[FIC UNDERTALE] (Sans x Frisk) After the Underground’s End

ตอนที่ 4 : [Shortfic AU Asylumtale] Be with you, Forever

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    2 ส.ค. 60

[Shortfic AU Asylumtale] Be with you, Forever

*AUนี้เป็นAUที่ถูกแต่งขึ้นโดยFurgemancs เนื้อเรื่องหลักอยู่ในTumblr ซึ่งผู้แต่งได้นำมาและอาจจะมีการดัดแปลงหรือเปลี่ยนเนื้อหาในเรื่องเล็กน้อยถึงปานกลาง*

 

เนื้อเรื่องย่อสำหรับคนที่ยังไม่เคยรู้จักAUนี้

AUนี้เกิดขึ้นมาจากความสิ้นหวังของเหล่ามอนสเตอร์ที่ถูกกักขังอยู่ภายในอันเดอร์กราวด์จนทำให้เกิดเป็นโรคประสาทขึ้นมา แกสเตอร์ซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์หลวงในตอนนั่นจึงได้สร้างโรงพยาบาลขึ้นในอันเดอร์กราวด์เพื่อให้เหล่ามอนสเตอร์ได้รับการบำบัดรักษาอาการสิ้นหวังโดยมีทอเรียลเป็นแพทย์ประจำอยู่ที่นั่น อัลฟี่ เธอเป็นผู้ช่วยของทอเรียล ส่วนอันไดน์เป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยอยู่ที่โรงพยาบาล หลังจากนั่น แกสเตอร์ได้เสียชีวิตลง(สาเหตุไม่อาจทราบได้) เขามีลูกชายอยู่2คนนั่นคือแซนส์และพาไพรัส(เหมือนว่าแกสเตอร์จะทำการทดลองกับแซนส์ด้วย) วันหนึ่ง แซนส์กับพาไพรัสได้ไปที่เขตวอเตอร์ฟอล์(ไม่ได้บอกว่าไปทำไม)แต่ก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น ผนังถ้ำส่วนหนึ่งได้ถล่มลงมาใส่พวกเขาทั้งสองคน และพาไพรัส น้องชายของแซนส์ได้เสียชีวิตลงหลังจากเหตุการณ์นั่น ส่วนแซนส์ เขาบาดเจ็บสาหัส กิลบี้เป็นคนไปพบเข้าและพาเขามาส่งที่โรงพยาบาล ด้วยความเสียใจอย่างถึงที่สุดที่น้องชายของตนได้จากไป ทำให้แซนส์คลุ้มคลั่ง ทำลายเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาล จนในที่สุดเขาก็ถูกอันไดน์จับและก็ต้องเข้ารักษาในโรงพยาบาลแห่งนั่นเป็นต้นมา (ยังไม่ได้เล่าถึงแอสกอร์ซึ่งป่วยเป็นโรคซึมเศร้าเพราะเสียลูกชายและลูกสาวไปในวันเดียวกันจนต้องเข้ารักษาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ด้วยเช่นกัน) และฟริกส์...มนุษย์คนล่าสุดที่ตกลงมาและอยู่ในการดูแลของทอเรียลจึงกลายเป็นความหวังของเหล่ามอนสเตอร์ที่จะออกจากอันเดอร์กราวด์

[ข้อมูลอาจจะแปลกๆ ส่วนใหญ่ไปฟังประวัติมาจากช่องWingforce Ink GR TV.]


 

เด็กสาวจ้องมองมอนสเตอร์โครงกระดูกตัวเล็กเท่าๆกับเธอที่อยู่หลังกระจกนิรภัยบานใหญ่ เขาสวมชุดเสื้อแขนยาวแบบมีสายรัดแขนเสื้อซึ่งเป็นชุดของผู้ป่วยจิตเวช อีกฝ่ายก็มองเธอกลับมาเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างมองจ้องกลับกันไปมาอย่างเงียบงันก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายยิ้มกว้างพลางมองอะไรบางอย่างบนตัวเธออยู่ เด็กสาวก้มลงมองตามสายตาของอีกฝ่ายลงมาที่หลังมือของตัวเองซึ่งมีพลาสเตอร์ลายดอกไม้อันหนึ่งแปะอยู่


พลาสเตอร์หรอ...เดี๋ยวก่อนนะ...


เธอค้นบางอย่างในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสีขาวของเธอก่อนที่จะหยิบพลาสเตอร์ลายดอกไม้ เมื่ออีกฝ่ายเห็น เขาก็ยิ้มกว้างและดวงตาเป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


เด็กสาวยิ้มก่อนที่จะเดินไปที่ช่องที่มีไว้สำหรับส่งของให้กับผู้ป่วยภายในนั้นพลางเขย่งเท้าขึ้นหย่อนพลาสเตอร์ลายดอกไม้เข้าไป อีกฝ่ายดูกระตือรือร้นรีบวิ่งเข้ามาเขย่งเท้ารับพลาสเตอร์อันนั่นไปจากเธอ


และเขาก็ดูดีใจมากเลยเมื่อได้มันไป


นั่นทำให้เด็กสาวหัวเราะเบาๆก่อนที่จะมองเขาแกะพลาสเตอร์อันนั่นมาติดที่ข้างกระโหลกของเขาเอง มันดูน่ารักเหมาะกับเขามากเลยล่ะ!


หืม...??


เด็กสาวมองอีกฝ่ายที่ดูเหมือนกำลังพูดอะไรสักอย่างแต่เพราะกระจกที่กั้นห้องไว้นั่นหนาเกินไปกว่าที่เธอจะได้ยินอีกฝ่าย เธอจึงฟังสิ่งที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง นั่นทำให้เธอพยายามสื่อสารกับอีกฝ่ายด้วยภาษามือว่า เธอนั้นไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำหน้างงๆกลับมาใส่เธอ โอเค...เขาไม่เข้าใจภาษามือ


ก่อนที่เธอจะปิ๊งไอเดียขึ้นมา


ร่างบางเป่าลมใส่กระจกให้มันขึ้นฝาก่อนที่เธอจะเขียนบางอย่างลงไป


เธอชอบพลาสเตอร์ที่ฉันให้ไปมั้ย?


แต่มันก็ไม่ได้ผล...อีกฝ่ายเป็นมอนสเตอร์โครงกระดูกและ...ไม่มีปอด...โอเค...


“อ๊ะ!” เธอเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เด็กสาวเดินไปหยิบปากกาเคมีมาสองด้าม เขาเกาะกระจกมองตามเธอไปด้วย ร่างบางหย่อนปากกาเคมีด้ามหนึ่งไปให้อีกฝ่าย และคราวนี้...เหมือนจะได้ผล!


เธอเปิดปากกาพร้อมๆกับที่อีกฝ่ายเปิดฝาปากกาด้วยท่าทางตื่นเต้นด้วยเช่นกัน


ฉันชื่อฟริกส์เธอเขียนลงบนกระจกก่อนที่อีกฝ่ายจะยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้นและเริ่มที่จะเขียนชื่อตัวเองบ้าง!


ชื่อแซนส์!’


อาฮะ เขาชื่อแซนส์นี่เอง เขาเริ่มที่จะเขียนต่ออีกแล้ว


เธอเป็นมนุษย์หรอ? ฉันไม่เคยเห็นมนุษย์มากก่อนเลย!’


เด็กสาวยิ้มกว้างพลางเขียนตอบอีกฝ่ายลงไปบนบานกระจกนั่นด้วย


ฉันก็ไม่เคยคุยกับโครงกระดูกมาก่อนเหมือนกัน!’ ก่อนที่เธอจะวาดรูปตัวเองลงไปด้วย นี่ฉันเอง


แซนส์ยิ้มกว้างก่อนที่จะวาดรูปตัวเองลงไปด้วยเช่นกัน ฉันเอง!’


เธอวาดรูปได้หรอฟริกส์เขียนถามอีกฝ่ายลงไปเมื่อเห็นอีกฝ่ายวาดรูปด้วยเช่นกัน อีกฝ่ายตอบ ใช่! กลับมา และเขากับเธอก็เริ่มที่จะวาดรูปประกอบคำพูดไปด้วย แซนส์วาดรูปสุนัขตัวหนึ่งลงไปพร้อมกับกระดูก ส่วนเธอก็วาดรูปกระต่ายกับแครอทลงไปเหมือนกัน


เธออยู่ที่นี่ตลอดเลยหรอ?และแซนส์ก็ตอบใช่กลับมา


พวกเขาเริ่มวาดรูปมากมายลงบนกระจกพร้อมๆกับสนทนากันไปด้วย


เธอไม่เหงาหรอ? เธอเขียนถามอีกฝ่ายลงไปขณะที่ยิ้มขำนิดๆเมื่ออีกฝ่ายวาดรูปพลาสเตอร์ที่เธอให้ไปด้วย น่ารักจังเลยนะแซนส์เนี่ย


ไม่ เธออยู่ที่นี่ไง


ฟริกส์ยิ้มสดใสให้อีกฝ่ายพอๆกับที่แซนส์ยิ้มกว้างให้เธอ หลังจากนั่นพวกเขาก็ใช้เวลาในการวาดรูปและใช่! เล่นOX เธอไม่เคยจะชนะแซนส์เลยสักครั้ง


ก่อนที่เธอจะสังเกตเห็น...รูปของมอนสเตอร์โครงกระดูกอีกตนที่แซนส์วาดไว้ข้างๆรูปตัวเขาเอง แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามอีกฝ่ายว่ามอนสเตอร์คนนั่นคือใคร เสียงของคุณแม่ทอเรียลก็ดังขึ้นจนเธอสะดุ้งสุดตัวเนื่องจากเธอมีความผิดติดตัวอยู่ ฟริกส์ลุกขึ้นจากตรงหน้าโครงกระดูกร่างเล็ก เขาดูซึมลงไปอย่างเห็นได้ชัดจนเธอรู้สึกไม่อยากจะไปจากตรงนี้เลย ไม่อยากจะทิ้งเขาไว้คนเดียว...


มือเล็กจับปากกาเคมีขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่จะเบนตัวออกจากคุณแม่ทอเรียลกลับไปเขียนบางอย่างบนกระจกจนใบหน้าหดหู่ของแซนส์กลับมายิ้มกว้างสดใสอีกครั้ง


ฉันจะกลับมาหาเธออีกนะ แซนส์


ถ้อยคำที่เขียนอยู่บนกระจกเป็นดั่งถ้อยคำสัญญาของเด็กสาวแก่ผู้ป่วยจิตเวช มอนสเตอร์โครงกระดูก

.

.

.

.

“ดร.ฟริกส์” เสียงหนึ่งเอ่ยเรียก ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากเอกสารมองมอนสเตอร์หนุ่มที่เอ่ยเรียกเธอเมื่อครู่นี้ “ไม่ทราบว่า...เย็นนี้พอจะว่างรึเปล่าครับ...” เขาเอ่ยถามเธอด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มซอยสั้นระต้นคอจนแทบจะดูเหมือนกับผู้ชายเอียงคอเล็กน้อย


“ฉันต้องเข้าไปดูแซนส์ค่ะ คงไม่ว่างหรอก” เธอเอ่ยตอบอีกฝ่ายพลางแย้มยิ้มบนใบหน้า ถึงแม้ลักษณะภายนอกของเธอจะดูเหมือนกับผู้ชาย แต่เพราะความอ่อนโยนและใจดี นั่นทำให้ผู้อื่นหลงรักเธอได้ไม่ยากเลยทีเดียว และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีใครพยายามชวนเธอไปทานข้าวหรือไปเที่ยวด้วยกัน


แต่เธอก็มักจะปฏิเสธอยู่เสมอ เพราะเธอนั่นมีคนพิเศษที่ต้องดูแลและเอาใจใส่


“แต่ว่า...” มอนสเตอร์หนุ่มเงียบไปเมื่อเขารู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่เป็นมิตร ฟริกส์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องมองไปด้านหลังเธอ หญิงสาวหันกลับไปมองห้องกระจกด้านหลังก่อนที่จะเห็นโครงกระดูกร่างเล็กในชุดรัดแขนโบกมือให้เธออย่างร่าเริง ฟริกส์หัวเราะเบาๆให้กับความน่ารักที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย


“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ว่างจริงๆ ถ้าอย่างนั้น...ขอตัวก่อนนะคะ” เธอยิ้มก่อนที่จะผละตัวเดินออกไปโดยไม่ลืมที่จะโบกมือลาแซนส์ที่ยืนยิ้มกว้างอยู่หลังกระจกนิรภัย


“อย่าคิดว่าดร.ฟริกส์จะสนใจแกนะเจ้าโครงกระดูกนี่...เธอก็แค่ต้องดูแลคนบ้าอย่างแกตามหน้าที่เท่านั่นแหละ” มอนสเตอร์หนุ่มพึมพำเบาๆพลางมองไปที่ผู้ป่วยจิตเวชที่อยู่ภายในห้องซึ่งด้านหน้าเป็นกระจกนิรภัย “แกมันก็แค่คนบ้าเท่านั้น”


โครงกระดูกภายในห้องยิ้มกว้างก่อนที่ท่าทีของเขาจะเปลี่ยนไป ดวงตาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเรืองรองในความมืด สร้างความหวาดหวั่นให้กับมอนสเตอร์ตนนั่นจนตัวของอีกฝ่ายสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว แซนส์ไม่พูดอะไรเพียงแต่หัวเราะคิกคักอย่างต่อเนื่องพลางจ้องมองอีกฝ่ายดวงดวงตาที่เรืองแสงที่ฟ้าจนอีกฝ่ายรู้สึกเหมือนกำลังจะมีอาการประสาทหลอนกับเสียงหัวเราะของโครงกระดูกที่อยู่ภายในห้องผู้ป่วย จนอีกฝ่ายวิ่งหนีจากไป


“ตลกจังเลย เนอะ พัพพ์!” แซนส์หัวเราะ ดวงตาของเขากลับมาเป็นสีขาวเหมือนอย่างเคย “อะไร! เปล่าแกล้งสักหน่อย ก็คนคนนั่นอยากเข้าใกล้ฟริกส์เองนี่นา!” เขาพูดก่อนที่จะกลิ้งตัวไปบนเตียงอย่างร่าเริง


อยากให้ฟริกส์มาหาเร็วๆจังเลยน้า!


 

 

“แซนส์...” มือเรียวผลักประตูเปิดเข้าไปภายในห้องผู้ป่วยจิตเวชอย่างช้าๆก่อนที่ร่างบางของหญิงสาวจะเดินเข้าไปภายในนั้น ใบหน้าคมสวยที่มักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ชายซึ่งฉายแววอ่อนโยนแม้เธอจะหลับตาอยู่แทบจะตลอดเวลามองไปที่มอนสเตอร์โครงกระดูกร่างเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียง ดูเหมือนอีกฝ่ายจะหลับไปแล้วนะ หญิงสาวในชุดเสื้อกาวน์สวมทับบนเสื้อไหมพรมที่ครีมยิ้มบางๆก่อนที่จะเดินไปนั่งบนเตียงข้างร่างที่นอนอยู่บนเตียงอย่างแผ่วเบาด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น


มือเรียวยกขึ้นลูบหัวของอีกฝ่ายเบาๆก่อนที่จะก้มลงจูบศีรษะของผู้ป่วยในความดูแลอย่างแผ่วเบา


“ฝันดีนะแซนส์” เธอพูดเบาๆก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆด้วยความไม่อยากรบกวนคนที่นอนหลับอยู่


ดวงตาของมอนสเตอร์ที่คิดว่าหลับอยู่ลืมขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับหัวเราะคิกคัก เขานอนกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างอารมณ์ดี


“ฟริกส์รักฉัน ใช่มั้ย ใช่มั้ย ใช่ ใช่! พัพพ์ ฟริกส์รักฉันจริงๆด้วย” โครงกระดูกร่างเล็กหัวเราะอย่างร่าเริงก่อนที่จะหยุดกลิ้งกระทันหัน “ใช่มั้ยๆ! นายก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่มั้ยพัพพ์!


แซนส์เงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับความว่างเปล่าข้างตัวเขา ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาได้ยินเพียงคนเดียวเท่านั้น


“ไม่ต้องเป็นห่วง พัพพ์! ฟริกส์จะไม่มีวันทิ้งเราไป เธอจะมีแค่เราเท่านั้น”

.

.

.

.

“กรี๊ด!! ใครก็ได้เรียกรปภ.ที!


“เขา...เขาหยุดไม่ได้แล้ว!


“อึก...! ดะ...ได้โปรด ไว้ชีวิต...”


เสียงกรีดร้องดังขึ้นไปทั่ว เศษฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วพร้อมกับร่างเล็กในชุดเสื้อรัดแขนจะเดินมาตามโถงทางเดินภายในโรงพยาบาล ตามเนื้อตัวของเขาเปื้อนไปด้วยฝุ่นสีเทาพลางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ดวงตาของเขาเรืองแสงสีฟ้า


“หยุดเดี๋ยวนี้นะเจ้างี่เง่านี่!” ร่างสูงสีฟ้ากระโดดเข้ามาขวางทางแซนส์ไว้ อันไดน์เสกหอกออกมาหนึ่งเล่มพลางหันคมไปทางผู้ป่วยคลุ้มคลั่งเป็นเชิงขู่ให้กลัว หากแต่แทนที่อีกฝ่ายจะกลัว แซนส์กลับยิ้มกว้างและหัวเราะเพียงเท่านั่น


“คุณอันไดน์ ลูกพี่ ครับบอส เห็นฟริกส์บ้างรึเปล่า ฮะๆๆ  เอ...อยากเล่นอย่างนั้นหรอ” ร่างเล็กหัวเราะคิกคักก่อนที่ดวงตาสีฟ้าจะเปล่งแสงสว่างขึ้นเล็กน้อยอย่างตื่นเต้น “ถ้าอย่างนั่นก็มาเล่นกันเถอะ!


พลันกระดูกสีขาวมากมายก็ผุดขึ้นมาจากพื้นโดยที่หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยสาวก็คาดการณ์ไว้แล้ว เธอกระโดดหลบกระดูกเหล่านั้นอย่างว่องไว นั่นทำให้แซนส์ปรบมือรัวๆด้วยความตื่นเต้น


“หลบได้ด้วย หลบได้ด้วย!” เขาหัวเราะ “ไม่เอาน่าพัพพ์! เห็นมั้ย นี่มันน่าสนุกออกจะตายไป! เล่นกันอีกๆ” ก่อนที่เขาจะดีดนิ้ว


ปิ๊ง!


วิญญาณของอันไดน์เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินจนมอนสเตอร์สาวแปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงของวิญญาณของเธอ ไม่ทันที่จะได้สงสัยอะไรต่อ จู่ๆร่างของเธอก็ถูกยกขึ้นแล้วถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับกำแพงโดยไม่ทราบสาเหตุ เสียงปรบมือของแซนส์ ทำให้อันไดน์มึนงง


“ตอนนี้คุณเป็นสีน้ำเงินแล้ว! เล่นตุ๊กตากัน!



 

ทำไมวันนี้เงียบจังเลยนะ...


หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย วันนี้เธอมีธุระที่แล็ปที่Hotlandนิดหน่อย ทำให้วันนี้เธอไม่ได้เข้ามาที่โรงพยาบาลตั้งแต่เช้า กะว่าจะเข้ามาสักตอนค่ำๆเสียหน่อย แต่ทำไมวันนี้...มันเงียบผิดปกติกันนะ...


เธอเก็บงำความสงสัยเอาไว้ก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในโรงพยาบาล น่าแปลก...ที่มันไม่มีใครอยู่เลยสักคนแม้แต่ที่เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก็ไม่มีใครอยู่ ฟริกส์เดินเข้าไปเรื่อยๆจนถึงชั้นที่เป็นโซนของห้องผู้ป่วย ทันทีที่เปิดประตู...เธอก็ต้องตกใจเมื่อเศษฝุ่นสีเทากระจายไปทั่วบริเวณพื้น หญิงสาวหันซ้ายหันขวาด้วยความตกใจ ตอนนี้เธอเป็นห่วงแซนส์ โครงกระดูกที่แสนจะน่ารักของเธอ เขาเป็นยังไงบ้างนะ มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่!?


หญิงสาวในชุดเสื้อกาวน์สีขาววิ่งไปจนถึงห้องผู้ป่วยของแซนส์ ตลอดทางเธอไม่เห็นใครเลยนอกจากเศษฝุ่นสีเทา แซนส์ยังอยู่ที่นี่รึเปล่า หรือว่าจะถูกช่วยเหลือออกไปแล้ว มือเรียวเปิดประตูเข้าไปภายในห้องของผู้ป่วยในความดูแลของเธอ ภายในนั่นมืดสนิท


“แซนส์! อยู่รึเปล่า!?” เธอเอ่ยเรียกอีกฝ่ายอย่างเป็นกังวลก่อนที่จะมองไปรอบๆห้อง เธอเห็นเศษฝุ่นเป็นทางบนพื้น ในใจนึกกังวลว่าเศษฝุ่นพวกนี้จะเป็นแซนส์


“ฟริกส์ ฟริกส์ ฟริกส์! มาแล้วๆๆ!” น้ำเสียงที่เธอคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมห้อง นั่นทำให้หญิงสาวหันไปมองด้วยความดีใจ ร่างเล็กที่ขดตัวอยู่ที่มุมห้องค่อยๆลุกขึ้นก่อนที่จะเดินมาหาเธอ เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นเศษฝุ่นบนเสื้อของเขาเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้กับเธอ แซนส์ยิ้มกว้างก่อนที่จะชูมือภายใต้แขนเสื้อที่ยาวกว่าแขนของเขาขึ้น “ฟริกส์หายไปไหนมา เศร้ามากเลยที่ฟริกส์ไม่มา แต่ตอนนี้ฟริกส์ก็มาแล้ว!


“แซนส์...เกิดอะไรขึ้น...” หญิงสาวเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างช้าๆพลางมองเศษฝุ่นบนตัวอีกฝ่ายอย่างนิ่งงัน โครงกระดูกร่างเล็กชะงักไปก่อนที่จะยิ้มกว้างให้ดร.สาว


“ก็พวกเขาไม่ยอมบอกว่าฟริกส์ไปไหน เศร้ามากเลย ฉันก็เลย...” ดวงตาของแซนส์พลันเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเรืองรองในความมืด “เล่นกับพวกเขาไง!


เธอนิ่งไปมองแซนส์ที่น่ารักของเธอ...ที่ตอนนี้...ดูน่ากลัวมาก...


“ฟริกส์ กลัวฉันหรอ” แซนส์เงยหน้าขึ้นมองฟริกส์ด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน เขานิ่งไปเมื่อเห็นหญิงสาวนิ่งไป “กลัวฉันหรอ จะหนีฉันไปหรอ จะทิ้งฉันไปหรอ ฟริกส์ ฟริกส์...ฟริกส์...” เบ้าตาของเขาเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อคลอเมื่อเริ่มคิดว่าฟริกส์จะทิ้งเขาไว้ ทิ้งเขา...เหมือนกับคุณพ่อของเขา


หญิงสาวมองอีกฝ่ายที่เริ่มต้นที่จะร้องไห้อย่างหนัก เธอคุกเข่าลงก่อนที่จะดึงตัวของแซนส์มากอดแน่น


“ไม่...ฉันไม่มีทางทิ้งเธอ ฉันจะอยู่ข้างๆเธอตลอดไป...แซนส์” เธอกระซิบเสียงแผ่วเบาพลางกอดตัวแซนส์ไว้แน่น ตอนนี้...ภายในใจของเธอนั่นรู้สึกเสียใจและโกรธตัวเองที่เป็นต้นเหตุทำให้คนที่เธอรักเป็นแบบนี้...กลายเป็นบุคคลที่ทำร้ายคนอื่นทั้งๆที่แซนส์น่ะ...เป็นคนที่น่ารัก มันเป็นเธอ ที่ทำให้แซนส์เป็นแบบนี้


“จริงๆนะ! ฟริกส์ต้องไม่ทิ้งฉันกับพัพพ์นะ! ฉันรักฟริกส์ที่สุดเลย” ร่างในอ้อมกอดยกมือขึ้นกอดฟริกส์ตอบอย่างดีใจ มือเรียวลูบหัวกระโหลกของแซนส์ที่มีแผลเล็กน้อย


“เธอมีแผลนี่ แปปนึงนะแซนส์” เธอผละออกจากตัวเขาก่อนที่จะหยิบพลาสเตอร์สีชมพูสดใสที่เธอมักจะพกไว้เสมอเพราะแซนส์ดูเหมือนจะชอบมันมากจริงๆล่ะนะ(แน่นอนว่าเธอไม่ได้มีเพียงสีเดียว) ก่อนที่หญิงสาวจะจัดการแกะมันแล้วแปะลงบนศีรษะของแซนส์อย่างบรรจงและแผ่วเบา “พลาสเตอร์ช่วยรักษาได้เสมอนะ”


“พลาสเตอร์ พลาสเตอร์สีสวยยยยย!” แซนส์ร้องอย่างดีใจก่อนที่จะโผเข้ากอดฟริกส์ไม่ยอมปล่อย นั่นทำให้ฟริกส์หัวเราะเบาๆก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ คงให้แซนส์อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว...อีกไม่นาน...พวกเขาต้องมาจับตัวแซนส์แน่ๆ


ถึงอีกฝ่ายจะทำผิด...แต่เธอไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเจอกับเรื่องแย่ๆไปมากกว่านี้ เธออยากให้เขา...หายจากอาการป่วยเร็วๆ ขืนให้เขาถูกจับ มันคงไม่ดีต่อสภาพจิตใจของเขาแน่ๆ...


“แซนส์...” เสียงนุ่มของหญิงสาวทำให้โครงกระดูกร่างเล็กเงยหน้าขึ้นยิ้มสดใสให้ “เราจะอยู่ด้วยกัน...ตลอดไป”


ดวงตาของโครงกระดูกร่างเล็กเบิกกว้างด้วยความยินดี


“อยู่ด้วยกันตลอดไป พัพพ์ก็ด้วย!!” แซนส์เอ่ยด้วยท่าทีตื่นเต้นพลางเอาใบหน้าถูไถกับเสื้อกาวน์ของฟริกส์อย่างอารมณ์ดี ฟริกส์หัวเราะเบาๆก่อนที่จะยกตัวอีกฝ่ายขึ้นอุ้มแล้วเดินออกจากห้องนี้ไป ดวงตาสีขาวเรืองแสงสีฟ้าเพียงเล็กน้อยโดยที่ฟริกส์ไม่ทันที่จะสังเกตเห็น


อยู่ด้วยกันตลอดไป...แค่ฉัน ฟริกส์ พัพพ์...เท่านี้ก็พอแล้ว!

.

.

.

.

END



-Talk with Writer-

สวัสดีค่าาาา วันนี้ไรท์แค่มาลงฟิคคั่นเฉยๆ...พอดีเห็นAUนี้แล้วอยากแต่งมาก รักแซนส์AUนี้! น่ารักพอๆกับบลูเบอร์รี่เลย 5555555 เห็นครั้งแรกแล้วแบบ...กรี๊ด! ฉันรักเขา! น่าเอ็นดูสุดๆ ยิ่งตอนที่เป็นคอมมิคเจอกับฟริกส์ครั้งแรกนี่แบบ...จะละลายแปป เป็นAUนี้ดูเหมือนจะน่ากลัว แต่พอเห็นแซนส์กับฟริกส์คุยกันครั้งแรกแล้วน่ารักมาก หลงแปป ถถถถถถถ ใครสนใจลองไปหาอ่านดูนะคะ เราอาจจะมั่วๆเนื้อเรื่องบ้าง คนเขียนเขายังไม่ได้เขียนประวัติอะไรออกมามากนัก รู้แค่ว่าพาไพรัสตายเพราะหินถล่มใส่จนทำให้แซนส์กลายเป็นบ้าเพราะสูญเสียน้องชาย เรื่องแกสเตอร์ยังไม่ชัวร์ คิดว่าเขาคงจะเพิ่มเติมอะไรในAUนี้ต่อไป

สำหรับเนื้อเรื่องหลัก พรุ่งนี้หรืออาจจะมะรืนนี้คงได้มาลงให้นะคะ ส่วนฟิคย่อยๆก็จะมีสลับกับลงเรื่องหลักไปด้วยตามแต่อารมณ์ 

ส่วนวันนี้ก็คงต้องขอตัวลาไปก่อน ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ บะบายยยยย

STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

200 ความคิดเห็น

  1. #200 เทียเเม็ต (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2563 / 23:47

    มันดีมากกกกก กลับมาส่องอีกรอบ?ก็ยังดีเหมือนเดิม

    #200
    0
  2. #175 Hiromi_zan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 01:55

    ร..ร้ายกาจจ!!!

    #175
    0
  3. #70 จ้าวข้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 08:28
    ฟินเว่อร์ แต่งดีๆๆ
    #70
    0
  4. #57 Pankwww__ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:43
    ร-รอฟิคauนี้มานานแล้ววววววเย้!!!!!! กิ๊ดดดดด(?)
    #57
    0
  5. #11 MoMaykk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 17:36
    -_-;.....รู้สึกกลัว//ถือไม้กางเขน---
    #11
    1
    • #11-1 MissAtherMiris(จากตอนที่ 4)
      3 สิงหาคม 2560 / 13:35
      ใจเย็นนะคะ นี่ยังไม่ใช่พวกMurder sans----
      #11-1