[FIC UNDERTALE] (Sans x Frisk) After the Underground’s End

ตอนที่ 7 : [Shortfic Undertale] Sans the cat!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    7 ส.ค. 60

[Shortfic Undertale] Sans the cat!

*เนื้อเรื่องในเรื่องนี้ไม่มีเนื้อเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องของเกมส์แต่อย่างใด เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้เขียนเพียงเท่านั้น*





 “ว๊ายๆ แย่แล้วๆ!! นั่นไม่ได้นะแซนส์!!


เพล้ง!

.

.

.

.

ร่างกลมนอนขดตัวอยู่บนเตียงอย่างสบาย เส้นขนฟูสีขาวสะอาดแต่ที่น่าแปลกคือลายบนตัวของมันนั่นเป็นสีฟ้าอ่อนและสวมทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตแบบมีฮูดสีน้ำเงิน เจ้าก้อนขนสีขาวลายฟ้าพลิกตัวนอนบนเตียงกว้าง หากฟังดูดีๆจะได้ยินเสียงกรนแผ่วเบาดังมาจากร่างนั้นด้วย


ช่างเป็นการนอนหลับที่ดูสบายและมีความสุขเสียจนน่าอิจฉาเลยจริงๆ


“แซนส์!” เสียงใสๆเล็กๆฟังดูแล้วน่าจะเป็นเสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้น นั่นทำให้ใบหูสามเหลี่ยมสีขาวที่ปลายใบหูเป็นสีฟ้าตั้งชันขึ้นราวกับมีปฏิกิริยาต่อเสียงนั้น “แซนส์! อยู่ที่ไหนน่ะ!?” เสียงของเด็กสาวดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ศีรษะของร่างที่นอนอยู่เมื่อครู่ยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของมันยังไม่ลืมเปิดขึ้นเพราะความง่วง ผิดกับปากของมันที่ฉีกกว้างเป็นรอยยิ้มเห็นฟันสีขาวสะอาดน่าแปลกประหลาด


“แซนส์!” คราวนี้ร่างกลมขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งบนเตียง เจ้าแมวตัวอ้วนกลมขยับตัวยืดเส้นยืดสายไล่ความขบเมื่อยก่อนที่จะกระโดดลงจากเตียงไปตามเสียงเรียกที่เรียกหามันไม่หยุด แซนส์เดินอย่างเชื่องช้าลงไปชั้นล่างก่อนที่ดวงตาของมันจะลืมเปิดขึ้น เบ้าตาสีดำซึ่งมีดวงตาสีขาวอยู่ภายในจับจ้องไปที่ร่างของเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มยาวประบ่าวัย13ปีที่ยืนอยู่บนม้านั่งตัวเตี้ยเพื่อให้ความสูงสูงเลยเคาท์เตอร์ครัว เหมือนว่าเธอกำลังทำอาหารอยู่นะ


เจ้าแมวตัวกลมไม่รอช้าเดินเข้าไปเอาลำตัวซึ่งปกคลุมด้วยขนนุ่มๆฟูๆสีขาวสะอาดลายสีฟ้าไปคลอเคลียขาของเด็กสาวทันที


“อ๊ะ! แซนส์!” เสียงเล็กใสร้องด้วยความตกใจก่อนที่เธอจะก้มลงมองเจ้าตัวยุ่งขี้แกล้งที่ยังคงคลอเคลียขาของเธออยู่ไม่เลิก “ตกใจหมดเลย ทีหลังส่งเสียงก่อนที่จะเข้ามาคลอเคลียก่อนได้รึเปล่าแซนส์!” เธอเอ่ยตำหนิเจ้าแมวที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆขาของเธอไม่เลิก แต่พอได้ยินเสียงตำหนิจากเด็กสาวเท่านั้นแหละ มันก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับมองฟริกส์ด้วยแววตากลมโตฉายแววออดอ้อนอยู่ไม่น้อย


ฟริกส์ชะงักนิ่งไป ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีแดงระเรื่อกับความน่ารักของเจ้าเหมียวอย่างช่วยไม่ได้


นะ...น่ารักเกินไปแล้ว! โอ้ย...อัลฟี่ รีบหาทางทำให้แซนส์กลับเป็นเหมือนเดิมเร็วๆทีเถอะ...


เด็กสาวคิดพร้อมกับเทน้ำมะเขือเทศลงในชามข้าวซึ่งดูเหมือนว่าพอเจ้าเหมียวเห็นปุ๊บก็ตาลุกวาวอย่างเห็นได้ชัดว่าอยากทานจะแย่อยู่แล้ว เธอหัวเราะเบาๆก่อนที่จะยกชามน้ำมะเขือเทศไปวางไว้บนโต๊ะทานข้าว เจ้าเหมียวตัวกลมรู้หน้าที่ กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะทันทีและเริ่มก้มหน้าก้มตาทานน้ำมะเขือเทศในชามอย่างเอร็ดอร่อย


“ไม่ว่าจะเป็นมอนสเตอร์โครงกระดูกหรือว่าแมว แซนส์ก็ยังเป็นแซนส์สินะ” ร่างเล็กยิ้มขำก่อนที่เจ้าเหมียวจะเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่นั่งยิ้มอยู่บนเก้าอี้ เขาจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้และแลบลิ้นเลียริมฝีปากเล็กอย่างรวดเร็ว


!!!” ใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงก่ำขึ้นอีกครั้งด้วยความเขินอาย


เจ้าแมวยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี


บางทีเขาก็คิดว่าเป็นแมวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ


ส่วนสาเหตุอะไรที่ทำให้แซนส์ The Skeleton กลายเป็นThe Cat อย่างนั่นหรอ...

.

.

.

.

“โอ้ว โย่ว อัลฟี่!” โครงกระดูกร่างเตี้ยก้าวผ่านประตูเข้ามาภายในแล็ปของอัลฟี่ ถ้าจะถามว่าเขามาทำอะไรที่นี่ ก็ต้องถามอัลฟี่ล่ะนะที่ขอให้เขามาช่วยที่แล็ป แต่...ยังไงเขาก็ชอบที่จะทำอะไรแบบนี้อยู่แล้วล่ะนะ


แต่ว่า...อัลฟี่หายไปไหนล่ะเนี่ย เรียกก็ไม่ตอบ


มือกระดูกยกขึ้นเกาศีรษะเล็กน้อยก่อนที่จะเลือกที่จะนั่งรออีกฝ่ายอยู่ชั้นล่างไม่เข้าไปยุ่งกับแล็ปของอีกฝ่ายตามใจชอบ ยังไงซะเดี๋ยวอัลฟี่ก็คงมาล่ะนะ ว่าแต่...เรียกเขามาแล้วก็หายไปไหนก็ไม่รู้นี่มันยังไงล่ะเนี่ย


“จะว่าไปหิวน้ำจังแฮะ” เขาพึมพำเบาๆก่อนที่จะกวาดสายตามองบนโต๊ะทำงานของอัลฟี่เพื่อหาน้ำดื่ม อย่าคิดว่าเสียมารยาทเลยนะ แต่ว่าเขาหิวน้ำจริงๆนี่นา


แต่แล้วแซนส์ก็สังเกตเห็นขวดน้ำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของนักวิทยาศาสตร์สาว มันเป็นขวดน้ำซึ่งบรรจุน้ำบางอย่างสีแดงไว้ โอ้ว! น้ำมะเขือเทศรึเปล่านะ อัลฟี่นี่รู้ใจดีจริงๆเลยนะเนี่ย โครงกระดูกหนุ่มมองซ้ายมองขวาก่อนที่จะคว้าขวดน้ำที่ว่ามาพร้อมกับเปิดขวด


อัลฟี่คงไม่ว่าหรอกน่า เผลอๆอัลฟี่เนี่ยแหละจะวางไว้ให้เขาดื่ม


แซนส์คิดพลางยกน้ำขึ้นดื่มทันที


“ขอโทษที่ให้รอนานนะ...แซนส์!!” อัลฟี่เดินออกมาจากห้องแล็ปชั้นล่างก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อเธอเห็น่าแซนส์กำลังทำอะไรอยู่ นั่นไม่ได้น้า!!


“แย่แล้วๆ!! นั่นไม่ได้น้าแซนส์!!


เพล้ง!


ดูเหมือนว่าเธอจะเตือนไม่ทันเสียแล้ว


“เหมียว!!” เสียงร้องโวยวายด้วยความตกใจดังขึ้น ร่างเล็กกลมก้มลงมองอุ้งเท้าและร่างกายของตัวเองอย่างตื่นตระหนก ดวงตาข้างซ้ายแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าประกายสีเหลืองด้วยความตกใจ จากโครงกระดูกตัวเตี้ยกลายเป็นร่างของแมวตัวกลมขนปุกปุยสีขาวลายสีฟ้าไปเสียแล้ว!


“ซะ...ซะ...แซนส์! แย่แล้ว!” อัลฟี่ก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน เธอไม่คิดว่าแซนส์จะดื่มน้ำยานั่นเข้าไปนี่นา “นะ...นั่นมันเป็นน้ำยาที่เปลี่ยนร่างการของผู้ที่ดื่มให้กลายเป็นมะ...แมว...แต่ ไม่ต้องห่วงนะแซนส์! ฉันจะรีบทำยาแก้ให้!!” เธอพูดรัวๆ


เจ้าแมวแซนส์เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างเซ็งๆนิดๆก่อนที่จะเดินวนเป็นวงกลมอย่างคิดไม่ตก นี่เขาต้องอยู่ในร่างนี้ไปจนกว่าอัลฟี่จะคิดยาแก้จริงๆหรอ กว่าจะเสร็จคงอีกนานแน่เลย


“ฉะ..ฉันจะโทรเรียกพาไพรัสมารับนายนะแซนส์” มือใหญ่ตามแบบฉบับของมอนสเตอร์ไดโนเสาร์หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์แต่เจ้าแมวตัวกลมขนฟูก็กระโดดมางับโทรศัพท์ไปจากมือของอัลฟี่เสียก่อน “ดะ...เดี๋ยวสิแซนส์!


“แง้ว!!(ห้ามโทรเรียกพาไพรัสนะ!!)” ถึงแม้เธอจะแปลภาษาแมวไม่ออกแต่พอเห็นดวงตาข้างซ้ายของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนเป็นสีฟ้าประกายเหลืองแล้วเธอก็พอจะเดาออกว่าไม่ควรโทรไปเรียกพาไพรัสสินะ...อัลฟี่เหงื่อตกเล็กน้อย


“ละ...แล้วจะให้โทรไปหาใครล่ะแซนส์ นายจะอยู่กับฉันหรือยังไง”


เจ้าแมวเงียบไปก่อนที่เขาจะวางโทรศัพท์ลงกับพื้นแล้วใช้อุ้งเท้ากดโทรศัพท์ของอัลฟี่เพื่อเลือกเบอร์ก่อนที่จะกดโทรออก เสร็จแล้วแซนส์ก็เตะโทรศัพท์กลับไปหาอัลฟี่ นักวิทยาศาสตร์สาวก้มลงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา


[สวัสดีค่ะอัลฟี่]

.

.

.

.

เหตุนี้เองที่ทำให้ฟริกส์ต้องดูแลแซนส์สักระยะโดยที่บอกพาไพรัสว่าแซนส์นั่นมีงานต้องไปค้างที่แล็ปของอัลฟี่แบบไม่มีกำหนดกลับไปที่บ้าน...เจ้าแมวแซนส์จึงมาอาศัยอยู่กับฟริกส์ที่บ้านเก่าของเธอบนพื้นดินแทน


“เหมียววว” แซนส์ในร่างแมวเดินพันแข้งพันขาฟริกส์เมื่อเด็กสาวตัดสินใจลุกมาทำความสะอาดบ้านเก่าของเธอ มันเป็นบ้านที่ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียวจนน่าแปลกใจสำหรับเด็กสาวตัวเล็กๆอย่างเธอ แม้ว่าตอนนี้ฟริกส์จะไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้แล้วก็ตาม


“ไม่เอาน่าแซนส์ ฉันต้องกวาดบ้านสักหน่อยนะถ้าเราจะอยู่ที่นี่สักระยะ” เด็กสาวเผยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าก่อนที่จะอุ้มเจ้าแมวตัวกลมขึ้นนั่งบนโซฟา “อยู่ตรงนี้นะ ฉันขอทำความสะอาดบ้านก่อน” ว่าจบ เธอก็หันไปจับไม้กวาดแล้วลงมือกวาดบ้านต่อ


ดวงตาสีขาวกลมมองไปรอบๆบ้านที่เงียบเหงานี้ มันดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมาสักระยะแล้ว ก่อนที่เขาจะสะดุดตากับกรอบรูปกรอบหนึ่งบนหลังตู้เก็บของ มันเป็นรูปของฟริกส์กับมนุษย์ผู้ใหญ่ชายหญิงหนึ่งคู่ซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นพ่อแม่ของฟริกส์ เจ้าแมวตัวกลมนึกซนกระโดดจากโซฟาไปบนหลังตู้นั่นก่อนที่จะร้องเรียกความสนใจจากเด็กสาวที่กวาดบ้านอยู่


“หืม...” ฟริกส์หันกลับมาก่อนที่จะนิ่งไปเมื่อเห็นแซนส์ใช้อุ้งเท้าแตะที่กรอบรูปอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะเงยหน้ามองเธอราวกับเหมือนจะมีคำถาม เธอเดินเข้าไปใกล้และหยิบกรอบรูปนั่นขึ้นมา “นี่น่ะ...รูปคุณพ่อคุณแม่ของฉันเองแหละ” มือเล็กลูบกรอบรูปนั่นเบาๆ ใบหน้าที่มักจะหลับตาอยู่เสมอปรือตาเปิดขึ้นเล็กน้อยพอให้เห็นดวงตาสีทองงดงามที่แซนส์ชื่นชอบบ่อยครั้งที่ฟริกส์มักเปิดเผยดวงตากลมโตสีทองแสนสวยให้แซนส์เห็น


และแน่นอน...มีเพียงเขาคนเดียวที่ได้เห็นดวงตาแสนสวยของฟริกส์


“พวกท่านเสียไปนานแล้วล่ะแซนส์” เด็กสาวยิ้มบางๆก่อนที่จะวางกรอบรูปลงที่เดิม เจ้าแมวแซนส์สังเกตเห็นแววตาของอีกฝ่ายฉายแววเศร้านิดๆ


ไม่ชอบเลย...


“งั้น...ฉันไปทำความสะอาดต่อแล้วนะ...อ๊ะ!” เสียงเล็กใสร้องด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆร่างกลมที่ควรจะนั่งอยู่เฉยๆบนหลังตู้เก็บของดันกระโดดขึ้นมาบนบ่าของเธอกระทันหัน “ซะ...แซนส์!


“เหมียวววว” ขนฟูๆสีขาวลายสีฟ้าพาดรอบบ่าของเธอ แซนส์ในร่างแมวในลำตัวของเขาเองพาดรอบบ่าของฟริกส์คล้ายกับการโอบกอด ความอบอุ่นจากขนฟูๆของเจ้าแมวตัวกลม ทำให้ฟริกส์คลายความเศร้าในใจไปได้ไม่น้อยเลย


นี่กำลังปลอบเธออยู่สินะ


“ขอบคุณนะแซนส์ ฉันน่ะไม่เหงาแล้วล่ะ ก็เพราะมีทั้งคุณแม่ทอเรียล คุณพ่อแอสกอร์ พาไพรัส อันไดน์ อัลฟี่ เมตต้า มอนสเตอร์คิด แล้วก็คนอื่นๆอีกมากมาย...” เธอหยุดพูดไปเล็กน้อยก่อนที่จะเอียงใบหน้าซบลงกับใบหน้าของเจ้าแมวตัวกลมที่พาดอยู่บนบ่าข้างหนึ่งของเธอ “แล้วก็ที่สำคัญ...ฉันก็มีแซนส์อยู่ด้วยไง”


ใบหน้าของเจ้าแมวขึ้นสีฟ้าระเรื่อแทบจะทันที เขารีบซุกหน้าลงบนบ่าของเด็กสาวอย่างร้อนรนจนเธอหัวเราะคิกคักเบาๆก่อนที่เธอจะเริ่มลงมือทำความสะอาดต่อโดยมีแซนส์ยึดครองพื้นที่บนบ่าของเธอไว้


ถึงจะหนักไปหน่อย แต่เธอก็อยากให้อีกฝ่ายอยู่บนบ่าของเธอต่อไปล่ะนะ <3


 

 

ฟริกส์และแซนส์(ซึ่งหลับคาบ่าของเธอ)ใช้เวลาครึ่งเช้าในการทำความสะอาดบ้านเก่าของเธอก่อนที่เด็กสาวจะอุ้มเจ้าแมวที่หลับสบายวางลงบนโซฟา เธอนั่งลงบนพื้นข้างโซฟาพลางนั่งจ้องมองแซนส์ในร่างแมวน้อยตัวกลมขนฟูสีขาวลายสีฟ้าหลับอย่างเงียบๆ มือเล็กยกขึ้นจิ้มจมูกสามเหลี่ยมสีดำของแมวที่หลับอยู่เบาๆพลางยิ้มเล็กๆ


“แซนส์ ตื่นได้แล้วนะ” ฟริกส์เอ่ยเรียกอีกฝ่ายเบาๆ แต่ดูเหมือนเจ้าแมวตัวนี้จะไม่ตื่นเลยนะ ใบหน้าขาวนวลวางเกยลงบนเบาะโซฟาพลางจ้องมองแมวที่หลับอยู่ต่อไป


น่ารักจังเลยนะ...


เธอคิดก่อนที่จะลูบขนสีขาวสะอาดซึ่งสวมทับด้วยแจ็คเก็ตแบบมีฮูดสีน้ำเงินที่เหมือนมันจะย่อส่วนตามเจ้าของมันไปด้วยอย่างแผ่วเบากลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมา เสียงกรนดังแผ่วเป็นระยะๆมาจากเจ้าแมวตัวกลม ดูท่าว่าจะหลับสบายมากเลยล่ะ


“แซนส์...” อยู่ๆเธอก็เอ่ยพูดขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่เงียบไปอีกครั้งราวกับลังเล ในที่สุด ริมฝีปากเล็กก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง


“ชอบแซนส์นะ...”


ใบหน้าขาวนวลน่ารักแดงก่ำทันทีหลังจากที่พูดประโยคนั่นออกมา เธอผุดลุกขึ้นยืนก่อนที่จะรีบเดินหนีขึ้นไปชั้นสองทันที


พูดอะไรออกไปนะเรา >///<!


คล้อยหลังของเด็กสาวที่รีบร้อนเดินขึ้นชั้นสองไปไม่นานนัก ใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยเส้นขนสีขาวลายสีฟ้าก็พลันขึ้นสีฟ้าเข้มทั่วทั้งใบหน้าของเจ้าแมว


เด็กน้อย นี่มันไม่ดีต่อหัวใจเลยนะ

.

.

.

.

กริ๊งก๊อง!


“เหมียว...?” ใบหูสามเหลี่ยมสีขาวปลายใบหูเป็นสีฟ้าตั้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงกริ๊งหน้าบ้านพร้อมกับดวงตากลมสีขาวซึ่งลืมเปิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองเด็กสาวที่เดินไปเปิดประตูหน้าบ้าน ตอนแรกเขาก็คิดว่าคงจะเป็นทอเรียล คุณแม่แพะของเด็กสาวไม่ก็อาจจะเป็นอัลฟี่ก็ได้ที่มาหา แต่เมื่อได้ยินเสียงของคนแปลกหน้าแถมยังดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นผู้ชายเสียด้วย นั่นทำให้แซนส์ตื่นเต็มที่เลยล่ะ


“อ่ะ ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ...?” ฟริกส์เงยหน้าขึ้นเอ่ยถามเด็กหนุ่มซึ่งยืนอยู่หน้าบ้านเก่าของเธอ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาถึงที่นี่ถูกได้ยังไงเพราะเธอเองก็ไม่เคยบอกว่าบ้านเก่าของเธออยู่ที่ไหนกับใครนอกจากครอบครัวดรีมเมอร์และพวกอันไดน์


“เอ่อ...ไปถามคุณทอเรียลมา เขาบอกว่าเธอมาอยู่ที่นี่สักระยะ” เด็กหนุ่มยกมือขึ้นลูบท้ายทอยเล็กน้อยพลางมองเด็กสาวตรงหน้าที่สวมชุดตามปกติของเธอ(เสื้อไหมพรมสีฟ้าลายขวางสีม่วงแขนยาวกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล)ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีจางๆจนฟริกส์เอียงศีรษะเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ


“ไม่สบายหรอ? แล้ว...มีอะไรรึเปล่า?”  


“อ๊ะ ใช่สิ คุณครูที่โรงเรียนฝากเอกสารอันนี้มาให้เธอน่ะ เมื่อวานเธอกลับไปก่อน คุณครูก็เลยฝากฉันเอามาให้เธอแทน...” เด็กหนุ่มยื่นกระดาษขนาดA4ให้ฟริกส์


“ขอบคุณนะ...อ๊ะ!” เธอเอื้อมมือไปรับมาก่อนที่จะส่งเสียงตกใจเบาๆเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่เข้ามาคลอเคลียขาของเธอ ทั้งคู่ก้มลงมองร่างกลมของเจ้าแมวขนฟูสีขาวสะอาดลายสีฟ้าประหลาดที่กำลังเอาตัวพันขาเธอ เด็กหนุ่มขมวดคิ้วประหลาดใจกับแมวสีขนประหลาดที่ข้างขาของฟริกส์นิดๆก่อนที่จะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าดวงตาสีขาวในเบ้าตาสีดำนั่นมีประกายสีฟ้าน่ากลัวขึ้นมาแวบหนึ่ง ไหนจะปากที่ฉีกเป็นรอยยิ้มนั่นอีก หรือว่าเจ้านี่จะเป็นมอนสเตอร์กันนะ


ฟริกส์อุ้มแซนส์ขึ้นมาแนบอกพร้อมกับจิ้มจมูกสามเหลี่ยมสีดำของเขาเบาๆ


“ตื่นได้แล้วหรือไง Lazy cat” เธอยิ้มสดใสให้กับแมวในอ้อมแขนจนใบหน้าของเจ้าแมวแซนส์ขึ้นสีฟ้าจางๆ ไม่เพียงแต่แซนส์เท่านั้น ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มคนนั้นก็เผลอหน้าแดงจางๆด้วยอีกคนเช่นกัน เบ้าตาสีดำบนใบหน้าของเจ้าแมวหรี่ลงอย่างไม่ชอบใจเสียเท่าไหร่นัก “อ้อใช่ แซนส์ นี่เพื่อนของฉันที่โรงเรียนนะ”


“เหมียว...” เขามองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าแมวตัวกลมขนฟูจะดูเจ้าเล่ห์ขึ้นเล็กน้อยจนเด็กหนุ่มเพื่อนของฟริกส์จะสังเกตเห็นได้


“แมวตัวนี้น่ะ...มอนสเตอร์อย่างนั่นหรอฟริกส์” เด็กหนุ่มเอ่ยถามฟริกส์พลางมองไปที่แมวแซนส์ในอ้อมแขนของฟริกส์ แซนส์หรี่ตาลงครึ่งหนึ่งพร้อมกับยิ้มตอบเด็กหนุ่มด้วยใบหน้าที่เห็นแล้วรู้สึกเหมือนกับกำลังโดนกวนประสาทอยู่ยังไงอย่างนั่นเลย


นั่นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกไม่ถูกชะตากับเจ้าแมวตัวกลมตัวนี้อย่างแรง


เด็กสาวผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับสงครามประสาททางสายตาของหนึ่งมนุษย์และหนึ่งแมวพยักหน้าเบาๆตอบกลับไปเพียงเท่านั้นก่อนที่เธอจะมองเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่งๆเมื่อเห็นว่าเขามีอะไรอยากจะพูดอีก


“คือว่า..วันศุกร์นี้...” แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ


“เหมียวววว!” เจ้าแมวที่นอนสบายอยู่ในอ้อมแขนของฟริกส์ก็ร้องขึ้นพร้อมกับเขาที่พลิกตัวและยันตัวขึ้นแตะอุ้งเท้าลงบนแก้มของเธอเบาๆ


“อะไรน่ะแซนส์...?” เธอมองเจ้าแมวแซนส์ซึ่งยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้อย่างมึนงงก่อนที่จะหยุดชะงักเพราะ...


จุ๊บ


แซนส์ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้กับใบหน้าขาวนวลน่ารักของเด็กสาวก่อนที่จะแตะปากของตัวเองลงบนริมฝีปากเล็กตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ฟริกส์นิ่งชะงักค้างไปพอๆกับเด็กหนุ่มซึ่งกำลังช็อคไม่ต่างกัน


ฉ่า!!


!!!” ใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงก่ำอย่างช่วยไม่ได้ แซนส์ขโมยจูบแรกของเธอไปแล้ว!!


“แง้ว!” เจ้าแมวผละใบหน้าของตัวเองออกมาก่อนที่จะหันไปมองเด็กหนุ่มคนนั่นด้วยดวงตาข้างซ้ายที่เรืองแสงสีฟ้าประกายสีเหลืองเป็นเชิงเตือน


อย่ามายุ่งกับฟริกส์อีกเป็นครั้งที่สอง


“ผะ...ผม...ผมไปก่อนนะฟริกส์!” ไม่รอช้า เด็กหนุ่มคนนั่นก็จากไปอย่างรวดเร็ว ใครจะไปนึกว่าฟริกส์จะมีแฟนเป็นแมวล่ะ(?)


“ซะ...แซนส์...” เสียงเล็กใสเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆด้วยความประหม่าจากการถูกขโมยจูบ พอเห็นเด็กสาวใบหน้าแดงก่ำราวกับซอสมะเขือเทศด้วยความเขินแล้ว เจ้าแมวแซนส์เองกพลอยเขินการกระทำเมื่อครู่ของเขาไปด้วย...


“มะ...เหมียว!” ร่างกลมกระโดดลงจากอ้อมแขนของเด็กสาวก่อนที่จะวิ่งเข้าไปบ้านไป ทิ้งร่างเล็กไว้ที่หน้าประตูบ้านให้จมอยู่กับความเขินอายเมื่อครู่เพียงลำพัง


จะ...เจ้าแมวบ้าแซนส์!!

.

.

.

.

“เอาล่ะ แซนส์! ดีใจด้วยนะที่ไม่ต้องเป็นแมวแล้ว” อัลฟี่เอ่ยแสดงความยินดีให้แซนส์พลางยิ้มกว้างเมื่อเห็นอีกฝ่ายกลับมาเป็นมอนสเตอร์โครงกระดูกอีกครั้ง! ฟริกส์เองก็ปรบมือแสดงความยินดีให้เขาด้วยเหมือนกัน


“คิดว่าจะนานกว่านี้ซะอีกนะอัลฟี่” แซนส์ก้มลงมองมือของตัวเอง ร่างโครงกระดูกนี่แหละที่เขาพอใจมากที่สุดแม้ว่าร่างแมวจะนอนหลับสบายก็เถอะ “หมดเวลาcat timeซะแล้วสิ”


“ขะ...ขอโทษด้วยนะแซนส์...” อัลฟี่ก้มหน้าก้มตาขอโทษอีกฝ่ายที่เป็นต้นเหตุทำให้แซนส์กลายเป็นแมวไปแบบนั่น แต่โครงกระดูกหนุ่มก็โบกมือเบาๆคล้ายกับไม่ใส่ใจอะไรเท่าไหร่


“ช่างมันเถอะน่าอัลฟี่ อีกอย่างอยู่ในร่างแมวก็สนุกดี แถมยังได้ฟังอะไรดีๆอีกด้วย” ไม่ว่าเปล่า ดวงตาสีขาวก็เหล่ไปมองเด็กสาวที่อยู่อยู่ไม่ไกลไหร่จนเธอสะดุ้งนิดหน่อย ใบหน้าน่ารักซึ่งไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองแซนส์อย่างไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายจะสื่อถึงอะไร


แซนส์หมายถึงอะไร...เราว่าเราพูดแค่...ไม่มีทางน่าก็แซนส์หลับอยู่นี่นา!


อัลฟี่มองสลับฟริกส์ที่ตอนนี้ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงจางๆกับแซนส์ที่มองเด็กสาวอยู่ก่อนที่จะตัดสินใจเฟดตัวออกไป หมือนว่าเธอจะรู้สึกว่าเธอเป็นกขค.ยังไงไม่รู้สิ


“เด็กน้อย” โครงกระดูกร่างเตี้ยในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินเดินเข้าไปใกล้กับฟริกส์ มือทั้งสองข้างของเขาซุกอยู่ในกระเป๋าแจ็คเก็ต เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองแซนส์นิดๆด้วยความสงสัย “คือว่า...”


ใบหน้าของเขาขึ้นสีฟ้าจางๆก่อนที่จะเสสายตาไปทางอื่น


“ฉันก็เหมือนกันนะฟริกส์”


เอ๊ะ...?


ฟริกส์มองแซนส์อย่างไม่เข้าใจในประโยคของเขา อะไรคือเหมือนกันอย่างนั่นหรอ??


“วันหลังถ้าอยากจะพูดอะไรพูดตอนที่ฉันตื่นอยู่นะเด็กน้อย ไม่ต้องมาพูดตอนที่ฉันหลับนะเข้าใจมั้ย” แซนส์หันหลังให้เด็กสาว ถ้าเธอไม่ได้ตาฝาดเหมือจะเห็นว่าใบหน้าของอีกฝ่ายขึ้นสีฟ้าเข้มไปทั่วทั้งใบหน้าแล้ว “งั้น...ฉันไปก่อนนะ แล้วจะไปหาที่บ้านนะ ที่รัก


แล้วร่างของเขาก็หายไปจากตรงนั่นเมื่อเขาใช้ ทางลัดฟริกส์มองตามอีกฝ่ายอย่างมึนงง...


อย่างพูดตอนที่หลับ ให้พูดตอนที่ตื่น...งั้นหรอ....


!!” อยู่ๆใบหน้าขาวนวลน่ารักก็พลันแดงก่ำขึ้นเมื่อรู้แล้วว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร มือเล็กยกขึ้นปิดหน้าที่แดงก่ำของตัวเองด้วยความเขินอายหนักมากๆเมื่อนึกถึงคำพูดของแซนส์เมื่อครู่นี้


คะ...โครงกระดูกบ้า!!

.

.

.

.

ในขณะเดียวกัน...คนที่พูดประโยคตอบรับเองก็มีใบหน้าที่ขึ้นสีฟ้าเข้มจัดไม่แพ้กัน


ไม่ดีต่อหัวใจจริงๆนะเด็กน้อย

.

.

.

.

END




-Talk with Writer-

         //เข้ามาหย่อนฟิคไว้ค่ะ!! สวัสดีค่ะ! วันนี้เราเอาฟิคสั้นมาฝาก จริงๆจะแต่งCattaleล่ะคะ แต่เราก็คิดนะ...ว่าAUนั่นมันเป็นแมวจริงๆคงไม่ไหวแน่ๆ เลยเปลี่ยนเป็นแค่แซนส์กลายเป็นแมวแทน---

และสำหรับคนที่ขอReaper taleมา ก็โอเคค่ะ ไว้จะแต่งให้นะคะ แน่นอนว่าเป็นSanxFriskค่ะ! เดี๋ยวขอหาข้อมูลของAUนี้ก่อนนะคะ เราว่าเรามีข้อมูลไม่พอ เห็นAUนี้ทีไรเจอแต่แซนส์ทอเรียลทุกที มันพาห่อเหี่ยวหัวใจทุกที

งันวันนี่เราก็ขอตัวลาไปก่อนนะคะ ขอให้สนุกกับตอนนี้ บะบายยยยยยย

STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

200 ความคิดเห็น

  1. #171 Hiromi_zan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 23:41

    ...เฮ้ย..เฮ้ย!(เรียกสติ) อืมๆ(สติกลับมา)... เฮ้ย! แกรรร! เขาจูบกานนนนน!!! (สติไปอีกแล้ว!)...(ไม่ต้องเรียกแล้วสติอ่ะ) แกรรร! เค้าเป็นแฟนกานนนนแว้วววว!!!

    #171
    0
  2. #94 luffysan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:22
    ดีต่อใจ-,.-แล้วก็...มีncมั้ยคะไรท์ อะโฮะๆ*,.*
    #94
    1
    • #94-1 Call me 'Michy'(จากตอนที่ 7)
      14 ตุลาคม 2560 / 19:26
      NCอาจจะมีแล้วแต่โอกาสนะคะ----
      #94-1
  3. #34 wilasinee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 20:39
    อยากให้มีเรื่องที่แซนที่ใส่ฟันทอง ...

    ไม่รู่ว่าตัวไหนเพราะ มีแซนเยอะ จำบ่ได้ค่า~╥﹏╥
    #34
    1
  4. #25 peekapton2540 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 12:38
    ทำให้นึกถึงเรื่องสั้นก่อนๆที่เคยอ่านเลยแหะโดยเฉพาะ "Chocolate Fever" :v
    #25
    1
    • #25-1 MissAtherMiris(จากตอนที่ 7)
      8 สิงหาคม 2560 / 14:32
      อุ้ย มีคนเคยอ่านเรื่องสั้นUndertaleของเราเก่าๆด้วยนะคะ 5555555 คาร่าฟริกส์คือน่ารักจริงๆค่ะ
      #25-1
  5. #24 dragoncat5273 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 22:00
    ฝากลูกเมียข้าด้วย//สาเหตุการตาย:ฟินเกินเหตุ
    #24
    0
  6. #23 _BENZTO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:33
    เป็นตอนที่ฟินในระดับหนึ่ง ชอบมากค่า ปล.เเซนส์นายเจ้าเล่ห์มาก ///-///
    #23
    0
  7. #22 Reaperผู้เป็นตปก. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:17
    ค่อกๆ//นอนตาย
    #22
    0
  8. #21 MoMaykk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 17:16
    ตายยยยยยยย -///////- น่าร๊ากกกกกกกกกก
    #21
    0