Mercury : เด็กกว่าแล้วไง ดูแลคุณได้แล้วกัน

ตอนที่ 13 : Mercury 13 : ไม่ชอบฟังเพลงไทย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    21 ก.ย. 61

วีนัส Talks

        นานแล้วที่พวกผมไม่ได้ไปนั่งจิบเบียร์กันที่ร้านนั่งชิว จิบแต่กาแฟในตอนเช้า ยิ่งช่วงพักหลังมานี้ ไอ้เมิร์สมันเจอผู้หญิงในฝันของมันที่ร้านกาแฟ จนลืมร้านเบียร์ไปเลย พอดีกับที่ได้เจอแป้งฝุ่น เธอเลยนัดพวกผมมานั่งเล่นกันที่นี่ซะเลย จุดประสงค์ก็อยากจะให้เมิร์สมันชี้แจงแถลงไขให้ชัด ๆ กับเพื่อน ๆ ซะ ว่ากับพี่พอเพียงตกลงยังไงกันแน่ 

         "ไง มึง มาง่ายเลยนะวันนี้ เป็นอะไรรึป่าว ปกติพวกกูชวนมานั่งกินเบียร์ไม่ค่อยอยากจะมา" ไอ้มาร์สที่กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ซึ่งยึดไว้แค่คนเดียว กางแขนออกวางพาดกับพนักเก้าอี้อย่างเป็นเจ้าของ มือหนึ่งถือแก้วเหล้าเพียว ๆ ไร้น้ำแข็งโซดายกจิบเบา ๆ 
        ไอ้คนโดนถามสีหน้าไร้อารมณ์ตวัดสายตามามองด้วยแววขุ่น ๆ ไอ้เมิร์สนี่หน้ามันอารมณ์เสียได้ตลอดเวลาจริง ๆ 

       "อะไรกะกูนักหนาวะ" เมิร์สถามเสียงเข้ม ๆ ยกแก้วเบียร์ในมือขึ้นจิบ 

      "แป้งอุตส่าห์มานั่งชิวกับเราด้วยนะมึง นี่กะจะมาฟังเรื่องมึงโดยเฉพาะ" ไอ้มาร์สว่า

      แป้งฝุ่นที่กำลังนั่งสบาย ๆ ข้างไอ้เมิร์ส ตักยำในจานกินอย่างเพลิน ตวัดสายตาขึ้นมามองทั้งไอ้มาร์สและไอ้เมิร์ส 

      "แป้งก็ฟังมาจากวีนัสบ้างแล้วนะ เรื่องพี่พอเพียงน่ะ แต่อยากได้ยินเมิร์สเล่าอ่ะ นี่อยากรู้ความรู้สึกเมิร์สใจจะขาดแล้วเนี่ย ไม่คิดว่าคนอย่างว่าที่หมอเมิร์สจะมีวันที่มานั่งจุ้มปุก วิตกกังวลไปไม่เป็นกับเรื่องที่ตัวเองถนัดที่สุด"             
      แป้งฝุ่นพูดจบก็หัวเราะยิ้มเบา ๆ พลอยจะทำให้ผมกับไอ้เอิร์ธยิ้มหัวเราะตามด้วย เรื่องที่ไอ้เมิร์สถนัดที่สุดก็เรื่องผู้หญิงนี่ล่ะครับ ถนัดนักกับเรือนร่างผู้หญิง ถนัดกับการตอบรับผู้หญิงที่เข้าหา แต่ลืมไปว่า มันไม่เคยจีบใครก่อนเลย พอมาเจอคนที่ตัวเองสนใจ แต่เขาดันไม่สนใจตัวเองเลยไปไม่เป็น เย็นชาแต่ชอบเขา ผมล่ะอยากเฮ้อยาวๆ ใส่มัน

        เมิร์สถอนหายใจเบา ๆ ส่งสายตารำคาญมาให้พวกผมแทนที่จะส่งไปให้แป้งฝุ่น เป็นอีกมุมน่ารักของไอ้เมิร์สนะครับ ที่มันจะเกรงใจนักกับเพื่อนคนนี้ แป้งฝุ่นแทบจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เมิร์สแคร์และเกรงใจเหมือนกับเป็นแม่มันเอง

        "ไม่เสียใจหรือไง ที่เมิร์สเป็นแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น" ไอ้เมิร์สเอ่ยถามแป้งฝุ่นด้วยสีหน้าเรียบ ๆ ยกเบียร์ขึ้นมาจิบอีกอึก แป้งฝุ่นแสร้งเบะปากใส่ ผมส่ายหน้าเบา ๆ ให้คำถามของมัน 

       "เสียใจอยู่หรอกนะ ที่มีคนมาแย่งความรักไป แต่เพราะรักไง ถึงยอมได้" แป้งฝุ่นตอบกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งแกล้งกึ่งจริง ก่อนจะยิ้มหวานส่งให้เมิร์สที่นั่งข้าง ๆ กัน ไอ้เมิร์สส่ายหน้าเบา ๆ ให้แป้งฝุ่น ยกมุมปากขึ้นคล้ายยิ้มนิด ๆ 

        "ตกลงพี่พอรู้บ้างยังว่ามึงชอบ ๆ เขาอยู่" ผมถาม

       "กูไม่รู้" มันตอบผมสั้น ๆ ห้วน ๆ 

       "มึงดูไม่ออกเลยเหรอวะ ว่าพี่พอสนใจมึงบ้างหรือเปล่า" ผมถามต่อ

      มันถอนหายใจเบา ๆ "ไม่เคยบอกว่าสนใจกู กูจะไปรู้ได้ไง" 

      ดูมันตอบครับ ปาแก้วใส่กบาลมันสักทีดีมั้ย 

       "มึงนี่ยังไง พี่พอคงจะบ้ามาบอกมึงหรอกว่า...พี่สนใจเมิร์สนะ พี่รู้สึกชอบ ๆ เมิร์สอ่ะ -- เค้าไม่เหมือนผู้หญิงที่เคยเข้ามาในชีวิตมึงนะเมิร์ส" โดนไอ้เอิร์ธเทศให้อีกแล้วไง

       เมิร์สถอนหายใจกระดกเบียร์ในแก้วรวดเดียวลงคอ 

       "แล้วมึงอ่ะ ยังไงวะตอนนี้ กูเห็นสีหน้าเบื่อโลกแทบทุกวัน เครียดอะไรนักหนาวะ เรื่องงานหรือเรื่องพี่พอ ถ้าเรื่องพี่พอนี่ แม่งหนักละว่ะ" พลูโตถาม

       "เรื่องกูเองนี่แหละ" เมิร์สตอบ 

      "เรื่องมึง...เรื่องอะไรของมึงวะ" ไอ้มาร์สโพล่งถาม ชะเง้อคอข้ามโต๊ะมาถามด้วย 

      ไอ้เมิร์สไม่ตอบ แต่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะเชิงรำคาญออกมาแทน

      "ก็มันไม่ยอมรับตัวเอง มันไม่เข้าใจตัวเอง หัวใจแม่งนำหน้าสมอง สมองนี่ยังหยิ่งอยู่เลย แต่หัวใจเดินไปหาเค้าแล้ว เลยตีกันอยู่ในหัว รำคาญตัวเองจนไม่รู้จะบ้ายังไงละ" ผมตอบแทนมันเอง ทำไมผมจะดูมันไม่ออก 

      "หืม...มึงนี่ รู้ได้ไงวะ" ไอ้มาร์สถามผมด้วยสีหน้าและแววตาทึ่ง ๆ ไอ้นี่เป็นคนเดียวที่เข้าใจเรื่องความรักยากมาก ไม่รู้มันรักใครเป็นมั้ยครับชาตินี้ 

     "ทำไมกูจะไม่รู้ ก็แม่งเป็นซะอย่างนี้ ดูสันดานมันก็รู้แล้ว" ผมบอก

     "มันไม่เถียงด้วยเว้ย แสดงว่าจริง" พลูโตพูด ยกมุมปากขึ้นยิ้มนิด ๆ เมื่อเห็นไอ้เมิร์สไม่เถียงอะไรผมสักคำ 

     "อยากให้แป้งช่วยอะไรมั้ยเมิร์ส" แป้งฝุ่นถามขึ้นมาอย่างขันอาสา ส่งรอยยิ้มหวาน ๆ ไปให้เมิร์สอีก 

      เมิร์สตวัดสายตาขึ้นมามองหญิงสาวข้าง ๆ กำลังส่งสายตาประมาณปราม ๆ ไปให้แป้งฝุ่น 

      "อยู่เฉย ๆ ไปเถอะ รู้หรอกนะ ว่าคิดอะไรอยู่" เมิร์สเอ่ยอย่างรู้ทัน พวกผมก็หัวเราะหึ ๆ กันเบา ๆ 

        แป้งฝุ่นตีหน้ายู่ใส่เมิร์ส "แป้งไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย" เสียงอ้อน ๆ เอนหัวราวกับจะไปถูไอ้เมิร์สละ

       "คราวก่อนฉกคนของเมิร์สไปเฉยเลยนะ เมิร์สยังไม่คิดบัญชีเลย ดีนะที่ไม่ได้สนใจมาก" เมิร์สว่า ยกแก้วเบียร์ที่เพิ่งเติมใหม่ขึ้นมากระดกเข้าปาก

        "เพราะรู้ว่าเมิร์สไม่ได้สนใจมากไง เลยกล้า"

       "คนนี้ห้าม" เสียงไอ้เมิร์สจริงจังและแข็งมาก ทั้งสีหน้าและแววตาส่งไปให้แป้งฝุ่นเป็นสาส์นสื่ออย่างชัดเจนว่า พี่พอเพียงคือของต้องห้ามสำหรับทุกคนยกเว้นมัน

       ไอ้เอิร์ธหัวเราะหึ ๆ เพียงลำพัง ไอ้เมิร์สทำแค่เพียงตวัดสายตาไปมอง มันรู้ว่าเอิร์ธเยาะเย้ยมันอยู่ คงไม่ชอบที่เพื่อน ๆ แซวด้วยสายตากันแบบนี้ 

      "อ่อนว่ะ" เอิร์ธว่าไป เมิร์สตวัดสายตามามองและทำได้แค่มองจริง ๆ ครับ มันไม่แม้แต่จะเถียงไอ้เอิร์ธ ปกตินี่มันเถียงหัวชนฝา แต่กับเรื่องพี่พอ สังเกตหลายทีแล้วว่ามันจะเลือกเงียบ ถึงแม้ว่ามันจะอยากต่อยพวกผมสักทีสองทีก็เถอะ

     "อย่ามาอ่อนกับคนของกูละกัน" ไอ้เมิร์สโพล่งขึ้นมาหลังจากมองตาไอ้เอิร์ธครู่นึง พวกผมถึงกับหลุดขำทันที 

     "พี่พอไปเป็นคนของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" ไอ้พลูโตพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ 

     "โต...มึงนี่ก็พลอยเป็นไปตามพวกแม่งนี่ด้วยเหรอวะ" เมิร์สหันไปว่าพลูโต

      "โถ่...ไอ้โตมันก็อึ้งเหมือนพวกกูนี่แหละ ที่เห็นมึงเป็นหนักขนาดนี้อ่ะ" ผมบอก หัวเราะนิด ๆ ยังขำค้างกับประโยคของไอ้เมิร์สเมื่อกี๊อยู่ 

      "เมิร์ส..." เสียงบุคคลที่เจ็ดดังขึ้นข้างโต๊ะพวกผม เสียงนั้นทำให้ทุกคนในโต๊ะหันไปมองแทบจะพร้อมกัน และที่ทำให้ทุกคนสนใจแล้วหันไปเกือบพร้อมกันขนาดนี้คือ เป็นเสียงผู้หญิง

      ไอ้เมิร์สมองหน้าผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งเฉย มีวูบหนึ่งที่แปลกใจ แต่หลังจากนั้นก็ติดเย็นชาไปเลย

      "ไม่เจอเมิร์สนานแล้วนะเนี่ย" ผู้มาใหม่ยิ้มกรุ้มกริ่มให้มัน แววตายั่วยวนเหมือนชวนให้กลับไปคบกันใหม่อีกครั้ง

     "สบายดีนะ" ถามด้วยน้ำเสียงแบบนี้ อย่าถามดีกว่าเมิร์ส เหมือนมึงไล่เขามากกว่าถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

     "สบายดี...แต่มารู้ตัวว่าคิดถึงเมิร์สมากก็ตอนที่ได้เจอกันนี่แหละ" หญิงสาวเม้มยิ้มบาง ๆ ส่งให้อีก แววตาเหมือนอยากอุ้มไอ้เมิร์สกลับบ้านเลย แป้งฝุ่นที่เงยหน้าขึ้นมองเจ้าหล่อนด้วยแววตาใส ๆ ไร้เดียงสา กลับถูกอีกฝ่ายมองกลับมาด้วยแววตาชิงชังมั้งผมว่านะ ท่าทางคงเข้าใจว่าแป้งฝุ่นเป็นคู่ขาคนใหม่ของเมิร์สแน่เลย

      "สนใจมานั่งดื่มด้วยกันมั้ยครับ" ไอ้มาร์สชวนดวงตาเป็นประกายวิบวับ ผมล่ะอยากเห็นเสืออย่างไอ้มาร์สกลายเป็นแมวอย่างไอ้เมิร์สจริง ๆ เลย

       "จะดีเหรอคะ เรามากับเพื่อนเราด้วยอ่ะ ถ้าเรามานั่ง คงต้องชวนเพื่อนมานั่งด้วยกันทั้งหมด" หญิงสาวคนสวยหุ่นดีหันไปทางเพื่อน ๆ ของเธอ ผมเดาว่าคงเป็นโต๊ะนั้นที่มีผู้หญิงนั่งกันอยู่อีกสามคน เพราะพวกเธอกำลังมองมาทางนี้พร้อมรอยยิ้มที่ผมมองว่า กำลังสนใจพวกผมอยู่ 

      "ก็เรียกมานั่งด้วยกันหมดเลยนั่นแหละครับ" ไอ้มาร์สก็เก็บอาการไม่อยู่เลยมึง เห็นสาว ๆ สวยหน่อยไม่ได้ แต่ก็ดีนะครับ ผมว่ามีสีสันดีมีผู้หญิงมานั่งดื่มด้วย

       แล้วโต๊ะผมก็เต็มไปด้วยผู้หญิงอีกสี่คน ไอ้เมิร์สไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญอะไรออกมา และขณะเดียวกันก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจอะไรเช่นกัน มันยกมือข้างหนึ่งขึ้นวาดไปด้านหลังของแป้งฝุ่นวางไปบนพนักเก้าอี้ ท่านี้เหมือนมันเป็นเสี่ย แป้งฝุ่นเป็นเด็กเสี่ยเลยครับ 

      ผู้หญิงที่เข้ามาทักไอ้เมิร์ส ซึ่งเธอชื่อแตงโมนะครับถ้าผมจำไม่ผิด มองแป้งฝุ่นด้วยสายตาขวาง ๆ แล้วครับ กลัวเหลือเกินว่าจะเกิดสงครามตบแย่งชิงไอ้เมิร์สกัน 

      แตงโมพยายามจะชนแก้วกับเมิร์สบ่อยครั้ง เมิร์สก็ชนครับ แต่มีบางครั้งมันเหม่อจนไม่ได้สนใจแก้วที่ยกขึ้นมาจะชนกับมันเลย 

     เมื่อมีพวกสาว ๆ มานั่งด้วยกันเพิ่มขึ้น โต๊ะผมเลยดูมีสีสันขึ้นเยอะ จะว่าพวกผมเจ้าชู้หรืออะไรก็ได้นะครับ เพราะมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ เป็นธรรมดาของผู้ชายที่จะชอบมองของสวย ๆ งาม ๆ และชอบตอบสนองให้กับของสวยงามที่มานำเสนอ 

     แต่พวกผมน่ะ...เวลารักใครจริงจังขึ้นมา ผมคิดว่า...ก็อีกเรื่องนะครับ

     ไอ้เมิร์สยังคงเหม่อบ้าง คุยบ้าง ชนแก้วบ้าง แตงโมดูท่าทางพยายามจะเข้ามาแทรกกลางที่นั่งระหว่างเมิร์สกับแป้งฝุ่นอยู่บ่อยครั้ง แต่ว่าไม่มีโอกาสสักที เพราะแป้งฝุ่นน่ะตัวดีเลยครับ ดูไร้เดียงสา ตาใส ๆ แบบนั้น แต่มองอะไรทะลุปล้องเหมือนกัน ยิ่งตอนนี้รู้ว่าไอ้เมิร์สกำลังเริ่มเข้าสู่โหมดจะจริงจังกับพี่พอเพียงอยู่ แม่ตัวดีเลยพยายามกันท่าใช่ย่อย 

      ~คงหวังสูงเกินไปจะให้เธอให้ความสำคัญ
ชีวิตชั้นมันเพียงบนดิน
เพียงสักครั้งสักคราแค่เธอมาทักทายให้ได้ยิน
มองเธอยิ้มให้กันก็ดีแล้ว

บอกกับตัวเองให้ฝันแค่พอประมาณ
แค่ให้พอชื่นใจ บอกเอาไว้ว่าควรพอแค่นี้...
แค่เป็นอีกคนคนอีกคน คนหนึ่งคน
คนที่รักเธอไกลๆ คนที่ไร้ตัวตนในสายตา

แค่คนอีกคนเป็นอีกคน
คนที่มองอยู่ทางนี้หวังดีต่อเธอเรื่อยมา
ไม่แคร์ว่าเธอไม่เคยเห็นค่าความสำคัญ

คนรอบๆตัวเธอ แต่ละคนเค้าชั่งดูดี
มีพร้อมแล้วที่เธอต้องการ มองแล้วชั้นเข้าใจ
ได้แค่คอยเฝ้าดูและรับฟัง
วันไหนที่เธอเจอคนที่รัก ~


        เสียงเพลงจากนักร้องนักดนตรีในร้านดังขึ้น ในขณะที่พวกผมกำลังเข้าสู่โหมดเงียบ ๆ กันพอดี และเป็นจังหวะที่ไอ้เมิร์สดูเหม่อ ๆ อีกเหมือนเคย ไม่รู้ทำไมผมได้ยินเพลงนี้แล้วรู้สึกอยากรู้ว่าไอ้เมิร์สกำลังคิดอะไรอยู่ตอนนี้

        "เพลงเชี่ยไรวะ" 

         ทันทีเลยครับ พอผมคิดจบ ไอ้เมิร์สก็สบถออกมาแล้วกระดกเบียร์เข้าปากตาม ผมลืมไป มันเป็นคนที่ไม่ค่อยฟังเพลงไทย ส่วนใหญ่จะฟังแต่เพลงสากล แต่เอาจริง ๆ มันไม่ใช่คนชอบฟังเพลงหรอกครับ ฟัง ๆ ไปงั้นแหละ แต่ถ้าต้องฟังก็ขอเป็นสากล อย่าเป็นเพลงไทย ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่มันเคยบอกว่าฟังสากลจนชินแล้ว ฟังเพลงไทยแล้วแปร่งหู 

       ขณะที่มันสบถออกมานั้น สาว ๆ ก็หันไปมองมันนะครับ พวกผมเองก็มองมัน 

       "มึงไม่ชอบฟังเพลงไทยนี่" เอิร์ธพูดขึ้นมา 

      "ปกติมึงก็ไม่บ่นนี่หว่า" ไอ้มาร์สว่า ก่อนจะหันไปยิ้มหวาน ๆ ใส่ส้มส้มที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนมันแล้วครับ 

      ไอ้มาร์สพูดถูกครับ ปกติเวลามานั่งชิว ๆ ในร้านแบบนี้ นักดนตรี นักร้องก็จะเล่นเพลงไปตามบรรยากาศ ไอ้เมิร์ส ก็รู้นะครับว่าเขาร้องเพลงไทยกัน ถึงมันไม่ชอบฟัง แต่มันก็ไม่เคยบ่นว่ารำคาญ มันก็แค่นั่งเฉย ๆ ไม่ฟังซะแค่นั้น แต่คราวนี้มันกลับบ่น 

       หรือว่ามันจะรู้สึกอินกับเพลง

      "กูรำคาญ ร้องเพลงอะไรวะ ไร้สาระชิบหาย" เมิร์สยังบ่น พร้อม ๆ กับสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เลยสักนิด 

     "มึงเป็นเหี้ยอะไรเมิร์ส" เอิร์ธถาม

      "แตงไปบอกให้นักดนตรีเล่นเพลงสากลให้มั้ย แตงรู้ว่าเมิร์สไม่ชอบฟังเพลงไทย" 

      เสียงแตงโมเอ่ยขันอาสาด้วยรอยยิ้มละไมละเมาะมาก ๆ ไม่แปลกที่เธอจะรู้ครับว่าไอ้เมิร์สไม่ชอบเพลงไทย เพราะมันเคยควงกับเธอมาก่อนนี่ 

       เมิร์สถอนหายใจเบา ๆ สีหน้าแบบเบื่อโลกมาก 

      "ไม่เป็นไรหรอกครับ...ช่างมันเถอะ" มันพูดเป็นเชิงห้ามแตงโม ยกเบียร์ขึ้นกระดกเข้าปากอีก 

       ให้ผมเดาตอนนี้ในหัวมันคงตีกันตายเพราะหน้าพี่พอเพียงโผล่เข้ามาอีกแน่ ๆ พี่พอเพียงนี่จะรู้ตัวบ้างมั้ยว่าเป็นต้นเหตุให้เพื่อนผมมันรวนแบบนี้

       "ฟังเพลงแล้วนึกถึงใครหรือเปล่าเมิร์ส" แป้งฝุ่นเอ่ยถามขึ้นมา มองหน้าไอ้เมิร์สด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูน่ารัก 

      "เพลงยังฟังไม่รู้เรื่อง แล้วจะนึกถึงใครล่ะ" เมิร์สตอบเสียงแข็ง แต่แววตาอ่อนโยนมากตอนมองแป้งฝุ่น 

      ผมเห็นแตงโมเริ่มตีหน้าเหมือนนางร้ายในะครแล้วครับ

      "คิดว่า...ฟังเพลงแล้วหน้าพี่พอเพียงลอยมา" แป้งฝุ่นเอ่ยชื่อพี่พอเพียงให้ได้ยินกันทั้งวงครับ เห็นแตงโมขมวดคิ้วนิด ๆ คงสงสัยชื่อแปลก ๆ ที่เพิ่งเอ่ยขึ้นกลางวง

      "..." เมิร์สตอบด้วยการกระดกแก้วเบียร์เข้าปาก ปกติมันดื่มเหล้ากันนะครับ เพื่อน ๆ ผม รวมทั้งผมด้วย แต่คงเพราะว่าวันนี้ไม่อยากเมากันมาก เลยดื่มเบียร์ดีกว่า อีกอย่างไอ้เมิร์สคงรู้ตัวว่ามันไม่เมาเบียร์ และคงอยากดื่มหนัก ๆ เลยเลือกดื่มเบียร์ดีกว่า

      "ปกติ...ได้ยินเพลงไทยแล้วไม่เคยอิน แต่พอมีพี่พอเพียงเข้ามา มันคงทำให้อินง่าย ๆ เลยใช่ป่ะล่ะ" แป้งฝุ่นพูดยิ้ม ๆ ใส่เมิร์ส ดูหน้าแตงโมยับยู่เต็มไปด้วยลูกเผือกนับสิบได้แล้วครับ สงสัยอยากรู้เต็มแก่

       "ไปห้องน้ำก่อนนะ" เมิร์สว่า ก่อนจะลุกขึ้นยืนทันทีเต็มความสูง แล้วเดินออกไปจากวงตรงไปห้องน้ำจริง ๆ 

       ผมคิดว่า...นี่เป็นโอกาสทองของแตงโมแล้วล่ะครับ คงรอเวลาอยากคุยกับไอ้เมิร์สเพียงลำพังอยู่ละ 

      "เอ่อ...ขอตัวด้วยนะคะ จะไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน" ประโยคนั้นตั้งใจมองไปที่แป้งฝุ่นโดยเฉพาะ ส่งยิ้มมุมปากให้ด้วย 

       อื่ม...ผู้หญิงนี่น่ากลัวนะครับ

     
เมิร์ส Talks

        ผมปวดฉี่จริง ๆ เลยลุกมาเข้าห้องน้ำ และพอดีกับที่อยากหนีออกมาจากบทสนทนาที่เริ่มมีชื่อพอเพียงโผล่มาแล้ว บอกตรง ๆ ผมรำคาญชื่อนี้จริง ๆ แม่ง วนอยู่ในหัวของผมมากพอละ ไอ้เพื่อนตัวดีแต่ละคนก็พร้อมใจกันเอ่ยขึ้นมาจัง จะแกล้งกันไปถึงไหน 

       ผมทำท่าจะออกจากห้องน้ำ หลังเสร็จกิจธุระแล้ว แต่มีใครคนหนึ่งมาบังทางออกไว้ เป็นแตงโมนั่นเอง 

       "เมิร์ส..." เสียงเรียกกับสีหน้าและแววตาที่ดูยั่วยวนในสายตาของผู้ชายทุกคนที่ได้สัมผัส ผมยอมรับว่าเธอเป็นคนสวยและทุกครั้งที่ยั่วยวนผมก็สำเร็จแทบทุกที 

       แต่คราวนี้...ทำไมผมกลับ...รำคาญ 

      "ห้องน้ำผู้ชายนะ เข้ามาทำไม" ผมถาม ได้ยินเสียงตัวเองแล้วไม่รู้ว่าหงุดหงิดเบอร์ไหนเหมือนกัน

      อีกฝ่ายเม้มยิ้มหวาน ๆ ดูเซ็กซี่ไม่เบา พร้อมกับขยับเข้ามาหาผมอีก จนกระทั่งประชิดตัวผม เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบแก้มผม ผมปรายตามองต่ำที่ใบหน้าของเธอที่ใกล้ชิดผมมาก 

      "ทำไมเหรอ กลัวคนอื่นมองแตงไม่ดีเหรอคะ" เธอถาม เมื่อก่อนผมคงพูดอะไรที่อยากให้ผู้หญิงเหล่านี้สบายใจทั้ง ๆ ที่ตัวเองแค่พูดไปงั้น ๆ สงสัยคงทำให้พวกเธอรู้สึกดี และอยากได้มันอีก 

       "มันก็ไม่ดีนี่" ผมว่า

      เธอยิ้มกว้างอีก สีหน้าดูมีความสุขซะเต็มประดาเลย บางทีก็ไม่เข้าใจว่าผมทำให้พวกเธอมีความสุขได้ยังไงทั้ง ๆ ที่ผมแทบไม่ค่อยยิ้ม 

      "คืนนี้ เราไปต่อด้วยกันมั้ยคะ" 

      คำถามนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมแทบไม่ต้องคิดอะไรมาก และคงไม่ปฏิเสธ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองชะงัก ต้องใช้เวลาคิดก่อนจะตอบ แต่คิดไปคิดมา ผมก็รู้สึกว่านานแล้วเหมือนกันที่ผมไม่ได้คบกับใครและได้ไปนอนกับใคร ตั้งแต่เจอพอเพียง ผมก็ห่าง ๆ จากเรื่องแบบนี้ไปโดยไม่รู้ตัว 

      วูบหนึ่งก็เกือบจะพยักหน้ารับให้แตงโมไปแล้ว แต่ผมกลับโดนแตงโมเขย่งเท้าขึ้นมาปิดปากผมด้วยปากเธอซะก่อน ตอนแรกยังไม่ตอบรับจูบเธอหรอก แต่เธอจูบเก่งครับ ผมก็เคลิ้มธรรมดาตามประสาผู้ชายและสันดานของผม 

      "เราสองคนน่ะ ดูไม่ต่างกันเลย สัญชาตญาณพี่มันบอก..." 

      บ้าชะมัด! จู่ ๆ เสียงไอ้หกก็ดังขึ้นในหัวของผม และทำให้ผมต้องผละออกจากปากของแตงโมทันที มันทำให้เธอตกใจไม่น้อย แต่ผมไม่มีเวลามาสนใจเธอมากหรอก เพราะผมกำลังโมโหเสียงไอ้หก ศัตรูของผม คนที่พอเพียงเคยรักมัน ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้ยังรักมันอยู่หรือเปล่า 

      มันว่า ผมเหมือนมัน...ไม่! ยังไงผมก็ไม่เหมือนมัน!

      ผมแตกต่างจากมัน
 
      "เมิร์ส...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" แตงโมถาม สายตาไม่ได้ห่วงใยหรอก แต่เต็มไปด้วยความอยากรู้เสียมากกว่า 

     "กลับไปที่โต๊ะกันเถอะ" ผมบอกแค่นั้น เบี่ยงตัวจะเดินออกมาจากห้องน้ำ

     "พอเพียงนี่เป็นใครคะ"

      คำถามที่มีชื่อของพอเพียงอยู่ด้วย ทำให้เท้าของผมชะงัก ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่แตงโมรู้จักชื่อพอเพียง ก็แป้งฝุ่นคนดีของผมพูดดังซะขนาดนั้น

      "เป็นผู้หญิง" 

      ผมไม่ได้ตอบกวนตีนอะไรทั้งนั้น แต่ผมไม่มีอะไรจะบอกเธอ เพราะผมเองยังไม่แน่ใจอะไรเลยสักอย่าง

     "เมิร์ส..." เสียงแตงโมฟังออกว่าตำหนิผมที่ตอบเชิงกวนเธอแบบนั้น "รู้ค่ะว่าเป็นผู้หญิง แต่เป็นอะไรกับเมิร์ส ทำไมเพื่อนเมิร์สถึงพูดถึงแบบนั้น ทำไมเขาบอกว่าเมิร์สฟังเพลงไทยแล้วอินเพราะพอเพียง" 

      "ผมไม่ได้อิน เพลงไร้สาระ ผมอินตรงไหน" 

     "เอาจริง ๆ แตงก็คิดว่าเมิร์สอินนะคะ เมิร์สเหม่อหลายรอบด้วย อีกอย่าง เมิร์สดูหงุดหงิดกับเพลงไทยเพลงนั้นอ่ะ เมิร์สมีอะไรหรือเปล่า ตั้งแต่เราเลิกกันไป วันนี้มาเจออีกครั้ง เมิร์สดูเปลี่ยนไปนะ" 

      ผมถอนหายใจเบา ๆ ผมเปลี่ยนไปงั้นเหรอ? แล้วเมื่อก่อนผมเป็นยังไงนะ

      "เปลี่ยนยังไง?" 

      "ก็...เมิร์สไม่ใช่คนคิดก่อนตอบเรื่องอย่างว่าเลยนี่ แค่แตงโมชวนไปต่อด้วยกัน เมิร์สไม่เคยคิดก่อนตอบเลยนะ แถมเมิร์สยังรีบพาแตงไปอีก แต่...เมื่อกี๊ ดูเหมือนเมิร์สลังเลนะ"

      "งั้นเหรอ" ผมถามแค่นั้น 

      "ยิ้มอะไรอ่ะเมิร์ส" 

      ผมหันไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถามให้แตงโม เมื่อกี๊ผมยิ้มเหรอ ยิ้มแบบไหนกัน แล้วแตงโมเห็นเหรอ ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมแค่รู้สึกว่า

      อย่างน้อยผมก็ไม่เหมือนไอ้หก ตอนที่มันอยู่ในช่วงวัยเดียวกับผมตอนนี้





*****************************************
Writer talks 

        เพลง แค่คนอีกคนของ ปราโมทย์ วิเลปะนะ เพราะดีนะคะ ^^ เมิร์สได้ยินแล้วก็บ่น เขาเป็นคนไม่ชอบฟังเพลงไทย ชอบฟังแต่สากล แต่เอาจริง ๆ ก็ฟังได้ แค่ฟังผ่าน ๆ หู แต่ถ้าให้เปิดฟังเอง ก็คงฟังแต่สากล...เขามีเหตุผลของเขาอ่ะค่ะ ^^
      


        
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #5 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 22:07
    จะเป็นคนดีจริงเหรออออ?
    #5
    1