[FIC UNDERTALE] (Sans x Frisk) After the Underground’s End

ตอนที่ 6 : -4- In the Dark Dimension

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    5 ส.ค. 60

-4- In the Dark Dimension




ที่นี่มัน...ที่ไหน


มือโครงกระดูกยกขึ้นลูบกระโหลกของตัวเองอย่างแผ่วเบา เบ้าตาค่อยๆปรือเปิดขึ้นอย่างมึนงงก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างพลางเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างแตกตื่นก่อนที่จะสังเกตเห็นว่าตัวเองนั่นอยู่ในชุดเสื้อไหมพรมคอเต่าสีขาวคลุมทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตสีฟ้ามีฮูดที่ใส่เป็นประจำ แซนส์หันมองรอบๆตัวอย่างมึนงงและหวาดระแวง แต่ก็เห็นเพียงพื้นที่สีดำกว้างใหญ่ไร้จุดจบเท่านั้น ดวงตาสีขาวภายในเบ้าตากลวงสีดำกวาดมองไปรอบๆอย่างไม่เข้าใจ


เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...แล้ว...ฉันว่าฉันเข้านอนแล้วนะ ทำไมยังสวมชุดนี้อยู่อีกล่ะ


แซนส์ลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเริ่มออกเดินไปบนพื้นที่ว่างเปล่าสีดำนี้ ยิ่งเดินเท่าไหร่ ไกลจากจุดที่เขาตื่นขึ้นมา มันก็ยังไม่มีทางออกมาขึ้นเท่านั่น พื้นที่กว้างใหญ่นี้ดูเหมือนมันจะไม่มีจุดสิ้นสุดเลยแม้แต่น้อย


“ฉันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกันเนี่ย...” มือโครงกระดูกยกขึ้นเกาศีรษะเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเรืองแสงสีฟ้าประกายสีเหลืองขึ้น “คงต้องใช้ทางลัดออกไปแล้วล่ะมั้ง”


เขาดีดนิ้ว


แป๊ะ


ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...


“ทางลัดก็ใช้ไม่ได้สินะ เฮ้อ แย่จังเลย” ถึงปากจะพูดด้วยประโยคที่ดูสบายๆแบบนั่น แต่ในใจของแซนส์นั่นเต็มไปด้วยความกังวลมากมายซะแล้ว


บ้าเอ้ย...ที่นี่มันที่ไหนกันแน่เนี่ย


“หืม...” ดวงตาสีขาวสังเกตเห็นแสงเล็กๆเบื้องหน้า มันเป็นจุดเด่นอย่างเดียวภายในพื้นที่ว่างเปล่าสีดำกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตานี่ โดยไม่ทันรู้ตัวแซนส์ก็ก้าวเข้าไปหาแสงสว่างนั้นอย่างเผลอตัวราวกับถูกดึงดูดให้เข้าไปใกล้กับแสงสว่างนั่นอย่างช่วยไม่ได้


welp นี่มัน...อะไรกันเนี่ย...”


เมื่อเดินมาถึง เขาก็พบว่าแสงนั่นมันไม่ใช่ทางออกแต่อย่างใด แต่มันเป็น...กรอบสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่โดยเส้นกรอบเป็นสีเหลืองสว่างเหมือนกับเป็นสารสะท้อนแสง และบนกรอบนั้นมีบางอย่างเขียนไว้อยู่


LOAD                                       RESET


หากสังเกตดูดีๆ คำว่า Reset นั่นมีรอยแตกร้าวคล้ายกับรอยแตกของกระจกพาดอยู่บนคำนั่นจนครึ่งหนึ่งของคำเคลื่อนจากกันไปเล็กน้อย เหมือนกับว่ามีใครมาทุบมันทำลายมันยังไงอย่างนั่น


แซนส์มองกรอบสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ตรงหน้าอย่างนิ่งงัน นี่มันอะไรกันแน่...


สถานที่แปลกประหลาด พื้นที่กว้างใหญ่ที่ทั้งโลกมีเพียงแค่สีดำเพียงเท่านั้น แถมยังกรอบสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่นี่อีก


ตึก...ตึก...ตึก...


เสียงก้าวเดินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในสถานที่กว้างใหญ่แห่งนี้ ดวงตาสีขาวรีบหันไปมองทางต้นเสียงด้วยความหวาดระแวง ที่นี่...มีใครคนอื่นนอกจากเขาด้วยอย่างนั่นหรอ!?


เสียงฝีเท้าค่อยๆดังก้องขึ้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ แซนส์จ้องเขม็งไปยังต้นกำเนิดของเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งนิ่งๆ ดวงตาของเขาค่อยๆเรืองแสงสีฟ้าข้นเพื่อเตรียมตัวสำหรับอะไรก็ตามที่กำลังเดินเข้ามาใกล้กับเขา


“ทำไม...” ร่างเล็กๆร่างหนึ่งเดินออกมาจากความมืด เบ้าตาของแซนส์เบ้ากว้างพลางมองไปที่ร่างของเด็กสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง ร่างของเด็กสาววัย8ปีก้าวเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเขาก่อนที่จะเงยหน้าเผยให้เห็นใบหน้าที่แสนจะคุ้นเคยในความทรงจำของแซนส์ที่เพิ่งจะจดจำได้เมื่อไม่นานมานี้ถึงแม้ใบหน้าของเด็กสาวจะมีกรอบสีเหลี่ยมสีขาวแปลกประหลาดคาดปิดบังใบหน้าบางส่วนอยู่ประปรายก็ตามที


“ทำไม...ทำไมถึงอยู่ที่นี่...” น้ำเสียงเล็กๆเอ่ยขึ้นแฝงไว้ด้วยความไม่เข้าใจ ใบหน้าหวานซึ่งไม่เคยที่จะลืมตาขึ้นมาเลยแม้แต่ครั้งเดียวฉายแววเป็นกังวลชัดเจน


“ฟริกส์...งั้นหรอ...” เขาค่อยๆเอ่ยชื่อของเด็กสาวตรงหน้าอย่างช้าๆและไม่อยากจะเชื่อสายตาของเขาเอง


นี่มัน...เป็นไปไม่ได้


“นี่มันเป็นไปไม่ได้...”


เสียงเล็กเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เท้าเล็กก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยและโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว...ตำแหน่งที่เธอก้าวเท้าถอยกลับไปพื้นที่ตรงนั่นพลันเกิดการเปลี่ยนแปลง


“หวา!!” ร่างเล็กหงายหลัง ดวงตากลมโตสีทองปรือเปิดด้วยความตกใจพลางมองพื้นที่ตรงเท้าเธอ ที่ที่ยืนได้มันถูกกลืนหายไป เธอกำลังตกลงไปในหลุมที่เกิดขึ้นมากระทันหันและเธอรู้...ว่านี่มันหมายถึงอะไร


แย่แล้ว...!


หมับ!


“เจ้าหนู!” เด็กสาวเบิกตากว้างเมื่อร่างของเธอถูกรั้งเข้าหาร่างของโครงกระดูกแข็งแรงตรงหน้าและถูกลากให้ถอยห่างจากพื้นที่ที่หายไปตรงนั้น “heh ระวังตัวหน่อยสิเจ้าหนู เกือบตกหลุม รักฉันซะแล้วนะ” แซนส์ขยิบตาซ้ายให้อีกฝ่ายเป็นเชิงหยอกล้อ


ห๊ะ...


เด็กสาวนิ่งไปเมื่อได้ยินมุข...เสี่ยวๆจากโครงกระดูกใบหน้ายิ้มตรงหน้าก่อนที่ใบหน้าขาวนวลของเด็กสาวจะพลันแดงก่ำขึ้นอย่างช่วยไม่ได้


“แซนส์บ้า! เล่นมุขอะไรเนี่ย!” มือเล็กดันตัวเองออกมาจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายพร้อมกับยกมือขึ้นปิดใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อชวนมอง แซนส์หัวเราะก่อนที่จะจับมือของเด็กสาวตรงหน้าไว้แน่น ฟริกส์มองมือของตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายกุมอยู่นิ่งๆ ความรู้สึกคุ้นเคยแพร่ผ่านมาทางฝ่ามือของเธอ ถึงแม้มือของแซนส์จะแข็งและเย็นเฉียบแต่สำหรับเธอ...มือของแซนส์มันอุ่นมากเลยล่ะ...


จากบรรยากาศตอนแรกที่เหมือนจะสับสน แต่ตอนนี้...มันมีแค่ความรู้สึกของความคิดถึงวันวานที่เคยอยู่ด้วยกัน


“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ...เด็กน้อย เธอ...ไม่ได้โตขึ้นเลยนะฟริกส์ ตัวยังเตี้ยเหมือนเดิม” ดวงตาสีขาวไล่มองเด็กสาววัย8ปีตรงหน้า เธอไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียวจริงๆ แล้ว...กรอบสีเหลี่ยมเล็กๆตามใบหน้าและลำตัวของฟริกส์นั่นคืออะไรกัน...


ฟริกส์นิ่งเงียบไม่ตอบอะไรเพียงแค่ดึงมือของตัวเองออกจากการจับกุมของอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น


“เด็กน้อย นี่เธอไม่รู้วิธีทักทายกับเพื่อนเก่าอย่างนั่นหรอ หืม” โครงกระดูกร่างเล็กแต่สูงกว่าเด็กาวตรงหน้ายื่นมือออกไปด้านหน้า แต่ดูเหมือนคราวนี้ฟริกส์จะไม่เล่นด้วยเลย


“นายไม่ควรมาที่นี่แซนส์...” ฟริกส์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตากลมโตสีทองสว่างแปลกตาที่อีกฝ่ายไม่เคยเปิดเผยให้เห็นมาก่อนจ้องมองแซนส์นิ่งๆแต่แซนส์กลับรู้สึกได้ถึงความกัวลภายในแววตาของอีกฝ่าย “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับนายหรือใครก็ตาม”


“เธอก็ไม่ควรอยู่ที่นี่เหมือนกันฟริกส์” แซนส์เอ่ยขัดแทบจะทันที เด็กสาวชะงักไป “เธอไม่ควรที่จะหายไปแบบนี้นะเด็กน้อย คนมากมายคิดถึงเธอนะ”


“แต่ตอนนี้พวกเขาจำฉันไม่ได้!!” ฟริกส์ตะโกนเสียงดังก้องพื้นที่สีดำ “ที่นี่เป็นที่ที่ฉันควรจะอยู่มาตั้งแต่แรกแล้ว มันคือที่ที่ฉันควรจะกลับมาหลังจากจบเรื่องทุกอย่าง นี่คือความจริง!” ดวงตากลมโตสีทองสว่างงดงามวาวโรจน์จ้องมองไปที่มอนสเตอร์โครงกระดูกตรงหน้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ฉันจะไปส่งนาย...”


“ฟริกส์...ที่นี่คือที่ไหน...” แต่อยู่ๆแซนส์ก็เอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้าอย่างกระทันหัน ฟริกส์เสหลบสายตาของคนตรงหน้าเธออย่างช่วยไม่ได้ เขาจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ “พื้นที่สีดำกว้างใหญ่ไร้จุดจบ กรอบสี่เหลี่ยมที่มีคำว่าโหลดกับรีเซ็ต นี่มันคือที่ไหนกันแน่”


“ที่นี่น่ะ...มันคือสถานที่ที่ฉันเกิดขึ้นมายังไงล่ะ...” ริมฝีปากเล็กเอ่ยปากตอบก่อนที่ร่างเล็กจะหันหลังให้กับโครงกระดูกด้านหลัง ร่างเล็กบอบบางในชุดเสื้อไหมพรมสีฟ้าลายขวางสีม่วงที่คุ้นเคยในความทรงจำเงยหน้าขึ้นมองสถานที่ที่เธออยู่อย่างเงียบๆ


“หมายความว่ายังไง...”


ซ่า...


เสียงบางอย่างราวกับเสียงที่ดังมาจากโทรทัศน์ที่เสียดังขึ้นภายในโลกที่ว่างเปล่านี้ก่อนที่สถานที่แห่งนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลง พื้นที่สีดำรอบๆตัวเกิดกรอบสี่เหลี่ยมสีขาวขึ้นเหมือนกับที่อยู่ตามตัวของฟริกส์ พวกมันกระพริบก่อนที่บางส่วนของพื้นที่สีดำสนิทนี้จะถูกกลืนหายไปราวกับสถานที่นี้กำลังจะถูกลบ แซนส์มองการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นด้วยแววตาตื่นตระหนกผิดกับฟริกส์ที่มองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยแววตาเฉยชาราวกับชินชากับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นนี้


“นายอยู่ที่นี่ไม่ได้แซนส์” ในที่สุดเด็กสาวก็เอ่ยขึ้นก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาจับมือของมอนสเตอร์โครงกระดูกพร้อมกับดึงตัวอีกฝ่ายให้เดินตามเธอไป “ที่นี่อันตรายเกินไปที่นายจะอยู่ ดังนั่น ฉันจะไปส่งให้ที่ทางออก”


“เด็กน้อย นี่มันเกิดอะไรขึ้น” แซนส์มองเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่ตอนนี้อย่างไม่สบายใจก่อนที่จะกลับลงมามองแผ่นหลังเล็กและบอบบางของเด็กสาวที่กำลังลากเขาไป ฟริกส์เงียบอีกครั้งแต่ก็ไม่หยุดที่จะดึงแซนส์ให้เดินตามเธอมาก่อนที่จะมาหยุดตรงหน้ากรอบสี่เหลี่ยมเส้นกรอบสีเหลืองขนาดใหญ่ในสถานที่แห่งนี้


“ฟริกส์! มันเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่ ถ้าเธอบอกว่ามันอันตราย เธอก็ไม่ควรอยู่ที่นี่เหมือนกัน” มือของแซนส์ดึงร่างของเด็กสาวให้หยุด “ที่นี่มีทางออกสินะ งั้น...เธอก็กลับไปกับฉันสิเด็กน้อย” เขาเอ่ยเสนอสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นไปได้ เขาอยากให้เด็กคนนี้กลับมาอยู่กับพวกเขาอีกครั้ง


แต่ฟริกส์ส่ายหน้า


“มันเป็นไปไม่ได้หรอกแซนส์ นายสังเกตอะไรรึเปล่า” ฟริกส์ปล่อยมือของอีกฝ่ายก่อนที่จะผายมือให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง สิ่งที่เขามักจะเห็นในตัวของเด็กสาวตรงหน้าแทบจะตลอดเวลา


หัวใจสีแดงสดที่เต็มไปด้วยปณิธานของฟริกส์...มันไม่มีอีกแล้ว ฟริกส์ได้เสียสละวิญญาณของเธอให้คาร่าและแอสเรียลไปแล้ว...


“ฟริกส์...” มือโครงกระดูกยกขึ้นก่อนที่จะทาบลงบนแผ่นอกของเด็กสาวตรงหน้าเบาๆ และฟริกส์...เผยยิ้มบางๆบนใบหน้าของเธอ


“ฉัน...เกิดมาจากความว่างเปล่า...ฉันก็กลับคืนสู่ที่แห่งนี้ ฉันออกไปจากที่นี่ไม่ได้” มือเล็กยกขึ้นกุมมือของแซนส์ด้วยมือทั้งสองข้างของเธอ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของฟริกส์ มันทำให้แซนส์ไม่อยากปล่อยมือคู่นี้ไปเลย “ดังนั้น กลับไปแล้วลืมฉันไปซะเถอะนะแซนส์”


ก่อนที่เธอจะผลักโครงกระดูกตรงหน้าไปที่กรอบสี่เหลี่ยมเส้นขอบสีเหลืองโดยไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายพูดเอ่ยลาก่อนเลยแม้แต่น้อย


“เดี๋ยวสิ! ฟริกส์!!” แซนส์ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าร่างของเด็กสาว แต่มันก็ไม่สามารถคว้าอะไรไว้ได้เลย


Loading…


“ฟริกส์!!” เขาเด้งตัวขึ้นมาจากเตียงก่อนที่จะมองไปรอบๆ ที่นี่คือห้องของเขาเอง เขากลับมาอีกครั้ง แซนส์ยกมือขึ้นกุมศีรษะของเขาด้วยความสับสน เมื่อครู่นี้เป็นเพียงความฝันของเขาหรือว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาจริงๆกันแน่


ฉันควรทำยังไงต่อไปดี...

.

.

.

.

มือเล็กทาบลงบนกรอบสี่เหลี่ยมเส้นกรอบสีเหลืองขนาดใหญ่ สิ่งเดียวที่มีสีสันในพื้นที่แห่งนี้ ดวงตากลมโตสีทองสว่างเงยหน้ามองปุ่มโหลดกับรีเซ็ตที่เริ่มแตกสลายไปทีละนิดๆ


ที่นี่ใกล้จะพังทลายเต็มทีแล้ว ที่นี่มันไม่มีหน้าที่อะไรอีกต่อไปแล้ว


kid how are you(เด็กน้อยเป็นยังไงบ้าง)” น้ำเสียงติดๆขัดๆเพราะการติดบัคในน้ำเสียงดังขึ้นด้านหลังเธอ ฟริกส์หันไปยิ้มเศร้าๆให้อีกฝ่าย ด้านหลังของเธอมีร่างสูงใหญ่สวมเสื้อคลุมสีดำสนิททั้งตัวเห็นเพียงแค่ส่วนไหมพรมสีขาวตัวในของอีกฝ่ายกับหัวกระโหลกที่มีรอยแตกร้าวที่เป็นเส้นที่บริเวณเบ้าตาทั้งสองข้าง มือกระดูกทั้งสองข้างซึ่งกลางฝ่ามือกลวงเป็นวงกลมลอยมาวางบนกลุ่มเส้นผมนิ่มสีน้ำตาลเข้มของเธอ


“ฉันไม่เป็นไรค่ะคุณแกสเตอร์” เธอยิ้มบางๆพลางยืนนิ่งให้อีกฝ่ายลูบเส้นผมของเธอไป สัมผัสจากมือของอีกฝ่ายทำให้เธอคิดถึงมอนสเตอร์โครงกระดูกที่เธอผลักกลับไปที่โลกเบื้องบนอย่างช่วยไม่ได้ “คุณไม่ควรจะมาที่นี่อีกแล้วนะคะ ไม่อย่างนั่นคุณจะถูกลบไปด้วย”


Don’t worry kid I can stay here with you until the end(ไม่ต้องเป็นห่วงเด็กน้อย ฉันจะอยู่ที่นี่กับเธอจนกว่าจะถึงตอนจบ)” อีกฝ่ายเอ่ยตอบ “But why you don’t tell him the truth he will help you from this place you know he very miss you (แต่ทำไมเธอถึงไม่บอกความจริงกับเขา เขาช่วยให้เธอออกไปจากที่นี่ได้นะ รู้มั้ยว่าเขาคิดถึงเธอมาก)” แกสเตอร์ลูบเส้นผมสีน้ำตาลของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา ฟริกส์ส่ายหน้าเบาๆ


“มันถึงเวลาของฉันแล้วล่ะคะ...อย่าให้แซนส์เข้ามายุ่งกับเรื่องของที่นี่เลยค่ะ...” ดวงตากลมโตสีทองสว่างมองกรอบสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ตรงหน้าเธออีกครั้ง


“ให้ฉันและที่นี่หายไปอย่างเงียบๆแบบนี้ดีแล้วล่ะคะ...”


ใช่...มันเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ...

.

.

.

.

TO BE CONTINUES 





-Talk with Writer-

เย้! กลับมากันต่ออีกแล้วนะคะกับตอนใหม่! ในที่สุดก็เจอฟริกส์แล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายฟริกส์กับแซนส์นะ จริงจริ๊งงงงง//หลบกระดูก---- คุณพ่อแกสเตอร์มีบทด้วยแหละ! และแน่นอนว่าคุณพ่อเขาจะมีส่วนสำคัญในเรื่องนี้ด้วยนะคะ!//ปิดสปอยล์เพียงเท่านี้

ยังไงก็ตาม ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมากๆเลยนะคะ อ่านแล้วชื่นใจจจจจ ดีใจที่มีคนอ่าน ฮือ... (ตอนนี้ค้นๆในเด็กดีไม่ค่อยจะมีคนแต่งsansxfriskเลยอ่ะ เอาเศร้าใจไม่มีอะไรจะอ่าน---) ตอนนี้เราคิดเรื่องยาวเรื่องใหม่ได้ แต่ไม่รู้ว่าจะได้แต่งมั้ยเพราะอยากให้เรื่องนี้จบก่อนอ่ะนะ... ส่วนฟิคสั้น อยากถามว่ามีใครจะรีเควสAUไหนเป็นพิเศษมั้ยคะ ตอนนี้เราคิดได้พล็อตหนึ่งแต่ติดไว้ก่อน เป็นCat tale----

ถ้าอย่างนั้น วันนี้ก็ขอลาไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้า บะบายยยยย

STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

200 ความคิดเห็น

  1. #177 Hiromi_zan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 02:12

    น้อง...ไม่เอาสิ...แบบนี้น่ะ...ไม่เอาน่ะ! สำหรับฉันน่ะนี้น่ะ...นี่น่ะ ...ไม่ใช่! Happy Endingเลยซักนิด! นี้มันBad Enddingมากกว่าอีก! เพราะฉะนั้น...เพราะฉะนั้น...กลับมาเถอะน่ะ...ฟริกส์

    #177
    0
  2. #20 AmpanChongwarin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 12:28
    เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ สนุกมากเลยค่า ติดตามนะคะไรท์!
    #20
    0
  3. #19 MewgomiNakigo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 19:45
    ฟริกค์อย่าตายน้าาาTOT
    #19
    0
  4. #18 WWWwwwwwWWW (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:59
    อะไรก็ได้ขอรับ ขอแค่เป็น sans x frisk ก็พอ
    #18
    0
  5. #17 Reaperผู้เป็นตปก. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 17:43
    Reapertale ข้าอยากได้ขอรับบบบบ
    #17
    3
    • #17-3 MissAtherMiris(จากตอนที่ 6)
      7 สิงหาคม 2560 / 15:34
      โอเคค่ะ
      #17-3