คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ One - Short ] [ 2Eunbi ] Eunbiline Gfriend - ( Special Part SinB X Eunha ) - My Bodyguard

โดย SecretLily

เรื่องราวความรักของบอดี้การ์ดสาวอึนบีและคุณหนูอึนบีแห่งตรพกูลจองกับความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งที่มีเส้นบางๆที่เรียกว่าสถานะขั้นไว้อยู่ตงกลาง

ยอดวิวรวม

1,020

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1,020

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


32
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ก.ย. 59 / 06:24 น.
นิยาย [ One - Short ] [ 2Eunbi ] Eunbiline Gfriend - ( Special Part SinB X Eunha ) - My Bodyguard [ One - Short ] [ 2Eunbi ] Eunbiline Gfriend - ( Special Part SinB X Eunha ) - My Bodyguard | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อันยอง~~~
สวัสดีผู้อ่านที่เคารพรัก ยินดีต้อนรับเข้าสู่ฟิค One-Short ยอจาชินกู เป็น Special Part ที่เอามารีอัพแยกจากฟิคหลัก ที่ชื่อฟิค Gfriend - Foundation Loving - มูลนิธิสร้างรัก 
ส่วนนี่คือลิ้งค์ฟิคค่ะ http://my.dek-d.com/namfon-anuban-ph/writer/view.php?id=1443139 เผื่อใครสนใจอยากเข้าไปอ่านก็สามารถเข้าไปอ่านได้นะคะ ] 
Special Part นี้แยกออกมาสำหรับคนที่อยากอ่านแต่ขี้เกียจเข้าไปอ่านจากทางฟิคหลักก็สามารถเข้ามาอ่านตรงนี้ได้เลย  เอาล่ะ..ถ้างั้นอย่าเสียเวลา เข้าไปอ่านกันเลยดีกว่าค่ะ 


เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ก.ย. 59 / 06:24


หู้ยยยยยยยยยยย คู่ 2Eunbi มันจะน่ารักอะไรจนอยากจับแต่งฟิคขนาดนี้ เป็นคู่ที่พีคและมุ้งมิ้งมาก พี่กับน้องอึนบีเหมือนพรหมลิขิตกันเลย มีอะไรเกี่ยวข้องกันหมด อะไรจะเหมาะสมอย่างนี้ ไม่รู้คนอื่นจะชอบไหม แต่สำหรับไรท์ โครตจะมีความเขินมากเมื่อเห็น 2 คนนี้อยู่ด้วยกัน ฮอลลล ~~~~ ฟิคตอบสนองความต้องการตัวเอง ใครอยากอ่านก็อ่านเลย 5555


ปล. ใน Special Part จะไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องนะคะ ถ้าแต่งไม่สนุกก็ขอโทษด้วยน้า เอาล่ะ..!! เชิญอ่านกันได้เลยค่ะ

      Special Part SinB X Eunha

" ยินดีต้องรับกลับครับคุณท่าน " เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นขณะก้มหัวคำนับผู้ที่มีอิทธิพลกว่าอย่างนอบน้อมพร้อมกับกลุ่มติดตามของเขาอีกหลากว่าคนที่ก้มหัวให้คุณท่านและครอบครัวของเขาอย่างเคารพนับถือ

" เป็นไงบ้าง ฉันกับครอบครัวไม่อยู่ที่นี่ตั้ง 4 เดือน มีอะไรผิดปกติไหม "

" สถานการณ์คงตัวทุกอย่างครับ คุณท่านจอง "

" ถ้าอย่างนั้นก็ดี ฉันค่อยโล่งใจหน่อย " คุณท่านจองกล่าวอย่างยิ้มๆก่อนจะสั่งให้ลูกน้องและบอดี้การ์ดอีก 20 กว่าคนนำของขึ้นรถยนต์ส่วนตัวและดูแลภรรยากับลูกสาวสุดที่รักของเขา และในขณะนั้นสายตาของลูกสาวสุดที่รักอย่างจอง อึนบี ก็กวาดหาผู้หญิงคนนึงอย่างต้องการเจออย่างสุดใจแต่เมื่อมองไปที่กลุ่มบอดี้การ์ดที่มาในวันนี่เธอก็กลับไม่พบคนที่เธอหาเลย

" หาใครอยู่รึเปล่าครับ คุณหนู " เสียงของบอดี้การ์ดหนุ่มถามขึ้น

" วันนี้อึนบีไม่มาหรอ " คุณหนูจองตอบทันที

" อึนบีหรอครับ..วันนี้เจ้าตัวต้องไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับท่านรองรัฐมนตรีครับ เลยไม่ได้มา " เมื่อรู้ว่าคุณหนูจองต้องการหาใคร บอดี้การ์ดหนุ่มเลยอธิบายให้ฟัง

" อ่า..อย่างนี้นี่เอง.." อึนบีพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเเละเปิดข้อความล่าสุดที่ได้รับจากคนคนนั้นดู

ฉันจะรอคุณหนูที่สนามบินนะคะ แล้วเจอกัน อึนบีอ่านข้อความด้วยความรู้สึกน้อยใจ

" ไหนบอกว่าจะมาไง และทำไมถึงหนีไปทำงานแบบนี้ คนไม่รักษาสัญญา.." อึนบีพึมพำก่อนจะเดินขึ้นรถและกลับบ้านด้วยความคิดถึงผู้หญิงที่สักเป็นคนกึ่งรู้ใจของเธอ..

   และอีกด้านของคนคนนั้น

" สุดท้ายก็ไปไม่ทัน.." เสียงของผู้หญิงคนนึงเอ่ยอย่างรู้สึกผิดขณะยืนเฝ้าประตูหน้าห้องท่านรองรัฐมนตรีกับรุ่นพี่กลุ่มเดียวกัน

" อะไรอึนบี..นี่นัดใครไว้หรอ " เสียงของอีกคนดังขึ้นพลางหันหน้ามาถาม

" ใช่..ฉันนัดกับใครคนนึงไว้ " อึนบีตอบก่อนจะเอาหัวพิงประตู

" ถ้ามันไม่ใช่หน้าที่ฉันก็จะปฏิเสธไปแล้วนะ " อึนบีเอ่ยด้วยเสียงเหมือนจะร้องไห้จนคนฟังต้องรีบเข้ามาปลอบทันที

" เฮ้ย..ใจเย็นอึนบี..และนี่นัดกับใครไว้ล่ะ ถ้าเธอบอกพี่ พี่อาจจะช่วยเธอได้นะ " คนเป็นพี่อาสาทันที

" แล้วพี่เยรินจะช่วยฉันยังไงล่ะ..ก็ไหนเมื่อคนที่ฉันนัดด้วยก็คือคุณหนูอึนบีน่ะสิ " อึนบีตอบอย่างเศร้าสร้อยผิดกับคนฟังที่ตะลึงกับบุคคลที่อึนบีกล่าวออกมา

" บางทีคุณหนูอาจจะเข้าใจก็ได้นะ เพราะคุณหนูก็รู้ว่างานพวกเราคืออะไร " เยรินบอกอย่างมองโลกในแง่ดี

" ใช่..แต่ฉันก็เผลอทำผิดสัญญาไปอีกแล้ว.." อึนบีบอกพลางมองนาฬิกาข้อมือ

" อีก 10 นาที.." อึนบีพึมพำ

" ทนหน่อยน่ะ แค่ 10 นาทีเอง เดี๋ยวพอเลิกงาน บีก็ต้องกลับไปที่พักในบ้านของคุณท่านอยู่แล้วนิ..มีเวลาขอโทษขอโพยเยอะแน่ ไม่ต้องห่วง " เยรินบอกแกมขำก่อนจะวางมาดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงคนเดินมาที่ประตู

" ทำงานต่อเถอะ " อึนบีเอ่ยเสียงเบาพร้อมกับยืนนิ่งตามบุคลิกของบอดี้การ์ดระดับสูง..

   อีก 2 ชั่วโมงถัดมา

ก็อก ก็อก !! เสียงเคาะประตูของห้องคุณหนูจองดังขึ้น เรียกความสนใจของเจ้าของห้องให้เดินมาเปิดประตูและต้องตกใจเมื่อเห็นร่างของผู้หญิงคนนึงยืนรออยู่หน้าห้อง

" ทักทายยามดึกค่ะ คุณหนู " เสียงจากเจ้าของร่างทักขึ่นพลางโบกมือให้อย่างเอาใจ

" ไม่ต้องมาทำดีเลย ชินบี.. " คุณหนูเอ่ยอย่างง้องอนแต่ก็ยอมให้คนหน้าประตูเข้ามาในห้องได้อย่างไม่ถือสาอะไร

" คุณหนูคะ.." อึนบีหรือบุคคลที่คุณหนูเรียกว่าชินบีเรียกคนตัวเล็กกว่าที่กำลังยืนหยิบหนังสือ

" คุณหนูจอง.." ชินบีเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนข้างหน้าไม่คิดจะหันมาคุยด้วย

" คุณหนู.." ชินบีเริ่มเดินเข้าไปหาพลางเรียกซ้ำ

" คุณอึนฮา.." ชินบีเรียกขณะหยุดยืนตรงหลังของคุณหนูตัวเล็ก

" ทำไมไม่ตอบบ้างเลยค่ะ.." ชินบีถามพร้อมกับเอามือสะกิด

" งอนฉันหรอคะ.." ชินบีถามอีกครั้งจนสุดท้ายคนข้างหน้าก็หันมาตอบคำถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

" ใช่..งอน..ไหนบอกจะมาสนามบิน แต่นี่ทิ้งฉันไปทำงาน แถมติดต่อไม่ได้ เราได้เจอกันครั้งแรกหลังจากเราไม่ได้เห็นหน้ากัน 4 เดือนเลยนะ..พอพบกันเธอกลับผิดสัญญาฉัน ฉันเคืองมากเลยรู้ไหม " คุณหนูทำหน้าบึ้งตึงพลางเดินเลี่ยงออกไป

" โถ่...คุณอึนฮา " ชินบีเดินตามด้วยสีหน้าหงอยก่อนจะหย่อนตัวเองนั่งลงบนเตียงข้างๆคุณหนูอึนบีที่ชินบีเรียกว่าอึนฮา

" ฉันขอโทษที่ผิดสัญญานะคะ..ฉันคิดว่าวันนี้จะไม่มีงานอะไรแล้ว แต่สุดท้ายก็ดันมีมากระทันหัน ฉันจึงจำต้องไป คุณหนูก็รู้อยู่นี่คะ ว่างานพวกนี้มันเป็นหน้าที่ของฉัน " บอดี้การ์ดแสนสวยอธิบายขณะที่เอื้อมมือเข้ากอดคุณหนูในดวงใจ

" ใช่..ฉันรู้..แต่ฉันคิดถึงเธอมากนะ ตั้งแต่เหยียบพื้นลงที่นี่ฉันก็มองหาแต่เธอ สุดท้ายก็ไม่เห็นแม้แต่เงา คนที่หักใจฉันอย่างเธอ ฉันไม่อยากคุยด้วยแล๊ว " อึนฮาบอกด้วยน้ำเสียงตัดพ้อพลางแกะลำแขนเรียวออกและเขยิบเข้าไปในเตียงมากขึ้น

" คุณอึนฮา..ฉันขอโทษจริงๆ " ชินบีคลานเข้าไปใกล้ๆเพื่อตามง้อ

" เธอทำแบบนี้ ฉันควรยกโทษให้เธอดีไหม " อึนฮาหันมาถามด้วยน้ำเสียงเรียบก่อนจะเอนตัวพิงกับหมอนและเริ่มอ่านหนังสือ

" เฮ้อ..พี่อึนฮา.." คราวนี้ชินบีเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกซึ่งทำให้อึนฮาเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความตกใจ

" นี่เธอ.." อึนฮาพึมพำก่อนจะยิ้มน้อยๆเมื่อรู้ว่าถ้าชินบีเรียกเธอว่าพี่เมื่อไหร่แสดงว่าเจ้าตัวกำลังจะโชว์บุคลิกเด็กน้อยอีกด้านหนึ่งที่มีเพียงแต่อึนฮาเท่านั้นที่สามารถเห็นได้ ซึ่งบุคลิกของชินบีมุมนี้มันจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อชินบีอยากอ้อนหรือเวลาจะง้อคุณหนูของเธออย่างอึนฮาเท่านั้น

" บีขอโทษจริงๆนะ ยกโทษให้บีเถอะ " ไม่เพียงแต่สรรพนามในการเรียกอึนฮาเท่านั้น แม้แต่สรรพนามแทนตัวเองก็เปลี่ยนไปด้วย

" ไม่.." อึนฮาปฏิเสธพลางก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

" หายงอนบีนะคะคนดี " ชินบีไม่พูดเปล่าพลางดึงหนังสืออออกจากมืออึนฮาและเขยิบเข้าไปกอดคนตัวเล็กอย่างแรง

" อ่ะ..นี่ทำอะไร " อึนฮาท้วงเมื่อเห็นใบหน้าสวยยื่นเข้ามาใกล้

" ก็ไม่ได้จะทำอะไร..เเค่อยากเห็นหน้าคนที่บีคิดถึงมาตลอดอย่างใกล้ๆและนานๆก็แค่นั้นเอง " ชินบีตอบขณะจ้องตาคนข้างหน้า

" คิดถึงพี่มากไหม? " อึนฮาเปลี่ยนคำแทนตัวเองพร้อมกับถามไปด้วย

" มากที่สุดเลย " ชินบีตอบก่อนจะสวมกอดให้แน่นขึ้นและซบหน้าลงบนไหล่อย่างออดอ้อน

" ก็ชอบพูดแบบนี้เสมอ ทำให้พี่หายงอนเธอเร็วตลอดเลยนะ " อึนฮาบอกแกมขำขณะลูบผมคนตัวสูง

" สรุปหายงอนแล้วใช่ไหม " ชินบีผละหน้าออกมาถาม

" อื้อ.." อึนฮาพยักหน้าช้าๆก่อนจะอมยิ้มออกมา

" ดีจังเลยนะ.." ชินบียิ้มกว้างให้พลางผลักตัวอึนฮาลงและยกตัวเองขึ้นคร่อมไว้พร้อมกับโน้มหน้าเข้าไปใกล้

" อ่ะ..นี่จะทำอะไรอีกแล้ว.." อึนฮาโพล่งถามอย่างรวดเร็ว

" คิดว่าบีจะทำอะไรได้ล่ะ..บีไม่เคยคุกคามพี่นอกจากกอดเลยนะคะ " ชินบีตอบก่อนจะสอดแขนเข้ากับลำตัวอึนฮาและทิ้งตัวลงนอนกอดข้างๆ

" บีเหนื่อย..วันนี้ต้องเฝ้าท่านรองรัฐมนตรีทั้งวัน บีคิดถึง บีอยากได้กอดจากคนที่บีโหยหา ก็แค่นั้นเอง " ชินบีกระซิบบอกพลางเขยิบตัวเข้าหาอย่างเอาใจ

" นิสัยการพูดไม่เปลี่ยนเลยนะ ตอนเด็กพูดยังไง ตอนโตก็ยังพูดเหมือนเดิมอยู่ดี " อึนฮาย้อนความหลัง

" พี่อึนฮาก็เหมือนกันนะ..ตอนเด็กพี่น่ารักยังไง โตมาก็ยิ่งน่ารักอยู่ดี "

" ปากหวานจริง "

" ก็แค่เฉพาะคุณหนูจองเท่านั้นล่ะค่ะ " ชินบีบอกก่อนจะหลับตาลง

" คืนนี้บีขอนอนกับพี่นะคะ " ชินบีขออนุญาต

" จะได้หรอ..ถ้าแม่กับพ่อเข้ามาเห็นล่ะ "

" คุณท่านพึ่งกลับมาจากต่างประเทศเองนะคะ ท่านคงเหนื่อยนั้นล่ะ ตอนนี้ก็คงหลับไปแล้ว ซึ่งคุณหนูก็ควรนอนเหมือนกันนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นไปดูงานไม่ทัน " ชินบีแนะนำ

" คงจะหลับลงหรอก..ไหนเมื่อเธอนอนอยู่ข้างๆแบบนี้ ใจพี่ก็ไม่อยู่นิ่งน่ะสิ " อึนฮาสารภาพอย่างอายๆเรียกเสียงหัวเราะจากชินบีเบาๆ

" ใจบีก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ ถึงแม้สถานะมันอาจจะเป็นไปไม่ค่อยได้ก็เถอะ.." ประโยคสุดท้ายชินบีปรับเสียงให้เบาลงแต่ก็ทำให้คนที่นอนข้างๆนั้นเงียบลงและพยักหน้าเข้าใจ

" ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งใด..สุดท้ายเธอก็จะเป็นคนเดียวที่พี่จะเลือกให้เธออยู่ด้วยกันตลอดชีวิตนะ " อึนฮาพึมพำชนิดที่ให้คนอายุน้อยกว่าได้ยินก่อนที่เจ้าตัวจะคลายยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจเบาๆ

" ฝันดีนะคะ " ชินบีเอ่ยขึ้นมาก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟให้คุณหนูและลืมตาขึ้นมาห่มผ้าให้ก่อนจะเอนตัวลงนอนข้างๆ

" ฝันดีค่ะ.." อึนฮาพึมพำตอบพลางดันตัวชินบีให้ชิดกับเธอพร้อมกับเกลี่ยผมทัดหูเพื่อมองหน้าบอดี้การ์ดประจำตัวอย่างหลงไหลและค่อยหลับตาเมื่อความง่วงเข้าครอบงำ..

    ถ้าเท้าความหลังเมื่อ 10 ปีก่อนนั้นเป็นครั้งแรกทีอึนบีได้พบกับอึนบี พวกเธอทั้งสองยังอายุไม่ถึง 15 ด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องมาอยู่ด้วยกัน เนื่องจากพ่อของคุณหนูจองนั้นเป็นถึงผู้ช่วยประธานาธิบดีจึงทำให้มีงานเข้ามาอย่างไม่หวั่นไหวต้องเดินทางออกนอกประเทศอยู่หลายหน ทำให้ต้องทิ้งลูกสาวสุดสวยให้อยู่คนเดียวหลายครั้ง แต่ด้วยความที่คุณหนูนั้นยังเด็กเกินที่จะดูแลตัวเองให้ปลอดภัย คุณท่านเลยขอรับตัวเด็กของเพื่อนสนิทที่ทำหน้าที่เป็นผู้คุมองค์กรบอดี้การ์ดมาหนึ่งคนซึ่งก็คือ ฮวัง อึนบี หลานสาวคนเก่งอันเป็นที่รักของพันตำรวจเอกฮวังให้มาอยู่กับคุณหนูจองตลอดเวลา ทั้งคู่เปลี่ยนชื่อตัวเองเพื่อเวลาเรียกจะได้ไม่สับสน และแล้วตำแหน่งคุณหนูกับบอดี้การ์ดก็ถูกแต่งตั้งขึ้นมาตั้งแต่ได้พบหน้ากันครั้งแรกเลย

        ชินบีอายุน้อยกว่าอึนฮาแค่ 1 ปี แต่ความสามารถและประสบการณ์ในการเอาตัวรอดนั้นสูงกว่าอึนฮา ทำให้เวลามีเรื่องอะไรชินบีก็มักจะปกป้องเสมอและใช้เวลาไม่นานชินบีก็จัดได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของอึนฮาด้วยความที่ชินบีต้องตามติดเธอตามหน้าที่แถมยังเป็นเพื่อนเล่นเพื่อนให้คำปรึกษา เป็นคนที่คอยพาอึนฮาไปเที่ยวที่ต่างๆจนทำให้รู้นิสัยและผูกผันกันมากขึ้น เมื่อทั้งสองขึ้นมัธยมก็ได้มาอยู่โรงเรียนเดียวกัน ตัวติดกันมากจนคนอื่นสงสัยว่าทั้งสองคนนี้มีซัมติงบางอย่างใช่ไหม?

      ถ้าจะให้บอกตามความจริง มันก็ใช่นั้นล่ะ ชินบีกับอึนฮานั้นกำลังตกหลุมรักคนข้างกายกันอย่างจัง ไม่รู่ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่และไม่รู้ว่ามันเกิดเพราะอะไร แต่ที่รู้ๆคุณหนูก็แอบรักบอดี้การ์ดสาวไปแล้ว ซึ่งก็ไม่ต่างจากชินบีเท่าไหร่ที่เผลอไปรักคนที่ตำแหน่งสูงกว่าอย่างช่วยไม่ได้ ทุกครั้งที่ต้องดูแลและปกป้องคุณหนูของเธอชินบีก็ยังไม่แน่ใจว่าที่ทำไปมันเป็นหน้าที่หรือส่วนลึกของจิตใจที่มันสั่งเธอกันแน่ และไม่รอช้าที่จะเผยความจริง เมื่องานล่ำลาการจบการศึกษานั้นทั้งสองต่างก็สารภาพความในใจออกมาก่อนที่จะได้ตกลงคบกันแบบลับๆแต่อุปสรรคมันก็มีเมื่อขึ้นมหาลัยทั้งคู่ก็ต่างไม่ค่อยเจอกันแถมอึนฮาก็ยังถูกจับให้คู่กับลูกชายของส.ส.อย่างไม่มีเหตุผล จนเวลาเจอหน้ากันอึนฮาก็มักจะระบายและบอกให้ชินบีเชื่อใจตัวเองอยู่เสมอ ซึ่งชินบีก็เชื่อใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าความเชื่อใจมันจะทำให้ทั้งคู่ไปได้สวย ฐานะต่ำแหน่งก็เป็นสิ่งสำคัญเหมือนกัน ชินบีรู้ตัวดีว่าอยู่ตำแหน่งอะไร เธอกับอึนฮามันคนละระดับกัน เธอเป็นแค่บอดี้การ์ดคนนึงที่ปกป้องคุณหนู ไม่สามารถเกินเลยอะไรได้นอกจากลูกน้องกับเจ้านายเท่านั้น จนช่วงหลังๆชินบีมักจะทำตัวให้สมกับเป็นบอดี้การ์ดที่ดีทำให้คุณท่านนั้นเลื่อนตำแหน่งให้และต่างคนต่างชื่นชมในการทำหน้าที่ของชินบีอย่างใจจริงผิดกับอึนฮาที่ไม่เข้าใจกับการกระทำที่ดูเฉยเมยของคนรักทำให้บางครั้งอึนฮาขอเลิก แต่คนที่ปฏิเสธคำขอก็เป็นชินบีอยู่เรื่อยไป จนสุดท้ายทั้งคู่จบมหาลัยก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเองละในที่สุดหลายปีผ่านไปชินบีก็ต้องกลับมาทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้อึนฮาเหมือนเดิมพร้อมกับหัวใจที่ตอนนี้ที่พร้อมกลับมารักและเอาใจใส่ตลอดครั้งถึงแม้มันจะมีบางเวลาที่สถานะมันมาจะทำให้ชินบีรู้สึกกังวล เหมือนกับวันนี้..

   หลายอาทิตย์ต่อมา

" คุณพ่อคะ..หนูไม่เอาด้วย.." เสียงของคุณหนูจองเถียงกับบิดาบังเกิดเกล้าเนื่องจากพ่อของเธอได้จับเธอให้คู่กับลูกชายของนักการเมืองท่านนึงอย่างไร้เหตุผลอีกครั้ง

" เถอะนะ อึนบี..ลูกของท่านก็มีอะไรพร้อมทุกอย่าง แถมก็ยังดูเอาใจใส่หนูหลายเรื่องเลยนะ " คุณจองบอกอย่างใจเย็น

" แต่หนูไม่ได้รักเขานิ หนูไม่ต้องการ " อึนฮาเถียงพัลวัน

" หนูจะต้องหาคู่ครองนะลูก ใครจะมาดูแลและปกป้องหนูได้ ถ้าพ่อกับแม่ไม่อยู่ล่ะ "

" ก็มีอึนบีอยู่ทั้งคน..ทำไมหนูจะต้องหาคนอื่นมาแทนด้วย " คุณหนูหันหน้าไปทางบอดี้การ์ดที่ตอนนี้ยืนนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

" แต่เธอเป็นแค่บอดี้การ์ด เธอดูแลหนูก็จริง แต่เธอก็ต้องมีอิสระบ้าง เธอคงจะมาดูแลหนูตลอดชีวิตไม่ได้นะ "

" ได้สิคะ..เพราะเธอเป็น..." ไม่ทันที่อึนฮาจะพูดจบฝ่ามือจากคนข้างหลังก็มาจับกับลำแขนเธอไว้พร้อมกับส่ายหน้าไปมาเหมือนจะบอกว่าห้ามพูดเด็ดขาด

" อึนบี.." อึนฮาพึมพำขณะมองหน้าคนที่จับแขนเธอไว้

" ขอโทษที่ล่วงเกินไปนะคะ พอดีดิฉันแค่อยากให้คุณหนูลองหยุดฟังคุณท่านบ้าง เผื่อว่าคุณหนูจะได้เปิดใจน่ะค่ะ " ชินบีเขยิบตัวออกมาพลางก้มหน้าขอโทษทั้งคุณจองและคุณหนูจองก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

" เห็นไหม...อึนบีเขายังเชื่อพ่อเลย นะ..เถอะนะลูก ลองคบกับเขาดูหน่อยก็ได้นะ " คุณจองพูดด้วยน้ำเสียงวิงวอน

" หนูไม่มีทางลองคบกับเขาแน่คะ "

" ฐานะตำแหน่งของหนูและลูกชายทางนู้นก็เหมาะสมกันดีแล้วนี่หน่า ทำไมหนูถึงไม่ยอมล่ะ " คุณจองบอกออกมาอย่างไม่เข้าใจ ผิดกับคนฟังที่ยืนทำหน้าที่อยู่นั้นมีสีหน้าเปลี่ยนไปทีละนิดพร้อมกับดวงตาที่รู้สึกเหมือนมีน้ำใสๆกำลังเอ่อขึ้นมา สิ่งที่คุณท่านพูดไปมันจี้ใจดำบอดี้การ์ดคนนี้อย่างมาก

" คุณพ่อ.." อึนฮาตะโกนออกมาก่อนจะหันหน้าไปมองคนข้างๆที่ยืนอยู่ที่ตอนนี้พยายามทำหน้าตานิ่งเฉยโดยที่อึนฮาเองก็ไม่เข้าใจว่าคนคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

" ลูก.." คุณจองเอ่ยเรียกก่อนที่ลูกสาวจะขัดขึ้นมา

" คุณพ่อคะ..ถึงแม้พ่อมองว่ามันเหมาะสม แต่สำหรับหนู ถ้าหนูไม่ได้รักหนูก็ไม่คิดว่ามันเหมาะหรอกนะคะ เลิกบังคับใจหนูเถอะ คนในใจของหนู หนูมีอยู่แล้ว ขอตัวนะคะ " อึนฮาบอกออกมาอย่างสุดทนก่อนจะลุกขึ้นและจับแขนให้ชินบีเดินออกตามไปด้วย

" คุณหนู " ชินบีอุทานพลางหันหน้าและก้มหัวคำนับคุณจองอย่างรวดเร็วพร้อมกับสาวเท้าให้เดินทันคนตัวเล็กกว่า

" คุณหนูคะ " ชินบีเรียก

" ฉันอยากไปเที่ยว พาฉันไปหน่อย เตรียมรถด้วยนะ " อึนฮาสั่ง

" แต่..เฮ้อ..ค่ะ..คุณหนู " ชินบีรับคำด้วยความตามใจก่อนจะเดินออกไป

     ช่วงบ่ายของวันชินบีขับรถพาคุณหนูไปเที่ยวที่ต่างๆเพื่อให้อึนฮาได้พักผ่อนและสงบอารมณ์ด้วยความสบายใจก่อนที่ทั้งสองจะเลือกซื้อของต่างและกำลังจะเดินทางกลับที่รถแต่ทว่าเสียงมือถือของชินบีดันดังขึ้นซะก่อนชินบีเลยให้อึนฮาขึ้นรถยนต์และยืนรับสายอยู่ตรงนั้น

" ค่ะคุณท่าน " ชินบีทักทายเจ้าของสาย

" อึนบี..ช่วยเกลี่ยกล่อมลูกสาวฉันหน่อยได้ไหม เพราะคนที่เจ้าตัวจะฟังก็มีแต่เธอเท่านั้นแล้วนะ " คุณจองรีบพูดทันทีซึ่งทำให้ชินบีชะงักไปสักพัก

" เอ่อ..คือดิฉันก็อยากช่วยนะคะ แต่มันก็อยู่ที่การตัดสินใจของคุณหนูด้วย " ชินบีตอบเลี่ยงๆ

" ขอร้องล่ะ อึนบี เธอเปรียบเหมือนเป็นผู้ช่วยฉันเลยนะ ฉันเชื่อใจเธอที่สุดแล้ว "

" แต่คุณท่านคะ.."

" อึนบี..ฉันรู้ว่าเธอทำได้ " คุณจองพูดอย่างฝากความหวังไว้ ชินบีลังเลอยู่ชั่วนึงก่อนจะตอบรับ

" ค่ะ "

" ขอบใจเธอมากนะ เธอเป็นบอดี้การ์ดที่ดีที้สุดสำหรับลูกสาวฉันและก็ฉันมากนะ " คุณจองกล่าวอย่างชื่นชม

" นับว่าเป็นเกียรติของดิฉันนะคะ ถ้างั้นดิฉันวางสายนะคะ ลาก่อนค่ะ " ชินบีล่ำลาอย่างรวดเร็วพลางตัดสายทิ้ง

" สุดท้ายก็เป็นได้แค่บอดี้การ์ดอยู่ดีนั้นล่ะ " ชินบีพึมพำเสียงเศร้าก่อนจะขึ้นรถและกลับบ้านไปที่บ้านของตระกูลจอง

" ชินบีอา.." เสียงอึนฮาเรียกขณะที่เธอกำลังล็อครถและเตรียมตัวเดินเข้าบ้าน

" คะ..? " ชินบีหันมามอง

" เธอเป็นอะไรรึเปล่า ตั้งแต่คุยโทรศัพท์เสร็จ เธอก็เงียบไปเลย "

" เปล่าหรอกค่ะ  ฉันเป็นบอดี้การ์ดจะชวนคุณหนูคุยตลอดการทำหน้าที่ได้ยังไงคะ มันเสียมารยาท "

" แต่เราก็อยู่กันแค่สองคนจะคุยกันมันก็ไม่เสียหายนี่ "

" เราจะล่วงเกินตำแหน่งกันไม่ได้นะคะ "

" เธอเป็นอะไรไป..ทำไมอยู่ดีๆถึงมาโฟกัสเรื่องสถานะด้วย " อึนฮาถามอย่างสงสัย

" ฉันอยากให้คุณหนูได้อยู่ตำแหน่งที่เหมาะสม "

" ตอนนี้มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ..ชินบี..เธออย่ากังวลเรื่องนี้ได้ไหม "

" ฉันขอโทษค่ะ..แต่ฉันกังวลกับมันไปแล้ว ขอตัวนะคะคุณหนู รีบอาบน้ำนอนนะคะ " ชินบีก้มหน้าคำนับก่อนจะเดินกลับห้องตัวเองไป

" ต้องเป็นเพราะพ่อแน่เลย " อึนฮาพึมพำขณะที่สายตาก็จ้องมองแผ่นหลังที่เดินจากไป

  หลังจากที่ชินบีอาบน้ำเตรียมนอนจนเรียบร้อยก็มานั่งเปิดอ่านข้อความล่าสุดที่ได้รับมาก่อนหน้าที่จะได้คุยโทรศัพท์กับคุณท่านจองซึ่งมันคือข้อความที่ส่งมาจากคนคนเดียวกัน เป็นข้อความที่ส่งมาให้ชินบีช่วยอ้อนวอนอึนฮาให้ได้คบกับลูกชายของนักการเมือง เพราะคุณท่านนั้นรู้ว่าชินบีทำได้ เเต่ชินบีก็หาทางปฏิเสธอยู่เรื่อยจนสุดท้ายก็ต้องยอมใจอ่อนเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และยิ่งเสียใจมากขึ่นเมื่อเจ้านายเหมือนจะย้ำหนักย้ำหนาว่าเธอเป็นแค่บอดี้การ์ดเท่านั้น ไม่น่าจะคู่ควรกับคุณหนูตระกูลดีได้ เพียงแค่คิดและนึกถึงคำพูดที่เธอได้รับมาตอนเรียนมหาลัยก็แทบจะทำให้คนเข้มแข็งอย่างชินบีกลับต้องเสียน้ำตาและอ่อนแอลงเลยทีเดียว

  ก็อก ก็อก เสียงประตูห้องนอนของเจ้าตัวดังขึ้นก่อนที่ชินบีจะสลัดหัวและเดินไปเปิดประตูให้

" ว่าไง " เสียงเล็กๆดังขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่ข้างหน้า

" คุณหนู " ชินบีตะลึงมอง

" ฉันขอเข้าไปนะ " อึนฮาพูดพลางเดินเข้าห้องอย่างเสร็จสรรพก่อนที่ชินบีจะรีบปิดประตูและถามอย่างไม่เข้าใจ

" มาหาฉันทำไมดึกๆป่านนี้คะ "

" แค่อยากมาอยู่ด้วย " อึนฮาตอบ

" แต่ถ้าคุณท่านเห็นมันจะไม่ดีต่อเรานะ "

" ไม่เห็นเป็นไรเลย ท่านก็แค่คิดว่าเพื่อนมานอนด้วยกัน เพราะตอนเด็กๆเราก็ทำแบบนี้บ่อยนี่ " อึนฮาบอกขณะจับจองเตียงนอนชินบีอย่างไม่ถือวิสาสะ

" ตามใจแล้วกันนะคะ " ชินบีอนุญาตก่อนจะเดินมานั่งลงที่ปลายเตียง

" ชินบี..เธอเป็นอะไร เมื่ออาทิตย์ก่อนก็ยังตามมาง้อฉันอยู่เลยแถมพวกเรายังคุยเล่นกันอย่างสนุกสนานมาตลอด แต่ทำไมวันนี้เธอกับเงียบลงล่ะ..หรือเป็นเพราะพ่อ.." อึนฮาเปิดประเด็นถามทันที

" มะ..ไม่..ใช่ " ชินบีปฏิเสธอย่างรวดเร็วก่อนจะถอนหายใจและพยักหน้าเบาๆ

" ค่ะ..ก็ใช่นั้นล่ะ " ชินบีพูดเสียงอ่อยพลางถามอึนฮากลับทันที

" ว่าแต่คุณหนู..คุณหนูไม่ลองคิดจะคบกับลูกชายนักการเมือง หน่อยหรอคะ "

" ทำไมเธอถึงถามฉันแบบนี้ล่ะ " อึนฮาถามแทนคำตอบ

" ก็..." ชินบีเงียบลง

" เพราะพ่อสั่งใช่ไหม " อึนฮาพึมพำก่อนจะถอนหายใจ

" แต่สิ่งที่คุณท่านวานให้ฉันช่วยมันก็มีประโยชน์อยู่นะคะ เพราะมันทำให้คุณหนูอยู่ในจุดที่เหมาะสม สถานะอะไรก็ดี เป็นสองบุคคลที่ดูเข้ากันได้ดีเลยทีเดียวนะ " ชินบีพยายามกล่อม

" เธออย่ามาพยายามชักชวนฉันเลย ฉันไม่มีทางที่จะคบเขาหรอก ฉันรู้นิสัยเขามา และอีกอย่าง ฉันไม่ได้รักเขา ฉันมีคนของฉันอยู่แล้ว ใจเธอเองก็รู้ดีนิ " อึนฮาพูดขึ้นเสียงก่อนที่จะเบาลงเมื่อเห็นดวงตาบอดี้การ์ดนั้นแดงก่ำพร้อมกับน้ำใสๆที่เอ่อล้นอยู่ตรงตา

" ชะ..ชินบี " อึนฮาเรียก

" ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน..ทั้งๆที่พูดออกไปปกติ แต่คำพูดตัวเองมันกลับทำร้ายใจของบี " ชินบีเปลี่ยนสรรพนามก่อนจะหลับตาลงเพื่อกลั้นน้ำตา

" เธอ..กำลังร้องไห้.." อึนฮาบอกด้วยเสียงสั่นเมื่อเห็นคนแข็งๆอย่างชินบีกำลังโชว์ด้านอ่อนแอให้อึนฮาเห็น

" น่าอายจังเลยนะ..ที่ต้องมาร้องไห้ให้เจ้านายเห็น และยิ่งถ้าบีเผลอไปร้องไห้ต่อหน้าคุณท่าน ควรทำยังไงดีนะ " ชินบีประชดตัวเองพลางหัวเราะในลำคอ

" เธออย่าพูดแบบนี้สิ และเธอก็อย่าไปฟังพ่อฉันเลยนะ..ถ้ามันทำให้เธอต้องทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ ก็ไม่ต้องรับมันก็ได้ "

" บีไม่สามารถขัดคำสั่งคุณท่านได้ คุณท่านเป็นเจ้านายใหญ่นะ " ชินบีเถียง

" แต่เธอก็ขัดคำสั่งฉันเหมือนกัน ทั้งๆที่ฉันก็เป็นเจ้านายเธอ  " อึนฮาสวนกลับและนั้นทำให้ชินบีเงียบลงทันที

" เธอทำตามที่พ่อฉันบอกได้ แต่เธอก็ไม่เคยทำตามที่ฉันขอได้เลย ทั้งๆที่ตามหน้าที่แล้ว ฉันมีอำนาจต่อเธอเทียบเท่าพ่อเลยนะ " อึนฮาอธิบาย

" ถ้าเธอช่วยพ่อได้ เธอก็ช่วยฉันได้เหมือนกันสิ ชินบี " อึนฮาบอกก่อนที่ชินบีจะโพล่งขึ้นมาด้วยอารมณ์ปลดปล่อยความรู้สึก

" พี่รู้ไหมว่าฉันก็ไม่อยากจะช่วยคุณท่านหรอกนะ บียอมรับว่าบีเห็นแก่ตัว บีไม่อยากให้พี่ไปคบกับใครหรอก แต่รู้ไหมว่าบางทีมันก็ทำให้บีคิดและเสียใจนะกับสถานะที่ต่างกันของเรานะ บีอยากเป็นบอดี้การ์ดที่ดูแลพี่ไม่ใช่แค่เพราะหน้าที่แต่อยากดูแลพี่ด้วยความรักจริงนะ " ชินบีพลั่งพลูออกมาพลางร้องไห้

" บอดี้การ์ดก็ส่วนบอดี้การ์ด คุณหนูก็ส่วนคุณหนู บียังจำคำนี้ได้ขึ้นใจเลย " ชินบีบอกเสียงแผ่วก่อนจะปิดหน้าร้องไห้

" ชินบี " อึนฮาเรียกอีกครั้งพลางสวมเข้ากอดด้วยความเข้าใจ

" ทำไมบีไม่เกิดมามีฐานะเทียบเท่ากับพี่ ทำไมบีไม่สามารถเป็นคนที่คู่ควรกับพี่ได้ ทำไมบีถึงต้องโดนกีดกันด้วยทั้งๆที่คนที่ดูแลพี่ตลอดเวลา และจะดูเเลพี่ตลอดชีวิต ก็มีแค่บีคนเดียว " ชินบีสะอื้น

" บีรักพี่นะ..บีรักพี่ที่สุดเลย " ชินบีสารภาพขณะกอดร่างตัวเล็กเอาไว้

" ชินบีอา..พะ..พี่ขอโทษ พี่ขอโทษที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีนะ พี่ขอโทษที่ทำให้เธอขาดความมั่นใจที่จะรักพี่ ชินบี..พี่สัญญานะ ว่าพี่จะไม่ทำให้บีต้องเสียใจที่ทุ่มเทรักให้พี่ขนาดนี้ เพราะพี่ก็รักบีมากเหมือนกันรู้ไหม ไม่ว่าใครเขาจะคิดยังไง ขอแค่เราไม่หวั่นไหวกับสิ่งที่เราเป็นอยู่ก็พอนะ " อึนฮาปลอบประโลมพลางเกลี่ยผมคนข้างหน้า

" บีควรทำยังไงดี พรุ่งนี้พี่ก็ต้องไปเจอเขาแล้ว บีจะทนได้หรอ เมื่อเห็นคนที่รักต้องไปคุยกับชายอื่นด้วยความสัมพันธ์ที่มากกว่าคนรู้จักอ่ะ " ชินบีถาม

" บีไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น บีแค่เชื่อมั่นในตัวพี่ก็พอ.." อึนฮาตอบก่อนจะจุมพิตบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน

" เชื่อว่าพี่ไม่ปันใจให้ใคร เชื่อว่าพี่สามารถหนีออกจากจุดนั้นได้ เชื่อว่าพี่ไม่ผิดสัญญา และเชื่อว่าพี่รักเธอคนเดียวนะคะ " อึนฮาพลายยิ้มขณะเช็ดน้ำตาคนข้างหน้า

" บีเชื่อพี่นะ บีเชื่อพี่เพราะบีรักพี่ " ชินบีพูด

" พี่ดีใจที่บีคิดแบบนี้นะ และทีนี้หยุดร้องไห้ได้แล้วคนดี " อึนฮาลูบหัวก่อนจะชิงชินบีพูดในสิ่งที่ชินบีต้องการจะบอกตอนนี้

" พี่รักเธอนะ " อึนฮากระตุกยิ้มให้พร้อมกับยื่นหน้าไปสัมผัสกับริมฝีปากอันได้รูปของคนข้างหน้าอย่างนุ่มนวล

" อ่ะ..พี่อึนฮา " ชินบีตะลึงเมื่อคนข้างหน้ากำลังทำสิ่งที่ชินบีไม่เคยคิดจะล่วงเกิน

" พะ..พี่.." ชินบีมองอย่างสงสัย

" ฝันดีนะคะ นอนเถอะ " อึนฮาตัดบทสนทนาพลางดันตัวชินบีให้นอนก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวนอนกอดข้างๆ

" พี่จูบบี " ชินบีพูด

" อื้อ..ไม่ต้องย้ำก็ได้ นอนไปเลย " อึนฮาพึมพำพร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น

" คุณหนูคะ " ชินบีหันหน้ามาชนกับอึนฮาพลางพลายยิ้มออกมา

" ปกติพี่จะไม่ให้บีทำอะไรพี่นอกจากกอด แต่เมื่อกี้พี่จูบบีแสดงว่าบีก็สามารถทำอะไรมากกว่ากอดแล้วน่ะสิ " ชินบีพูดกำกวมขณะมองด้วยสายตาแพรวพราว

" ไม่ต้องคิดอะไรอย่างอื่นเลย.." อึนฮาผละตัวออกมานิดหน่อยก่อนจะฟาดแขนคนข้างๆด้วยความรู้ทัน

" บีล้อเล่นค่ะ..บีไม่ทำอะไรหรอก นอนเถอะ " ชินบีหัวเราะออกมาซึ่งเรียกรอยยิ้มจากอึนฮาได้

" ยิ้มสักทีนะ.." อึนฮาพึมพำก่อนที่จะเขยิบเข้าไปกอดอีกครั้งด้วยแขนของชินบีรวบตัวของเธอไว้

" ฝันดีค่ะ " ชินบีพูดพลางขโมยจูบอย่างรวดเร็วและรีบหลับตาทันทีโดยไม่ทันให้คนตัวเล็กเปิดปากค้านอะไร..

     วันต่อมา ณ ลานพักผ่อนแห่งหนึ่ง

    คุณท่านและคุณหนูของตระกูลจองได้เดินทางไปสถานที่ที่นักการเมืองได้เตรียมไว้สำหรับการพบเจอกันระหว่างสองครอบครัวซึ่งคุณท่านก็ยินดีอย่างยิ่งผิดกับลูกสาวที่หน้าบึ้งตึ้งด้วยความไม่พอใจพลางจับมือบอดี้การ์ดสาวคนสนิทอย่างไม่ห่างจนสุดท้ายคุณท่านต้องบังคับให้ลูกสาวปล่อยมือจากบอดี้การ์ดสาวและทำกิริยามารยาทให้ดีก่อนจะสั่งให้บอดี้การ์ดของคุณหนูออกไปยืนรอข้างนอก ซึ่งบอดี้การ์ดก็ต้องจำใจออกไปถึงแม้ในใจจะไม่อยากก็ตาม..

    ฮวังอึนบีหันไปชายตามองกลุ่มผู้ใหญ่คุยกันอย่างไม่วักไม่เว้นด้วนความกระวนกระวายขณะเดียวกันคุณหนูจองก็หันมามองตลอดด้วยความรู้สึกไม่ต่างเช่นกัน ทั้งสองบ้านคุยกันอย่างถูกปากถูกคอและคุยนานเสียทีเดียวจนบอดี้การ์ดสาวเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและอยากจะพาคุณหนูกับตัวเองออกไปเสียทีเดียวทั้งๆที่ตลอดชีวิตนั้นเธอไม่เคยเบื่อกับการทำหน้าที่ของตัวเองหรือเพราะสายตาของลูกชายนักการเมืองคู่นั้นมองมาที่คนรักของเธอราวกับหมาป่าที่ต้องการจะล่าเหยื่อแสนสวยอยู่ตลอดเวลาก็ไม่รู้..

   ในที่สุดการสนทนาก็จบลงอย่างดื้อๆเมื่อเสียงของคุณหนูจองดังขึ้นด้วยประโยคที่ว่า " ฉันไม่ได้รักเขาค่ะ " ก่อนที่ร่างของคุณหนูจะลุกขึ้นและเดินมาที่บอดี้การ์ดสาวพลางขว้าแขนของเธออย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าผู้ใหญ่และบอดี้การ์ดแถวนั้นทุกคน

" คุณอึนบี.." ชินบีร้องเสียงหลงพลางให้ไปมองกลุ่มเจ้านายที่นั่งมองมาทางพวกเธอ

" พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้.." อึนฮาสั่งเสียงแข็ง

" แต่คุณหนู.."

" บอกว่าเดี๋ยวนี้ !! " อึนฮาสั่งแกมตะหวาดซึ่งทำให้ชินบีต้องตกลงและพาอึนฮาขึ้นรถก่อนที่คุณท่านจะเดินตามมาด้วยความโมโหเพราะอึนฮาไปหักหน้าของคุณท่านและครอบครัวทางฝ่ายชายอย่างไม่ใยดีและแล้วระหว่างทางกลับบ้านเสียงการทะเลาะของคุณพ่อและคุณลูกบ้านนี้ก็ดังตลอดระหว่างทางจนไม่มีบอดี้การ์ดคนไหนในรถยนต์คันนี้กล้าจะห้ามทั้งสองให้หยุดทะเลาะแม้แต่ชินบีเองก็ยังพลอยกลัวไปด้วยก่อนที่การทะเลาะจะจบลงเมื่อรถยนต์แล่นมาจอดที่หน้าบ้านของตระกูลจองพร้อมกับลูกสาวที่รีบลงจากรถยนต์และเดินหนีผู้เป็นพ่ออย่างรวดเร็วถึงแม้คุณท่านจะตะโกนเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมา

" ทำยังไงดีเนี่ย เจ้าตัวก็ไม่คุยกับฉันด้วย " คุณท่านบ่นออกมา

" เอ่อ..คุณท่านค่ะ..งั้นดิฉันไปคุยให้ดีไหมคะ " ชินบีเสนออย่างรวดเร็ว

" เออ..ดีๆ เผื่อลูกสาวฉันจะฟังเธอบ้าง ช่วยให้ลูกสาวฉันตอบตกลงหน่อยนะ " คุณท่านสั่ง

" ค่ะ " ชินบีถอนหายใจเบาๆก่อนจะรับปากพลางเดินตามอึนฮาเข้าไป

" ขอโทษนะคะคุณท่าน แต่ดิฉันคงจะไม่บังคับให้คนที่ฉันรักไปรักคนอื่นหรอกค่ะ " ชินบีพึมพำก่อนจะสาวเท้าไปคว้าตัวอึนฮาไว้

" คุณหนูคะ " ชินบีดึงอึนฮาเข้ามากอดอย่างเร็ว

" อ่ะ..อึนบี " อึนฮาอุทาน

" ฉันดีใจจังที่คุณหนูบอกนายนั่นอย่างนั้น " ชินบีหัวเราะ

" รู้สึกเธอคงจะไม่ชอบหน้าเขามากเลยนะ ถึงเรียกเขาด้วยคำพูดแบบนั้น " อึนฮาแซว

" คงประมาณนั้นล่ะค่ะ.." ชินบีบอกพลางกอดอึนฮาแน่นขึ้น

" นี่..ไม่กลัวคนอื่นจะเห็นหรอ เราอยู่กันกลางบ้านเลยนะ " อึนฮาเตือน

" ก็กลัวนะ..แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะฉันบอกกับคุณท่านว่าจะเข้ามาคุยกับคุณหนู ซึ่งท่านก็คงจะรออยู่ข้างนอกนั้นล่ะ "

" คุณพ่อสั่งอะไรเธอมาอีกใช่ไหม "

" แน่นอนค่ะ คุณท่านสั่งให้ฉันมาเกลี่ยกล่อมคุณหนู " ชินบีบอก

" เอาอีกแล้ว " อึนฮามองชินบีด้วยสายตาเศร้าๆ

" อย่าทำหน้าอย่างนี้สิ " ชินบีหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดต่อ

" แต่ฉันก็ทิ้งคำสั่งนั้นเมื่อฉันหันหลังให้คุณท่านและเดินตามคุณหนูมานี่ล่ะ " ชินบีบอกด้วยใบหน้าแต้มยิ้ม

" ให้ตายสิ..เธอนี่นะ " อึนฮาหัวเราะก่อนจะบีบจมูกคนข้างหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว

" เออ..คุณหนูคะ..คุณหนูคิดว่าที่คุณหนูพูดไปอย่างนั้นมันทำให้ปัญหาจบได้จริงๆหรอคะ " ชินบีถาม

" ฉันว่ามันจบได้นะและอีกอย่างเขาจะได้ไม่ต้องตามตื้อฉันอีกด้วย " อึนฮาตอบ

" คุณหนูมั่นใจหรอคะ " ชินบีถามซ้ำ

" ทะ..ทำไมล่ะ " อึนฮาถามแทนคำตอบ

" ฉันมีความรู้สึกว่า..มันจะไม่จบน่ะสิ " ชินบีบอกก่อนที่จะหันไปมองบานประตู

   เหมือนกับที่ชินบีมองในวันนี้

      รถยนต์สีดำคันหรูที่ขับมาเทียบกับหน้าบ้านของตระกูลจองพร้อมกับเจ้าของรถยนต์หน้าตาดูคุ้นตานั้นทำให้ชินบีไม่สามารถละสายตาได้ เมื่อคนคนนี้คือลูกชายนักการเมืองที่ครอบครัวของตระกูลจองได้ไปพบเจอมาเมื่อวาน ทันทีที่นายคนนี้เดินเข้ามาในบ้านสายตาก็มองหาใครคนนึงซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร ชินบีมองชายคนนี้อยู่นานสองนานก่อนจะเห็นอึนฮาเดินลงมาจากบันไดด้วยสายตาตะลึงพร้อมกับจ้องมองที่มือของผู้ชายคนนี้ เขาถือช่อดอกไม้มาด้วย

" อรุณสวัสดิ์ครับ คุณอึนบี " เขายิ้มให้แบบเป็นมิตร

" อะ..อรุณสวัสดิ์ค่ะ " อึนฮาทักทายกลับพลางหันหน้ามามองชินบีซึ่งชินบีก็ทำได้เผยินหน้าให้อึนฮาไปหาชายคนนั้นตามมารยาท

" มะ..มาทำไมหรอคะ..หรือว่ามาหาคุณพ่อ " อึนฮาถาม

" อ่อ..เปล่าหรอกครับพอดี จะชวนคุณอึนบีไปทานข้าวเช้า ไปด้วยกันไหมครับ " ชายคนนี้บอกก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ให้

" เอ่อ..คือ.." อึนฮาก้มมองช่อดอกไม้ถือยื่นมาให้ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปมองหน้าชินบีและหันมามองชาอดอกไม้อีกครั้งพลางดันมันออกไปและปฏิเสธแบบรักษาน้ำใจ

" ขอโทษด้วยนะคะที่ฉันไม่สามารถไปได้และก็ขอบคุณสำหรับคำชวนนะคะ..คุณไปทานคนเดียวดีกว่า ดิฉันมีงานที่ต้องทำด้วยน่ะค่ะ " อึนฮาบอกก่อนจะหันหลังให้และเดินออกไป

" แต่คุณอึนบีครับ.. " นายคนนี้ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเรียกจบก็โดนอึนฮาแทรกขึ้นมา

" ส่งแขกด้วย " อึนฮาสั่งขณะเดินผ่านบอดี้การ์ดประจำบ้าน

" ครับ คุณหนู " บอดี้การ์ดทั้งสองก้มหัวรับคำก่อนจะบอกแกมไล่ให้ชายหนุ่มกลับไปโดยมีสายตาและรอยยิ้มของชินบีผุดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

      หลายอาทิตย์แล้วที่ชายคนนี้มักจะเวียนแวะมาหาอึนฮาอย่างไม่ขาดสายซึ่งทำให้ชินบีหงุดหงิดและอยากจะชักปืนมายิงเขาเสียแล้วสิ..เธอกับคุณหนูของเธออยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขถึงแม้อาจจะมีเรื่องอะไรติดขัดกันบ้างไม่ว่าจะฐานะหรือหน้าที่ แต่มันก็ไม่ทำให้ความเชื่อใจของชินบีที่มีต่ออึนฮาลดลงไปเมื่ออึนฮาปฏิเสธชายอื่นทุกคนที่เข้ามาและปฏิเสธทุกรอบที่ลูกชายนักการเมืองคนเดิมตามมาตื้อ เมื่อก่อนอึนฮาจะปฏิเสธอ้อมๆแต่หลังๆมาเพียงอึนฮาเห็นหน้าเขาก็สั่งให้ปิดประตูและให้บอดี้การ์ดไล่เขาออกไปถึงแม้จะมีคุณท่านอยู่ด้วย อึนฮาก็ไม่สน จนบางครั้งชินบีก็อดสงสารผู้ชายไม่ได้เมื่อโดนผู้หญิงของเธอหักอกเขาทุกครั้ง แต่มันก็ทำให้ชินบีต้องเผลอยิ้มออกมาตลอดเมื่อเห็นชายคนนี้หงอยกลับไป จนกระทั่งวันนึงที่อึนฮาปฏิเสธเขาและเขากลับหัวเสียและเดินออกไปอย่างโมโห มันทำให้ชินบีตระหงิดใจบางอย่างขึ้นมา..

" วันนี้เรารีบกลับกันเถอะ คุณหนู " ชินบีเรียกอย่างร้อนรนขณะที่เธอเดินซื้อของกับอึนฮา

" ทำไมล่ะ ปกติเราจะกลับกันช้ากว่านี้นิ " อึนฮาถามอย่างไม่เข้าใจ

" ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดี เกี่ยวกับเรา ฉันว่าเรารีบกลับบ้านกันตอนนี้ดีกว่านะคะ " ชินบีเร้าก่อนที่อึนฮาจะเงียบลงและพยักหน้าเห็นด้วย

" กลับก็กลับ " อึนฮาบอก

" รีบไปกันเถอะ " ชินบีไม่พูดเปล่าพลางคว้าข้อมือของคนข้างๆไว้ด้วยก่อนที่พวกเธอจะเดินมาถึงรถและก็เจอกับชายกลุ่มนึงที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างรอคอยพวกเธอ

" อ้าว...นั่นลูกคุณจองนิ " ชายคนหนึ่งในกบุ่มนี้เอ่ยขึ้นอย่างดีใจ

" ในที่สุดก็มาสักที " ชายที่ถือกระบอกไม้ลุกขึ้นและเดินเข้ามาหา

" อะ..อึนบี.." อึนฮาพูดเสียงสั่น

" ขึ้นรถเร็วคุณหนู " ชินบีสั่งขณะดันตัวอึนฮาให้ชิดกับประตูรถและเอาตัวเธอกำบังไว้

" มีเพื่อนมาด้วยหรอ..หรือว่า..เป็นบอดี้การ์ด " ชายตัวใหญ่เอ่ยพลางจ้องหน้าชินบี

" ฉันจะเป็นใครก็เรื่องของฉัน " ชินบีพึมพำ

" ปากกล้าจัง..แต่ก็ช่างเหอะ มานี่ ถอยออกไป ฉันต้องการพบกับลูกคุณจอง " ชายตัวสูงบอกก่อนจะจับไหล่ชินบีไว้แต่ชินบีก็ปัดมือออกทันใด

" ถ้าจะพบคุณหนู..พวกแกก็ต้องพบกันฉันก่อน " ชินบีบอก

" เอ้าเฮ้ย..อย่างนี้ก็สวยสิ มานี่เลย " ชายตัวเล็กพูดอย่างใจร้อนก่อนจะปล่อยหมัดมาที่ชินบี แต่ชินบีก็หลบได้และสวนกลับอย่างรวดเร็ว

" อึนบี..!! " อึนฮาร้องเสียงหลง

" ขึ้นรถได้แล้ว พี่คะ..ขับรถกลับบ้านไปเลยนะคะ ไม่ต้องรอฉัน " ชินบีเปิดประตูก่อนจะชะโงกหน้าไปบอกคนขับรถและดันอึนฮาเข้ารถยนต์พร้อมกับเตรียมตัวรับมือกับพวกกลุ่มนักเลง

" อะ..อึนบี.." อึนฮารีบคว้าแขนชินบีไว้

" เธอ..อย่าไปสู้เลยนะ " อึนฮาขอร้องขณะที่ชินบีจับมืออึนฮาให้เอาออกจากแขนเธอ

" แล้วเจอกันที่บ้านค่ะ " ชินบีขยิบตาให้ก่อนที่จะปิดประตูรถยนต์และปล่อยให้รถยนต์แห่งบ้านตระกูลจองแล่นออกไป

" มาเลย.." ชินบีหันมากระตุกยิ้มพร้อมกับปล่อยหมัดให้กับพวกนักเลงทีละคนอย่างรวดเร็ว..

  และไม่นานเกินรอชินบีก็ยืนอยู่ท่ามกลางร่างของชายที่นอนเจ็บปวดตรงลานจอดรถยนต์พร้อมกับข้อมูลบางอย่างที่ได้รับมาจากชายร่างใหญ่ในกลุ่มเกี่ยวกับบุคคบที่ส่งมาเพื่อลักตัวคุณหนูของตระกูลไป ชินบียืนใช้ความคิดอยู่สักพักก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือและกดเบอร์หาคนที่รู้จัก

" ไงพี่..ฉัน อึนบีเองนะ " ชินบีทักทายคนปลายสายอย่างเป็นกันเอง

" มารับฉันที่ลานจอดรถของห้างข้างๆหอพักเก่าขอวพี่หน่อยสิ พอดีฉันมีงานให้พี่ช่วยด้วย " ชินบีบอกก่อนที่จะเงียบลงเมื่อปลายสายถามว่างานอะไร

" งานอะไรน่ะหรอ.." ชินบีพึมพำพลางพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

" ลูกชายนักการเมือง.."

.

.

.

.

.

.

.

  ณ บ้านของตระกูลจอง

" เจ็บมากไหม " อึนฮาถามขณะทำแผลให้ชินบี

" ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แค่ฟกช้ำนิดหน่อย " ชินบีตอบ

" พวกมันเป็นใคร และต้องการอะไร "

" มันเป็นพวกนักเลงที่โดนสั่งให้มาจับตัวคุณหนูค่ะ " ชินบีตอบก่อนที่อึนฮาจะตกใจ

" ทะ..ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ "

" ฉันก็ไม่มั่นใจเหมือนกันค่ะ " ชินบีบอกก่อนจะกำชับอึนฮา

" คุณหนูต้องระวังตัวด้วยนะคะ ถ้าเป็นไปได้ อยู่ใกล้ฉันตลอดเวลาจะดีที่สุดนะ ฉันไม่อยากให้คุณหนูต้องได้รับอันตราย ฉันเป็นห่วงนะ " ชินบีพูดพลางเอื้อมมือไปประกบฝ่ามือคนตัวเล็ก

" ฉันไม่อยากสูญเสียคุณหนูไปนะ ฉันรักคุณหนูมากจริงๆ " ชินบีบอกพลายยิ้มให้

" เธอไม่ต้องห่วงฉันหรอก ห่วงตัวเองดีกว่า เธอปกป้องฉัน คอยช่วยฉัน และถ้าฉันเสียเธอไประหว่างที่เธอปกป้องฉันอยู่ ฉันจะทำยังไงล่ะ ถ้างั้นเธอต้องอยู่กับฉันให้ได้นะ "  อึนฮาบอก

" ค่ะ สัญญา " ชินบีบอกก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอดด้วยความโหยหา

" ดูแลตัวเองให้ดีนะ ระวังตัวไว้ด้วย ฉันเชื่อว่ามันจะกลับมาอีกแน่นอน " ชินบีกระซิบ

" เธอก็เหมือนกันนะ " อึนฮาบอกก่อนจะวาดวงแขนรอบคอชินบีและพรมจูบหน้าผากอย่างอ่อนโยน..

     2 เดือนผ่านไปมีการเปลี่ยนแปลงระบบของตระกูลนี้ก็คือบอดี้การ์ดของที่นี่หนาแน่นขึ้นผิดตาและความปลอดภัยก็มีมาตราการณ์ที่เข้มงวดมากกว่าเดิม ยกเว้นสิ่งเดียวที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงก็คือการตามตื้อของหนุ่มลูกนักการเมืองเจ้าเดิมที่ไม่ว่าจะจัดการยังไงก็เขี่ยมันไปไม่พ้นและทุกครั้งที่โดนปฏิเสธก็จะมีกลุ่มนักเลงชอบเข้ามาลักพาตัวคุณหนูจองอยู่เสมอทำให้บางครั้งทำให้ชินบีเกือบปานตายแต่พอเจ้านี้มาหาอึนฮาทีไรก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนชินบีก็อยากนึกจะลองซ้อมดูสักครั้งถ้าไม่มีอึนฮารั้งไว้ถึงแม้ชินบีจะอยากให้ชายคนนี้เจ็บเมื่อเขาพาลูกน้องของเขามารุมทำร้ายตัวเธอและคนที่เธอรัก..

        และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่แสนอันตรายของชินบีและอึนฮา

   เมื่อครอบครัวของตระกูลจองและครอบครัวของนักการเมืองได้พบปะกันอีกครั้งและจะเป็นครั้งสุดท้ายของพวกเขาเพื่อมาตกลงกันใหม่ว่าอึนฮากับลูกชายของนักการเมืองจะตกลงคบกันไหมโดยที่การสนทนานี้ชินบีได้ยืนอยู่ข้างๆพลางมองหน้าอึนฮาสลับไปมากับหน้าของลูกชายนักการเมืองด้วยสีหน้าเรียบเฉยซึ่งสุดท้ายแล้วก็ต้องเผยอยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อลูกชายนักการเมืองโดนหักอกมาเป็นรอบที่ร้อยเพราะอึนฮาก็ยังให้คำมั่นปฏิเสธเช่นเดิมก่อนที่จะลุกขึ้นด้วยความหงุดหงิดพลางเดินกลับไปที่รถยนต์โดยมีครอบครัวจองลุกขึ้นตามพร้อมกับบอดี้การ์ดอีก 10 รวมทั้งชินบีที่เดินตามไป..  ทีหลัง..

" อึนบี..หยุดก่อน " คุณจองรีบวิ่งตามมาติดๆก่อนจะคว้าแขนลูกสาวให้หันมาคุย

" บอกพ่อหน่อยได้ไหมว่าทำไมถึงปฏิเสธเขาทุกครั้ง ลูกทำให้พ่อกับแม่ขายหน้ามากแค่ไหนรู้ไหม " คุณจองพูดอย่างมีน้ำโห (โอ้โห..การใช้คำ // ไรท์)

" หนูบอกแล้วไงว่าหนูมีเหตุผลของหนู " คุณหนูจองพูดขึ้นเสียง

" เหตุผลของลูก คนรักน่ะหรอ ใครคือคนที่หนูรัก ใครที่เป็นคู่ครองของหนู บอกพ่อสิ..พ่ออยากจะคุยกับเขา ดูสิว่าจะดูแลลูกสาวได้ดีแค่ไหน ไหน !! บอกพ่อมา " คุณจองถามแกมตะหวาดก่อนที่ภริยาจะเข้ามาห้าม

" คุณคะ..ใจเย็นๆ อย่าพูดกับลูกแบบนั้นสิ " คุณนายจองเอ่ย

" ผมจะใจเย็นได้ไง ครั้งที่แล้วก็เป็นแบบนี้ ผมอยากให้ลูกได้มีคนดูแลเวลาที่พ่อกับแม่ไม่อยู่แล้ว พอสรรหาคนที่ดีที่พร้อมจะดูแลลูก แต่ลูกก็ไม่สนใจอยู่เรื่อย ใครที่ลูกมั่นใจว่าเขาดูแลลูกได้ ผมอยากเห็นเขา อึนบี..บอกพ่อมาสิ " คุณจองหันไปถามอึนฮาอีกครั้งแต่อึนฮาก็เงียบ

" อึนบี..นี่ลูกจะดื้อรั้นไปไหน " คุณจองพึมพำขณะที่ชินบีเดินเข้ามายืนข้างหลังอึนฮา

" หนูไม่บอกหรอกค่ะ " อึนฮาตอบเสียงสั่น

" อึนบี..หนูบอกแม่ก็ได้นะ " คุณนายจองบอกอย่างเข้าใจ

" ตอบแค่นี้มันจะทำไม สิ่งที่พ่อทำมันก็เพื่อลูกนะ..ตอบพ่อมาเดี๋ยวนี้ " คุณจองเร่งเร้าในจังหวะที่อึนฮากำลังกำมือแน่น

" อึนบี..บอกพ่อสิ บอกพ่อมา " คุณจองตะโกนถามอย่างใจร้อนก่อนที่จะได้รับคำตอบแสนน่าทึ่งที่แม้แต่บอดี้การ์ดสาวคนสนิทยืนอยู่ข้างๆก็ยังใจหายไปด้วย..

" ก็อึนบีไง!! " อึนฮาตะโกนแทรกด้วยน้ำเสียงหมดความอดทน

ในขณะที่สายตาของคุณจองและคุณนายจองหันมองที่ลูกรักอย่างต้องการคำตอบเช่นเดียวกับชินบีที่มองอึนฮาด้วยสายตาเดียวกัน

" นะ..นี่หมายความว่ายังไง " คุณจองถาม

" หนูรักอึนบี เขานี่ล่ะคือคนที่หนูรัก และเขาก็คือคนที่ดูแลหนูได้ดีตลอดชีวิต เขาคือคู่ครองของหนู ทีนี้พ่อเข้าใจรึยัง " อึนฮาบอกเสียงดัง

" คะ..คุณหนู.. " ชินบีพูดด้วยเสียงลอกแลก

" พ่ออย่ามากีดกันความรักของหนูด้วยฐานะ อย่ามาบังคับใจหนูด้วยการเลือกคนรักอีกเลย เพราะใจของหนูหนูบังคับเองได้คนเดียวเท่านั้น และพ่อก็เลิกทำแบบนี้สักทีเถอะ หนูไม่ชอบ!! " อึนฮาตะโกนบอกเสียงดังพลางวิ่งหนีออกไป

" คุณหนู " ชินบีหันไปเรียกและเตรียมตัวจะตามไปแต่ทว่า

" ฮวัง อึนบี " เสียงของเจ้านายใหญ่แทรกขึ้นมาทำให้ชินบีจำใจกลับไปมอง

" คะ ? " ชินบีเงยหน้าไปมอง

" ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ " คุณจองถาม

" เพราะฉันทำตามใจของฉันคะ " ชินบีตอบ

" มันเกิดเรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่ "

" ดิฉันจะกลับมารายงานทุกอย่างหลังจากที่ฉันตามคุณหนูเรียบร้อยแล้ว ขอตัวนะคะ " ชินบีตัดบทสนทนาก่อนจะวิ่งไปหาอึนฮาอย่างรวดเร็ว

" พี่อึนฮา " ชินบีเรียกพลางผ่อนฝีเท้าลงเมื่อเห็นร่างเล็กยืนอยู่คนเดียว

" ชินบี..พี่พูดไปแล้ว " อึนฮาเอ่ยก่อนจะหันหน้าแล้วเดินเข้ามากอดชินบี

" ไม่เป็นไรนะคะ บีไม่เครียดหรอก "  ชินบีบอกพลางลูบผมอย่างอ่อนโยน

" พี่เกรงว่าพ่อจะโกรธและไล่เธอออก..พี่ไม่ควรพูดจริงๆนะ "

" ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ ถ้าเกิดคุณท่านไล่บีออกจริงๆ แต่บีก็ยังสามารถมาหาพี่และดูแลพี่ได้อยู่นะ "

" แต่พี่อยากมีชินบีอยู่ข้างๆนิ "

" บีอยู่กับพี่ตลอดเวลานั้นล่ะ ทั้งตัวและหัวใจเลย "

" พี่รักเธอจริงๆ "

" บีก็เหมือนกันค่ะ " ชินบีบอกก่อนจะหน้าซีดลงเมื่อเห็นร่างผู้ชายพร้อมกับนักเลงอีก 2-3 กลุ่มเดินมาหาอย่างย่ำเกรง

" พี่คะ.." ชินบีเรียกเสียงเบาพลางเหวี่ยงตัวอึนฮาให้อยู่ข้างหลังตนเอง

" อ่ะ..นี่มัน " อึนฮาตะลึงเมื่อพบกับหัวหน้าของฝูงชนข้างหน้าเธอ

" ครับ คุณอึนบี " ชายคนนี้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกนักการเมือง บุคคลที่อึนฮาจะต้องถูกบังคับให้คบด้วยทักทายอย่างเลือดเย็น

" คุณ..คุณมาทำอะไร " อึนฮาถาม

" จะให้ผมบอกตรงๆไหมล่ะ ถ้าบอกตรงๆ ผมก็จะมาจับตัวคุณนั้นล่ะ " เขายิ้มให้อย่างเลือดเย็น

" นะ..นี่คุณ " อึนฮาชี้

" ที่ผมทำแบบนี้ ก็เพราะคุณปฏิเสธผมทุกครั้ง และไม่ยอมเป็นของผมสักที ผมเลยจะลักตัวคุณมาอยู่กับผม เพราะอาจจะทำให้คุณชอบผมก็ได้ " ลูกชายนักการเมืองเฉลยเหตุผลก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ

" อย่าเข้ามานะ " ชินบีตะหวาดพลางดันอึนฮาเขยิบออกไป

" อย่ามายุ่งหน่า "

" ฉันไม่ยุ่งไม่ได้หรอก "

" เธอนี่นะ..เธอทำให้ฉันรู้เหตุผลอีกเหตุผลแล้วว่าทำไมฉันถึงจับตัวลูกสาวท่านจองไม่ได้ และต้องส่งนักเลงไปหลายครั้ง เพราะเธอคนเดียวเลย "

" ส่งมาแค่ไหนฉันก็ไม่กลัวหรอก "

" หรอ..ถ้างั้นลองเจอนี่หน่อย " ชายคนนี้เงื้อมือเข้ามาชกหน้าชินบี แต่เจ้าตัวตั้งตัวทันคว้ามัดไว้ได้ก่อนจะเสยกลับไปอย่างแรง

" หน็อย.." เขาสบถออกมาก่อนจะสั่งให้ลูกน้องเดินเข้ามาใกล้ๆพวกเธอทั้งคู่

" บอกว่าอย่ามาเข้าใกล้ไง " ชินบีตะหวาดขณะที่ดันอึนฮาถอยหลังไปอีก

" พวกแก จับตัวคุณอึนบีมาซะ และจะจัดการกับยัยนี้ยังไงก็แล้วแต่พวกแกเลย ไปได้แล้ว " เขาตะโกนสั่งอย่างดังพร้อมกับแก็งค์นักเลงที่อย่างก้าวเข้ามาอีกด้วยอาวุธครบมือ

" ชะ..ชินบี..ทำไงดี " อึนฮาเรียกด้วยความรน

" จับมือบีไว้ " ชินบีบอกพลางคว้าข้อมือคนตัวเล็กอย่างแน่น

" และ..แล้วเอาไงต่อ "

" เมื่อเราเผชิญหน้าไม่ได้ ก็ต้องหนีอย่างเดียวแล้ว "

" ชินบี.."

" พอบีพูดว่าวิ่ง ให้พี่วิ่งเลยนะ "  ชินบีสั่งขณะที่มองหน้ากลุ่มชายร่างใหญ่

" ชักช้าทำไมวะ จัดการมันซะ " ลูกชายรักการเมืองตะโกนสั่งอย่างใจร้อนพร้อมทกับพวกนักเลงกำลังยื่นอาวุธมาทางหน้าชินบีและเตรียมตัวจะโจมตีอย่างรวดเร็ว

" คุณหนู วิ่ง!! " ชินบีเร้าก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งหนีออกไป

" ตามมันไป เร็ว !! " สิ้นเสียงคำสั่ง พวกนักเลงก็ต่างกรูตามชินบีและอึนฮาไป

      เสียงฝีเท้าของหญิงทั้งสองดังขึ้นตลอดทางโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงก่อนที่เสียงฝีเท้าจะโดยกลบด้วยเสียงปืนที่ดังขึ้นจากปากกระบอกของชินบี ทั้งคู่วิ่งไปเรื่อยๆจนเข้าไปในป่าข้างๆลานพักผ่อน ระหว่างทางทั้งสองก็หมดปัญญาที่จะเรียกจะบอดี้การ์ดในระแวกนั้นเพราะจุดที่พวกเธออยู่กับจุดของบอดี้การ์ดนั้นห่างไกลมาก ชินบีเลยต้องพาตัวเองและอึนฮาเอาตัวรอดให้ได้ 

    วิ่งต่อไปอย่างไม่หยุดไม่ยั้ง ถึงแม้อึนฮาจะเจ็บเท้าและเหนื่อยสักเท่าไหร่แต่ก็ต้องฝืนต่อไป ในเมื่อตอนนี้ดูเหมือนพวกนักเลงจะวิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้น อาจจะเพราะกำลังกายของผู้หญิงน้อยกว่าผู้ชายบวกกับเมื่อกี้ที่ชินบีพาเธอพักเหนื่อยโดยการที่เจ้าตัวออกไปสู้กับนักเลงก่อนที่จะชนะและได้รับแผลกลับมาประปราย..ถึงแม้อึนฮาจะบอกให้ชินบีหยุดรักษาแผลก่อนแต่ก็ได้รับคำปฏิเสธมาพลางจับแขนอึนฮาให้วิ่งตามมา

" มันแรงเยอะกันขนาดไหนว่ะเนี่ย " ลูกชายนักการเมืองเอ่ยอย่างหงุดหงิดแต่ก็วิ่งไล่อยู่ไม่ห่าง

" ไปสกัดมันซะ ไป!! " เขาสั่งเสียงดังก่อนที่ลูกน้องจะแยกย้ายไปคนละทาง

" พี่อึนฮา..หลบตรงนี้ก่อน " ชินบีเบรคฝีเท้าพลางจับตัวอึนฮาให้มาหลบอยู่หลังต้นไม้

" ชินบี..พี่กลัว " อึนฮาพูดเสียงระเรื่อ

" ไม่เป็นไรนะพี่อึนฮา..บีอยู่ตรงนี้ บีจะปกป้องพี่ พี่ไม่ต้องกลัวนะ " ชินบีปลอบขณะสวมกอดอึนฮา

" ชะ..ชินบี.." อึนฮาพึมพำพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า

" อย่าร้องไห้นะ เข้มแข็งเอาไว้ บีจะจัดการพวกมันเอง พี่รอบีตรงนี้สักครู่นะคะ " ชินบีพูดก่อนจะปล่อยตัวอึนฮาออกและลุกขึ้นไป

" อั๊ค !! " ชินบีอุทานพลางจับท้องตัวเอง

" ชินบี..! " อึนฮาเรียกขณะดึงมือชินบีออกและดูแผลที่อยู่ตรงท้องของชินบี

" พี่ว่าบีไม่ไหวหรอก..พักตรงนี้เถอะ อย่าให้พี่เป็นห่วงเธอเพิ่มเลย " อึนฮาบอก

" ไม่เป็นไรหรอก แผลแค่นี้เอง เป็นบอดี้การ์ดซะเปล่า จะมาอ่อนแอกับผลกระทบจากการปกป้องคุณหนูได้ยังไง มันไม่สมควรต่อหน้าที่เลย " ชินบียิ้มพลายให้พร้อมกับลุกขึ้น

" บีเชื่อว่าออกไปจัดการมัน บีอาจจะกลับมาด้วยรอยแผลที่มากกว่าเดิมแน่ ฉะนั้นบีอยากบอกให้พี่ทำใจนะ ไม่ต้องห่วงหรอก คิดซะว่ามันเป็นเรื่องปกติของคนที่ต้องผจญกับการต่อสู้ซะ " ชินบีจับแก้มอึนฮาไว้ก่อนจะก้มหน้าไปจุมพิตตรงริมฝีปาก

" อีก 10 นาทีเจอกันนะคะ " ชินบีไม่พูดเปล่าพลางหยิบปืนขึ้นมาและวิ่งออกไปทันที

  อึนฮาทำอะไรไม่ได้นอกจากชะเง้อมองบอดี้การ์ดของเธอกำลังเผชิญหน้ากับชายหลายคนก่อนที่จะเกือบกรี๊ดหลายครั้งเมื่อชินบีโดนไม้ฟาดหลายทีหรือถูกมีดสวนกลับมา อึนฮาน้ำตาเริ่มไหลความรู้สึกกลัวหลายอย่างเข้ามาถาโถมอย่างเต็มที่ อึนฮานั่งกอดเข่าและซ่อนตัวอยู่คนเดียว..เดี๋ยวนะ..อึนฮาคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวนะ แต่ทำไมความรู้สึกมันไม่ใช่....

" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด " อึนฮากรีดร้องขึ้นมาอย่างตกใจระคนกลัวเมื่อมีชาย 2-3 คนเดินมาจับตัวเธอจากทางด้านหลัง

" มานี่.." ลูกชายนักการเมืองสั่งพลางกระชากอึนฮาขึ้นมา

" ปล่อยฉันนะ ฉันจะไม่ไปไหน " อึนฮาร้องสวน

" ดื้อด้านซะจริงว่ะ " เขาบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะดึงอึนฮาขึ้นมาอีกครั้ง

" อย่ามายุ่งกับฉัน ออกไปนะ "

" โถ่เว้ย..เเรงเยอะอะไรขนาดนั้นว่ะ เฮ้ย..พวกแก จัดการเลย" เขาปล่อยแขนอึนฮาลงอย่างเเรงก่อนจะให้ลูกน้องเดินเข้ามาจับตัว

" ยะ..อย่ามานะ..ชะ..ชินบี ชินบี " อึนฮาตะโกนหาคนรักของเธอแต่ไม่มีวี่แว่วเห็นร่างของคนที่ตามหา

" ชินบี..ไปไหนแล้ว " อึนฮาพึมพำก่อนจะหันหน้ามาเมื่อได้ยินเสียงชายคนนึงพูดขัด

" มันคงตายไปแล้ว ทีนี้..คุณก็ไม่เหลือใครแล้ว " เขาบอกกลั้วหัวเราะพร้อมกับย่างเข้าใกล้อีกครั้ง

" อย่า..บอกว่าอย่ามาใกล้ฉันไง " อึนฮาตะโกนพลางทุบเเขน

" แรงของคุณไม่กระเทือนคนอย่างฉันหรอก และตอนนี้คุณก็เสร็ฉันแล้ว " เขาจับไหล่อึนฮา

" ชินบี ชินบีช่วยพี่ด้วย ชินบี ชินบี!! " สิ้นเสียงของอึนฮา ชายคนนี้ก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรงพร้อมกับลูกน้องอีก 2 คนที่เลือดไหลเต็มแขนจากรอยโดนยิง

" อย่ามาแตะตัวคุณหนูเด็ดขาด " เสียงชินบีเอ่ยขึ้นขณะเหวี่ยงตัวผู้ชายออกไปก่อนจะคว้าข้อมือคนตัวเล็กและเริ่มวิ่งอีกครั้ง

  ปั้ง.!!

    เสียงปืนรอบที่หนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งคู่เมื่อลูกชายนักการเมืองลั่นไกกระทบกับพื้นและไม่นานเสียงปืนรอบที่สองก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยิ่งเร่งให้ทั้งสองก้าวขาอย่างฉับไวก่อนที่เสียงที่สามและสี่จะตามมาติดๆและเสียงที่ห้าเป็นเสียงวัดชะตาชีวิตของพวกเธอเมื่อลูกกระสุนยิงเฉียดไหล่ชินบีอย่างจังแต่มันก็ทำให้เธอเจ็บได้ ชินบีล้มลงอย่างเร็วพลางพลิกตัวไปมองและถอยตัวเองออกห่างออกไปเพื่อกั้นอึนฮาเอาไว้เพราะปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้า

" ไง..ยังมีแรงจะสู้อีกไหม " ลูกชานักการเมืองหัวเราะเสียงดังพร้อมกับลูกน้องอีกกลุ่มนึงหัวเราะร่วมด้วย

" แก..ต้องตาย.." ชินบีพึมพำ

" เจ็บขนาดนี้..ยังมีน่ามาพูดอีก ฉันอยากจะฆ่าเธอตอนนี้เสียแล้วสิ "

" อย่านะ.." อึนฮาบอกก่อนจะโดนเสียงชินบีตัดขึ้นมา

" อยากฆ่าก็ฆ่าเลยสิ " ชินบีพูด

" ชินบี..!! " อึนฮาเรียกด้วยความตกใจปนกลัว

" เธอบอกฉันเองนะ..ได้..ฉันสนองให้เธอเอง " เขายกปืนขึ้นมาพร้อมเตรียมลั่นไก

" อย่า.." อึนฮาพูดเสียงเบา

" พวกเธอ..จบเกมแล้ว " เขายิ้มอย่างมีชัยก่อนจะสะดุดเมื่อชินบีกระตุกยิ้มและพูดขึ้นมาอย่างผู้ชนะตัวจริง

" คิดงั้นหรอ " สิ้นเสียงของชินบี เสียงปืนจากปืนอีกกระบอกนึงก็ดังขึ้นทางด้านหลังลูกชายนักการเมืองพร้อมกับร่างที่โดนยิงล้มลงข้างหน้าพวกเธอ

" จัดการมันให้หมด.." เสียงของผู้หญิงร่างสูงสั่งบอดี้การ์ดของเธอก่อนที่จะวิ่งมาหาชินบี

" เป็นไงบ้าง " เสียงถามดังขึ้นพร้อมกับร่างที่นั่งลงข้างๆก่อนจะหันหน้าไปก้มหัวคำนับอึนฮา

" อ่า..แค่โดนยิงเฉียดๆน่ะ ไม่เป็นอะไรหรอกพี่เยริน " ชินบีตอบ

" แน่ใจนะ.." เยรินถาม

" แน่ใจสิพี่..และก็ขอบคุณนะ..ที่ยอมช่วยตามที่ฉันขอ " ชินบีเอ่ยอย่างจริงใจขณะที่อึนฮามองชินบีด้วยแววตาสงสัย

" หมายความว่าไงหรอ " อึนฮาถาม

" ไม่มีอะไรมากหรอกก็แค่.."

       30 นาทีก่อนหน้า

" พี่เยริน..วันนี้มีงานไหม " เสียงชินบีคุยโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่เธอเดินออกไปยืนอยู่ตรงหน้าอาคาร

( ไม่มีอ่ะ..มีอะไรหรอ ) ปลายสายตอบ

" พอดีมีเรื่องให้ช่วยนะ..เป็นงานคุ้มครองฉัน "

( คุ้มครอง..?  )

" ใช่..เพราะฉันรู้สึกว่าอีกไม่นานลูกชายท่านนักการเมืองเขาคงจะมาไล่ล่าฉันกับคุณหนูแน่นอน ดูจากสีหน้าและอารมณ์ตอนนี้ เขาคงไม่สบอะไรจริงๆ "

( พี่เข้าใจล่ะ..และให้พี่ทำอะไรต่อไหม )

" ทำตามที่พี่ต้องการเลย ฉันรู้ว่าพี่คิดจะทำอะไร เออ..รีบมาหน่อยนะ..ไม่มีเวลาแล้ว "

( พี่จะเรียกบอดี้การ์ดคนอื่นมาด้วย และพี่จะรีบตามไป )

" ขอบใจนะพี่ ไปล่ะ " ชินบีวางสายก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างรู้ทันความคิดของชายคนนี้

.

.

.

.

.

.

.

.

" บีมีความรู้สึกว่าเขาต้องเป็นคนส่งลูกน้องมาทำร้ายเราแน่..และบีก็มั่นใจว่าเขาต้องเปิดเผยความจริงภายในวันนี้ เพราะมันเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะได้เจอกับพี่และถ้าพี่ปฏิเสธเขาก็จะจับตัวพี่ต่อหน้า บีเลยพลิกเกมด้วยการให้พี่เยรินมาช่วย และโทรหาตำรวจเรียบร้อย " ชินบีอธิบาย

" เธอนี่นะ..สมกับเป็นบอดี้การ์ดจริงๆเลย " อึนฮาบอก

" มันคือสิ่งที่องครักษ์ต้องมี ใช่ไหมพี่ริน " ชินบีหันไปถาม

" ใช่แล้ว " เยรินพยักหน้าเห็นด้วย

" อืม..และเราจะเอายังไงกับเขาต่อล่ะ " อึนฮาถาม

" ก็คงต้องส่งตำรวจค่ะ อีกอย่างหลักฐานเราก็มีแล้วทั้งประวัติเขาหรือคดีที่เขาทำ " เยรินตอบ

" ถ้างั้นเรื่องเขาก็จบแล้ว..เหลือแต่เรื่องของเราแล้วล่ะชินบี.." อึนฮาบอกด้วยเสียงเศร้าๆ

" บีจะรับมือกับคุณท่านให้ได้..ไม่ต้องห่วงค่ะ " ชินบีบอกด้วยความเข้าใจคำพูดอึนฮาก่อนจะประกบฝ่ามือเข้ากับคนตัวเล็กกว่าโดยที่พยายามไม่นึกถึงผลการตัดสินใจของคุณท่านในวันพรุ่งนี้

  แต่ยังไงซะ..ชินบีก็ต้องเจอ

เอี๊ยดดด..เสียงเปิดประตูออกดังขึ้นเรียกความสนใจของอึนฮาที่อยู่ด้านนอกห้องหันมามองด้วยความสนใจพลางเห็นร่างผู้เป็นพ่อเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมพร้อมกับชินบีที่เดินตามออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยทำให้อึนฮารู้สึกอดใจไม่ให้เศร้าไม่ได้

" พ่อคุยกับอึนบีแล้วนะ.." คุณจองเอ่ยขึ้น

" แล้ว..พ่อว่าไงคะ " อึนฮาถาม

" ตามดิฉันมาค่ะ แล้วฉันจะบอกให้ " ชินบีตอบคำถามแทนก่อนจะคว้าข้อมืออึนฮาและพามาอยู่ตรงระเบียงบ้าน

" พ่อบอกอะไรบ้าง..ชินบี " อึนฮาเร่งเร้า

" ก็.." ชินบีตีหน้าเศร้า

" อะ..อะไร.."

" คือ..มัน.." ชินแกล้งถอนหายใจพลางหันหน้าหนี

" ชินบี..ไม่จริงอ่ะ.." อึนฮาทำหน้าเหวอ

" บีอยากจะบอกพี่นะ..แต่ว่า.."

" ทะ..ทำไมล่ะ...อย่าบอกนะว่า.." อึนฮาเดาคำตอบของชินบีก่อนจะหันหลังให้

" ขะ..คุณหนูจะไปไหนคะ " ชินบีถาม

" ก็จะไปคุยกับพ่อน่ะสิ..คราวนี้พี่ไม่ยอมแน่ " อึนฮาบอกพร้อมกับเตรียมตัวเดินไปแต่เสียงของชินบีก็ดังขัดขึ้นมาเรียกความสนใจของอึนฮาให้หันไปมอง

" เราคบกันได้แล้วนะ " ชินบีตะโกน

" ห้ะ..ว่าไงนะ.." อึนฮาทวนซ้ำ

" คุณท่านบอกตกลงให้เราคบกันได้ค่ะ " ชินบีตอบคำถามชัดเจนก่อนจะยิ้มให้

" จริงหรอ? " อึนฮาดีใจพลางหุบยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของชินบีเมื่อกี้

" แสดงว่าเมื่อกี้ที่เธอทำแบบนั้นก็แกล้งพี่น่ะสิ " อึนฮาคาดโทษอย่างแรง

" ก็อยากให้พี่ตกใจเล่นแค่นั้นเอง " ชินบีบอกพลางยักไหล่

" ตกใจเล่นหรอ..ตกใจเล่นหรอ " อึนฮาชี้หน้าเอาเรื่องก่อนจะฟาดไหล่ชินบีอย่างแรง

" อะ..โอ้ย.." ชินบีร้องเสียงหลงพร้อมกับยกมือจับไหล่อัตโนมัติ

" บีพึ่งทำแผลที่โดนยิงเองนะ..จะมาทำให้บีเจ็บเพิ่มอีกหรอ " ชินบีหันไปบ่นก่อนจะร้องเสียงโอดครวญ

" ชะ..ชินบี..พี่ขอโทษ " อึนฮาที่พึ่งนึกได้รีบเข้ามาดูชินบีทันที

" เจ็บที่ท้องก็หนักแล้ว ยังมาเจ็บที่แขนแถมยังโดนมือของคนที่บอดี้การ์ดอย่างบีคุ้มครองมาตีอีก น่าเสียใจชะมัดเลย.." ชินบีแกล้งทำเป็นน้อยใจ

" ชินบีอา..ขอโทษ..เค้าผิดไปแล้ว " อึนฮาปรี่เข้ามากอดอย่างรวดเร็วพลางประกบมือที่ชินบีจับไหล่ตัวเองอยู่ด้วยความอ้อน

" ควรยกโทษให้ดีไหม " ชินบีแกล้งถาม

" ชินบีอา~~ เจ็บเพิ่มมากขนาดนั้นเลยหรอ "

" ใช่..เจ็บมาก ต้องการยารักษาด้วย "

" ยาอะไรอ่ะ "

" ก็ยานี้ไง " ชินบียิ้มมุมปากเบาๆก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปประกบปากคนตัวเล็กทันที

" อื้อ.." อึนฮาร้องค้านพลางผละหน้าออกมา

" ขี้โกงนิ.." อึนฮาท้วงก่อนจะบีบจมูกคนข้างหน้าด้วยความหมั่นเขี้ยว

" เวลาเห็นพี่เป็นแบบนี้ บีชอบนะ น่ารักมากเลยล่ะ " ชินบีชมพร้อมกับสวมกอดด้วยความอบอุ่น

" ทำมาเป็นง้อ ชิ.." อึนฮาทำแก้มป่องแต่ก็ยอมให้คนตัวสูงกอดอยู่ดี

" เออนี่..ชินบี..พ่อบอกอะไรบ้างหรอ " อึนฮาถาม

" หื้ม..? " ชินบีเงียบไปสักพักนึงก่อนจะตอบ

" ท่านบอกว่าบีช่วยเหลือทุกอย่างและเป็นคนที่ดูแลพี่ได้ดีที่สุด จากเหตุการณ์เมื่อวานคุณท่านเลยมั่นใจว่าบีเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมถึงแม้ท่านบอกว่าจะทำใจไม่ได้ แต่ท่านก็ยอมรับเพราะท่านเชื่อใจบีกว่าใครๆ "

" แค่นี้หรอ.."

" ทำไมหรอคะ? "

" พี่ว่ามันไม่ได้ตกลงกันง่ายๆนะ มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรรึเปล่า " อึนฮาถามด้วยสีหน้าหวั่นเกรง

" ไม่มีหรอกค่ะ "

" แน่ใจนะ "

" แน่ใจสิ..บีจะโกหกพี่ทำไมล่ะคะ "

" ก็ชินบีชอบทำตามคำสั่งของพ่อโดยที่พี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย พี่กังวลว่าจะมีเรื่องอะไรแลกเปลี่ยนกับความรักของเรารึเปล่า "

" อย่ากังวลสิคะ มันไม่มีหรอก บีทำงานกับท่านมา 10 ปีแล้วนะคะ บีรู้นิสัยคุณท่านว่าเป็นคนยังไง ท่านแยกแยะเรื่องแต่ละเรื่องออกได้นะคะ และเป็นคนมีเหตุผลพอด้วย ฉะนั้นอยากให้พี่เชื่อใจพ่อของตัวเองเหมือนที่บีเชื่อใจคุณท่านนะ "

" อืม..พี่เชื่อ..แต่ขอถามเป็นครั้งสุดท้าย เธอกับพ่อไม่ได้มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรกันใช่ไหม "

" ฮ่าๆๆ ไม่มีจริงๆค่ะ จะมีแต่ถ้าบีทำให้พี่เสียใจหรือทิ้งพี่ไป คุณท่านก็จะจัดการบีแบบเต็มกำลัง แค่นั้นเอง.." ชินบีบอกก่อนจะหัวเราะ

" คุณพ่อก็ยังเป็นคุณพ่อเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย " อึนฮาพึมพำพลางพลายยิ้มออกมา

" อืม..คุณหนู..อีก 2 วันบีต้องไปทำงานที่กระทรวงนะ นักการทูฑมาทีนั้นบีจะต้องไปเป็นองครักษ์ให้กับพวกเขาและอาทิตย์หน้าบีต้องเดินทางไปต่างเมืองด้วย เขาขอบอดี้การ์ดเสริมในการไปคุ้มครองเจ้าของนักธุรกิจที่เปิดบริษัทใหม่ แถมบีต้องไปจัดการกับนักการเมืองเจ้าเก่าอีก บีอาจจะไม่ได้อยู่กับพี่เลยนะ อยากใหพี่ดูแลและระวังตัวเองด้วย " ชินบีบอก

 " พี่เข้าใจ..ไม่ต้องห่วงพี่หรอก บอดี้การ์ดขอวตระกูลเรามีเยอะแยะไป ชินบีนั้นล่ะที่ต้องห่วง ทำงานแล้วก็อย่าเกินความสามารถตัวเองนะ พี่จะให้คุณเยรินคอยจับตาดู ถ้าทำอะไรบ้าๆขึ้นมานะ คาดโทษแน่ๆ " อึนฮาขู่

" หู้ยยย น่ากลัวจัง.. ถ้างั้นชินบีสัญญาค่ะว่าจะไม่ทำอะไรเกินตัว ไม่ต้องให้คุณหนูเป็นห่วง โอเคไหม " ชินบีชูสามนิ้วขึ้นมา

" โอเคเลย " อึนฮาหัวเราะพร้อมกับชินบียิ้มกว้างออกมาก่อนจะเปลี่ยนท่ากอดไปเป็นโอบเอวและยื่นหน้าเข้ามาใกล้อึนฮา

" ฉันรักพี่นะ..รักมากกว่าที่เคยรักเสียอีก " ชินบีกระซิบ

" พี่ก็รักเธอเหมือนกัน..รักเธอมาตลอดโดยไม่คิดจะเปลี่ยนใจ ตอนที่เราได้เจอกันอีกครั้งหลังจากที่แยกย้ายกันไป พี่ดีใจมากนะ ที่พี่ได้อยู่กับคนที่พี่รักและคิดถึงอีกครั้ง " อึนฮาบอกขณะโอบคอคนข้างหน้าและยื่นหน้าผากชนกับหน้าผากของชินบี

" บีก็เหมือนกันนะ ตอนนั้นบีพร้อมทั้งตัวทั้งใจเลย ที่จะได้กลับมาทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดและคนรักของคุณหนูอีกครั้ง บีอยากขอบคุณพี่นะ ที่ไม่ลืมกัน "

" พี่ก็เช่นกัน..ขอบคุณนะ..พี่รักเธอมากนะ ชินบี " อึนฮายิ้มให้เช่นเดียวกับชินบีที่ใบหน้าแต้มยิ้มอย่างมีความสุข

" บีก็รักพี่ค่ะ พี่อึนฮา " ชินบีบอกอย่างใจจริงก่อนจะเอียงหน้าไปจูบริมฝีปากอันได้รูปของคนข้างหน้าอย่างอ่อนโยนเปรียบเหมือนคำมั่นสัญญาว่าจะปกป้องและดูแลผู้หญิงคนนี้ด้วยห่วงใยตลอดไป ถึงแม้สถานะของพวกเธออาจจะแตกต่างเพียงเส้นบางๆแต่ตอนนี้ก็ไม่ทำให้บอดี้การ์ดคนนี้กลัวที่จะรักคุณหนูของเธออีกต่อไป ในเมื่อความรักของทั้งคู่เเข็งแกร่งกว่าสิ่งอื่นใด อุปสรรคจะมามากแค่ไหนพวกเธอก็ฝ่าไปได้ เพียงแค่ทั้งสองมีใจตกลงที่จะร่วมเผชิญมันด้วยสถานภาพที่เป็นอยู่ของทั้งคู่นั้นเอง...

   -- THE END --

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk : น่ารักจังเลย โอ้ยยยย เขิน >///< 

** ถ้าอยากอ่านอะไรเพิ่มก็สามารถเข้าไปอ่านได้ที่ ฟิค Gfriend - Foundation Loving - มูลนิธิสร้างรัก กันได้นะคะ 5555

.

.

.

** จากลาด้วยความน่ารักของพี่น้องอึนบี **


ขอขอบคุณทุกการติดตามอ่านนะคะ แค่อ่านผ่านตาไรท์ก็ดีใจแล้ว

    ปล. ถ้าอ่านแล้วไม่สนุกหรือถ้าอ่านแล้วงงก็ขออภัยด้วยนะคะ 

      ขอให้สนุกง้าบบบบบบบบบบ

** Special Part From #FoundationLovingGF

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ SecretLily จากทั้งหมด 13 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 thekillz1 (@thekillz1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 08:31
    ฟินแลนน~
    #3
    0
  2. วันที่ 22 กันยายน 2559 / 14:53
    โง้ยยยยยยย ชอบบบ T_____T 

    ขออีกได้มั้ยคะ 2eunb ที่คู่ควร มีความดูแลกันตั้งแต่ต้นจนจบ

    ชินบีของเราดูแลคุณหนูอึนฮาได้หล่อมากค่ะ หยักดั้ย!!!!

    ขอบคุณสำหรับวันช็อตสนุกๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    ปล. ขอ 2eunb อีกนะคะ 55555555555555555555555555555555555555
    #2
    1
    • 23 กันยายน 2559 / 22:10
      เอาจริงๆนี่คิดพล็อตคู่นี้ไม่ออกแล้วค่ะ 555 แต่ถ้ามีโอกาสอาจจะกลับมาแต่งก็ได้นะคะ หวังว่าจะรอนะคะ ^^
      #2-1
  3. วันที่ 13 กันยายน 2559 / 23:41
    น่ารักมากคู่นี้ >~<
    #1
    0