Touken Ranbu Fanfic-IchiTsuru

ตอนที่ 4 : ปลดปล่อย (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62

Title: ปลดปล่อย

Fandom: Touken Ranbu

Pairing: Ichigo Hitofuri x Tsurumaru Kuninaga

Note: เนื้อเรื่องในตอนนี้มีส่วนเชื่อมกับตอน ราตรีสวัสดิ์ นิดหน่อยค่ะ ใช้เส้นเวลาจากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่เนื้อเรื่องในตอนนี้จะเป็นอีกช่วงเวลาที่ผ่านจากตรงนั้นมาแล้ว



 

หิมะสีขาวกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งล่องลอยอย่างบางเบาในอากาศ ความสะอิดสะเอียนเสียดแทงเข้าไปในโพรงจมูกชวนรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง

ทสึรุมารุยืนนิ่ง ทอดสายตามองไกลอย่างเหม่อลอย พื้นที่โล่งกว้างถูกหิมะกลืนกินแทบไม่เหลือสิ่งอื่นใดนอกจากสีขาว ความเย็นยะเยือกเกาะกุมขั้วหัวใจจนรู้สึกหนาวเหน็บ ลมหายใจยามต้องอากาศภายนอกเห็นชัดเจนเหมือนควันบุหรี่ กลิ่นคาวเลือดที่ไม่ทราบที่มาที่ไปยังคงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยามที่พยายามสูดลมหายใจเข้าไป ทุกครั้งที่หลับใหลสถานที่แห่งนี้มักไหลวนเวียนกลับเข้ามาในหัวทุกครั้ง

"เจ้าไม่หนาวหรือ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง น้ำเสียงที่แสนจะคุ้นเคย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ร้อยกี่พันปีเขาก็ยังคงจำมันได้ ราวกับว่ามันได้พันธนาการและกักขังไว้เสมอมา เสียงของเจ้านายคนเก่า... ที่จากเขาไปแต่อายุยังน้อย


เพื่อที่ไม่ให้รู้สึกถึงความรู้สึกเดียวดายในหลุมศพนั่น เขาจึงถูกพาลงไปด้วย


สู่ความมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง ภายใต้ผืนดิน หลับใหลไปพร้อมกันกับช่วงอายุขัยที่หมดลงของผู้เป็นนาย


"ซาดา...ยาสึ... นั่นเจ้าหรือ...?"

เขาหันไปมองตามทิศทางที่มาของเสียง ร่างเล็กที่คุ้นเคยยิ้มร่าส่งมาให้

"คราวนี้เจ้าจะมาอยู่กับข้าแล้วใช่ไหม ที่ผ่านมา... มันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน หลังจากที่เจ้าถูกแย่งชิงไป ข้าก็อยู่ในหลุมอันมืดมิดนั่นคนเดียวมาตลอด..."

รอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายดูเศร้าหมองลง ภาพเบื้องหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยว เสียงหยาดหยดบางอย่างกระทบพื้นหิมะดังแว่วแผ่ว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงขึ้น

"…"

"เจ้าจะ...ไม่ทิ้งข้าไว้คนเดียวอีกแล้วใช่ไหม..."

 

เกร็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์เริ่มแปดเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงข้นคลั่ก เท้าก้าวถอยตามสัญชาตญาณ หากแต่การกระทำนั้นเกิดขึ้นในความคิด โซ่ตรวนล่องหนพันธนาการข้อเท้าทั้งสองไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ดั่งใจ ประสาทสัมผัสรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นริ้วบริเวณหน้าอก เนื้อผ้าถูกแต่งแต้มด้วยสีของเลือด ค่อยแผ่ขยายกว้างไปเรื่อย ๆ ย้อมร่างทั้งร่างให้เป็นสีแดงชาด ชั่ววินาทีนั้นเขาถึงได้รู้ว่ากลิ่นของเลือดที่รับรู้มาโดยตลอดไม่ได้มาจากที่อื่นไกล


แต่มันมาจากตัวเขาเอง

 

น้ำหนักมหาศาลกดทับ ทัศนะรอบข้างแปรผัน จากที่มีเพียงสีขาวบริสุทธิ์ที่มองเห็นเลือนหาย สีแดงแผ่ขยายเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ แต่งแต้มสีสันย้อมหิมะสีขาวบริสุทธิ์ให้เปลี่ยนสี

 

"ข้า"

 

 

ซาดายาซึ...


ข้า▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒.

 



บางอย่างฉุดกระชากเขาให้ตื่นขึ้นมา ตากระพริบถี่เพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืดที่โรยตัวอยู่รอบๆ ความเจ็บปวดจากบาดแผลทุเลาลงไปบ้าง อาจเพราะร่างต้นที่เป็นดาบได้รับการซ่อมแซม ยันต์ซ่อมแซมที่ท่านซานิวะใช้กับเขานับว่าช่วยได้มากทีเดียว

เขารับรู้ถึงน้ำหนักบางอย่างที่กดทับอยู่แถวระดับช่วงเอว ท่อนแขนของอิจิโกะวางพาดลำตัวของเขาอยู่ ระยะห่างที่มีต่ออีกฝ่ายห่างเพียงคืบ ฟูกนอนอีกผืนที่ถูกปูอยู่ข้างๆ ถูกเมินอย่างไร้เยื่อใย เขากำลังถูกอีกคนรุกล้ำพื้นที่ ผ้าห่มหนาที่คลุมเขาได้ทั้งตัวตอนนี้ดูผืนเล็กไปถนัดตา เจ้าชายหนุ่มที่ปกติมักทำตัวอยู่ภายใต้ความเคร่งครัดในระเบียบและท่าทางที่ดูสง่างามอยู่เสมอ ในยามนี้กลับไร้ซึ่งสิ่งเหล่านั้น

ดวงตาสีอัมพันที่มักมองมาที่เขาอย่างอ่อนโยนยามนี้ปิดสนิท ตาหลับพริ้ม ริมฝีปากสีอ่อนเผยอน้อยๆ สีหน้าที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ จนในอกรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมาแปลกๆ เขาเอื้อมมือไปหากลุ่มเส้นผมสีสดใสพลางลูบมันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนุ่มนิ่มทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย

"อืม..."

อิจิโกะส่งเสียงในลำคอ ท่อนแขนที่วางทับอยู่กระชับแน่นขึ้นยิ่งกว่าเก่า ทสึรุมารุปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำอย่างที่ต้องการ อย่างน้อยๆ บริเวณที่กอดรัดอยู่ก็ห่างจากตรงที่เป็นแผลมาก คิดว่าเจ้าตัวคงไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่เป็นแน่

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอก ราวกับว่าการมีอยู่ของอีกฝ่ายช่วยละลายน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจอยู่ เขาหลับตาลง ปล่อยให้ความง่วงช่วยนำพาให้จมดิ่งสู่นิทราอีกครั้ง

ความรู้สึกคราวนี้แตกต่าง ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาถึงราวกับจะปลดปล่อยเขาจากสิ่งที่กักขังเขาไว้

 

     ถ้ามีอีกฝ่ายอยู่ข้างๆ จะไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน เขาเชื่ออย่างนั้น

- - -
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น