[FIC UNDERTALE] (Sans x Frisk) After the Underground’s End

ตอนที่ 17 : [Shortfic AU Dancetale] Shall we DANCE?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    5 ก.ย. 60

[Shortfic AU Dancetale] Shall we DANCE?

*AUนี้เป็นAUหนึ่งของในบรรดาหลายๆAUของอันเดอร์เทล ซึ่งผู้แต่งได้นำมาและอาจจะมีการดัดแปลงหรือเปลี่ยนเนื้อหาในเรื่องเล็กน้อยถึงปานกลางเพื่อให้เข้ากับเนื้อเรื่องของฟิค*





ครั้งแรกที่เขาได้เห็นเธอ เด็กสาวในชุดเสื้อไหมพรมคอเต่าสีม่วงลายขวางสีชมพูกับกระโปรงบัลเล่ต์เก่าๆและรองเท้าบัลเล่ต์สีชมพู เขาคิดว่าเด็กนี่แต่งตัวประหลาดแบบสุดๆไปเลย ในอันเดอร์กราวด์นี้เขาไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นใครที่แต่งตัวได้ไม่เข้ากันแบบเด็กคนนี้เลยสักครั้ง


แต่เมื่อเขาได้เห็นท้วงท่าการเต้นบัลเล่ต์ของฟริกส์...เขาก็ลืมความไม่เข้ากันของชุดไปจนหมด


การหลบการโจมตีจากเหล่ามอนสเตอร์โดยการกระโดดแล้วก้าวลงพื้นด้วยท่าทางสง่างามไม่ใช่ปัญหาของเด็กสาวแต่อย่างใด ยิ่งถูกโจมตีเธอก็ยิ่งเต้นรำได้อย่างงดงามและลื่นไหล ลำตัวอ่อนเอนไปด้านหลังพร้อมกับหลบกระสุนน้ำแข็งจากมอนสเตอร์ไปด้วยยิ่งทำให้เธอดูสง่างามขึ้น


ใบหน้าของเขาขึ้นสีฟ้าเข้มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่เคยเห็นใครเต้นได้สวยงามเช่นนี้มาก่อนเลย


ตอนนั้นเองที่เขารู้ว่าตัวเอง...กำลังตกหลุมรักเด็กสาวชาวมนุษย์เข้าให้แล้ว

.

.

.

.

ร่างเล็กในชุดที่ค่อนข้างจะไม่เข้ากันอย่างเสื้อแขนยาวไหมพรมคอเต่าสีม่วงลายขวางสีชมพูกับกระโปรงบัลเล่ต์เก่าเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านของสองพี่น้องโครงกระดูกที่ให้ที่พักพิงกับเธอชั่วคราวก่อนที่เธอจะเริ่มออกเดินทางต่อไป ใบหน้าเล็กน่ารักฉายแววงัวเงียเหมือนกับยังไม่ตื่นเต็มที่เลยนะ


“อรุณสวัสดิ์มนุษย์! เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสมากเลยนะว่างั้นมั้ย!?” น้ำเสียงสดใสร่าเริงของพาไพรัสทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่โผล่หน้าออกมาจากทางห้องครัวพร้อมกับผายมือมายังฟริกส์ที่ยืนค้างอยู่ที่เชิงบันได “อยากจะเต้นด้วยกันรับยามเช้ามั้ยมนุษย์”


นั่นแหละที่ทำให้ฟริกส์ตื่นตัว ยิ้มร่าพร้อมกับก้าวกระโดดลงจากบันไดและวางมือลงบนมือกระดูกของพาไพรัสอย่างดงาม


ร่างสูงของโครงกระดูกหนุ่มเริ่มก้าวเท้าออกนำเป็นจังหวะละติน เขาประคองมือเล็กทั้งสองข้างของเด็กสาวดึงให้เข้ามาประชิดตัว ร่างเล็กเองก็ไม่น้อยหน้า เธอก้าวเท้าตามจังหวะของพาไพรัสอย่างคล่องแคล่ว ก่อนที่มือกระดูกจะยกลำตัวของเด็กสาวขึ้นและประคองลำตัวของฟริกส์ มือเล็กยืดได้ด้านหลังในขณะที่เธอเอนลำตัวอ่อนไปด้านหลังพร้อมกับพับเก็บขาขึ้นให้พาไพรัสประคองตัวของเธอ


ไม่นานนัก เขาก็วางตัวเธอลงพื้นอย่างนุ่มนวลก่อนที่ฟริกส์จะเดินปลายเท้าออกห่างจากพาไพรัสพร้อมกับหมุนตัว มือของเธอยืดขึ้นเหนือศีรษะในขณะที่หมุนตัว


“ฮาว...อรุณสวัสดิ์...” เสียงทุ้มของใครบางคนขาดหายไป ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เด็กสาวที่กำลังเต้นรำอยู่กลางบ้าน ตอนนั่นเองที่ใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังฮูดขึ้นสีฟ้าเข้ม


“อรุณสวัสดิ์แซนส์! มาเต้นด้วยกันมั้ยพี่ชาย!” พาไพรัสเอ่ยทักทายโครงกระดูกหนุ่มตัวเล็กกว่าเขาอย่างร่าเริง นั่นทำให้ฟริกส์หยุดเต้นพร้อมกับหันไปมองแซนส์ที่ยืนอยู่บนขั้นบันไดพร้อมกับยิ้มกว้างโบกมือทักทายโครงกระดูกหนุ่มในชุดเสื้อแจ็คเก็ตมีฮูดสีฟ้า


แซนส์ยกมือขึ้นกระชับฮูดที่คลุมศีรษะอยู่ให้ปกปิดใบหน้าของเขาแทบจะทันที นั่นทำให้ฟริกส์ชะงักมือพร้อมกับแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยลงเล็กน้อย


แซนส์ไม่ชอบเธออย่างนั่นหรอ...


“มะ...ไม่ล่ะพัพพ์ ฉันไม่อยากเต้นตอนนี้” เขาว่าก่อนที่จะเดินลงบันได เดินผ่านร่างเล็กของเด็กสาวเข้าไปในห้องครัว ฟริกส์มองตามหลังแซนส์ไปพร้อมกับเงยหน้ามองพาไพรัส โครงกระดูกร่างสูงถอนหายใจเบาๆ


“ฉันไม่ได้เห็นแซนส์เต้นมานานแล้วล่ะฟริกส์ แซนส์เขาไม่ค่อยชอบเต้นต่อหน้าใครเท่าไหร่” ฟริกส์ก้มหน้าลงพร้อมกับกำชายกระโปรงบัลเล่ต์ของเธอแน่น สัมผัสที่วางลงบนศีรษะของเธอทำให้ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มสดใสของพาไพรัสผู้ร่าเริง “แต่ฉันคิดว่า เธอต้องได้เห็นแซนส์เต้นแน่นอนมนุษย์! เอาล่ะ เราไปทานข้าวเช้ากันเถอะ!


เด็กสาวยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้โครงกระดูกหนุ่มร่างสูง


เธออยากจะเห็นแซนส์เต้นสักครั้งจังเลยนะ



 

 

 

บ้าเอ่ย ให้ตายสิ...


แซนส์กุมใบหน้าพร้อมกับซบหน้าลงกับโต๊ะทานข้าว ใบหน้าของเขาขึ้นสีฟ้าก่ำไปทั่วทั้งใบหน้า ยิ่งเมื่อนึกถึงท้วงท่าสวยงามของเด็กสาวที่เห็นเมื่อครู่เขาก็ยิ่งรู้สึกเขินจนไม่กล้าที่จะมองเห็นของฟริกส์เข้าไปใหญ่


เขาอยาก...อยากจะเต้นกับฟริกส์...อยากเต้นร่วมกันและสนุกสนานด้วยกัน


แต่ว่า...


โครงกระดูกหนุ่มส่ายหน้า เขาไม่มีทางเต้นกับฟริกส์ได้ เขาไม่มีวันที่จะเต้นกับเด็กสาวได้แน่ๆ


“เอา! พี่ชาย สปาเก็ตตี้เป็นอาหารเช้าที่ดีที่สุดเลยนะ!” เสียงของพาไพรัสทำให้คนที่กำลังซบห้ากับโต๊ะสะดุ้งก่อนที่จะเงยหน้ามองน้องชายของเขาวางจานสปาเก็ตตี้ลงตรงหน้าเขาและเด็กสาวที่นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา แซนส์รีบก้มหน้าลงมองจานสปาเก็ตตี้ทันที


heh ขอบใจนะน้องชาย”


ฟริกส์มองโครงกระดูกหนุ่มที่ก้มหน้าก้มตาทานสปาเก็ตตี้โดยที่ไม่มองหน้าเธอ นั่นทำให้เธอรู้สึกแย่เอามากๆ เด็กสาวลงมือทานสปาเก็ตตี้ตรงหน้าของเธอเองอย่างช้าๆ


พาไพรัสมองทั้งคู่สลับกันไปมา


เขาควรทำยังไงดี


“นะ...นี่ มนุษย์! แซนส์!” เสียงของพาไพรัสเรียกให้ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมองตัวคนพูด โครงกระดูกร่างสูงยิ้มร่าพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง “วันนี้มีเทศกาลนี่ ใช่มั้ยพี่ชาย!” ไม่ว่าเปล่า เขาหันไปมองพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ โครงกระดูกร่างเล็กทำหน้าคิดอยู่สักพัก


“นั่นก็ใช่นะน้องชาย แต่นายก็รู้ว่าเทศกาลนี่นะฉัน...”


“วันนี้พี่ต้องพาฟริกส์ไปร่วมงานเทศกาลนะ!!” พาไพรัสไม่ยอมให้พี่ชายของเขาพูดจบ เขาเอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับมัดมือชกพี่ชายให้ไปกับเด็กสาว ฟริกส์เองก็มองพาไพรัสด้วยความแปลกใจที่อยู่ๆเขาก็พูดแบบนั่น “แบบนี้ดีมั้ยฟริกส์!


แซนส์หันไปมองเด็กสาวที่นิ่งคิดไป โครงหันกลับไปมองน้องชายด้วยท่าทางจริงจัง


“คือว่านะพัพพ์ ฉันว่า...”


“อือฮึ!” น้ำเสียงเล็กที่เอ่ยตอบขัดประโยคของเขาทำให้แซนส์หันกลับไปมองเด็กสาวที่พยักหน้ารับอย่างไม่เชื่อสายตา


NYEH! ฝากมนุษย์ด้วยนะแซนส์!!” พาไพรัสยิ้มร่าก่อนที่จะยกจานสปาเก็ตตี้ที่หมดแล้วไปล้าง


แซนส์หันไปมองฟริกส์เล็กน้อย


“เฮ้...เด็กน้อย เธอแน่ใจนะว่าอยากจะไปกับฉันน่ะ...ไม่ต้องไปทำตามสิ่งที่พาไพรัสต้องการก็ได้นะ ถ้าเธอไม่ต้องการจะไป...กับฉัน...” มือกระดูกยกขึ้นลูบท้ายทอยเบาๆอย่างไม่มั่นใจนัก


มือเล็กกระตุกแขนเสื้อแจ็คเก็ตสีฟ้าของแซนส์เบาๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอก่อนที่จะชะงักไปเมื่อพบกับรอยยิ้มบนใบหน้าน่ารักของเด็กสาว


“อื้อ! ไปกับแซนส์” เด็กสาวกำแขนเสื้อของแซนส์พร้อมกับเอ่ยยืนยันคำตอบให้กับโครงกระดูกหนุ่มใจกระตุกเล่น


นะ...น่ารัก...


“แต่ก่อนอื่น!” พาไพรัสโผล่เข้ามาดึงตัวของเด็กสาวเข้าหาตัวเขาพร้อมกับยิ้มกว้างให้พี่ชายของเขาท่ามกลางความตกใจของทั้งคู่ “ฟริกส์ต้องไปกับฉันก่อน NYEH HEH HEH HEH


“จะไปไหนน่ะน้องชาย” แซนส์เอ่ยถามด้วยความสงสัยก่อนที่จะชะงักเล็กน้อยเมื่อน้องชายของเขายื่นดอกกุหลาบที่อีกฝ่ายมักจะมีประกอบการเต้นของเขามาให้ โครงกระดูกหนุ่มรับดอกกุหลาบสีแดงสดของน้องชายมา


“บอกตอนนี้ก็ไม่เซอร์ไพรส์สิแซนส์ รับรองว่าพาไพรัสนักเต้นอันดับหนึ่งผู้นี้จะพาฟริกส์กลับมาส่งให้พี่ทันแน่นอน!” เขายืดอกก่อนที่จะดันร่างเล็กของเด็กสาวให้เดินออกไปก่อน ฟริกส์เงยหน้ามองพาไพรัสที มองหน้าแซนส์ที ซึ่งแซนส์ก็โบกมือลาเด็กสาวเบาๆ นั่นทำให้เธอยิ้มกว้างให้เขาแล้วเดินออกจากห้องครัวไป


เมื่อเหลือกันอยู่สองคน พาไพรัสก็กอดอกมองพี่ชายของเขานิ่งทันทีจนแซนส์รู้สึกแปลกๆที่อยู่ๆน้องชายของเขาก็มองเขาแบบนั่น


“อะ...อะไรกันพัพพ์ มีเรื่องอะไรอยากจะบอกกับพี่ชายที่แสนจะงานหนักคนนี้หรอ” โครงกระดูกผู้พี่เอ่ยถามพลางหลับตาข้างซ้ายลงข้างหนึ่งอย่างขี้เล่น


“แซนส์ ตอบมาตามตรงนะ” แต่น้องชายดันไม่สนใจมุขของเขาเลยแม้แต่น้อย มือกระดูกยกขึ้นลูบคางตัวเองเบาๆ


“นายชอบมนุษย์สินะพี่ชาย”


!!


แซนส์สะดุ้งสุดตัว ใบหน้าที่ปกคลุมด้วยฮูดสีฟ้าเริ่มขึ้นสีฟ้าเข้มไม่ต่างจากสีเสื้อแจ็คเก็ตของเขา


“เอ่อ...” โครงกระดูกหนุ่มอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกในขณะที่ใบหน้าของเขาขึ้นสีฟ้าเข้มซะจนไม่เหลือพื้นที่ให้สีขาวแล้ว พาไพรัสที่มองปฏิกิริยาของแซนส์อยู่รู้ได้ทันที...


ว่าที่เขาคิดอยู่มันเป็นความจริง!


OMG!! จริงหรอแซนส์!!” พาไพรัสเบิกตากว้างก่อนที่จะยกมือทาบแก้มของเขาด้วยแววตาที่ส่องประกายไปด้วยความตื่นเต้น “HO WOWIE!! นี่มันสุดยอดไปเลยไม่ใช่หรอแซนส์! ทำไมก่อนหน้านี้ถึงหลบหน้าฟริกส์ล่ะพี่ชาย ทำไมไม่รีบๆไปขอเธอเต้นล่ะ!?” โครงกระดูกร่างสูงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ


สำหรับที่นี่ การขออีกฝ่ายเต้นรำก็คล้ายๆกับการจีบนั่นแหละนะ


“ฉัน...มัน...น่าอายจะตายไป...” แซนส์ซบใบหน้าลงกับมืออีกครั้ง เขาไม่กล้าเต้นให้ใครดูนอกจากพาไพรัส โดยเฉพาะยิ่งอีกฝ่ายเป็นฟริกส์ด้วยแล้ว...มันยิ่งเขินเข้าไปใหญ่เลย


“แซนส์!!” พาไพรัสวางสองมือลงบนบ่าทั้งสองข้างของพี่ชายของเขา แซนส์เงยหน้าขึ้นมองน้องชายที่ยิ้มกว้างส่งมาให้ “ฉันเชื่อว่านายทำได้ ฉันเชื่อมั่นในตัวนายนะพี่ชาย! วันนี้ ออกไปแล้วชวนฟริกส์ออกไปเต้นให้ได้นะแซนส์!!


โครงกระดูกหนุ่มมองแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเขาของพาไพรัสก่อนที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย


“เชื่อเถอะ...ครั้งนี้ฉันต้องทำได้แน่ๆพัพพ์ คอยดูด้วยนะน้องชาย ฉันจะswing boneให้ฟริกส์ประทับใจให้ดู”


NYEH!


เด็กน้อย วันนี้แหละ ฉันจะต้อง...!!

.

.

.

.

ฉันต้องทำไม่ได้แน่เลย!!!


“แซนส์...?” ร่างเล็กตรงหน้าเอียงศีรษะเล็กน้อยเมื่อแซนส์นิ่งไป เธอโบกมือไปมาตรงหน้าเขาเชิงเรียกสติ ใบหน้าน่ารักที่ดวงตาปิดสนิทอยู่ตลอดเวลาฉายแววสงสัยเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่ขึ้นสีฟ้าก่ำอย่างเห็นได้ชัดเชียวล่ะ


แซนส์มองเด็กสาวที่ตอนนี้อยู่ในชุดแปลกตา ไม่ใช่ชุดตามปกติที่ไม่เข้ากันของเด็กสาวที่เขาเห็นบ่อยๆ แต่มันเป็นชุดกระโปรงรัดรูปเกาะอกทรงบัลเล่ต์สีขาวบริสุทธิ์แบบที่เห็นตามเวทีการแสดงบัลเล่ต์ ซึ่งมัน...ดูเข้ากับฟริกส์อย่างประหลาดเชียวล่ะ


นั่นทำให้เขากระชับฮูดที่สวมคุลมศีรษะอยู่ให้ปิดลงมาบริเวณใบหน้าของตัวเองเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีฟ้าเข้มอยู่ตอนนี้จนฟริกส์ขมวดคิ้วเล็กๆ


“ฟะ...ฟริกส์...ชุดนี้มัน...” เมื่อได้ยินอีกฝ่ายถามแบบนั่น เด็กสาวก็ก้มลงมองชุดที่ตัวเองสวมอยู่ในตอนนี้


“เมตต้าให้มาน่ะ เขาบอกว่าเทศกาลทั้งที่ก็ควรจะสวมอะไรดูดีๆหน่อย” เธอยิ้มกว้างพร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นและหมุนตัวให้เขาดู เด็กสาวยกขาข้างขึ้นก่อนที่จะเอนตัวมาด้านหน้า นั่นยิ่งทำให้แซนส์รู้สึกเหมือนว่าใบหน้าของเขากำลังจะไหม้ด้วยความเขิน “เป็นยังไงบ้าง แซนส์”


“มะ...มัน...ดูดีมากเลยล่ะเด็กน้อย...” เขาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก มือกระดูกยิ่งกระชับฮูดที่คลุมศีรษะให้ลงมาอีก “เหมาะกับเธอมากเลยล่ะฟริกส์...”


“ง่า...” คราวนี้เป็นเด็กสาวเองบ้างแล้วที่ใบหน้าน่ารักเริ่มแดงขึ้นจางๆ เธอกำชายกระโปรงแน่นด้วยความเขินอาย “ขะ...ขอบคุณ...”


ตอนนี้ดูเหมือนทั้งเขาและเธอจะเริ่มเขินกันไปเขินกันมาจนได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านไม่ได้ไปไหนเสียที โครงกระดูกหนุ่มกระแอ่มเบาๆเรียกกำลังใจของตัวเองให้กลับมาก่อนที่จะยื่นมือไปตรงหน้าของเด็กสาว


“ถ้าอย่างนั่น...” ในที่สุดแซนส์ก็เป็นฝ่ายเอ่ยพูดก่อนเป็นคนแรกพร้อมกับหลับตาข้างซ้ายลงข้างหนึ่ง “ไปกันเถอะฟริกส์”


เด็กสาวยิ้มก่อนที่จะวางมือลงบนมือของแซนส์อย่างนุ่มนวล


“อื้อ!


 

 

 


เสียงเพลงบรรเลงด้วยท้วงทำนองสนุกสนานรื่นเริงสมกับที่เป็นงานเทศกาลประจำเมืองSnowdin เมืองหิมะที่แสนจะหนาวเหน็บแต่บรรยากาศโดยรอบกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความหนาวแต่อย่างใด กลับอบอุ่นหัวใจมากขึ้นไปอีกเมืองชาวเมืองต่างพากันเต้นรำในแบบที่ตัวเองถนัด


ฟริกส์มองรอบตัวด้วยความตื่นเต้น เธอฮัมเพลงตามจังหวะดนตรีที่บรรเลงอยู่ในขณะนี้พร้อมกับจังหวะการเดินที่แทบจะเปลี่ยนไปตามจังหวะของเสียงเพลงที่ดังอยู่ตอนนี้ด้วยซ้ำ เท้าที่สวมรองเท้าบัลเล่ต์อยู่ก้าวไปด้านหน้าและก้าวย้ำลงอีกทีก่อนที่จะยกตัวเองไปด้านหน้า เก็บพับขาอีกข้างและหมุนตัวตามจังหวะเสียงเพลงด้วยจังหวะที่ลื่นไหลงดงาม


ให้ตายเถอะ...


และทั้งหมดนั่นอยู่ในสายตาของแซนส์ทั้งหมด เขายกมือดึงฮูดสีฟ้าที่คลุมศีรษะของตัวเองอีกครั้งด้วยความเขิน ฟริกส์เป็นนักเต้นที่เต้นเก่งและสวยงามมากเลยทีเดียว


เขายิ่งไม่กล้าชวนเธอออกไปเต้นด้วยกันเข้าไปใหญ่เลย


“แซนส์” เสียงใสดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสที่มือของเขาพร้อมกับร่างของเขาที่ถูกดึงไปหาร่างเล็ก เด็กสาวยิ้มกว้างให้กับเขา “มาเต้นด้วยกันเถอะแซนส์!


“เอ่อ...ฉันว่า...ไม่ดีกว่านะเด็กน้อย” โครงกระดูกหนุ่มปฏิเสธเสียงเบาก่อนที่จะหันหน้าไปทางอื่น “เธอไปร่วมสนุกกับคนอื่นๆเถอะ ฉันไม่ค่อยชอบเต้นซะเท่าไหร่นักหรอก อย่าลืมสิ วันนี้ฉันพาเธอมาสนุกนะสาวน้อย เธอออกไปเต้นกับคนอื่นๆเถอะ”


เด็กสาวนิ่งไปเมื่อได้ยินแบบนั่น


แซนส์ไม่อยากเต้นกับเธอหรอ...


อยู่ๆเธอก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาเสียเฉยๆ


“ฟริกส์...!!” แซนส์ที่รู้สึกว่าฟริกส์เงียบไปก็หันกลับมาทางเด็กสาวก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นน้ำตาใสๆไหลคลออยู่บริเวณขอบตาที่ปิดสนิทของเธอ “ฮะ...เฮ้! ไม่เอาน่า...” เขาถึงกับลนลานทำอะไรไม่ถูก ร่างเล็กยกมือขึ้นกุมใบหน้าปิดซ้อนที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาสีใสที่ไหลอาบใบหน้าของเธอแน่น


“ฮึก...” งานชักจะเริ่มอึดอัดมากขึ้นเมื่อฟริกส์เริ่มร้องไห้ โครงกระดูกหนุ่มทำอะไรไม่ถูก เขายกมือขึ้นหมายจะดึงร่างเล็กเข้ามากอดปลอบแต่ก็ไม่กล้านี่สิ...


ทำยังไงดีล่ะ...โถ่เอ๊ย เจ้าบ้าแซนส์! กล้าๆหน่อยสิ!


และในระหว่างที่เขาคิดหาทางปลอบฟริกส์อยู่นั่นเอง...จังหวะดนตรีที่รื่นเริงก็เปลี่ยนไป...พลัน เสียงจังหวะหนักหน่วงที่แซนส์แสนจะคุ้นเคยสำหรับเขาก็ดังขึ้นจนน่าแปลกใจ นั่นทำให้เขาหันไปมองทางดีเจทีทำหน้าที่เปิดเพลงของเทศกาลนี้ก่อนที่จะชะงักเมื่อเห็นกลุ่มบุคคลที่แสนจะคุ้นยิ่งกว่าคุ้น


หึ...พวกนายนี่นะ...


มือกระดูกยกขึ้นกระชับฮูดที่คลุมศีรษะอยู่ก่อนที่จะเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายตามจังหวะเพลง


“เฮ้ สาวน้อย” เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกให้ฟริกส์ที่กำลังร้องไห้อยู่กับฝ่ามือของเธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงก่อนที่จะชะงักเมื่อพบว่าโครงกระดูกหนุ่มหันข้างให้กับเธอพร้อมกับดึงฮูดสีฟ้าลงมาปิดใบหน้าครึ่งบนของเขาจนมองเห็นเพียงแค่รอยยิ้มกว้างเห็นฟันของเจ้าตัว ส่วนมืออีกข้างของเขาซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสีฟ้าตัวเก่ง


สองเท้าในรองเท้าผ้าใบสีฟ้าก้าวถอยหลังแบบมูนวอร์คก่อนที่มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตจะชักออกมายื่นมาทางเธอ ใบหน้าที่มักจะซ้อนอยู่ใต้ฮูดสีฟ้าขยิบตาข้างซ้ายส่งมาทางเธออย่างขี้เล่นผิดกับก่อนหน้านี้


“มาสิ มาเต้นกันเด็กน้อย” และโดยไม่รอคำตอบ เขาก็ดีดนิ้วเบาๆก่อนที่ดวงวิญญาณของเด็กสาวจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ท่ามกลางความมึนงงของฟริกส์ ร่างของเธอก็ถูกดึงเข้าไปหาแซนส์ด้วยพลังที่มองไม่เห็นทันที ใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แซนส์ขยิบตาให้เธออีกครั้ง


“ตอนนี้เธอเป็นสีน้ำเงินแล้วนะเด็กน้อย” เขาว่าก่อนที่จะกระชับโอบร่างเล็กไว้ ใบหน้าของฟริกส์ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยเมื่อได้มองแซนส์ในระยะประชิดแบบนี้ก่อนที่แซนส์จะพลิกร่างของเธอให้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของร่างเล็กแนบชิดกับอกของเขา มือของทั้งคู่กระสานกันและโครงกระดูกหนุ่มก็เริ่มออกลีลาพาเด็กสาวสู่การเต้นแปลกใหม่ที่ยังไม่เคยเต้นมาก่อน


ร่างเล็กหมุนตัวออกจากอ้อมแขนของแซนส์ก่อนที่เธอจะยกตัวด้วยปลายเท้าในขณะที่ขาอีกข้างพับเก็บขึ้นและผายมือข้างหนึ่งออกข้างลำตัวในขณะที่อีกข้างยกสูงเหนือศีรษะ


จังหวะดนตรีดังขึ้นอีกครั้งในจังหวะที่ไม่เข้ากับท่าบัลเล่ต์ของฟริกส์เลยแม้แต่น้อย


มือกระดูกทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสีฟ้าก่อนที่แซนส์จะตบเท้าเบาๆตามจังหวะของเพลงและเมื่อจังหวะของดนตรีเปลี่ยนไป ร่างของเขาก็กระโดดขึ้นและลงจังหวะออกลีลาการเต้นฮิปฮอปโดยการเท้ามือลงบนพื้นและยันตัวขึ้นนั่งชันเข่าข้างหนึ่ง มือของเขายกขึ้นกระชับฮูดสีฟ้าที่ไม่เคยหลุดลงสักที


ตอนนั่นเองที่ฟริกส์ก้าวกระโดดด้วยปลายเท้าเข้ามาก่อนที่จะหมุนตัวและเอนตัวลงไปทางแซนส์ โครงกระดูกหนุ่มลุกขึ้นรับตัวของเด็กสาว เรียวขาของเธอยกขึ้นข้างหนึ่งพร้อมกับที่ทั้งคู่นั่นต่างมองใบหน้าของกันและกันอย่างเงียบๆ แซนส์ยกขึ้นของเด็กสาวขึ้นก่อนที่จะโยนตัวของเธอขึ้นในอากาศ


ปิ๊ง!


วิญญาณของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ตัวของเธอลอยอยู่เหนือพื้นได้อย่างไม่น่าเชื่อในท่าก้าวกระโดดหมุนวนเป็นวงกลม ลีลาบัลเล่ต์สวยงามถูกถ่ายทอดอยู่บนอากาศอย่างดงาม ในขณะที่แซนส์กระโดดตีลังกาตามจังหวะหนักหน่วงของเพลงก่อนที่ร่างของโครงกระดูกหนุ่มจะกลับตัวยกตัวขึ้นด้วยมือข้างเดียวที่เท้าพื้นหิมะอยู่ ดวงตาข้างซ้ายของเขาขยิบเล็กน้อยส่งให้ผู้ชมให้ใจตุกนิดๆก่อนที่เขาจะกลับตัวลงมาใช้มือยันตัววาดร่างกวาดเป็นวงกลมรอบตัว


ในจังหวะท้ายของเพลง ร่างเล็กของเด็กสาวหล่นลงมาจากอากาศในขณะที่แซนส์ยันตัวขึ้นรับร่างของเธอในท่วงท่าที่เธอเก็บขาทั้งสองข้างและยกมือหนึ่งขึ้นเหนือศีรษะ ใบหน้าน่ารักเงยหน้ายิ้มบางๆบนใบหน้าอย่างอารมณ์ดี และแน่นอน...นั่นทำให้แซนส์อารมณ์ดีตามไปด้วย


เสียงปรบมือดังกระฮึ่มไปทั่วทั้งเมืองสโนว์ดิน แซนส์วางร่างของเด็กสาวลงก่อนที่ทั้งคู่จะทำความเคารพต่อผู้ชมทั้งหลาย ใบหน้าของแซนส์ขึ้นสีฟ้าระเรื่อด้วยความเขินอาย เขาไม่เคยเต้นให้ใครอื่นดูนอกจากพาไพรัส น้องชายของเขาเพียงเท่านั่นเอง


โครงกระดูกหนุ่มเหลือบมองเด็กสาวที่ยืนโบกมืออยู่ข้างตัวเขาเอง


เป็นเพราะฟริกส์...เขาถึงได้กล้าเต้นออกมาให้คนอื่นได้เห็นกัน


“สนุกจังเลยแซนส์! ขอบคุณนะ!” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างให้กับเขา นั่นทำให้เขาตัดสินใจได้ที่สุด


“ฟริกส์” มือกระดูกกุมมือทั้งสองข้างของเด็กสาวขึ้น ใบหน้าของแซนส์ขึ้นสีฟ้าระเรื่อในขณะที่มองใบหน้าน่ารักที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเหนื่อย “ฉัน...ชอบเธอนะ เด็กน้อย”


“เอ๊ะ...” ฟริกส์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่ใบหน้าของเธอจะขึ้นสีแดงเข้ม แต่แซนส์ก็ยังเอ่ยต่อไป


“ฉัน...ชอบในลีลาท่าทางในการเต้นของเธอ ฉันชอบจังหวะที่สวยงามของเธอ ฉันชอบการเห็นเธอเต้น ฉันชอบวิธีการผูกมิตรของเธอกับคนอื่นๆ ฉันชอบ...เวลาที่เธอเต้นอยู่ในสายตาของฉัน ฉันชอบเวลาที่เธอเต้นอยู่ใกล้ๆกับฉัน” มือกระดูกกุมมือของเด็กสาวแน่นขึ้นพร้อมกับก้มหน้าลงมาชิดกับร่างเล็กที่ตอนนี้มบหน้าขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินอายต่อสิ่งที่ได้ยิน


“ดังนั่น...ฟริกส์...ช่วยเต้นอยู่ในสายตาและข้างๆตัวฉันตลอดไปด้วยเถอะ เด็กน้อย”


เกิดความเงียบขึ้นระหว่างพวกเขา แซนส์ยืนนิ่งมองปฏิกิริยาของฟริกส์อย่างนิ่งงันและลุ้นระทึก ใบหน้าเล็กก้มลงเล็กน้อย นั่นทำให้แซนส์ถอนหายใจเบาๆ...


“ช่างมันเถอะเด็ก...”


“อือ...!” เสียงเล็กใสเอ่ยขึ้นขัดประโยคของแซนส์ เบ้าตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าเล็กน่ารักของฟริกส์เงยขึ้นพร้อมกับขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขิน


“อื้อ...ตกลง...” มือเล็กยกขึ้นเอื้อมไปกุมมือของแซนส์ก่อนที่จะยกมันขึ้น เธอยิ้มกว้างอย่างสดใสให้กับโครงกระดูกหนุ่ม “ฉันกับนาย...จะเต้นอยู่ข้างๆกันตลอดไป”


แซนส์นิ่งไปก่อนที่จะดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่นด้วยความดีใจ


“ถึงฉันจะไม่ชอบสัญญา...แต่เธอตกลงแล้วห้ามคืนคำนะเด็กน้อย”


“อื้อ! ไม่ผิดคำพูดหรอก”


ทั้งคู่มองใบหน้าของกันและกันก่อนที่จะยิ้มสดใสให้กันและกัน ตอนนั่นเองที่จังกวะดนตรีได้เปลี่ยนไปเป็นแนวเนิบช้าและอ่อนหวาน แซนส์และฟริกส์ยิ้มก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะเริ่มก้าวตามจังหวะเสียงเพลงไปพร้อมกัน


Let’s dance together,Sweetie

.

.

.

.

-แถมๆ-


NYEH! ในที่สุดแซนส์ก็ยอมเต้นสักทีนะ Wowie นี่มันสุดยอดไปเลย!!” น้ำเสียงร่าเริงของพาไพรัสดังขึ้นที่บริเวณเครื่องเล่นเพลงที่ดีเจประจำอยู่ โครงกระดูกร่างสูงปรบมือสองครั้งก่อนที่จะย้ำเท้าอยู่กับที่ตามประเภทการเต้นที่เขาถนัด


“เป็นภาพที่น่ารักมากเลย! Darlingน่ารักมากๆเลยในชุดนักบัลเล่ต์นั่นนะ!” น้ำเสียงที่ฟังดูราวกับเสียงแต่งจากโปรแกรมดังขึ้น หุ่มยนต์ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีดำประกายสีชมพูยืนอยู่หลังเครื่องเล่นเพลงโดยที่ศีรษะของเขาสวมเฮดโฟนสีดำเส้นขอบสีชมพูไว้ เขายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายในขณะที่มองแซนส์กับฟริกส์ที่กำลังเต้นด้วยกันอยู่


“งานนี้ต้องขอบคุณเมตตาตอนด้วยที่ร่วมกันช่วยพี่ชายของฉันน่ะ!” พาไพรัสเอ่ยขอบคุณก่อนที่ใบหน้าของเขาจะขึ้นสีส้มเล็กน้อย “เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันให้นี่กับเธอนะ!” มือกระดูกยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดสวยส่งให้เมตตาตอนจนเขาประหลาดใจเล็กน้อยก่อนที่หุ่นยนต์ร่างสูงจะยิ้มแล้วรับเอาดอกกุหลาบดอกนั่นมา


“นายนี่น่ารักจริงๆเลยนะพาไพรัส”


เท่านั่นแหละ ใบหน้าของพาไพรัสก็ขึ้นสีส้มก่ำอย่างน่าเอ็นดูจนเมตตาตอนยิ้มบางๆ


น่ารักจังเลยนะพารัส


“ถะ...ถ้าไม่รังเกียจ ได้โปรดเต้นรำกับฉันด้วยเถอะนะ เมตตาตอน!” ในที่สุดเขาก็เอ่ยขอออกไปพร้อมกับโค้งตัวไปด้านหน้าและยื่นมือขวาไปตรงหน้าเมตตาตอน เขายิ้มเล็กน้อนก่อนที่จะวางมือลงบนมือของพาไพรัสอย่างนุ่มนวล


“เอาสิ ฉันก็ว่างๆอยู่พอดีเลยนะพัพพี้”


พาไพรัสยิ้มกว้างก่อนที่จะเชิญคู่เต้นรำของเขาออกไปบนฟลอร์ทันที


ดูเหมือนนอกจากพี่ชายจะได้แล้ว...น้องชายก็ได้เช่นเดียวกัน

.

.

.

.

END




-Talk with Writer-

                สวัสดีค่าาาาา กลับมาพบกันอีกแล้วในฟิคสั้นของDancetale!! บอกตามตรงนะคะ มีความมั่วท่าเต้นมากค่ะ orz บอกเลย...ยิ่งของแซนส์ยิ่งมั่ว 55555555555555 คือ อธิบายไม่ถูกจีๆ ให้ตาย--- แซนส์AUนี้ดูขี้อายมากเลยนะ... เอาเถอะค่ะ...ช่างท่าเต้นปายยยยย เราทำดีที่สุดแล้ว กระซิกๆ จริงๆฟิคนี้จะลงตั้งแต่วันเสาร์อาทิตย์แล้วค่ะ แต่เราเกิดเขียนไม่ออกช่วงเต้นไม่ออกเลยดอง---- สุดท้ายมันก็เลยได้มาลงวันนี้แหละค่ะ

เอาล่ะ ตอนต่อไปจะกลับเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักแล้วนะคะ และสำหรับฟิคสั้นรเควสเรื่องต่อไปนั่นก็คือEchofellค่ะ!

ถ้าอย่างนั่น สำหรับวันนี้เราก็ขอตัวลากันไปก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นและทุกๆกำลังใจที่ส่งมา ขอบุณท่านผู้อ่านที่ยังติดตามกันอยู่ วันนี้ขอตัวลากันไปก่อน เจอกันใหม่ตอนหน้า บะบายยยยย

STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

200 ความคิดเห็น

  1. #186 Hiromi_zan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 03:19

    อวู้! เป็นอีกแนวที่ดีไม่ใช่เล่นๆเลยแหะ

    #186
    0
  2. #165 mountains (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 23:31

    ฮืออ กริ๊ดดด แซนส์เต้นฮิปฮอปปปป

    #165
    0
  3. #112 Mirror_Dear (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:31
    //คิดภาพแซนส์เต้นฮิบฮอบ.... *เลือดพุ่ง*
    #112
    0
  4. #82 za0971836825 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 14:00
    หนุกจังค้า~~~@∆@ ติดตามอยู่น้าค้า~~~~~~~

    #82
    0
  5. #81 suthida3944 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 15:57
    อยากได้ underlust อะ
    #81
    1
  6. #80 soul (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 11:34
    อ่านไปยิ้มไป ยิ้มจนหน้าบานนนนนนเป็นดอกเห็ดแล้วค่ะแต่งundertaleกี่เรื่องอ่านไปก็ยิ้มจนหุบไม่ได้ทุกเรื่อง~
    #80
    0
  7. #79 friendly to lover (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 07:01
    รออออต่อไปค่ะ
    #79
    0
  8. #78 Pookie_Sama (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 05:45
    รอต่อปายค่าาา~
    #78
    0