ตอนที่ 5 : ความอบอุ่น (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 พ.ค. 62

Title: ความอบอุ่น

Fandom: Touken Ranbu

Pairing: Ichigo Hitofuri x Tsurumaru Kuninaga

Note: เนื้อเรื่องในตอนนี้มีส่วนเชื่อมกับตอน ราตรีสวัสดิ์ กับ ปลดปล่อยนิดหน่อยค่ะ ใช้เส้นเวลาจากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่เนื้อเรื่องในตอนนี้อาจจะเป็นอีกช่วงเวลาที่ผ่านจากตรงนั้นมาแล้ว

 


 

รุ่งเช้าของวันนี้เริ่มมีหิมะโปรยปรายลงมา เกล็ดหิมะล่องลอยร่วงหล่นมาจากผืนฟ้าเบื้องบน มันเริ่มกลืนกินพื้นที่โดยรอบให้เป็นสีขาว แผ่ขยายกว้างไปเรื่อยๆ อย่างไม่อาจห้ามได้ อากาศลดลงต่ำจนน่ากลัวว่าน้ำในบ่อจะกลายเป็นน้ำแข็ง

ทสึรุมารุ คุนินากะ ในชุดยูกาตะสีขาวตัวบางเหม่อมองผลึกน้ำแข็งน่าอัศจรรย์ใจที่ค่อยลอยต่ำลงอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งยื่นออกไปรับอย่างเผลอตัว เกล็ดหิมะเล็กๆ ตกลงสู่ฝ่ามือที่เปลือยเปล่า รู้สึกถึงความเย็นของผลึกน้ำแข็งที่มีโครงสร้างสลับซับซ้อนชวนประหลาดใจอย่างบางเบาก่อนที่จะค่อยๆ ละลายและหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกเจือจางเพียงชั่วครู่ก็เลือนหาย

 

หิมะนี่...ทำให้เขานึกถึงความฝันที่เห็นเมื่อคืน

 

เสื้อวอร์มสีกรมท่าถูกวางคลุมไหล่ลาด ความอุ่นจากกายของคนที่สวมใส่ก่อนหน้าค่อยแผ่ซ่าน กลิ่นหอมอ่อน ๆ เฉพาะตัวชวนรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างน่าประหลาด เขาหันกลับไปมองอีกคนที่อยู่ข้างหลัง อิจิโกะในชุดอุจิบังที่ดูแปลกตาไปบ้างเพราะเสื้อวอร์มตัวนอกนั้นถูกถอดมาคลุมไหล่ของเขากำลังมองอย่างดุๆ

"ทำให้ผมเป็นห่วงผมอีกแล้วนะครับ คิดจะหาเรื่องแกล้งกันไปถึงเมื่อไหร่ อีกอย่างคุณเพิ่งหายจากอาการเจ็บไม่ใช่หรือไงกันครับ"

"ฮะ ฮะ โทษทีนะ"

 

ร่างกายมนุษย์นี่เปราะบางและแตกหักง่ายจังเลยนะ

 

มองยังไงก็ดูเหมือนจะไม่สำนึกผิด อิจิโกะตัดสินใจคว้าข้อมือของกระเรียนจอมซนแล้วดึงให้เดินตาม พอถึงบริเวณระเบียงของเรือนจึงใช้มือปัดฝุ่นแล้วนั่งลง มืออีกข้างดึงตัวอีกฝ่ายให้นั่งลงบนตัก การจู่โจมที่รวดเร็วจนอีกคนตามไม่ทันทำให้กระเรียนที่ปกติมักจะสร้างความน่าประหลาดใจให้กับคนอื่นต้องรู้สึกประหลาดใจบ้าง ใบหน้าเริ่มขึ้นสีจางๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโดนความหนาวเย็นข้างนอกเล่นงานหรือเป็นเพราะอย่างอื่นกันแน่ อิจิโกะใช้สองแขนโอบล้อมรอบตัวคนบนตักไว้อย่างหาความอบอุ่น คางเกยไหล่ทำท่าออดอ้อนเหมือนลูกสุนัขตัวโตอย่างไรอย่างนั้น

 

เจ้าน่ะ เปรียบเหมือนแสงอาทิตย์ที่ส่องสว่างในยามรุ่งเช้าของข้า มันทั้งอบอุ่นและอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ

 

"เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นเข้าหรอก อิจิโกะ..."

"ผมหนาวนี่ครับ เหมือนว่าตัวคุณจะทำให้รู้สึกอุ่นกว่าเสื้อผืนบาง ๆ นั่นมากด้วย"

"…"

"คุณชอบออกมาข้างนอกตอนหิมะตกตลอดเลยนะครับ เสื้อผ้าที่ใส่ก็เป็นเพียงแค่ผ้าบางๆ เท่านั้น ยิ่งเมื่อวานคุณบาดเจ็บมาไม่ใช่หรือไง ถึงบาดแผลบนร่างการจะหายไปหมดแล้วเพราะได้ท่านซานิวะช่วยซ่อมแซมร่างต้นที่เป็นดาบให้ แต่พอเป็นแบบนี้แล้วมันอดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ..."

"ข้าแค่อยากมองเกล็ดหิมะนั่นใกล้ ๆ น่ะ..."

 

ขอบคุณที่ช่วยละลายน้ำแข็งที่เกาะกินหัวใจดวงนี้จนมันกลับมาเต้นได้อีกครั้ง ขอบคุณที่ปลดปล่อยมันจากห้วงแห่งฝันร้ายที่กักขังข้ามาเนิ่นนาน

 

ขอบคุณที่มอบความหวังให้ข้าอีกครั้ง

 

ความเงียบเข้าปกคลุม ความคิดที่จะดุหรือลงโทษพลันมลายสูญ น้ำเสียงของอีกคนทำให้เขารู้สึกใจอ่อนขึ้นมา ทสึรุมารุ คุนินากะ เป็นตัวป่วนประจำปราการสมชื่อกระเรียนตัวแสบ เขามักจะสร้างความน่าประหลาดใจให้คนนั้นคนนี้ไปทั่ว จนบางครั้งมันทำให้เขารู้สึกอดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ว่าจะไปสร้างความน่าประหลาดใจจนตัวเองได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า

ใบหน้าที่ดูเศร้าๆ เจือปนไปด้วยความเหงาหงอยเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นมันจากคนในอ้อมแขน มันทำให้เขาเขารู้สึกอยากปกป้องรอยยิ้มที่แสนร่าเริงของคนๆ นี้เอาไว้

เขาเผลอกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทสึรุมารุไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่เลื่อนใบหน้าเข้ามาหาเขาใกล้ยิ่งขึ้นพลางคลี่ยิ้มอย่างที่มักจะทำในยามปกติ

"รู้ไหมอิจิโกะ...เมื่อคืนฉันเหมือนเห็นลูกหมาตัวใหญ่เข้ามาซุกฉันด้วยล่ะ"

"ลูกหมา...?"

อิจิโกะนึกย้อนไปถึงตอนเช้าที่ตนตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองนอนกอดอีกคนอยู่ มันเป็นการกระทำที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรลงไป ยังดีที่เขาเห็นอีกคนกำลังนอนหลับสนิท ไม่คิดว่าทสึรุมารุจะรับรู้ถึงเรื่องน่าอายที่เขาทำลงไป

"คุณรู้เหรอครับ..."

"ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ หน้านายตอนนี้ตลกสุดๆ ไปเลย น่าประหลาดใจจัง~"

ทสึรุมารุมองอีกคนที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาจริงๆ พี่ใหญ่แห่งบ้านโทชิโร่ที่ปกติมักจะวางไว้ซึ่งมาดที่สง่างามราวกับเจ้าชาย ในตอนนี้กลับเหมือนลูกหมาที่โดนแกล้งเพราะดันไปรู้ความลับเข้า ในหัวพลันคิดถึงเรื่องแกล้งอีกฝ่ายอีก

"นายอยากให้ฉันเก็บความลับนี้ของนายเอาไว้ไหมล่ะ อิจิโกะ~"

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายยิ่งขึ้นกว่าเดิม อิจิโกะทำหน้าเหลอหลาอย่างทำอะไรไม่ถูก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าเจ้ากระเรียนตัวแสบอีกครั้ง อิจิโกะเลื่อนใบหน้าออกห่างจากเขาอย่างระวังตัวเพราะไม่รู้ว่าอีกคนจะแกล้งอะไรอีก มือที่เย็นเฉียบเพราะออกมาตากลมข้างนอกนานเชยคางของเจ้าชายหนุ่มขึ้น ริมฝีปากสีอ่อนแตะลงอย่างบางเบา ความอุ่นแผ่ซ่าน สัมผัสนุ่มนิ่มราวปุยเมฆ ก่อนที่จะผละออกอย่างรวดเร็ว ...น่าเสียดายจังเลยนะ

"อ เอาล่ะ...ฉ ฉันจะเก็บความลับของนายไว้เป็นอย่างดีเลย!!"

ทสึรุมารุลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ผิวสีขาวจัดในตอนนี้ขึ้นสีจนปิดไม่มิด มันลามไปจนถึงใบหูจนคนมองสังเกตเอาได้ง่ายๆ อิจิโกะที่กำลังตกอยู่ในอาการตกตะลึงได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ จนกระทั่งกระเรียนตัวแสบวิ่งหนีหายเข้าไปในเรือน

 

มาแกล้งเขาแบบนี้แต่ตัวเองกลับวิ่งหนีไปนี่มันใช้ไม่ได้เลยจริงๆ


- - -

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น