[Osomatsu-san] 2 Couple จะไม่ให้รักได้ไง

ตอนที่ 9 : Ep.8 เดี๋ยวก็ชิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ธ.ค. 63

Ep.8 เดี๋ยวก็ชิน

ฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงท้องฟ้าที่ดังลั่นเสมือนกำลังจะระเบิด เรียกได้ว่าสมกับที่เป็นพายุจริงๆ นอกจากฟ้าฝนแล้ว ลมก็ยังพัดแรงมากซะจนอีกนิดหลังคาบ้านก็คงปลิวไปแล้ว

เป็นบรรยากาศที่เมย์ไม่ค่อยชอบนัก เพราะเป็นคนกลัวพวกฟ้าร้องฟ้าผ่า ฝนตกอ่ะไม่กลัวหรอกแต่ถ้าฝนตกแล้วมีอาฟเตอร์เอ็ฟเฟ็คต์เป็นฟ้าผ่านี่สิ แต่ยังโชคดีที่รินก็อยู่ด้วยเลยทำให้รู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย

ริน:ไหวป้ะเนี่ย มือสั่นหมดแล้วนะ

เมย์: ……ไหว…ทนสักหน่อยเดี๋ยวก็ชิน……มั้งนะ

ริน:โธ่ งั้นรอแปปนะ เดี๋ยวไปหาอะไรมากินก่อน ฝนตกแบบเนี้ยคงออกไปซื้อของได้ยากอ่ะ รอให้ซาลงแล้วค่อยออกไปซื้อละกัน ได้ไม่เปียก

เมย์:จำได้ว่ามีขนมปังเหลืออยู่นะ ซื้อมาเมื่อวานอ่ะ เห็นมันลดราคาเลยซื้อมา น่าจะพอช่วยให้หายหิวได้นิดละมั้ง

ริน:ซื้อมาเองแต่ดันบอกว่า “จำได้ว่า” เนี่ยนะ

เมย์:ก็ตอนซื้อมาก็นั่งกินอ่ะ แต่ไม่รู้ว่าหมดยัง กินไปเยอะด้วย

รินได้ไปหาขนมปังที่เมย์บอกในครัว แต่ก็พบว่ามันเหลือค่อนข้างน้อย คงจะไม่พอให้รู้สึกอิ่มเท่าไหร่ เลยต้องหาอย่างอื่นมาเสริม แต่ก็ไม่เจออะไร เลยต้องกินแค่ขนมปังเพื่อแก้หิวไปก่อนจนกว่าฝนจะซาลงและออกไปซื้อของ

ริน:ขนมปังแค่นี้กินพอป่าว

เมย์:รินนั่นแหละกินพอป่าว ถ้าหิวก็กินไปเหอะ ฉันไม่ได้หิวขนาดนั้น อีกอย่างเมื่อวานเล่นกินไปซะเยอะเลย รู้สึกเอียนขนมปังหน่อยๆด้วย กินไปเหอะ

---ก๊อก ก๊อก---

สักพักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เมย์จึงอาสาออกไปดูเอง เพราะจะปล่อยให้รินได้กินขนมปังไปก่อน

เมื่อเมย์มาถึงก็เปิดประตูเพื่อดูว่าใครมาตอนนี้ ก็พบกับเหล่าแฝด6ที่มายืนเรียงรายกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา ในมือมีของกินต่างๆ ราวกับว่ารู้ว่าพวกเธอกำลังหิวและต้องการหาอะไรกิน

พวกโอโซมัตสึได้ซื้อของกินต่างๆมาเพื่อเป็นการเพิ่มความสนิทสนมเพราะยังไงซะก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ยิ่งต้องทำความรู้จักกันเข้าไว้เยอะๆ

โอโซมัตสึ:นี่ พวกเธอกินข้าวกันรึยังอ่ะ ถ้ายังมากินด้วยกันมั้ย พวกฉันซื้อมาเพียบเลย

เมย์:เอ่อ…

โทโดมัตสึ:ทำไมหรอ หรือว่ากินข้าวเย็นไปแล้ว

เมย์:เปล่าหรอกค่ะ แค่……เหมือนพวกพี่อ่านใจพวกเราออกน่ะค่ะ

โจโรมัตสึ:ยังไงหรอ

เมย์:ก็พวกเรากำลังหิวน่ะค่ะ แต่ว่าของในตู้เย็นสำหรับทำอาหารดันหมด ไม่มีอะไรเหลือพอทำกินได้เลย แต่สักพักพวกพี่ก็โผล่มาแล้วชวนกินข้าวแบบนี้ มันเหมือนพวกพี่อ่านใจพวกเราออกน่ะค่ะ

โทโดมัตสึ:แสดงว่ายังไม่ได้กินสินะ

โอโซมัตสึ:และกำลังหิวพอดี

เมย์:ค่ะ

โจโรมัตสึ:งั้นก็ดีเลย มากินด้วยกันเถอะ กินกันเยอะๆ สนุกจะตายไป

เมย์:งั้น…เชิญค่ะ

.

.

.

.

.

ริน:เมย์~ ใครมาหรอ

เมย์:พวกพี่โอโซมัตสึน่ะ เค้ามาชวนพวกเรากินข้าวเย็น

โอโซมัตสึ:ไงรินจัง!!

คารามัตสึ:รินจังกินอะไรอยู่หรอ

ริน:อ้อ ขนมปังน่ะค่ะ พอดีว่าหิวนิดหน่อย

จูชิมัตสึ:นี่ๆๆ มากินนี่ด้วยกันสิ ซื้อมาเพียบเลย มากินกันๆๆ

ริน:เอ่อ ค่ะๆ(คึกจัง)

เมย์:งั้น ฉันขอวัตถุดิบด้วยค่ะ จะได้เอาทำอาหารให้

คารามัตสึ:โนๆ พวกเราเป็นคนซื้อมาพวกเราก็ต้องทำสิแถมมารบกวนบ้านของพวกเธอด้วย เดี๋ยวพวกเราทำเองนะ คารามัตสึเกิร์ลน่ะรอก่อนนะ

ริน:พวกพี่ทำอาหารเป็นด้วยหรอ

แฝด6: ……………………

เมย์:ไม่เป็นสินะคะ งั้นเอาเถอะค่ะ ไม่ได้รบกวนอะไรมากมายด้วย

ริน:ให้ฉันช่วยมั้ย

เมย์:ไม่เป็นไรหรอก เธออยู่กับพวกพี่เค้าไปก่อน เดี๋ยวฉันไปทำอาหารเอง

ริน:งั้นหรอ

เมย์ได้อาสาเป็นคนทำอาหารให้ทุกคนทำ และได้นำวัตถุดิบต่างๆที่พวกแฝดนีทมาเข้าครัว เพื่อพร้อมสำหรับทำอาหารให้คนทานทั้งหมด8คน เรียกได้ว่าจำนวนค่อนข้างเยอะสำหรับเธอ เพราะปกติไม่ค่อยได้ทำอาหารให้คนเยอะขนาดนี้

เมย์ได้สำรวจวัตถุดิบว่ามีอะไรบ้าง ซึ่งก็มีแต่เนื้อสัตว์และผัก เมย์จึงทำอาหารเท่าที่จะทำได้ แต่เนื่องจากความรู้ด้านเมนูของญี่ปุ่นน้อย จึงทำเมนูทั่วๆไปอย่างแกงกะหรี่กับเทมปุระที่ทำอยู่บ่อยๆ(แม้ส่วนใหญ่เวลาทำอาหารรินจะเป็นคนทำก็ตาม)

ระหว่างกำลังทำอาหารอิจิมัตสึก็ได้เดินเข้ามาพอดี อิจิมัตสึเห็นว่าเมย์กำลังตั้งใจทำอาหารอยู่เพียงคนเดียวเลยคิดอยากจะช่วย จึงได้เดินเข้าไปยืนข้างหลังและพูดขึ้น แต่มันทำให้เมย์ตกใจเอามากๆ

อิจิมัตสึ:นี่

เมย์:เย้ย!! ห้ะ พี่อิจิมัตสึหรอกหรอ ตกใจหมดเลย

อิจิมัตสึ:ขอโทษ แค่มาเพราะอยากช่วยน่ะ

เมย์:ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำเองได้ ไม่ค่อยอยากรบกวนพวกพี่ๆน่ะค่ะ อุตส่าห์ซื้อวัตถุดิบมานี่นา

อิจิมัตสึ:แต่…

เมย์: …………เฮ้อ~ ก็ได้ค่ะ งั้นรบกวนหน่อยนะคะ

อิจิมัตสึ:อื้อ

อิจิมัตสึและเมย์ได้ช่วยกันทำอาหารกันทำให้ระยะเวลาในการทำรวดเร็วยิ่งขึ้น เลยสบายขึ้นมาบ้าง

ระหว่างทำอาหารอยู่นั้นบรรยากาศค่อนข้างเงียบ เพราะมีอิจิมัตสึที่เรียกได้ว่าเป็นคนเงียบแบบขั้นสุด บวกกับเมย์ที่ถ้าไม่สนิทก็จะไม่ค่อยได้พูดด้วย บรรยากาศเลยเงียบอย่างกับป่าช้า

เนื่องจากบรรยากาศมันเงียบจนเกินไป เมย์จึงได้ทำลายบรรยากาศนี้โดยการเนิ่มพูดขึ้นก่อน

เมย์:พี่อิจิมัตสึเนี่ย ดูเป็นคนที่สุขุมที่สุดในหมู่พวกพี่โอโซมัตสึจังเลยนะคะ

อิจิมัตสึ:เอ๊ะ?

เมย์:ปกติเนี่ย ในหมู่พี่น้องกันเองจะสนิทกันมากๆเพราะรู้จักกันมาแต่เกิด ยิ่งฝาแฝดยิ่งสนิทกัน เพราะเกิดวันเดียวกัน เวลาเดียวกัน แถมหน้าเหมือนกัน เลยจะมีความสนิทสนมกันเป็นพิเศษ แต่ในกรณีของพี่อิจิมัตสึเนี่ยดูไม่ค่อยสนิทกันเลยนะคะ เป็นแบบนี้อยู่แล้วหรอคะ

อิจิมัตสึ: ……อ่า ก็นะ

เมย์:(ถามในสิ่งที่รู้อยู่แล้ว เยี่ยมไปเลยค่ะเมย์)

อิจิมัตสึ:เมย์ก็…ดูไม่ค่อยสนิทกับรินจังเลยนะ

เมย์:ทำไมหรอคะ

อิจิมัตสึ:ก็เมย์ดูไม่ค่อยพูด จะพูดก็แค่บางเวลานี่ ดูเป็นคนพูดน้อยเอามากๆเลย

เมย์:งั้นหรอคะ คนก็ชอบคิดแบบนั้นกันว่าฉันเนี่ยดูเป็นคนพูดน้อย หน้าปลาตาย นิ่งอย่างกับรูปปั้น บางทีก็มีโดนทักว่าเป็นพวกนิสัยหยิ่งด้วย

อิจิมัตสึ:แต่เธอไม่ใช่คนหยิ่งนี่

เมย์:ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าฉันหยิ่งรึเปล่า แต่เรื่องพูดน้อยเนี่ยขอไม่เถียง เพราะฉันเป็นประเภทที่ถ้าไม่สนิทกันก็จะไม่คุยด้วยเลย แถมฉันชอบทำหน้านิ่งอยู่แล้ว แต่ใช่ว่าจะทำหน้านิ่งตลอดเวลา เวลายิ้มฉันก็ยิ้มนะคะ

เมย์ได้ยิ้มให้อิจิมัตสึได้เห็นว่าตนก็ยิ้มเป็น ไม่ใช่รูปปั้นเดินได้ แม้จะไม่ได้เป็นรอยยิ้มของสาวน้อยน่ารักราวกับตุ๊กตา แต่มันเป็นภาพที่หายากมากสำหรับอิจิมัตสึ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา อิจิมัตสึไม่เคยเห็นเมย์ยิ้มมาก่อน นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรอยยิ้มของเมย์

เมย์:(แอบเขินเหมือนกันแฮะที่ต้องมาคุยกับอิจิมัตสึ แต่การเปิดการสนทนาก่อนเป็นไปได้สวยงามค่ะ!! นึกว่าอิจิมัตสึจะตอบแค่อือกับอื้ม มียอมพูดกับเราบ้างก็แฮปปี้แล้วค่ะ)

ทั้ง2ได้พูดคุยกันไปมาระหว่างทำอาหารจนอาหารเสร็จหมดแล้ว จึงได้นำไปเสิร์ฟให้ทุกคนที่อีกนิดก็คงเมากันแล้ว เพราะรออาหารจึงได้ดื่มเหล้ากันไปพลาง

เมย์:มาแล้วๆ รอนานเลย ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รอนานน่ะค่ะ พอดีสมาชิกเยอะเลยทำนานหน่อยน่ะค่ะ

โทโดมัตสึ:ไม่เป็นไรหรอก ก็มันกะทันหันนี่นา

โอโซมัตสึ:งั้นมากินกันเถอะ

All:อื้อ!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น