Mercury : เด็กกว่าแล้วไง ดูแลคุณได้แล้วกัน

ตอนที่ 27 : Mercury 27 : คุณหนูที่เอาแต่ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    23 ต.ค. 61

พอเพียง Talks 

          อึก! 

         วินาทีแรกที่พอลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกปวดตึบ ๆ ในหัว กว่าจะปรับสติตัวเองให้รับรู้ว่ามีสภาพเป็นอย่างไรก็ใช้เวลาเกือบสองนาที พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งตัวตรง แต่ก็ลุกไปไหนไม่ได้ก่อน เพราะขนาดแค่ลุกขึ้นนั่งพอยังรู้สึกเหมือนจะล้มตัวลงนอนต่อ 

        ความคิดแรกในสมองตอนมีสติดีแล้วคือ วันนี้วันอะไร และพอต้องไปทำงานหรือเปล่า เพราะอาการของพอแบบนี้ทำให้ต้องหยุดงานแน่นอน แต่โชคดีจังที่ยังจำได้ว่าเมื่อวานเป็นวันเสาร์ และวันนี้คงเป็นวันอาทิตย์ ที่จำได้คือ เมื่อวานเมิร์สชวนพอไปร้องคาราโอเกะกับเพื่อน ๆ 

       เดี๋ยวนะ! 

       ร้องคาราโอเกะเหรอ???

      ร้องคาราโอเกะแล้วทำไมพอจำไม่ได้เลยว่ากลับมานอนได้ยังไง?!

      ไม่ใช่ละ พอเริ่มหันซ้ายหันขวาพิจารณาสถานที่ที่ตัวเองกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ นี่มันไม่ใช่ห้องนอนของพอนี่ รอบ ๆ ห้องโทนสีเทา ดูกว้างขวาง สะอาด เรียบร้อย และดูหรูหรา 

     นี่พอตื่นขึ้นมาในห้องของใครกัน!

     ก่อนจะทำอะไรต่อ พอก็พยายามใช้สมองที่ยังมึน ๆ และปวดหนึบ ๆ อยู่นั้น เค้นออกมาให้ได้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น ความทรงจำสุดท้ายที่ยังชัดเจนคือ พอซดน้ำแดงในแก้วตัวเองจนหมดแล้วรินเบียร์ลงไปแทน

    ใช่แล้ว! พอกินเบียร์เข้าไปนี่นา!!

    แสดงว่าเมื่อคืนพอเมางั้นเหรอ?? ตาย ๆ ตายแน่ ๆ พอพูดอะไรออกไปบ้างเนี่ย????

    และยิ่งจำไม่ได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้างตอนเมา พอก็ยิ่งพยายามนึกให้ออกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง น่าเจ็บใจที่สุดที่พอแทบจำอะไรไม่ได้เลย ทำไมจำอะไรไม่ได้เลยนะ ฮือ...แบบนี้จะมองหน้าเมิร์สยังไง แล้วยังจะเพื่อนของเมิร์สอีก การที่ตัวเองจำอะไรไม่ได้แบบนี้ เป็นไปได้มากว่าพอคงจะเมามาก ๆ แน่ ๆ 

     พอต้องเผลอพูดอะไรแปลก ๆ ออกไปแน่เลย เพราะตอนก่อนจะเมาพอรู้สึกปั่นป่วนเรื่องเมิร์สอยู่แล้ว พอไม่เคยเป็นแบบนี้ แทบไม่เคยแตะพวกของมึนเมาเลยด้วยซ้ำ มีบ้างเวลาที่บริษัทกินเลี้ยงกันก็มีจิบเบียร์ แต่ไม่เคยกินจนเมาแล้วจำอะไรไม่ได้แบบนี้ ทำไมพอทำตัวแบบนี้นะ 

      และที่สำคัญ ตอนนี้พออยู่ที่ไหนเนี่ยสิ 

      ถึงแม้ว่าจะตื่นมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นตา แต่พอค่อนข้างมั่นใจอย่างหนึ่งว่า เมิร์สต้องเป็นคนพาพอกลับมา เพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่เมิร์สจะปล่อยให้พอลำบาก ถ้ายังอยู่ในมือของเขา แต่ว่าเขาพาพอมาที่ไหนนี่สิ 

     พอทำท่าจะลุกขึ้นออกไปเดินสำรวจรอบห้อง แต่ก็ต้องชะงักตัวเองไว้ เมื่อมีใครบางคนเดินออกมาจากมุมหนึ่งของห้อง แล้วมายืนเช็ดผมที่เปียกชุ่มด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กในมือ 

     เมิร์ส!

    เขายืนพิงฝาผนังปลายเตียงที่พอกำลังนั่งอยู่ และอยู่ในสภาพที่มีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวคลุมท่อนล่างเอาไว้ และเปลือยท่อนบน!

    พอไม่รู้ว่าเผลอมองตาค้างไปนานเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าตัวเองตกใจมากแค่ไหนที่เจอเมิร์สในสภาพนี้ ถึงรูปร่างเขาจะดูดี มีกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวย ผิวก็เนียนสวยในแบบผู้ชายสุขภาพดีก็เถอะ แต่อยู่ในสภาพนี้จะให้พอทำหน้ายังไง 

     โอ๊ย! รู้สึกแก้มร้อน ๆ ขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ 

    ที่รู้ตอนนี้ห้องนี้ห้องเมิร์สแน่ ๆ แต่ไม่น่าจะใช่คอนโดเก่าของเขาที่พอเคยไป หรืออาจจะเป็นคอนโดใหม่ โอ๊ยยย! ตอนนี้ช่างมันก่อนเถอะ พอต้องคิดก่อนว่า ทำไมเมิร์สออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพแบบนี้ ทำไมยืนเช็ดผมแล้วมองพอไปด้วยสายตานิ่ง ๆ ไร้ยางอายขนาดนั้น

     ก็มันทำให้พออายอยู่คนเดียวนี่สิ 

     แล้วที่กล้ายืนโชว์ซิคแพคต่อหน้าพอแบบนี้ได้หมายความว่าอะไรกัน หรือว่าเมื่อคืน...

    พอคงเผลอทำตาโตตกใจใส่เมิร์สแน่ ๆ เขาถึงถามขึ้นมาว่า

    "ตกใจอะไร" 

    "มะ...เมิร์ส" แล้วทำไมพอต้องเสียงสั่นขนาดนี้กันล่ะ เมิร์สเลิกคิ้วให้พอ "เออะ...คือ ทะ...ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยล่ะคะ" 

     เขาเลิกคิ้วให้พออีกครั้ง ยังคงยืนพิงฝาผนังเช็ดผมไปด้วยท่าทีสบาย ๆ โอ๊ย พอจะไม่ไหวกับสภาพเปลือยท่อนบนของเมิร์สแล้วนะ จะเป็นลมให้ได้เลยเนี่ย 

    "ก็เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ จะให้แต่งตัวเรียบร้อยได้ไงกันล่ะ" 

    พอทนดูเมิร์สโดยไม่รู้สึกอะไรไม่ได้แล้วนะ เลยก้มหน้างุด ไม่รู้หน้าแดงหรือเปล่า

    "ทะ...ทำไม พอมาอยู่ที่นี่ได้คะ ที่นี่ที่ไหนคะเนี่ย" เสียงยังไม่หยุดสั่นเลยพอ ทำไมมันหยุดสั่นยากแบบนี้

    "บ้านผม" เมิร์สตอบ ยังคงยืนพิงฝาผนังอยู่นั่นแหละ พอไม่ได้หันไปมองเขาเต็มสองตา ตอนนี้ก็เห็นแค่ทางหางตาเท่านั้น 

    "บ้านเมิร์ส!" แต่ว่าคำตอบของเมิร์สทำให้พอต้องหันขวับไปมองเขาอีกครั้งด้วยท่าทีตกใจ แล้วต้องหันมาก้มหน้างุดอีกรอบ เพราะสีหน้าและสายตาของเมิร์สที่มองมาทำให้พอต้องรู้สึกเขินแปลก ๆ ปกติเขาไม่ทำหน้าแบบนั้นนี่นา ทำเหมือนกับกำลังมองใครสักคนที่เขากำลังสนใจอยู่ 

     โอ๊ยยยย พอรู้สึกเขินตัวจะแตกแล้วเนี่ย เมื่อคืนทำอะไรไปก็ไม่รู้อีก หรือว่า...ที่เมิร์สมองพอแบบนั้น เพราะเรื่องเมื่อคืนเหรอ โอ๊ยยยย พอพูดอะไรบ้างเนี่ยยยย ทำไมนึกไม่ออกเลย 

     "ทะ...ทำไมพาพอมาบ้านเมิร์สล่ะคะ" กว่าจะเค้นคำถามออกไปได้ก็แสนยากเย็น พอจะลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปนอกห้องก่อนได้มั้ยเนี่ย กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงโดยที่มีเมิร์สยืนมองอยู่แบบนี้มันจะเขินเกินไปแล้ว 

    "จำไม่ได้เลยเหรอว่าเมื่อคืนทำอะไรบ้าง" 

    เอาแล้วไง...สิ่งที่พอกังวลอยู่ในหัว เมิร์สกำลังถามมันออกมา งือออ...ใครก็ได้ช่วยพอด้วย ไม่ไหวจะอายแล้วตอนนี้ 

    "ข่ะ...คะ" สีหน้าคงเหยเกมาก ๆ แน่ ๆ พยายามฝืนใจให้มองหน้าเมิร์สอีกครั้ง โอ๊ยยยย...ซิคแพคกับรูปร่างเมิร์สกำลังฆ่าพอชัด ๆ เลย

    เฮ่ย ๆๆๆ แล้วเมิร์สจะเดินเข้ามาหาพอทำไมในสภาพที่นุ่งผ้าเช็ดตัวไว้หมิ่นเหม่แบบนั้น ออกไปนะเมิร์สสสส!!!

   แต่พอก็ทำได้แค่โวยวายในใจ ที่แสดงออกมาก็แค่ทำตัวแข็งเป็นหิน 

      เมิร์สเดินมาช้า ๆ ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์น่ากลัวชอบกล เขาพาดผ้าที่เช็ดผมไว้ที่คอ ผมที่ยุ่ง ๆ เพราะโดนเช็ดยังไม่ได้เซ็ตให้ดีก็ทำให้ใบหน้าเขาที่หล่ออยู่แล้วดูหล่อเท่ห์ไปอีกแบบ แล้วยิ่งเพิ่งอาบน้ำมาเสร็จใหม่ ๆ กลิ่นแชมพูสบู่ก็ยังอบอวลอยู่เลย คือ...พอไม่รู้จะทำยังไงแล้วตอนนี้ เพราะตัวเองทำอะไรไม่ถูกเลยสักอย่าง มือไม้ก็เหมือนจะสั่นไปหมด ไม่กล้ายกมันขึ้นมาเลยแม้แต่นิดเดียวเพราะกลัวเมิร์สสังเกตได้ 

     เมิร์สหยุดยืนข้างเตียง สายตายังไม่ละจากพอไปไหน เขาพักขาข้างหนึ่ง สองมือเท้าสะเอว เป็นท่าที่ดูเกรี้ยวกราดไปอีก แทนที่จะดูร้าย ๆ แต่ท่าทางนั้นกลับดึงดูดสายตาพอเข้าไปอีก นี่กำลังจะต่อว่าอะไรพอหรือเปล่า 

     "จำไม่ได้เลยจริง ๆ เหรอ" มาแล้วไงน้ำเสียงและแววตาดุ ๆ มาแล้ววว

    "ข่ะ...ค่ะ" อีนี่ก็พูดอะไร ทำอะไรไม่ถูกเลยเว้ย งือออ...ขออนุญาตออกนอกห้องก่อนได้มั้ยคะ ไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นไปสบสายตาเขาเลย เด็กกว่าเราตั้ง 7 ปี แต่ทำไมทำตัวอย่างกะเป็นผู้ใหญ่กว่าเรากันล่ะ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกดุก็ไม่ปาน 

     เฮ่ย ๆ ๆ ๆ แล้วเมิร์สจะนั่งลงทำม้ายยยยย!!! 

      เมิร์สนั่งลงข้าง ๆ พอ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้พอมาก แล้วยังจะใช้สองมือคร่อมตัวพอที่พยายามขยับไปด้านหลังจนหลังชนหัวเตียงไร้ทางออกไปแล้ว กลิ่นสบู่ กลิ่นแชมพู กลิ่นของเมิร์ส อบอวลชัดเจนมาก ๆ เลย เมิร์สต้องรู้แน่ ๆ ว่าใจพอเต้นแรงแถมยังตัวสั่นด้วย ตอนเขายืนอยู่ไกล ๆ ก็เกือบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว นี่เขาใกล้ขนาดนี้ ใกล้ขนาดจมูกจะชนกันอยู่แล้ว พอจะทำยังงายยยยยย งืออออออ...

     "เป็นอะไร..." 

     พอที่กำลังก้มหน้างุด ไม่แม้แต่จะกล้าเงยหน้ามาสบตาเขาก็ต้องเผลอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาเข้าจนได้ โอ๊ย หน้าร้อนผ่าวเลยอ่ะ ทำไมวันนี้พอรู้สึกเหมือนเราไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยนะ ทำไมรู้สึกเหมือนพอเจอใครสักคนที่อายุมากกว่าตัวเอง แล้วกำลังทำให้พอรู้สึกเหมือนสิบสี่อีกครั้ง ถึงแม้ว่าตอนนั้นพอยังไม่เป็นแฟนกับใครก็เถอะ ก่อนหน้านี้เวลาอยู่ใกล้เมิร์ส พอไม่เคยรู้สึกเขินอายอะไรแบบนี้เลย แต่ทำไมตอนนี้ต้องใจเต้นแรง แล้วก็กลัวไปหมด กลัวที่ต้องอยู่ใกล้เมิร์ส กลัวทั้ง ๆ ที่อยากอยู่ใกล้ด้วยซ้ำ

    ปั่นป่วนมากเกินไปแล้ววววนะะะ

    "มะ...เมิร์ส อะ...ออกไปก่อน...ดะ...ได้มั้ยคะ" 

    "ยังไม่สร่างเมาเหรอ" เขาถามหน้าตาย แต่แววตาทำไมกรุ้มกริ่มแบบนั้นล่ะ โอ๊ยยย เมิร์สสส

    "มะ...ไม่ค่ะ ไม่เมาแล้ว" 

    "ไม่เมาแล้วก็ดี...จะได้คุยกันรู้เรื่องหน่อย" 

    พอกลืนน้ำลายลงคอดังอึก "ค่ะ...ได้ เมิร์สต้องไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน...ใช่มั้ย เดี๋ยวพอจะไปนั่งรอ...ตรง..."

    "คุยตอนนี้ตรงนี้แหละ..."

     งืออออ คำตอบนั้น ทำเอาพอแทบเป็นลมเลยอ่ะค่ะ ต้องหลบความรู้สึกยังไงไม่ให้เมิร์สจับได้ว่าพอหวั่นไหวขนาดนี้ งือออออ

     พอเม้มปากเบา ๆ ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองทำหน้าอย่างกะจะร้องไห้

     "รู้สึกอะไรทำไมไม่พูดออกมาตอนไม่เมา" เมิร์สถาม จ้องหน้าพอไม่ละสายตาไปไหนเลย จ้องด้วยสายตาดุปนเจ้าเล่ห์ มันทำให้พอกลัวนะคะ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกมวนท้อง และวูบไหวในอกแปลก ๆ 

    "คะ" พอตอบได้แค่นั้น เพราะไม่รู้จริง ๆ อ่ะ ว่าเมื่อคืนพูดอะไรออกไปบ้าง

   "ทีกับไอ้หก ทำไมถึงบอกความรู้สึกกับมันได้ แล้วกับผม ทำไมไม่พูด" 

   เดี๋ยวนะ! เมิร์สพูดแบบนี้อย่าบอกนะว่า พอเผลอบอกรักเมิร์สตอนเมาน่ะ ไม่นะ! พอไม่ได้รู้สึกขนาดนั้นนะ 

   "พอพูดอะไรตอนเมาใช่มั้ยคะ" 

   "ไม่ใช่แค่พูด ทำด้วย" 

    "ห้ะ!" พอเผลอส่งเสียงตกใจใส่หน้าเขา และเขาก็หน้านิ่งมาก แต่แววตาก็ยังกรุ้มกริ่มเหมือนเดิม หล่อร้ายเกินไปแล้วเมิร์ส 

    "ไม่สงสัยหน่อยเหรอ ว่าทำไมเราสองคน ถึงอยู่ในสภาพนี้กัน" 

    หัวใจจะวายเลยอ่ะตอนนี้ เมิร์สพูดแบบนี้ตั้งใจให้พอคิดชัด ๆ ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น จริงสิ...เขาออกมาจากห้องในตอนเช้าด้วยสภาพที่พอกำลังเห็นตอนนี้ และพอก็อยู่ในชุด...นอน

     เฮ่ย! พอเพิ่งสังเกตว่าตัวเองอยู่ในชุดนอน แล้วไม่มีใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พอแน่ ๆ นอกจากเมิร์ส เพราะห้องนี้ก็มีแต่เมิร์สที่เป็นคนแปลกหน้า 

     "เมิร์ส" พอก้มมองร่างกายตัวเอง แล้วก็พบว่าเมิร์สก็กำลังมองตามสายตาของพอ "เมิร์สเปลี่ยนชุดให้พอเหรอ" 

     "คิดว่าเปลี่ยนชุดอย่างเดียวหรือไง" 

     พอคงทำหน้าตกใจมากแน่ ๆ เมิร์สได้ยกยิ้มมุมปากแบบนั้น 

     "ไม่รู้จริง ๆ เหรอ ว่าคนอย่างผมน่ะ ไม่ได้แสนดีอย่างที่เห็น" 

     ไม่จริงใช่มั้ยอ่ะคะ เมิร์สไม่ได้ทำอะไรพอหรอก พอไม่เชื่อ ถึงเขาจะดูโหดในสายตาพออ่ะ แต่ความจริงแล้วพอสัมผัสได้ว่าลึก ๆ เขาเป็นคนดีมาก 

     "มะ...ไม่ค่ะ เมิร์สไม่ทำหรอก" 

     "ทำไมมั่นใจขนาดนั้น ไว้ใจคนง่ายไปหน่อยหรือเปล่า" เขาว่าด้วยรอยร้ายตรงมุมปาก "แต่ถ้าคุณไม่เมา แล้วยั่วผมแบบนั้น ผมก็คงปล่อยให้คุณนอนเฉย ๆ ไปแล้ว" 

     "เมิร์ส!" ตกใจจริง ๆ ค่ะ ที่ได้ยินแบบนี้ หัวใจจะวายแล้วตอนนี้ น้ำตาก็จะไหลแล้วด้วย "ไม่อ่ะ เมิร์สไม่ทำหรอก" แต่ก็ยังเถียง ทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่รู้เรื่องราวดีเท่าคนตรงหน้า หรือพอแค่พยายามปลอบใจตัวเอง

     "เป็นคนยังไงนะ...ผู้ชายพามานอนถึงห้อง ยังจะคิดว่าเขาปล่อยให้นอนเฉย ๆ ได้อีก จะแบ๊วเกินไปหน่อยแล้ว" 

     "เมิร์ส!" ตอนนี้ก็ทำได้แค่มองหน้าเขาด้วยแววตาตัดพ้อ และส่งเสียงคำรามให้น่ากลัวที่สุดเท่าที่พอจะทำได้ออกไปแค่นั้น "ก็รู้ว่าพอเมา ก็ไม่น่าพาพอมาห้องเมิร์สนะคะ ทำไมไม่พากลับบ้านล่ะ!" 

    "จะให้ผมพาลูกสาวแม่รักกลับไปในสภาพที่เมาเหมือนหมาเนี่ยนะ คิดว่าแม่รักจะรับได้เหรอ" 

     อะไรนะ! เมิร์สเปรียบเทียบว่าพอเมาเหมือนหมาเลยเหรอ 

    "พอเมาขนาดนั้นเลยเหรอคะ" 

     "ขนาดที่บอกคิดถึงผม...น้อยใจที่ผมอ่อนโยนกับแป้ง แต่ไม่เคยอ่อนโยนกับคุณ"

     เขาบอกพอได้หน้าตาเฉย โดยไม่เห็นใจสักนิดว่าพอจะรู้สึกอายมากแค่ไหน เขาตั้งใจทำให้พออับอายต่อหน้าเขาชัด ๆ และเขาก็ทำสำเร็จ เพราะแทบพูดอะไรไม่ออก มองหน้าเขาก็แทบไม่กล้า ปากก็สั่นจนไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลย และเขาก็ทำเพียงมองหน้าพอด้วยแววตาเหมือนเสืออยากขย้ำเหยื่อตลอดเวลาอย่างนั้นแหละ 

      "พอคงจะเมา" เสียงหงอยมากเลยพอ

     "คนเมามักจะพูดสิ่งที่ตัวเองคิดแต่ไม่กล้าพูดตอนไม่เมาออกมา" 

     พอก้มหน้างุด เม้มปากแน่น ความเงียบปกคลุมเราสองคนครู่หนึ่ง 

     "ตกลงเป็นอะไร...คิดอะไรกับผมเหรอ" 

     แล้วเมิร์สก็ถามตรงแบบนี้เลยเหรอ?!! เมิร์สจะไม่ปล่อยให้พอหยุดเขินเลยใช่มั้ย อยากให้เตียงหักตอนนี้จริง ๆ เมิร์สจะได้โฟกัสกับเตียงมากกว่าหน้าพอ 

     "คิ...คิดอะไรกันคะ เมิร์สพูดอะไร" 

     "หรือให้รื้อฟื้นเรื่องเมื่อคืน...ออ...ผมลืมไปว่าคุณเมา จำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกันบ้าง" 

     พอขมวดคิ้วมุ่น จะร้องไห้จริง ๆ แล้วนะ ถ้าเมิร์สยังไม่หยุด "มะ..."

     ไม่ทันที่พอจะได้พูดอะไรออกมา เมิร์สก็เคลื่อนหน้าตัวเองเข้ามาใกล้พออีก ตอนนี้จมูกเขากับพอชนกันอยู่ และมันทำให้พอต้องแข็งเป็นหิน ไม่กล้าจะขยับไปไหนเลยสักนิด เพราะกลัวว่าขยับนิดเดียวแล้วปากเราจะชนกัน 

     ถ้าเมิร์สอยู่ในสภาพที่แต่งตัวเรียบร้อยกว่านี้มันก็จะรู้สึกสั่นน้อยกว่านี้นะ 

     ในใจพอร้องตะโกนลั่นเลยว่า เมิร์สออกไปไกล ๆ ได้มั้ยยยยยยย

     "ยังทนไหวอยู่อีกเหรอ..." เขาถามพอ พอไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ถ้าเป็นเรื่องทนกับการต้องใจเต้นแรง หน้าแดงและใจสั่นเพราะเขาอยู่ใกล้ชิดแบบนี้ บอกเลยว่า ทนไม่ไหวแล้ว อยากมุดเตียงหนีมาก ๆ 

     "แต่ผมว่า...ผมทนคุณไม่ไหวแล้ว

     เสียงเมิร์สเบาหวิว จนพาลหวิวในอกซ้ายของพอมาก ๆ เขาทำให้พอกลัว กลัวจนทำอะไรไม่ถูก ทั้งกลัวทั้งสั่นทั้งเขินปนกันไปหมด 

     แล้วเมิร์สก็ไม่หยุด เขาเอียงคอเล็กน้อยเพื่อจะขยับปากตัวเองเข้ามาแตะที่ปากพอ พอเบิกตาโตมองหน้าเขา ก่อนจะพูดอะไรไม่ได้อีกเมื่อถูกเมิร์สปิดปากด้วยปาก จะให้พอทำอะไรได้ล่ะตอนนี้ วิญญาณออกจากร่างไปแล้วอ่ะค่ะ พอจะหยุดเขายังไง เพราะเขาไม่ได้ทำแค่แตะ เขา...กำลังจะจูบพอ

     "มะ..."

     พอกำลังจะร้องห้าม แต่เมิร์สกลับดึงตัวพอเข้าไปแนบกับอกเขา ตัวเราชิดกันจนแทบจะไร้อากาศแทรกผ่านได้ เมิร์สกำลังจะทำให้พอเป็นบ้า เมิร์สจูบพอหนักหน่วง พอตกใจทำอะไรไม่ถูกเลยอ่ะ มือไม้ก็ไม่รู้จะวางตรงไหน ก็ทำได้แค่พยายามดิ้นและผลักเขาออก 

     ก๊อก ๆ ๆ 

     เสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่เมิร์สไม่มีท่าทีตกใจและไม่มีท่าทีจะหยุดด้วยซ้ำ แต่กลับจูบหนักขึ้นอีก เหมือนรีบตักตวงก่อนที่จะต้องผละออกไป มีแต่พอที่ตกใจจนตาเบิกกว้าง ที่ไม่รู้ว่าใครกำลังอยู่ข้างนอกนั่น หวังว่าประตูคงล็อคอยู่เมิร์สถึงไม่สะทกสะท้านแบบนี้ พอพยายามจะผละใบหน้าออกมาเพื่อจะบอกเขาได้ว่า มีคนเคาะประตูนะ แต่เมิร์สไม่ปล่อยให้ปากพอเป็นอิสระเลย เขาเอาแต่ใจตัวเองทุกเรื่องจริง ๆ  

     ตอนนี้พอเริ่มขาดอากาศหายใจ รู้สึกอยากสูดอากาศเข้าปอดอีกสักนิด แต่เมิร์สไม่ช่วยพอเลย พอเลยหอบหายใจใส่หน้าเขา มือก็พยายามผลักเขาออก แต่เขาแรงเยอะกว่าพอมาก ยิ่งออกแรงผลักยิ่งเหมือนโดนรัด

     "แม่เข้าไปนะคะ..." เสียงผู้หญิงดังขึ้น บอกว่าจะเข้ามาในห้อง 

     พอตกใจมากและพยายามฮึดรวบรวมแรงของตัวเองที่มีทั้งหมดผลักเมิร์สออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล เมิร์สไม่หลุด แต่ปากพอก็ผละออกมาจากปากเขานิดหนึ่ง แต่ก็พูดได้แค่นิดเดียวว่า "มี..." แล้วเมิร์สที่วนเวียนอยู่ชิดกับปากพอก็เอาแต่ใจตัวเองปิดปากพอต่อ 

     มีคนกำลังจะเข้ามานะ แต่เขาไม่เดือดร้อนอะไรเลย! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะเมิร์ส 

     พอพยายามจะดิ้นมากขึ้นเพราะคิดว่าเสียงฝีเท้าคนที่กำลังเข้ามากำลังจะมาเห็นเราสองคนแล้วอ่ะ 

     "ว้าย! ตาเถรตกโถน!" พอเห็นคุณป้าถือแก้วน้ำในมือ เกือบทำมันตกแต่โชคดีที่ยังจับไว้แน่นได้ ก่อนจะนำไปวางที่โต๊ะกลางห้อง

      พอสะดุ้งเฮือกไปแล้ว แต่เมิร์สก็ยังไม่มีท่าทีจะหยุด เขาไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้มีคนเห็นเราแล้ว เมิร์ส พอเถอะเมิร์ส พอก่อน พออายยยยย

     "คุณหนูเมิร์ส!"

      พอพยายามทั้งผลักทั้งดันเขาออกไปจากตัว แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะขยับตัวออก แต่เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง เขาก็อ้อยอิ่งผละออกจากปากพอ เขาไม่ได้หันไปมองด้านหลัง แต่ยังจ้องปากของพออยู่ พอหอบหายใจจนตัวโยน เมิร์สจูบพอรุนแรงมากจริง ๆ เขาแทบไม่ให้พอได้หายใจหายคอ แล้วตอนนี้ยังมาทำหน้าเหมือนเสียดายมากก็ไม่ปาน 

      ช่วยแคร์หน่อยมั้ย ว่ามีใครกำลังยืนมองมาทางเราด้วยสีหน้าทมึงถึงอยู่อ่ะ แล้วอย่างนี้ คุณป้าที่ยืนอยู่ด้านหลังเมิร์สจะมองพอยังไง 

      อายจนไม่อยากมีชีวิตอยู่มันมีอยู่จริง 
    
      แล้วยิ่งอายมากไปอีกเมื่อเขามองมาที่พอด้วยสายตาที่ไม่ปกปิดความรู้สึกอีกต่อไป เมิร์สถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับคุณป้าที่ยืนอยู่ด้านหลังทั้ง ๆ ที่ยังมองหน้าพออยู่ 

     "เข้ามาได้จังหวะจริง ๆ เลยนะครับแม่เอื้อย" 

     อะไรคือการพูดกับคนด้านหลังแต่สายตาจ้องพออยู่ จะทำให้พออายไปถึงไหน แล้วยังยกมุมปากขึ้นอีกเมื่อเห็นพอก้มหน้างุด 

    "ไม่คิดเลยว่าจะทำตัวแบบนี้ในบ้านนะคุณหนู แม่น้อยรู้จะโดนหนักนะคะ" 

    "อย่างกะผมทำแบบนี้ที่บ้านบ่อยงั้นแหละ" 

    เขาก็ไม่ยอมหันไปหาคุณป้าด้านหลังสักที พอเขินจะแย่อยู่แล้วนะ เขินทั้งเมิร์สอายทั้งคุณป้า ช่วยขยับตัวออกไปแล้วให้พอได้อธิบายอะไรกับคุณป้าหน่อยได้มั้ย

     "รู้ค่ะว่าไม่เคยพาใครมาบ้านและทำอะไรแบบนี้ที่บ้าน...แต่ให้เกียรติหนูพอเพียงหน่อยนะคะ แม่เอื้อยก็ยืนหัวโด่อยู่ ยังจะไม่ออกมาจากเตียงอีก แล้วแก้ผ้าอยู่แบบนั้น อายฟ้าอายดินบ้างมั้ย ไปใส่เสื้อผ้าให้ดีเลยค่ะ" 

      คุณป้าที่เมิร์สเรียกชื่อว่า เอื้อย บ่นยาวจนเมิร์สถอนหายใจ ยอมผละออกจากตัวพอแล้วลุกขึ้นเดินไปหาป้าเอื้อย พอถอนหายใจยาวยกมือขึ้นทาบอก รู้สึกเหมือนอากาศถ่ายเทสะดวกขึ้นมาทันที เขาเดินเข้าไปกอดป้าเอื้อย พร้อมกับทำตัวเหมือนเด็กที่กำลังจะกอดอ้อนขออะไรบางอย่างจากผู้ใหญ่

     "โถ่ แม่เอื้อย นี่ก็ห้องเมิร์สมั้ย เมิร์สก็เดินแก้ผ้าอยู่ในห้องบ่อย ๆ"

     เสียงเขาก็ยังเข้ม ๆ ไม่เข้ากับท่าทางที่กำลังกอดอ้อนคุณป้าเลย

    "แต่ช่วยสำนึกสักนิดว่ามีผู้หญิงอยู่ในห้องนี้ตั้งสองคน...แล้วเมื่อกี๊ทำอะไร ถ้าแม่ไม่เข้ามาทัน หนูพอไม่โดนคุณหนูรวบหัวรวบหางแล้วเหรอ...ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ!" 

     "โอ๊ย! แม่เอื้อย...เมิร์สเจ็บนะครับ" 

     ป้าเอื้อยตีเผียะไปที่แขนซึ่งไร้อาภรณ์ปกปิดของเมิร์ส สงสัยคงจะเจ็บจริง ๆ เพราะเมิร์สก็เอามืออีกข้างมาลูบ ๆ ไปมา
     
      "น้อยไปสิคะ จูบผู้หญิงในห้องแล้วยังมาทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีก นี่เอาความหน้าด้านมาจากไหน" 

      ป้าเอื้อยก็ไม่น่าพูดเลยค่ะ ยิ่งพูดพอยิ่งหน้าร้อนผ่าว นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แล้วรู้สึกอยากหลับหนีไปเลยอ่ะ 

       โอ๊ยยยยยย พอเขินไม่ไหวแล้วนะ เหนื่อยจะเขินแล้วด้วย 

      พอไม่รู้ว่าป้าเอื้อยหันมามองพอนานแล้วหรือเปล่า เพราะเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นคุณป้ามองพออยู่ก่อนแล้ว

     "แกล้งจนหนูพอทำอะไรไม่ถูกแล้วน่ะ ห้องน้ำห้องรับรองก็มีไม่ไปอาบ ตั้งใจมาแกล้งเธอใช่มั้ยคะ"

     "ก็ไม่สะดวกนี่ครับ" เมิร์สตอบหน้าตาย พอเพิ่งรู้ว่านี่คือบ้านเมิร์ส และเมิร์สไปอาบน้ำห้องอื่นก็ได้ แต่เมิร์สกลับอาบในห้องนี้ 

      นี่เมิร์สตั้งใจให้พอตื่นมาเห็นงั้นเหรอ ทำไมร้ายแบบนี้อ่ะเมิร์ส 

      "ไม่ต้องเลยค่ะ แก้ตัวไม่ขึ้นหรอกนะ ไปแต่งตัวที่อื่นเลยไป แม่ไม่ให้อยู่ในห้องนี้ละ" 

     "แต่นี่ห้องผมนะครับแม่" 

     "แล้วไง...จะไฝว้กับแม่เหรอ" ป้าเอื้อยยกมือขึ้นทำท่าจะตีไปบนผิวเนื้อของเมิร์สอีกครั้ง แต่เมิร์สก็ปฏิกิริยาไวกว่าคือถอยห่างทันที

     พอเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นความน่ารักของการเถียงกันไปมาของป้าเอื้อยกับเมิร์ส ดูน่ารักจนพอเกือบลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปชั่วขณะ 

     "ไปก็ได้ครับ" เขายอมแต่โดยดี 

      แต่ไม่วายตวัดสายตามามองพอกรุ้มกริ่มก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าตัวเองแล้วเดินออกไปนอกห้อง พอถอนหายใจเบา ๆ พยายามเคลื่อนตัวลงจากเตียง คือเอาจริง ๆ พอก็ยังไม่สร่างเมาขนาดที่ว่าจะยืนขึ้นโดยไม่ล้มนะคะ แล้วยิ่งเมิร์สมาปั่นป่วนพอเข้าด้วย มันก็เพิ่มอาการมึนให้พออีก ตอนลุกขึ้นยืนเลยเกือบเซ 

     ดีที่ป้าเอื้อยมาช่วยพยุง

     "ไหวมั้ยคะ มาแม่ช่วย" 

     เธอแทนตัวเองกับพอว่าแม่ แต่ตอนนี้พอไม่กล้าสู้หน้าแม่เลย

     "หนูขอโทษนะคะ..."

     "หยุดเลยค่ะ แม่ต่างหากต้องขอโทษหนู รายนั้นน่ะ เอาแต่ใจตลอดแหละ นิสัยเสียเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว...ไปค่ะ ไปนั่งที่โต๊ะก่อน แม่เอาน้ำผึ้งผสมมะนาวมาให้ดื่มค่ะ มาดื่มก่อนนะ จะได้สดชื่นขึ้น" 

     พอเดินมานั่งที่โซฟากลางห้องของเมิร์ส น้ำผึ้งผสมมะนาววางอยู่บนนั้น ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดื่ม รู้สึกสดชื่นขึ้นมานิดหน่อย 

     หันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยังไม่หายรู้สึกผิดเลยค่ะ ถึงเมิร์สจะเป็นฝ่ายกระทำเอง แต่พอก็รู้สึกเหมือนตัวเองแย่ยังไงไม่รู้ 

    "หนูขอโทษนะคะ...หนูไม่ได้ตั้งใจจะเมา..."

   "พอละค่ะ ไม่ต้องขอโทษอะไรแม่ทั้งนั้นแหละ...แม่รู้ว่าหนูน่ะ ไม่ได้ตั้งใจเมา หนูกินน้ำนี้ให้หมดนะ เดี๋ยวแม่ไปเอาเสื้อผ้ามาให้ กินเสร็จแล้วจะได้ไปอาบน้ำแล้วลงไปทานข้าวข้างล่าง"

     แม่เอื้อยยิ้มให้พอ พอก็ส่งยิ้มตอบกลับไป ทำไมแม่เอื้อยถึงมีท่าทีเอ็นดูพอขนาดนี้ก็ไม่รู้


**************************
Writer talks 

      เวลาว่างอัพลงก็จะอัพถี่แบบนี้แหละค่ะ เวลาที่ไม่ว่างก็จะห่างหายไปนานหน่อย 

      ถ้ารีดเดอร์คนไหนทนไม่ไหวเวลาไรท์ไม่อัพนาน ๆ เข้าไปสะกิดเตือนในทวิตของไรท์ได้นะคะ ไรท์กำลังคิดว่าจะแจ้งการอัพในทวิต เพราะเวลาว่างของไรท์บอกให้แน่นอนไม่ได้จริง ๆ ว่าจะอัพตอนไหน อยู่ ๆ จะมาก็มา อยู่ ๆ จะนานก็นานอ่ะค่ะ >< เดี๋ยวว่าง ๆ จะมาแปะลิ้งทวิตไว้ให้ หรือเข้าไปหาก็ได้นะคะ หนึ่งน้ำทิพย์ 

     -ตอนนี้เมิร์สเริ่มรุกหนักแล้วค่ะ เหมือนไม่แคร์อะไรอีกต่อไปแล้ว แต่หลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อ ฝากติดตามกันไปเรื่อย ๆ นะคะ-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #38 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 21:30
    เมิร์สๆๆๆๆๆ ทำอะไรลงไป๊ เขิน
    #38
    0
  2. #37 Nong Sriwichian (@aomdaun) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 16:05
    เอาอีก เอาอีก ลงเยอะเลยชอบๆๆ
    #37
    0
  3. #36 kwannaka (@00871763507) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 15:23

    พอ อย่าเผลอนะ โดนรวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวแน่ๆ

    #36
    0
  4. #35 41124112 (@41124112) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 13:37

    ชอบมากค่ะ เขินตัวจิแตกแล้ว

    #35
    0