[FIC UNDERTALE] (Sans x Frisk) After the Underground’s End

ตอนที่ 8 : -5- Way to HELP

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    9 ส.ค. 60

-5- Way to HELP



“นายจะบอกว่า เมื่อคืนนายเจอฟริกส์อย่างนั่นหรอ?” เด็กสาวนั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้ที่โต๊ะเขียนหนังสือภายในห้องของเธอ ดวงตากลมโตสีแดงทับทิมหรี่ลงเล็กน้อยเชิงใช้ความคิด แซนส์มองคาร่าเชิงคาดคั้นเอาคำตอบ เขาเชื่อว่าคาร่าต้องมีคำตอบให้กับเขาได้


นั่นเป็นสาเหตุที่เมื่อเลิกงานไปรษณีย์แล้วรีบใช้ ทางลัดมาที่บ้านดรีมเมอร์แทบจะทันที ทอเรียลดูแปลกใจมากเมื่อเขามาเคาะประตูหน้าบ้านและขอคุยกับคาร่าตามลำพัง


“ใช่ เหมือนกับฝัน แต่ว่าฟริกส์อยู่ในที่ที่เป็นพื้นที่กว้างใหญ่สีดำมืดและมีกรอบสี่เหลี่ยมใหญ่ๆอยู่ในมิตินั่น” แซนส์เอ่ยเล่าสิ่งที่เขาพบเห็นเมื่อคืนให้อีกฝ่ายฟัง “ที่นั่นเหมือนกำลังจะพังทลายและตัวฟริกส์เอง...ก็มีกรอบสีขาวๆปรากฏบนร่างกายของเธอบางส่วน”


พื้นที่กว้างใหญ่...สีดำ และกรอบสี่เหลี่ยมใหญ่ๆอย่างนั่นหรอ


มือเรียวเล็กยกขึ้นแตะคางนิดๆ เหมือนจะเคยเห็นมาก่อน...อืม...


“ถ้าจำไม่ผิดที่นั่นน่ะ...นั่นมัน ‘Save screen’ ไม่ใช่หรอ งั้นนายก็ต้องเห็นปุ่มLoadกับResetด้วยสินะ” คาร่าเอ่ยอย่างช้าๆก่อนที่จะเห็นว่าแซนส์พยักหน้า “ใช่จริงๆด้วยสินะ”


“แล้ว...ที่นั่นมันคือที่ไหนกันเจ้าหนู?” โครงกระดูกหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย ที่นั่นเป็นที่ที่เขาไม่เคยรู้สึกถึงมันมาก่อนเลย ดูเหมือนจะปิดกั้นพลัง ทางลัดของเขาด้วยแสดงว่ามันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของโลกใบนี้แน่ๆ


เด็กสาวเงียบไปเล็กน้อย มือเรียวเสยผมสีน้ำตาลแดงยาวประบ่าของตัวเองเบาๆก่อนจะอธิบาย


“นายยังจำพลังการเซฟและรีเซ็ตของฟริกส์ได้สินะ” ร่างเล็กที่ตัวสูงกว่าแซนส์เอ่ยเกริ่นขึ้นมาก่อนที่จะกอดอกอีกครั้ง “ที่นั่นน่ะคือ ‘Save screen’ ที่ที่ฟริกส์มักจะกลับไปอยู่ทุกครั้งที่ตาย มันคือจุดที่ฟริกส์ต้องไปเกิดทุกครั้งที่เธอตายในแต่ละครั้งเพื่อที่จะโหลดไฟล์เซฟและกลับมาเดินทางต่อ”


“แสดงว่าฟริกส์ก็ยังไม่ตายน่ะสิ เธอสามารถกลับมาได้” เบ้าตาของแซนส์เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นและรู้สึกกระตือรือร้นในหารค้นพบสถานที่ใหม่ แต่คาร่าส่ายหน้าเบาๆ


“ฟริกส์กลับมาบนโลกเบื้องบนไม่ได้หรอก...” มือเรียวกยกขึ้นแตะอกของตัวเอง หัวใจสีแดงสดสว่างจ้าไปด้วยปณิธานที่เหลือเพียงครึ่งเดียวปรากฏออกมา “ทุกครั้งที่ฟริกส์สามารถกลับมาได้นั่นเพราะเธอมีสิ่งนี้...วิญญาณที่เต็มไปด้วยปณิธาน แต่ฟริกส์ได้ยกมันให้กับฉันและแอสเรียลแล้ว มันเหมือนกับ...เธอได้ละทิ้งปณิธานที่จะกลับมาที่นี่แล้วล่ะ...”


นั่นทำให้แซนส์รู้สึกเหมือนกับตัวเองหมดเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรต่อไป...


โลกนั่น...มันเหมือนกับกำลังจะพังทลาย เขาอยากจะช่วยฟริกส์ให้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง อยู่กับสิ่งที่เธอได้มอบให้กับพวกเขา ชีวิตบนพื้นผิวโลกภายใต้ท้องฟ้างดงามนี้


อีกครั้ง...


“เฮ้อ...มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะออกจากที่นั่นทั้งๆที่ไม่มีทั้งวิญญาณและปณิธาน อยู่ในนั่น...ฟริกส์ก็เหมือนกับร่างไร้ชีวิต” คาร่าพูดอย่างหมดหนทาง ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากช่วยฟริกส์ แต่เธอไม่รู้วิธีที่จะช่วยฟริกส์ แถมที่นั่น...กำลังจะพังทลายอีกด้วย


“ฉัน...จะลองไปหาวิธีดู ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้” มือกระดูกกำแน่นพลางเอ่ยด้วยคำพูดที่เหมือนกับเป็นคำมั่นที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่อยากจะช่วยฟริกส์ นั่นทำให้คาร่ายิ้มออกมา


“นายนี่...ชอบฟริกส์มากสินะเนี่ยยย =)” อยู่ๆเด็กสาวก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิงล้อเลียนอีกฝ่ายขึ้นมา แซนส์สะดุ้งเฮือกอย่างช่วยไม่ได้

“พะ...พูดอะไรของเธอ ห๊ะ!?” ใบหน้าของโครงกระดูกหนุ่มพลันขึ้นสีฟ้าเข้มล่ามไปทั่วทั้งหัวกระโหลก เหมือนกับได้ยินเสียง ฉ่า! เบาๆ นั่นทำให้เด็กสาวยกยิ้มอย่างนึกสนุก


“ก็นายไง ชอบฟริกส์สิน้า”


ฉ่า!


หึ สนุกจริงๆ อยากให้ฟริกส์มาเห็นตอนนี้ซะจริงเลย


ดวงตากลมโตสีแดงทับทิมเป็นประกายด้วยความสนุกเมื่อเห็นปฏิกิริยาน่าสนใจจากแซนส์ที่ตอนนี้นั่งนิ่งใบหน้าขึ้นสีฟ้าเข้มไปหมดแล้ว เครื่องช็อตไปแล้วหรอนั่น ยังไม่ทันที่จะได้แกล้งอะไรเยอะเลยน้า


“ยะ...ยัยบ้า! ใครบอกว่าฉันชอบเด็กนั่นกัน กะ...ก็แค่อยากจะช่วยเด็กนั่นเท่านั้นเอง ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั่นเสียหน่อย!” โครงกระดูกหนุ่มเอ่ยแก้ต่างให้กับตัวเองอย่างลนลานและตะกุกตะกักเสียจนแทบจะไม่เป็นคำจนคาร่าหัวเราะคิกคักเบาๆอย่างถูกใจ


เจ้าโครงกระดูกปากไม่ตรงกับใจเอ่ย!


ก๊อกๆ


เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดการสนทนาของทั้งคู่ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก ทอเรียลโผล่หน้าเข้ามาพลางยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเธอเมื่อมองเห็นทั้งคาร่าและแซนส์เหมือนจะดีกันได้แล้ว


“มื้อเย็นเสร็จแล้วนะจ๊ะ ลงมาทานข้าวได้แล้วล่ะทั้งสองคน” คุณแม่แพะเอ่ยยิ้มๆ เด็กสาวพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงตอบรับ แต่ดูเหมือนแซนส์จะยังปรับสีหน้าไม่ทัน ใบหน้าของเขายังคงขึ้นสีฟ้าเข้มอยู่ไม่จางลงเลยจนทอเรียลแปลกใจ “แซนส์ ทำไมหน้าขึ้นสีฟ้าแบบนั่นล่ะ?”


คนถูกทักสะดุ้งเล็กน้อยโดยที่มีคาร่าปิดปากหัวเราะคิกคักอยู่ไม่ไกลอย่างห้ามไม่อยู่ แซนส์มองตาขวางเด็กสาวเล็กน้อยซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลยสักนิดพียงแค่สงสายตาล้อเลียนไปให้เด็กสาวเพียงเท่านั่น ทอเรียลมองสลับทั้งสองคนอย่างมึนงง


สนิทกันแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะนะ วัยรุ่นนี่ดีจริงๆเลยนะ

.

.

.

.

พื้นที่สีดำกว้างใหญ่ดูคุ้นตาปรากฏอยู่ในสายตาของเขา แต่ก็ต่างกันตรงที่...ที่นี่นั่นค่อยๆพังทลายลงอย่างช้าๆ ความผิดปกติสีขาวค่อยๆกัดกิน ทำลายพื้นที่สีดำเป็นหย่อมๆจนแทบจะไม่เห็นเป็นพื้นที่สามารถยืนได้อีกต่อไป


เด็กสาวร่างเล็กเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยาวประบ่านั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางสถานที่ที่กำลังพังทลายนี้ เธอนั่งพิงกรอบสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เส้นขอบสีเหลืองสะท้อนแสง คำว่าLoadกับResetมีรอยแตกร้าวพาดคำทั้งสองคำแล้ว


ฟริกส์!!’ แซนส์เอ่ยตะโกนเรียกเด็กสาว แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ยิน


ที่นี่กำลังจะพัง...กำลังะถูกลบออกไปอย่างช้าๆ


นี่เขาทำอะไรไม่ได้เลยหรือยังไงนะ มันต้องมีวิธีสิ...วิธีที่จะช่วยฟริกส์ได้น่ะ!


อยากช่วยอย่างนั่นหรอแซนส์เสียงของใครบางคนดังขึ้น เสียงที่ฟังดูแผ่วเบาและเลือนลางแต่เหมือนจะคุ้นเคยดังขึ้นภายในหัวของเขา โครงกระดูกหนุ่มหันมองรอบตัวอย่างแปลกใจ มีใครบางคนที่พูดคุยกับเขาอยู่


นั่นใครน่ะ!?’ แซนส์ตะโกนถามหาต้นเสียงก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นๆคุ้นเคยที่ปรากฏขึ้นมาด้านหลัง นั่นทำให้โครงกระดูกหนุ่มร่างเล็กหันกลับไปมอง เบ้าตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนกับความแปลกใจ


ด้านหลังของเขา...เป็นโครงกระดูกร่างสูงในชุดเสื้อคลุมสีดำสนิทยาวกร่อมเท้า ใบหน้ากระโหลกของอีกฝ่ายมีรอยร้าวพาดยาวที่เบ้าตาทั้งซ้ายขวาและมือกระดูกทั้งสองข้างที่ลอยอยู่ข้างๆ


แกสเตอร์...แซนส์เอ่ยชื่อ...ของคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เรียกชื่อของอีกฝ่ายอีก ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะมีวันที่แกสเตอร์มายืนอยู่ตรงหน้าของเขาอีก


มันยังมีวิธีอยู่...ที่จะช่วยเด็กคนนั่น...ดวงตาสีขาวภายในเบ้าตาสีดำสนิทเลื่อนไปมองเด็กสาวที่นั่งกอดเข่าพิงกรอบสี่เหลืองเส้นขอบสีเหลืองสะท้อนแสงขนาดใหญ่อยู่ และ...นายรู้ แซนส์...นายรู้ว่าต้องทำยังไง นายรู้แซนส์ คำตอบอยู่ใกล้ตัวของนายเสมอลูกรัก...


ซ่า...


เสียงประหลาดดังขึ้นอีกครั้งภายในพื้นที่สีดำกว้างใหญ่สุดสายตาพร้อมกับกรอบสีขาวจะค่อยๆกัดกินพื้นที่สีดำให้หายไป แซนส์หันไปมองฟริกส์ที่นั่งกอดเข่านิ่งเฉยกับการพังทลายของที่แห่งนี้ราวกับยอมรับในสิ่งที่กำลังเป็นไป


ยอมรับที่ตัวเองจะหายไป


ต้องทำยังไงแกสเตอร์ ฉัน...คุณพ่อ...ฉันช่วยฟริกส์ไม่ได้ แม้แต่คุณเอง ฉันก็ช่วยไม่ได้เหมือนกันโครงกระดูกหนุ่มก้มหน้าลงพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวังแต่แล้วสัมผัสอบอุ่นก็จับเข้าที่บ่าของเขา มือที่เคยลอยอยู่ข้างตัวของโครงกระดูกร่างสูงในเสื้อคลุมสีดำสนิทตอนนี้บีบไหล่ของเขาอยู่


นั่นทำให้แซนส์นึกถึงวันเก่าๆที่เคยอยู่กับแกสเตอร์ก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุและ...เขาจะตกลงไปในCore


ฉันรู้...นายทำได้ แซนส์...นายรู้...มันมีทางที่จะช่วย ขอแค่ให้คิดให้ออกรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าที่แตกร้าวของเขา ลูกน่ะ...เป็นอัจฉริยะ ลูกรักของพ่ออยู่แล้ว


ซ่า!


แกสเตอร์เงยหน้าขึ้นมองรอบตัวก่อนที่จะดันตัวแซนส์ออกเบาๆ


แต่ตอนนี้...ลูกต้องไปได้แล้วอยู่ๆน้ำเสียงของอีกฝ่ายก็ฟังดูเครียดขึ้น ท่ามกลางความไม่เข้าใจของแซนส์ แกสเตอร์ก็ดันตัวลูกชายของเขาให้เซไปด้านหลัง ห้วงมิติลึกลับเปิดขึ้นให้ตัวแซนส์ร่วงลงไป ฝากบอกพาไพรัสด้วยว่าพ่อก็รักเขาเช่นกัน


เดี๋ยวก่อนสิ...!





LOADING…


“เดี๋ยวก่อน!!


ร่างของแซนส์เด้งขึ้นจากเตียงก่อนที่เขาจะหันไปมองรอบๆ มันเป็นห้องของเขาอีกครั้ง...


เฮ้อ...


แซนส์ล้มตัวลงนอนบนเตียงพลางถอนหายใจเบาๆ โครงกระดูกหนุ่มมองเพดานห้องอย่างคิดไม่ตกกับเรื่องเมื่อครู่นี้ มันไม่ใช่ความฝันแน่ๆ แกสเตอร์มาช่วยใบ้ให้กับเขา แต่ว่า...มันคืออะไรกันล่ะ


นายไม่ควรมาที่นี่แซนส์


ลืมฉันซะเถอะนะ


ฉันไม่อยากลืมเธอเป็นครั้งที่สองแล้วนะเด็กน้อย


มันต้องมีสักทางสิ...ที่จะให้ฟริกส์สามารถกลับมามีตัวตนบนโลกนี้ได้อีกน่ะ...ขอแค่มีวิญญาณให้ฟริกส์...


หืม...จริงสิ!


เบ้าตาของเขาเบิกกว้างราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ก่อนที่จะรีบลุกจากเตียงวิ่งลงไปชั้นล่าง...ชั้นใต้ดินของบ้านที่เขาแอบสร้างไว้อย่างลับๆ แม้แต่พาไพรัสเองก็ไม่รู้ว่ามีห้องนี้อยู่ในบ้านด้วยเช่นกัน


ประตูห้องถูกเลื่อนเปิดออกมาเมื่อเขากดรหัสลงบนแป้นหน้าห้อง เผยให้เห็นห้องสีขาวซึ่งขัดกับห้องอื่นๆภายในบ้านโดยสิ้นเชิง แซนส์เปิดสวิชต์ไฟทำให้ห้องสว่างขึ้น ภายในเรียบง่ายไม่ค่อยมีอะไรมีเพียงตู้เก็บของ โต๊ะทำงานและ...เครื่องจักรกลบางอย่างซึ่งมีผ้าคลุมคลุมไว้ โครงกระดูกหนุ่มไม่รอช้าทำการกระชากผ้าที่คลุมเครื่องจักรเครื่องนั่นออก


เครื่องจักรบางอย่าง...ที่รูปร่างคล้ายๆกับตู้ขนาดสูงเท่าๆกับมนุษย์เพศชายวัยผู้ใหญ่คนหนึ่งได้เลยและมีสายท่อเชื่อมออกมาจากตัวเครื่องเชื่อมกับโหลแก้วข้างๆกัน ตัวเครื่องมีแป้นพิมพ์บางอย่างกับหน้าจอ แซนส์มองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะมองเลยไปที่พิมพ์เขียวที่ม้วนอยู่ไม่ไกลนัก...


ถึงเวลาแล้วล่ะ...ที่ต้องสานต่อเจ้าเครื่องนี้อย่างจริงจังแล้วสินะ...นี่สินะ ที่แกสเตอร์บอกว่าฉันรู้ว่าต้องทำยังไงน่ะ...


แซนส์เงยหน้ามองเครื่องจักรตรงหน้าก่อนที่จะกดพิมพ์ข้อความส่งไปหาอัลฟี่เพื่อแจ้งสิ่งที่เขาต้องการให้เธอช่วยและแน่นอน...นี่มันไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆเลย แต่...แซนส์มั่นใจ มันต้องสำเร็จอย่างแน่นอน


โครงกระดูกหนุ่งเดินออกจากห้องลับไปแล้วกลับขึ้นมาบนห้องนอนของเขาอีกครั้ง คราวนี้เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงได้อย่างสบายใจเสียที


ฉันต้องช่วยเธอให้ได้...แกสเตอร์ก็ด้วย...ขอให้สำเร็จทีเถอะ

.

.

.

.

“แน่ใจแล้วนะแซนส์ งานครั้งนี้น่ะ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยนะ...” อัลฟี่เงยหน้ามองเครื่องจักรตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ


“มันต้องสำเร็จสิอัล” มือกระดูกรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์หน้าเครื่องจักรนั่นเพื่อเซ็ตข้อมูลลงไปในนั่น ดวงตาสีขาวเลื่อนไปสบกับแววตาเป็นกังวลของอัลฟี่ “เธอเชี่ยวชาญเรื่องวิญญาณนี่อัล ไม่ต้องกังวลหรอกน่า”


“ตะ...แต่เรื่องนี้น่ะ!


“ไม่ต้องห่วง เรามีผู้ช่วยที่พอจะเชี่ยวชาญในการเก็บรักษาวิญญาณพอสมควรเลยล่ะ”


ก่อนที่ประตูจะเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างของเด็กสาววัย13ปีเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอมแดงสวยยาวประบ่าจะเดินเข้ามาพร้อมกับแพะหนุ่มสีขาวที่สูงกว่าเด็กสาวเล็กน้อย คาร่ายกยิ้มเป็นเอกลักษณ์บนใบหน้าของเธอก่อนที่จะยกมือขึ้นท้าวเอวมองทั้งแซนส์ที่ยิ้มพอใจกับอัลฟี่ที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ


“แน่นอน จะช่วยฟริกส์น่ะ ต้องมีฉันด้วยสิถึงจะถูกต้อง =)

.

.

.

.

TO BE CONTINUES 




-Talk with Writer-

 เย้!! ตอนใหม่มาแล้วค่าาาาาาา เอาเป็นว่าสวัสดีทุกคนด้วยนะคะ กลับมาพบกันอีกแล้วกับตอนใหม่! ตอนนี้ทุกคนรวมตี้กันจะช่วยฟริกส์แล้วค่ะ! คุณพ่อแกสเตอร์น่ารัก--- ยังไงก็ตาม ขอบคุณสำหรับคอมเม้นจากทุกคนนะคะ กำลังใจมาเพียบเลย 55555

ตอนหน้าเราอาจจะลงฟิคสั้นอีก และตามรีเควสฟิคสั้นต่อไปเป็นAU Reapertaleค่ะ!

ถ้าอย่างนั่นวันนี้เราขอตัวลาไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้า อ้อ! แล้วก็ 1คอมมเม้น = 1กำลังใจนะคะ งั้น บะบายยยยยย 

STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

200 ความคิดเห็น

  1. #178 Hiromi_zan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 02:17

    พยายามเข้าน่ะ! ช่วยฟริกส์ให้ได้น่ะ! ฉันขอฝากความหวังไว้ให้พวกนาย! พาฟริกส์กลับมาให้ได้น่ะ!

    #178
    0
  2. #26 Reaperผู้เป็นตปก. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 19:17
    คาร่ามาเท่จัง ถถถถ
    #26
    0