะทำตามใจได้เหมือนกับที่แกแยกไปอยู่คนเดียวหรอกนะ” น้ำเสียงมีอำนาจดังขึ้นเอ่นสั่ง ทำให้คอนเนอร์หุบยิ้มแล้วพยักหน้ารับแต่โดยดี ร่างโปร่งเดินเข้าบันไดเพื่อไปยังห้องนอนของเขาเอง “แล้วก็อีกอย่าง”


เด็กหนุ่มกลั้นหายใจเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองใบหน้าดุดันของผู้เป็นพ่อ อีกฝ่ายยังมีเรื่องอะไรจะว่าเขาอีกอย่างนั่นหรอ ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนิทสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยในขณะที่รอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะพูด


หากแต่สิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูดกลับเป็น...


“ฉันให้คนเอากล่องพยาบาลไปไว้ในห้องแกแล้ว ทำแผลซะด้วย”


คอนเนอร์นิ่งไปเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับแล้วรีบเร่งฝีเท้าเข้าห้องของตัวเองเขาเองได้


แกร๊ก...


เด็กหนุ่มเปิดประตูเข้าไปภายในห้องนอนของเขาเองในคฤหาสน์หลังนี้ ทุกๆอย่างยังอยู่ในสภาพที่มันควรเป็น ในห้องของเขาไม่ค่อยมีอะไรมากนักนอกจากตู้หนังสือ เตียง โต๊ะเขียนหนังสือแวก็ห้องน้ำในตัว อาจจะเพราะเขาย้ายของของตัวเองไปอยู่ที่บ้านอีกหลังเกือบหมด ห้องมันเลยดูโล่งยิ่งกว่าบ้านหลังนั่นเสียอีก


แต่คอนเนอร์ไม่ได้สนใจเรื่องนั่น ร่างโปร่งพิงตัวเองกับผนังห้องอย่างครุ่นคิด


แต่เมื่อกี้...คำพูดเมื่อกี้ของคุณพ่อ...เป็นห่วงเขาหรอ


“พ่อแกแปลกดีนะไอ้หนู ปากน่าโดนกระถืบแบบสุดๆ” เสียงทุ้มติดจะหยาบคายแต่ฟังแล้วสบายใจมากกว่าเสียงของคุณพ่อของเขาดังขึ้น คอนเนอร์เงยหน้าขึ้นก็พบกับร่างสูงใหญ่ที่คลุมตัวด้วยผ้าห่มผืนใหญ่จากบนเตียงของชายวัยกลางคนเจ้าของเรือนผมยุ่งเหยิงและเคราสีเทาดอกเลา ใบหูสามเหลี่ยมบนศีรษะของแฮงก์ขยับไปมาราวกับกำลังตั้งใจฟังเสียงอะไรบางอย่าง อาจจะเพราะแปลกที่ด้วยล่ะนะ


คอนเนอร์ไม่ตอบ เพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั่น คุณพ่อของเขาไม่เคยมีคำพูดเชิงเป็นห่วงเป็นใยในความเป็นอยู่ของเขานอกจากคำพูดถากถาง แดกดันซะส่วนใหญ่ นี่เป็นประโยคแรกที่ฟังแล้วเหมือนกับกำลังเป็นห่วงเขาอยู่


แค่...มันแปลกเกินไป...


สีหน้าสับสนวุ่นวายของเด็กน้อยตรงหน้า ทำให้แฮงก์ถอนหายใจหนักๆไปที ปัญหาพ่อลูกคู่นี้มันเกินกว่าที่คนอื่นจะเข้าใจได้ แต่ที่แน่ๆ ตัวเขาไม่เคยเห็นพ่อคนไหนไม่รักลูกต่อให้ระยำขนาดไหนก็เถอะ


“เออๆ เลิกคิดมากได้แล้วเจ้าหนูนี่” ไม่ว่าเปล่า มือใหญ่วางลงบนเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งเหยิงนิดๆกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก่อนที่จะลงมือขยี้ผมของคอนเนอร์เสียจนมันยุ่งเข้าไปใหญ่ เด็กหนุ่มเงยหน้ามองคนที่ขยี้ผมเขานิ่ง


“ไม่ถามเรื่องครอบครัวของผมหรอครับ?” แฮงก์ขมวดคิ้วกับคำถามก่อนที่จะส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันที


“ไม่ล่ะ รู้ไปก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตฉันดีขึ้น” แต่คำตอบที่ได้มามันก็ไม่ต่างไปจากที่คอนเนอร์คิดเท่าไหร่นัก บางทีก็คิดว่าไม่น่าถาม...


“แต่ถ้าแกอยากจะเล่าเมื่อไหร่ก็เล่าแล้วกัน ฉันจะฟัง”


ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนัทเบิกกว้างเลื่อนขึ้นสบกับดวงตาคมดุสีฟ้าสดที่จ้องมองมา มือใหญ่เลื่อนลงจากศีรษะของเด็กหนุ่มก่อนที่จะแตะเข้าที่มุมปากที่ยังมีร่องรอยช้ำจากการโดยชกพร้อมกับลูบเบาๆราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บ


ตึกตัก...


เสียงอะไร...


คอนเนอร์ไม่แน่ใจนักว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงอะไร มันดังมาจากภายในอกซ้ายของเขา ตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นรัว สูดฉีดเลือดไปหล่อเลียงร่างกายของเขาเกินอัตราตามปกติ ยิ่งปลายนิ้วของอีกฝ่ายไล้ลงบนริมฝีปากของเขา ยิ่งทำให้เขารู้สึกได้ถึงอุณหภูมิในร่างกายที่สูงขึ้นอีก


คอนเนอร์รู้สึกราวกับว่าเห็นดวงตาคมดุสีฟ้าสดของแฮงก์ชัดขึ้น...เห็นสีสันที่ราวกับท้องฟ้าในยามที่อากาศสดใสอย่างชัดเจน ได้กลิ่นของดิน กลิ่นของชื้นๆของดินยามถูกฝน กลิ่นของแฮงก์ชัดเจน ดวงตาคู่สวยสีเฮเซลนัทค่อยๆปรือหลับลงช้าๆ...


“ทำแผล” จู่ๆแฮงก์ก็ละมือออกจากริมฝีปากของเขาแล้วก้าวถอยห่างจากร่างของเด็กหนุ่ม นั่นทำให้คอนเนอร์ลืมตาขึ้น


“ครับ...?” เสียงนุ่มติดจะแหบเอ่ยขานรับอย่างมึนงง


“ไปอาบน้ำ เดี๋ยวทำแผลให้” ไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวยังกลายร่างกลับเป็นเมนคูนตัวใหญ่แล้วนอนขดลงบนเตียงนุ่มไปซะแบบนั่น ปล่อยให้ร่างโปร่งยืนมึนยืนงงอยู่สักพักใหญ่ๆก่อนที่คอนเนอร์จะคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องอาบน้ำไปอย่างมึนๆ


ร่างใหญ่ถอนหายใจดังเฮือกกับตัวเอง ถ้าตอนนี้อยู่ในร่างมนุษย์ก็คงเอามือกระชากผมตัวเองเพื่อระงับอารมณ์ไปนานแล้ว!!


เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ!?! ก็ใครใช้ให้เจ้าเด็กนี่มันทำหน้ายั่วยวนเขาแบบนั่นกันล่ะ!?!

.

.

.

.

TO BE CONTINUED






-Talk with Writer-

         สวัสดีค่าาาาา ไรท์แวะเอาตอน4มาแปะ ขอโทษที่ไม่ได้ลงให้เมื่อวานนะคะ พอดีมันคิดไม่ค่อยออกเลยยกมาลงวันนี้แทน เอาจริงๆ ตอนนี้เราค่อนข้างมั่วความตัวเอง อ้ากกกกกก ถ้าอ่านแล้วมันขัดๆหรือตัดอารมณ์ส่วนไหนไปบ้างก็กราบขอโทษด้วยนะคะ เราเองก็แต่งแล้วหยุดอ่านไปแล้วลบแล้วแต่งต่อหลายรอบเหมือนกัน... มันก็เลยออกมาสภาพนี้อย่างที่เห็น//ยกธงขาวเตรียมตาย... แล้วเรากำลังคิดว่า มันคงจบที่6ตอน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลากนะคะ จะพยายามไม่ให้มันยืดเป็นฟิคยาว10กว่าตอนนะคะ เดี๋ยวจะเบื่อกันซะก่อน 555555

           ยังไงก็ตาม ขอบคุณสำหรับคอมเม้นหลายๆคนมากนะคะ อ่านแล้วซับน้ำตา ดีใจที่มีคนชอบลุงฉบับแมวดุดัน ตอนแรกเราคิดว่า ใครจะชอบกับเรามั้ยถ้าเมะเป็นพวกสัตว์นุ่มนิ่มๆอย่างแมวหรือกระต่าย ส่วนใหญ่ถ้ามาแนวนี้ เมะจะเป็นสุนัขนี่เนอะ แต่เราว่า ถ้าใจเมะ จะเป็นสัตว์อะไรก็ต้องเมะได้(เดี๋ยวๆแล้วผมล่ะ:น้องคอน----) 555555 หมวดเราเลยกลายเป็นแมวไปตามเหตุผลประการนี้แล ปมดราม่าของน้องก็มีแค่เรื่องครอบครัวแหละค่ะท่าน ไม่ต้องซับน้ำตากันนะคะ(รึเปล่าหว่า---) ไรท์ไม่ใช่คนที่ชอบแต่งดราม่า(ปิดฟิคอื่นๆไว้---)

             วันนี้เราก็ขอตัวลาไปก่อนนะคะ ตอน5น่าจะมาในเร็วๆนี้ ถ้าไรท์กลับบ้านมาไม่สลบไปก่อนนะคะ ขอให้สนุกกับการอ่าน ฝากหมวดแมวกับน้องคอนไว้ในอ้อมอกด้วยนะคะ บะบายยยยย


STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #211 maielf13 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 03:33
    น้องงงงงงงงงน่ารักอ่ะ
    #211
    0
  2. #190 Mkmongkorn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 10:19
    ไม่เบื่อเลยไรต์ ออกจะสนุด+ฟินอีกต่างหากกก^:^
    #190
    0
  3. #189 bunyarat462 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 07:53
    น่ารักจังเลยยยยยน้องงง


    //กระทืบ นะคะไรท์ ไม่ใช่กระถืบ
    อ่านเพลินมากเลย คำผิดน้อย สู้ๆนะคะ ><
    #189
    1
    • #189-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 11)
      29 กรกฎาคม 2561 / 08:05
      กราบขออภัยในความเพลินมือจนลืมตรวจคำผิดของไรท์ค่ะ//กราบ
      #189-1
  4. #127 Pura (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 23:23

    วรั้นยยยยย ปกป้องงงง เขินจังค่ะ แฮงค์น่ารักมากกกก แล้วน้องคอนเนลก็น่ารักกกก นี่สงสัยว่าคุณพ่อนี่แคมสกี้รึเปล่าเนี่ย 5555

    #127
    0
  5. #113 baimon_bn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:58

    อ่านแล้วเขิน ตะโกนคำว่าอัยบว้าเอ๊ยดังๆ//ทึ้งหัวตัวเอง

    นอกจากคู่คุณแมวดุกับคอนเน่ ก็ยังรอข่าวดีจากคุณประธานกับน้องไซม่อนอยู่นะคะแค่กๆๆ

    #113
    0
  6. #111 kam201713 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 09:55
    น้องเขายั่วตรงไหนคะลุง
    #111
    1
    • #111-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 11)
      1 กรกฎาคม 2561 / 10:18
      แค่น้องเอาตัวมาแนบก็ยั่วแล้วค่ะ ลุงบอ---//โดนลุงข่วนหน้า
      #111-1
  7. #110 Mildy@minim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:59

    น้อนยั่วยวนตรงไหนกันลุง แหม อายุก็ไม่ใช่น้อยๆจะปวดเอวเอานะลุง----//โดนข่วน ชอบความปกป้องน้องจากคุณพ่อ ครอบครัวนี้น่าอึดอัดจริงเป็นเราก็ไม่อยู่หรอกจ้า คุณพ่อปากคอเราะร้ายขนาดนี้

    #110
    1
  8. #109 DavilVampire (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 00:01
    ชอบมากค่ะเเต่ ยังรอเชียร์คู่ มาม่อน อยู่นะค่ะ รักเบยยยย
    #109
    1
  9. #107 Alecxia Drew (Adriene) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 08:42
    ชอบมากกกกกกกก รอนะคะ<3
    #107
    1
    • #107-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 11)
      30 มิถุนายน 2561 / 09:05
      ขอบคุณค่าาา จะรีบมาลงตอนใหม่เท่าที่ทำได้นะคะ <3
      #107-1
  10. #106 F.. . (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 07:41

    ชอบมากเวอร์///เขินอ่านไปเขินไป5555

    #106
    1
    • #106-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 11)
      30 มิถุนายน 2561 / 09:06
      ขอบคุณค่าาาา <3
      #106-1
  11. #105 Neel the shipper (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 05:16

    ไม่ไหวไม่ต้องรีบลงก็ได้นะคะ เดะสับสน เหนื่อยก็พัก ทำงานไปแต่งฟิค ลำบากแทนเลยค่ะ...; สู้ๆเน่อ // ตอนอ่านสารภาพว่าเผลอคิดว่าคูมพ่อเปงคุมคัมสกี้ค่ะ..... ขี้โยงจังวะ55555555 น้องเนลน่ารักมักๆ หยักเล่นกะเขา แต่พี่เน่อแอบหวงแมว อดจับอดทัชเบย / ถ้าใจเราเมนใครเคะ อีกฝ่านจะแมวจะอะไรก็เมะได้ค่ะ!!!! แมวเคะเยอะแล้ว ไรต์มาถูกทางละค่ะ!!! นี่ก้ชอบชิปผีที่บางทีโพไม่เหมือนชาวบ้าน โพแปลก... มันก็จะเหงาๆหน่อย.... ลุ้นตอนจบแล้วค่ะ ฮือออออออ เป็นกำลังใจให้นะคะ จะรอลุ้นวันที่นังแมวตบะแตก---

    #105
    4
    • #105-3 Neel the shipper(จากตอนที่ 11)
      30 มิถุนายน 2561 / 19:58
      กำ......จริงค่ะ ซิทคอมเลย5555 คูมคัมสกี้ยิ่งปั่นๆอยู่5555555 //นี่จินตนาการว่าน้องเนลได้พ่อ น้องเน่อได้แม่ ถึงจะแฝดกันก้เถอะค่ะ5555
      #105-3
  12. #104 ชอบบบ>< (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 01:09

    ชอบมากกกก ติดตามอยู่นะคะ><

    #104
    1
  13. #103 moonwing (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 23:32
    แหมมมม ลุง เป็นห่วงก็บอก หวั่นไหวก็บอก ซึนจริงๆ 55555
    #103
    1
  14. #102 Akiko (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 23:13
    มาต่อแล้ววว น้องแมวน่ารักกกกก แฮงค์ดูแลน้องคอนดีๆนะ ขอบคุณไรเตอร์นะคะ มาต่อไวๆนะคะ ปาหัวใจรัวๆๆๆ
    #102
    1
    • #102-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 11)
      29 มิถุนายน 2561 / 23:21
      ขอบคุณค่าาาา//รับใจมาแล้วส่งมินิฮาร์ทให้เลยนะคะ
      #102-1
  15. #101 KJM_KookMin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 23:08
    ชอบลุงแมวตอนนี้จัง ลุงอบอุ่นมากเลย เหมือนมีคนกางร่มให้ตอนฝนตก เป็นความอบอุ่นเล็กๆตอนเจอปัญหา ปล.เราก็เคยคิดค่ะว่า เมะไม่น่าจะเป็นแมวได้ แมวมันดูเป็นสัตว์หยิ่งๆ ทำอะไรตามอารมณ์ ไม่งั้นก็จะขี้อ้อนเลย มันดูเหมาะกับเคะมากกว่า แต่ถ้าถามว่าชอบลุงแมวไหม ขอตอบเลยว่าชอบมากค่ะ >< คือแบบ ลุงมีนิสัยของแมว แต่ก็ยังคงความเป็นลุงแฮงค์ได้ อ่านแล้วไม่ขัดๆเลยค่ะ เราเลยรู้สึกว่าฟิคเรื่องนี้น่าติดตามค่ะ จะรอนะคะ **
    #101
    2
    • #101-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 11)
      29 มิถุนายน 2561 / 23:20
      ขอบคุณค่ะ//โค้งก้มศีรษะให้เลยนะคะ ดีใจที่ชอบนะคะ แค่เห็นคอมเม้นก็ชื่นใจแล้วค่ะ ^^
      #101-1
  16. #100 chularak_1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 22:53
    เย้ๆๆ ได้อ่านแล้วว
    #100
    1
    • #100-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 11)
      29 มิถุนายน 2561 / 22:57
      ดีใจที่ได้ออกตอนใหม่เหมือนกันค่ะ > <
      #100-1