ตอนที่ 6 : *Beep*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 พ.ค. 62

Title: *Beep*

Fandom: Touken ranbu

Pairing: Tsurumaru Kuninaga x Ichigo Hitofuri

 


 

โทรทัศน์เครื่องใหม่เอี่ยมถูกตั้งไว้ในห้องอเนกประสงค์ หลังจากที่ซานิวะผู้ดูแลปราการได้ส่งคำร้องขอไปถึงรัฐบาล ปี 2205 ว่าอยากได้โทรทัศน์สักเครื่อง เพื่อให้เหล่าจิตวิญญาณแห่งดาบที่ต่อสู้เพื่อปกป้องประวัติศาสตร์กันอย่างเหน็ดเหนื่อย ได้พักผ่อนกับสิ่งบันเทิงใจเสียบ้าง ผ่านไปเพียง 2-3 วัน กล่องพัสดุขนาดใหญ่ก็ถูกส่งมาที่ปราการ

ทุกคนดูตื่นเต้นกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ไม่มีให้เห็นในยุคที่ตนเคยอยู่ โดยเฉพาะ มุทสึโนะคามิ โยชิยูกิ ที่ดูจะรู้จักกับสิ่งของในยุคสมัยใหม่มากกว่าใครเพื่อน เขาดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ทั้งยังช่วยซานิวะแกะกล่องประกอบส่วนนั้นส่วนนี้จนมันสามารถใช้งานได้

ทสึรุมารุ คุนินากะ กดปุ่มบนรีโมทคอนโทรลที่ถือไว้ไล่ไปทีละปุ่ม ภาพบนหน้าจอโทรทัศน์เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตามปุ่มที่กดอย่างน่าประหลาดใจ กว่าเขาจะแย่งมันมาจากมุทสึโนะคามิที่ยึดไว้แทบไม่ปล่อยก็เหนื่อยแทบแย่

ตอนนี้ในห้องอเนกประสงค์มีเพียงเขาและอิจิโกะ ฮิโตะฟุริเท่านั้น คนอื่น ๆ แยกย้ายกันไปหมดแล้ว บ้างก็ไปทำเวรประจำวันที่ได้รับมอบหมาย บ้างเข้าร่วมทัพรบ บ้างก็เข้าร่วมทัพสำรวจแร่และทรัพยากร หลังจากที่ทุกคนเอาแต่สนใจโทรทัศน์จนไม่เป็นอันทำการทำงาน ซ้ำยังแย่งรีโมทคอนโทรลกันจนเกือบเกิดเหตุวิวาท จนซานิวะเข้ามาห้ามและไล่ตะเพิดให้ไปทำงานที่ได้รับมอบหมายไป เด็ก ๆ มีดสั้นที่ไม่ได้ออกไปทำภารกิจหรือเวรประจำวันก็นอนพักเพราะต้องออกทัพในตอนกลางคืน

"เจ้านี่เจ๋งสุด ๆ ไปเลย ว่าไหมอิจิโกะ" เจ้ากระเรียนตัวแสบถามขึ้น

"ครับ?" อิจิโกะมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย

"ก็เจ้ารีโมทคอนโทรลอะไรนี่น่ะ มันสามารถควบคุมเจ้าที่เรียกว่าโทรทัศน์ได้ด้วยน่ะสิ น่าประหลาดใจสุด ๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ!"

ดาบเฮอันพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ทั้งยังพลิกรีโมทคอนโทรลนั่นไปมาสำรวจดูทุกซอกทุกมุมอย่างสนใจ อิจิโกะยิ้มให้กับท่าทีที่เหมือนกับเด็กน้อยเจอของเล่นใหม่ของอีกฝ่าย พลางตอบรับไปอย่างเห็นด้วย

"แล้วก็นะ อิจิโกะ" คราวนี้กระเรียนหนุ่มหันหน้ามาทางเขาบ้าง ทั้งยังทำหน้าตาจริงจัง

"ถ้ารีโมทคอนโทรลนี่มันควบคุมเจ้านั่นได้ล่ะก็..." ทสึรุมารุเว้นคำที่จะพูดต่อไว้ มือที่ถือรีโมทคอนโทรลยกขึ้นและชี้มาทางเขา อิจิโกะที่ยังคงงง ๆ ว่าอีกฝ่ายต้องการจะพูดอะไรได้แต่ทำหน้าเหลอหลา

"ค...ครับ?"

"ปิ๊บ" เขาทำเสียงแปลก ๆ นั่นออกมาพร้อมกับกดปุ่มบนรีโมทคอนโทรลไปด้วย

"อะไรของคุณครับ คุณทสึรุมารุ" ทสึรุมารุยังคงยิ้มร่า อิจิโกะเริ่มขมวดคิ้ว คิดว่าอีกฝ่ายต้องแกล้งเขาอีกแล้วแน่ ๆ

"เอาล่ะ ฉันควบคุมนายแล้ว ทีนี้อิจิโกะเริ่มชอบฉันขึ้นมาหรือยังล่ะ" หลังกระเรียนหนุ่มตัวแสบพูดจบ อิจิโกะนิ่งเงียบไป ใบหน้าเริ่มขึ้นสีจนแดงก่ำเหมือนลูกสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาจริง ๆ

 

ให้ตายเถอะ เขาเกลียดรีโมทคอนโทรลนั่นเป็นบ้า


END.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น