Miris's Side Story [Fic Alina Town]

ตอนที่ 4 : บทที่2 ความโดดเดี่ยวของเด็กสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ม.ค. 59

บทที่2 ความโดดเดี่ยวของเด็กสาว

 

-      - 5ปีผ่านไป -

    แสงแดดในยามเช้าอันใสสด แว่วเสียงนกร้องมาจากบนต้นไม้ เช้าวันใหม่ได้เริ่มขึ้น แสงแดดอ่อนๆได้ปลุกเด็กสาวผมยาวสีดำเงางามขึ้นมาจากการหลับใหล

    เด็กสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าให้เห็นแก้วตาสีแดงหม่นที่ไม่สะท้อนอารมณ์ความรู้สึกใดๆออกมา แววตาอันเรียบนิ่งเหลือบไปมองแสงแดดและทิวทัศน์เดิมๆภายนอกอย่างเฉยเมยก่อนจะขยับตัวลงจากเตียง

ก็อกๆๆ พลันเสียงเคาะประตูห้องของเด็กสาวก็ดังขึ้นและเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาตของเธอ

    ร่างของสาวใช้เดินเข้ามาในห้องก่อนจะค้อมศีรษะให้เธอ

“วันนี้ดิฉันจะเป็นคนแต่งตัวให้คุณหนูมิริชเองนะคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นๆนิดหน่อย เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้ามารับใช้เด็กสาวผู้ไร้อารมณ์คนนี้

    มิริชพยักหน้าเงียบๆ ไม่แม้แต่จะส่งเสียงใดๆออก เด็กสาวตัวน้อยหันไปมองภายนอกหน้าต่างอีกครั้งก่อนจะรูดม่านปิดไม่ให้แสงแดดเข้ามาอีก

.

.

.

.

.

    หลังจากที่สาวใช้ได้แต่งชุดกระโปรงยาวสีดำแบบคล้องคอให้เธอและเลือกรองเท้าให้กับเธอแล้วก็ได้นำอาหารเช้าเข้ามาเสิร์ฟไว้บนโต๊ะให้แล้วเดินออกจากห้องไป มิริชเองก็ไม่ได้สนใจหญิงสาวคนนั้นมากนักเลยไม่ได้หันไปลาเธอ เด็กสาวไม่เคยออกไปจากห้องเลยแม้แต่แค่ออกไปทานอาหารในห้องรับประทานอาหาร เธอได้ทานอาหารแค่ในห้องของเธอเท่านั้น คนที่เธอพบก็มีแค่...สาวใช้...แล้วก็...อีก2คน

แอ๊ด... ประตูห้องของเธอถูกเปิดออกมาโดยไม่มีแม้แต่เสียงเคาะประตู เด็กสาวรู้ได้ทันทีว่าใครเข้ามาในห้อง นัยต์ตาสีแดงหม่นเหลือบไปมองบุคคลทั้ง2ที่เข้ามาในห้องนิ่งๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหา

“อรุณสวัสดิ์มิริช...” เสียงแรกดังขึ้น เสียงทุ้มต่ำที่แสนเย็นชา มิริชคุ้นเคยกับเสียงนี้มาก เสียงของท่านลุงเลอร์เวส บุคคลที่น่ากลัวที่สุด...สำหรับเธอ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ...ท่านลุง...” เด็กสาวตัวน้อยเอ่ยเสียงแผ่วเบาก่อนจะหันไปมองชายอีกคนที่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก แต่ถึงจะรู้สึกเช่นนั้นตัวเธอก็ยังคงใบหน้าเรียบนิ่งและแววตาที่เฉยชาไว้ได้เสมอ “สวัสดีค่ะ...คุณหมอลูคัส”

“สวัสดีนะหนูมิช” เขายิ้มให้เธอก่อนจะวางกล่องเครื่องมือไว้ที่โต๊ะรับแขกในห้องของเธอ

    คุณหมอลูคัสคือบุคคลที่ค่อยมาตรวจร่างกายเธอทุกๆอาทิตย์ เพื่ออะไรสักอย่างที่เธอก็ไม่เข้าใจเช่นกัน...

    วันนี้ก็เหมือนทุกวัน คุณหมอฉีดยาอะไรสักอย่างที่เธอไม่เคยรู้จักแต่ก็ฉีดมันทุกอาทิตย์เข้าที่แขนของเธอ แล้วเช็คร่างกายกับสมองอีกสักพัก ก่อนจะขอให้คุณลุงออกไปจากห้องเพื่อคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว

    ชายวัยกลายคนแตะเข้าที่ต้นคอของเด็กสาว ทันทีที่คุณหมอแตะเข้าที่ต้นคอ...ซึ่งมีรอยสัญลักษณ์บางอย่าง ที่ไม่เคยมีใครเห็น...No.00Subject00 แววตาของมิริชเลื่อนลอย ดูไม่เป็นตัวของตัวเอง ราวกับได้ถูกปิดการรับรู้

“ลูกสาวของพ่อ...วันนี้ เราก็มาทดลองกันต่อเถอะนะ” ลูคัสยิ้ม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุกมากเลยทีเดียว

.

.

.

.

    หลังจากที่คุณหมอได้ออกไปจากห้อง มิริชอยู่ในสภาพหลับไม่รู้สึกตัว แถวๆไรผมแล้วหลังคอมีรอยเล็กๆคล้ายกับถูกเข็มบางอย่างแท่งเข้าไป 

    เด็กสาวลืมตาขึ้นช้าๆอีกครั้ง แววตาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกจับจ้องไปที่มื้ออาหารเช้าเย็นชืด ดูเหมือนว่ามันกำลังกลายเป็นอาหารกลางวันของเธอแทนซะแล้ว...

     มิริชลงมือทานอาหารท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวอยู่ภายในห้องคนเดียวไปช้าๆ เธออยู่คนเดียวมาตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยได้รับอนุญาตให้ออกไปจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว เด็กสาวมักจะมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะรูดม่านปิดไว้เช่นเดิม เธอรู้สึกเกลียดที่ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ แต่เธอก็ทำได้แค่ทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่เธอเอง...ก็มีความรู้สึกเช่นกัน...

    เด็กสาวเก็บจานที่ทานเรียบร้อยแล้วไว้บนโต๊ะก่อนจะหยิบเอาหนังสือบางเล่มมาวางกองไว้ข้างตัวบนที่นอน ขยับตัวให้นั่งสบายที่สุดแล้วเริ่มอ่านหนังสือพวกนั้นจนกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น

     สักพักก็มีสาวใช้เข้ามาเก็บจานอาหารของเธอออกไปโดยไม่พูดอะไรกับเธอสักคำเหมือนเช่นคนอื่นๆ ดูเหมือนว่าถ้าไม่จำเป็นพวกเขาไม่อย่าจะพูดคุยกับเธอเลย เด็กสาวมองความเป็นไปด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาจับจ้องที่ตัวหนังสือบนหน้ากระดาษเช่นเดิม

กาๆ...เสียงของนกที่ดังอยู่ข้างหน้าต่างแว่วเข้ามาภายในห้อง มิริชหันไปมองตามต้นเสียง ปรากฏอีกาสีดำตัวใหญ่ผิดปกติมาเกาะอยู่ที่หน้าต่างห้องของเธอ

    เธอมองมันสักพักก่อนจะค่อยๆเดินไปหามัน

“เจ้า...มาจากไหนกัน...” เสียงเล็กใสเอ่ยขึ้นเบาๆพลางมองอีกาตัวนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่คราวนี้กลับแฝงด้วยแววตาประหลาดใจ

กา! อีการ้องตอบเหมือนเข้าใจในคำพูดของเธอ

“งั้นหรือ...เจ้าเป็นผู้ส่งสารของตระกูลหรือ...” เด็กสาวเอ่ยเบาๆ “แล้ว...เจ้ามาทำอะไรที่หน้าต่างห้องข้ากัน...เจ้าอีกา”

กา!! มันตอบด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิมเหมือนไม่อยากให้เรียกว่าอีกา

“ไม่ชอบหรือ...งั้น...เจ้าชื่ออะไรหรือ...” มิริชยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไปโทเดียวกัน

กา!! เจ้าอีกาตอบก่อนจะกระพือปีกนิดๆ

“เคเรน...ชื่อเพราะนะ” มิริชเอ่ยเบาๆ “ข้า...มิริช เออร์ซี แบล็คโรส” เธอเอ่ยแนะนำตัวเบาๆอย่างไม่คุ้นเคย...เด็กสาวไม่เคยเอ่ยแนะนำตัวอย่างนี้มาก่อน

    อย่างน้อย...ตอนนี้เธอก็มีเพื่อนคุญแล้ว ถึงจะเป็นอีกาก็เถอะ...

“นี่...เคเรน เจ้าคิดว่า...ข้าจะมีโอกาสได้พบเจ้าผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตอื่น...นอกจากเจ้าบ้างหรือไม่นะ...” เด็กสาวเอ่ยเสียงเบาๆอย่างสงสัย พลางมองออกไปที่ท้องฟ้า “ข้าหวัง...อยากจะเจอ...จริงๆนะ..”

 

ความโดดเดี่ยว...

ความรู้สึกแปลกใหม่

จะนำพาเธอไปยังสิ่งที่ปรารถนาหรือไม่

นั่น...ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา


TALK

ในที่สุดตอนที่2ก็คลอด =w=//จุดพลุแปป

สุดท้ายดก็กลับไปดองอยู่ดี...//โดยตบ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นมากๆนะคะ ไรท์เตอร์มีความสุขจัง//ฮา

สุดท้ายนี้....ดองค่ะ!!//หลบเข้าตู้หนีประชาชนเอลิน่า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #15 Zeaheer berrella lass ansernaria (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 10:01
    เคเรน... (////7///) ตั้ลล้าคคคคค
    #15
    0
  2. #13 Foxtail de.Gwynzivior (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 15:08
    รอครับ. เป็นเรื่องราวที่สนุกมาก--ได้รู้ปูมหลังด้วย
    #13
    0