[FIC UNDERTALE] (Sans x Frisk) After the Underground’s End

ตอนที่ 3 : -2- That girl name ‘Frisk’

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    31 ก.ค. 60

-2- That girl name ‘Frisk’



ปริศนาใหม่!


เด็กสาวคนนั้นที่ชื่อ ฟริกส์เด็กคนนั่นคือใคร...


เด็กสาวคนนั่นไม่ได้อยู่ใครความทรงจำจากไทม์ไลน์ไหนๆเลย เขาจำเธอไม่ได้เลยสักนิดเดียว ราวกับ...อีกฝ่ายถูกลบไปจากที่นี่


แซนส์ครุ่นคิดเรื่องนี้ตั้งแต่ที่เมื่อคืนนั้นเขาได้รู้จัก...ไม่สิ จำชื่อของเด็กสาวคนนั่นได้ต่างหาก เขารู้สึกคุ้นเคยกับเด็กคนนั่นมากกว่าที่จะคุ้นเคยกับคาร่าเสียอีก แต่ว่า...


“แซนส์!!


“เหวอ!!


โครม!


ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวก่อนที่จะหล่นโครมตกลงไปจากเก้าอี้จนพาไพรัสตกใจไม่คิดว่าพี่ชายของเขาจะสะดุ้งตกใจแรงขนาดนี้


“แซนส์! พี่เป็นอะไรรึเปล่า!?” โครงกระดูกร่างสูงรีบเข้าไปพยุงร่างของพี่ชายที่ตัวเล็กกว่าเขาขึ้นอย่างเป็นกังวล หมู่พี่ชายของเขาเป็นอะไรก็ไม่รู้ เหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง เรียกก็ไม่ค่อยหัน พอเขาถาม อีกฝ่ายก็...


“พัพพ์ ดูเหมือนจะตกลงมาจากท้องฟ้าสินะ เห็นดาวเต็มไปหมดเลย”


“แซนส์!!


อีกฝ่ายก็ชอบเล่นมุขกลบเกลื่อนเรื่อยไป


“พี่ควรกินข้าวแล้วรีบไปทำงานได้แล้วนะ แซนส์!” พาไพรัสเลิกที่จะซักไซ้เอาความจริงพี่ชายของเขา เพราะยังไงอีกฝ่ายก็ไม่มีทางที่จะบอกเขาอยู่แล้ว แซนส์ก็เป็นแบบนี้อยู่เสมอนั่นแหละ


“ไม่เอาน่าพัพพ์ อย่าจริงจังไปหน่อยเลยน่า ชีวิตมันต้องchill to the bone” แซนส์เอ่ยก่อนที่จะขยิบตาข้างซ้ายใส่พาไพรัส


“แซนส์!!

.

.

.

.

เขาไม่รู้จะหาข้อมูลของเด็กสาวคนนั้นได้ที่ไหน นั่นทำให้ตอนนี้เขามายืนอยู่ที่ห้องแล็ปส่วนตัวของอัลฟี่ในที่สุด ก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในนั่นโดยที่ไม่ขออนุญาตจากเจ้าของก่อนเลยด้วยซ้ำ


ยังไงเขาก็ต้องหาคำตอบให้ได้


“เฮ้ อัลฟี่”


“หวา!


โครม!


ราวกับเดจาวูกับเมื่อเช้า(?) อัลฟี่ที่กำลังถือกล่องเครื่องมืออยู่เมื่อครู่สะดุ้งด้วยความตกใจก่อนที่จะสะดุดขาของตัวเองล้มลงบนพื้รและข้าวของที่เธอถืออยู่ก็ตกกระจายเต็มพื้นไปหมด


“เฮ้ย! เป็นอะไรรึเปล่าอัลฟี่!?” คราวนี้ถึงตาแซนส์บ้างแล้วที่ต้องรีบเข้าไปพยุงตัวมอนสเตอร์ไดโนเสาร์สีเหลืองให้ลุกขึ้นยืน ดูท่าเธอจะมึนงงอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว


“ซะ...แซนส์ วันนี้มาทำงานด้วยหรอ...” อัลฟี่เงยหน้าขึ้นมองแซนส์ด้วยความตกใจด้วยไม่นึกว่าเขาจะมาทำงานในวันนี้! จะมีอะไรน่าตกใจไปกว่าเห็นแซนส์มาทำงานล่ะ นี่มันสิ่งมหัศจรรย์อันดับที่ล้านเลยนะ!!


“เวอร์ไปน่าอัล” แซนส์หัวเราะพลางขยิบตาข้างซ้ายให้อีกฝ่าย “การที่เรามาทำงานนั่นแปลว่าเขาได้พักผ่อนไปด้วยไม่ใช่หรอ” เขาแบมือทั้งสองข้างแล้วไหวไหล่เบาๆอย่างกวนๆ อัลฟี่หรี่สายตามองแซนส์เล็กน้อยเชิงไม่รับมุขของอีกฝ่าย “อีกอย่าง...ที่ฉันมาวันนี้อยากจะเช็คอะไรนิดหน่อย”


“หืม...? อะไรหรอแซนส์??” สีหน้าของแซนส์จริงจังขึ้นจนนักวิทยาศาสตร์สาวแปลกใจ


“ฉันอยากให้เธอช่วยเช็คความทรงจำของฉันให้หน่อย อัลฟี่”




 

โครงกระดูกหนุ่มร่างเล็กนอนนิ่งอยู่บนเก้าอี้ บนศีรษะของเขามีเครื่องมือบางอย่างซึ่งลักษณะคล้ายกับหมวกกันน็อคสวมอยู่ ความทรงจำมากมายปรากฏขึ้นภายในกระโหลกของเขา ความทรงจำตั้งแต่ยังเด็ก...จนถึงปัจจุบันนี้ แซนส์พยายามโฟกัสไปที่ความทรงจำเมื่อช่วง5ปีก่อน และสิ่งที่เขาคาดการณ์ก็ถูกต้อง ความทรงจำของเขาขาดช่วง ไม่ปะติดปะต่อกันจนน่าแปลก เหมือนมีใครพยายามลบมันออกไปแล้วใส่ความทรงจำใหม่ให้ต่อกันเพียงแต่...มันไม่เนียนเอาเสียเลย


“แซนส์...ความทรงจำของนาย...” อัลฟี่ที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เงยหน้าขึ้นเมื่อพบผลลัพธ์ที่น่าแปลกประหลาด “มีความทรงจำที่ถูกล็อคไว้อยู่ในสมองของนายแซนส์”


“ทำให้มันแสดงออกมาได้มั้ยอัล” เขาเอ่ยถามอีกฝ่าย เขามั่นใจว่าความทรงจำนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขาอยากรู้อย่างแน่นอน


“จะ...ลองดูนะแซนส์” อัลฟี่ตอบก่อนที่จะขยับแว่นเล็กน้อย เธอพยายามปลดล็อคความทรงจำนั่น หากแต่...


มันปฏิเสธ


“มะ...ไม่ได้...เปิด...ไม่ได้...มันถูกบล็อคไว้”


“หมายความว่ายังไงอัล!” แซนส์ถอดเครื่องนั่นออกจากศีรษะของเขาแล้วเดินที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของอัลฟี่ หน้าจอเต็มไปด้วยคำเตือนแจ้งError It’s refuse เต็มไปหมด


“ความทรงจำส่วนนี้ของนาย...มันปฏิเสธที่จะแสดงออกมา มีอะไรบางอย่างไม่อยากให้นายจำมันได้”


นี่เป็นความทรงจำในช่วงเวลาของเมื่อ5ปีก่อน เด็กคนนี้มีตัวตนอยู่จริง ไม่ใช่เพียงในความฝันของเขา


“อัลฟี่...เธอจำได้มั้ยว่าใครเป็นคนทำลายบาเรียเมื่อ5ปีก่อน” แซนส์เอ่ยถามขณะที่เขายังคงจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ อัลฟี่หันมองแซนส์ด้วยความมึนงง ทำไมอยู่ๆเขาถามอะไรแบบนี้ออกมากัน


“กะ...ก็คาร่า...ไม่ใช่หรอ...”

.

.

.

.

มันมีสิ่งผิดปกติเกี่ยวกับความทรงจำของทุกคน มันไม่ตรงกัน สำหรับแซนส์เขาจำได้เพียงมีเด็กชาวมนุษย์คนหนึ่งทำลายบาเรีย แต่สำหรับคนอื่น...คาร่า ดรีมเมอร์เป็นคนที่ทำลายบาเรีย นี่มันผิดปกติ


นั่นทำให้ตอนนี้...แซนส์มาอยู่ที่บ้านดรีมเมอร์


เขาเคาะประตูหน้าบ้านก่อนที่จะรอทอเรียลมาเปิดประตู หากแต่คนที่มาเปิดประตูกลับไม่ใช่คนที่เขาคิด


แต่ดันเป็นคนที่เขาอยากเจอ


Greeting =)


เด็กสาวซึ่งสูงกว่าเขาเอ่ยทักทาย ดวงตากลมโตสีแดงทับทิมมองแซนส์อย่างพิจารณาเล็กน้อย “มาหาคุณแม่ทอเรียลหรอ เจ้าถุงขยะหน้ายิ้ม =)” คาร่าเอ่ยทักทายแซนส์ จะว่าไป...ถุงขยะหน้ายิ้มอย่างนั่นหรอ...


แกหลบไม่ได้ตลอดไปหรอกเจ้าถุงขยะหน้ายิ้ม =)’


ดวงตาข้างซ้ายของแซนส์พลันเปลี่ยนเป็นสีฟ้าประกายสีเหลือง นั่นทำให้คาร่ายิ้มกว้างเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย


“แสดงว่ามีธุระกับฉันสินะ หึ” เด็กสาวกอดอกพลางมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มกว้าง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ดูแล้วเหมือนกับกำลังเย้ยหยันเขาอยู่เลย แซนส์ไม่แน่ใจ...ว่าทำเด็กคนนี้ถึงเกลียดเขานักหนา


“ใช่ ฉันมีธุระกับเธอ” แซนส์ยอมรับไปตรงๆแต่ในใจของเขานั่นไม่อยากที่จะยุ่งกับเด็กคนนี้แล้วสิ “วันนั้น...ที่เธอถามฉันว่าเห็นอะไร เธอรู้อะไรกันแน่ คาร่า”


เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแดงสั้นยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตสีแดงทับทิมวาวโรจน์จ้องมองเขาอย่างนิ่งงัน


“โอ้ว” เธอหัวเราะคิกคักราวกับเหมือนมันเป็นเรื่องที่น่าตลกมากที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา นั่นทำให้แซนส์ชักจะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก “แล้ว...รู้ไปจะได้อะไรกันล่ะ หืม”


นั่นทำให้เขานิ่งไป


นั่นสิ...เขาจะอยากรู้ไปทำไม


คาร่ายกยิ้มก่อนที่จะเตรียมปิดประตู


“หาเหตุผลดีๆมาตอบฉันก่อนแล้วกันว่าทำไมถึงอยากรู้เรื่องของฟริกส์ เมื่อถึงเวลานั่น...ฉันจะยอมบอกก็ได้”


แล้วประตูก็ปิดลง



 

“แซนส์ พี่เป็นอะไร ทำไมถึงไม่กินข้าวล่ะ” เสียงของพาไพรัสทำให้แซนส์หลุดจากภวังค์ สีหน้าของพาไพรัสเป็นกังวลอย่างมาก สาเหตุคงมากกว่าเขาอย่างแน่นอน


“ไม่มีอะไรหรอกน้องชาย” แซนส์ยิ้มกว้างให้อีกฝ่ายก่อนที่จะตักสปาเก็ตตี้ที่พาไพรัสทำเป็นอาหารเย็นเข้าปาก เบ้าตาของเขาเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ “พะ...พัพพ์...นี่มัน...อร่อยมาก!!


NYEH HEH HEH HEH เป็นยังไงล่ะ! สปาเก็ตตี้ของท่านพาไพรัสผู้ยิ่งใหญ่จะทำให้นายอารมณ์ดีขึ้นเอง!!” พาไพรัสยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจความพัฒนาของสปาเก็ตตี้ที่ตัวเองทำ “พอดีเจ้ามนุษย์ที่กรมตำรวจช่วยสอนให้น่ะ! มันดีขึ้นมากเลยใช่มั้ยล่ะ NYEH HEH HEH HEH


อะไรนะ เธอกินสปาเก็ตตี้ของน้องชายฉันอย่างนั้นหรอเด็กน้อย


ก็เขาอุตสาทำมันให้ฉันกินนี่นา


ขอบคุณที่ทำให้พาไพรัสมีความสุขนะ ฟริกส์


“มัน...อร่อยมากๆเลยล่ะพัพพ์ ฉันรู้สึกว่ากระดูกทั่วทั้งร่างของฉันมีแรงขึ้นมาเลยล่ะ!” แซนส์หัวเราะเสียงสดใส นั่นทำให้พาไพรัสยิ้มออกมาอย่างโล่งใจที่พี่ชายของเขาดูเหมือนจะร่าเริงขึ้นมาแล้วถึงได้พูดมุขเกี่ยวกับกระดูกแป้กๆแบบนั่นออกมาได้


“พัพพ์ ขอปรึกษาหน่อยได้มั้ยน้องชาย” แซนส์เอ่ยถามหลังจากที่เขาทานสปาเก็ตตี้จนหมดจานแล้ว


WOWIE!! แซนส์จะขอคำปรึกษาล่ะ!! ว่ามาเลยพี่ชาย ฉันฟังอยู่!!” โครงกระดูกคนน้องร่างสูงกว่าพูดด้วยความตื่นเต้น นานๆครั้งแซนส์จะเอ่ยเล่าเรื่องที่ลำบากใจให้เขาได้ยิน พาไพรัสรู้สึกปลื้มมากที่พี่ชายของเขายอมเล่าเรื่องลำบากใจให้เขาฟังเสียที!


“ถ้า...ถ้าเราอยากรู้เรื่องของใครมากๆทั้งๆที่คิดว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อน นายว่า...มันคืออะไร”


“อืม...” พาไพรัสนิ่งคิดไป เขายกมือขึ้นแตะปากเล็กน้อย “งั้นก็แสดงว่าพี่ชอบคนคนนั้นน่ะสิ! WOWIE!! นี่มันสุดยอดที่สุดเลยไม่ใช่หรอแซนส์”


ห๊ะ...ชอบหรอ...??


heh จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงพัพพ์ ฉันไม่ได้รู้จักเด็กคนนั้นสักหน่อย” แซนส์เท้าคางกับโต๊ะพลางยิ้มให้น้องชายของเขา พาไพรัสโวยวายค้านขึ้น


“พี่อยากรู้จักเขาทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักนั่นก็แปลว่าพี่อยากทำความรู้จักกับเขาแล้วล่ะแซนส์ ถ้าไม่ชอบแล้วจะอยากรู้จักไปทำไมล่ะ!?


ถ้าไม่ชอบแล้วจะอยากรู้จักไปทำไมล่ะ


ประโยคนี้ทำให้แซนส์นิ่งไปสักพักก่อนที่จะลุกจากโต๊ะ พาไพรัสมองตามอีกฝ่ายอย่างมึนงง


“แซนส์! จะไปไหนน่ะ!?” โครงกระดูกร่างสูงเอ่ยถามพี่ชายที่เดินไปที่หน้าประตูบ้าน ตอนนี้ก็ดึกแล้ว แซนส์จะไปไหนอีกล่ะ


“โทษทีนะน้องชาย พอดีว่ามีlittle bone รอให้ไปหาอยู่น่ะนะ จะรีบกลับมาแล้วกันนะ พัพพ์” แซนส์หันกลับมายิ้มกว้างให้กับน้องชาย มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ๊คเก็ตสีฟ้า “หวังว่าจะไม่เหงา(bonely)นะ พัพพ์” ก่อนที่เขาจะดีดนิ้วแล้วตัวเขาก็วาร์ปหายไปจากตรงนั่น


ทิ้งให้พาไพรัสนั่งตัวสั่นอยู่ที่โต๊ะอาหาร


“แซนส์!!!

.

.

.

.

TO BE CONTINUES




-Talk with Writer-

    สวัสดีค่ะ! วันนี้ไม่มีอะไรจะพูดหรอกค่ะ แค่เอาตอน2มาวางไว้แล้วก็จากไป----





STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

200 ความคิดเห็น

  1. #174 Hiromi_zan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 01:50

    อืม! รู้ใจตัวเองซักทีนะแซนส์! อย่างน้อยก็ดีที่ตอนนี้ไม่ค่อยเห็นดราม่ามาก

    #174
    0
  2. #169 br30747 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 10:17

    ดีมากค่ะ ฮือๆๆๆของตัวเองคิดว่า...มันไม่ค่อยดีเลยอ่ะค่ะแง้TT

    #169
    0
  3. #10 akashi-kuroko123 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 17:04
    ติดตามค่ะ*^*
    #10
    0
  4. #9 _BENZTO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 21:29
    รอจ้าาา ภาษาดีมากเลย ติดตามนะคะไรท์ สู้ๆค่ะ ^___^
    #9
    0
  5. #8 MewgomiNakigo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 17:59
    เเซนนายชอบฟริกค์!!--//โดนถีบ(?(
    #8
    0