DOMINATE l แรงปรารถนาซาตาน

ตอนที่ 2 : ลักพาตัว (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 ก.พ. 62







ลักพาตัว (1/3)



ร่างบางที่นอนแน่นิ่งอยู่บนรถมานานจนเกือบสองชั่วโมงกว่าค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ปวดของเธอหนักซะยิ่งกว่ามีก้อนหินมาวางทับไว้เสียจนมือบางต้องยกขึ้นมากุมมันด้วยความเจ็บปวด เหมือนโลกทั้งใบหมุนเป็นวงกลม ตาของเธอพล่ามัวไม่โฟกัสสิ่งตรงหน้าก่อนเธอจะหลับตาลงเค้นดวงตาให้ปรับชัดขึ้นแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

เธออยู่ในรถที่กำลังขับอยู่บนท้องถนน มองไปรอบๆแถวนี้ไม่คุ้นตาซะเลย ราวกับว่าเธออยู่ในที่แสนไกล ไกลจากบ้านของเธออย่างไงอย่างนั้น ร่างบางหันไปมองร่างสูงสองคนตรงหน้าจนเผลอไปสบตากับคนขับรถที่มองเธอผ่านกระจกหลังเข้าให้

“มองอะไรไม่ทราบ”

“ก็นึกว่าตายแล้วเห็นนอนไปซะนานเชียว”

“ตื่นแล้วหรอยัยขี้โวยวาย” อีกคนที่นั่งข้างคนขับหันมามองเธอ โรสไม่สบตาเขานอกจากขยับกายถอยห่างหลบสายตาอันน่ากลัวที่มองมาที่เธอ

พวกเขากำลังพาเธอไปฆ่าต่อแน่ๆ ก็ในเมื่อพวกเขาต้องการฆ่าพ่อของเธอแล้วเมื่อเธอกับพี่สาวดันไปเห็นเข้า มีหรือที่จะไม่โดนฆ่าปิดปากให้ตายๆไป นึกแล้วก็กลัวกลัวว่าสิ่งที่เธอคิดจะเป็นจริง ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยโดนใครลักพาตัวมาฆ่าแบบนี้เลย

“พวกนายจะพาฉันไปไหน”

“แล้วคิดว่าไปไหนล่ะ?”

“พวกนายจะฆ่าฉันหรอ?!!”

“ก็...อาจจะ”

เขายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนจะหันกลับไปนั่งที่เบาะของตัวเองดีๆ โรสพยายามมองออกไปด้านนอกเพื่อดูว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ที่ไหน ถนนสายนี้ไม่ค่อยมีบ้านคนนักเสมือนว่าไม่ใช่ตัวเมืองจนดูเหมือนจะมีแต่ป่ากับเขาเรื่อยๆ

“ฮัลโหลอาร์ม”

(ว่า?)

“น้ำมันรถกูใกล้หมดล่ะ เดี๋ยวแวะปั้มข้างหน้าก่อน”

(เออ มึงบอกลูกสาวมันให้เงียบปากไว้ด้วย)

“เออๆ ถ้าแหกปากร้องเมื่อไหร่มึงเอามีดกรีดคอคนพี่ได้เลย”

เวย์วางสายก่อนจะมองร่างบางผ่านกระจกหลังอีกครั้ง โรสที่นั่งฟังอยู่ด้านหลังก็พอจะเดาออกได้โดยไม่ต้องถามอีกฝ่าย ถ้าเธอแหกปากร้องตะโกนขอให้คนช่วยเมื่อไหร่ พี่สาวของเธอที่นั่งอยู่ในรถอีกคันจะต้องโดนพวกมันทำร้ายแน่ๆ

“ได้ยินที่พูดแล้วนะ ถ้าเธอไม่อยากให้พี่เธอมีรอยแผลเป็นล่ะก็...”

“ไอพวกชั่ว!”

“ยังจะปากดีอีกเหรอ จะตายอยู่แล้วแท้ๆ”

“ตายซะก็ดีกว่าอยู่ร่วมโลกกับคนอย่างพวกนาย”

“ปากดีชิบหายเลยว่ะ! เดี๋ยวถึงที่เมื่อไหร่จะจับดูดปากสักทีสองทีให้ชื่นใจก่อนแล้วค่อยฆ่าฝังศพดีมั้ย?”

เวย์พูดด้วยความโมโหเพราะเขาไม่ชอบผู้หญิงปากดีสักเท่าไหร่ ในขณะที่เพลิงนั่งฟังทั้งคู่เถียงกันอยู่ก็ทำให้เขาพอจะเดานิสัยเธอออก ผู้หญิงคนนี้เชื่อใจไม่ได้ถ้าเธอมีโอกาสอยากทำอะไรก็จะทำแน่ๆ ถ้าถึงปั้มเติมน้ำมันเมื่อไรอาจจะร้องตะโกนแหกปาก


ส่วนภายในรถอีกคันเจนที่เอแต่นั่งเงียบเพราะเธอก็รู้ว่าตอให้แหกปากโวยวายไปเท่าไหร่คนพวกนี้ก็ไม่ยอมปล่อยเธอแน่ๆ แล้วเหมือนว่าพวกเขาจะแวะปั้มน้ำมันด้านหน้า นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้เธอรอดจากพวกเขาไปได้

แต่จะช่วยโรสได้อย่างไรถ้าหากเธอรอดจากพวกเขาไปได้จริงๆ ถ้าเธอรอดไปคนเดียวปล่อยให้น้องสาวตนเองต้องอยู่ลำพังกับคนพวกนี้จะเป็นยังไง เธอจะไม่คิดว่าทำไมพี่สาวคนนี้ถึงใจร้ายกับเธอนัก ทิ้งน้องสาวไปเอาตัวรอดคนเดียวแบบนั้น

“ฉันว่าเธอฉลาดพอจะไม่แหกปากโวยวายใช่มั้ย”

“...”

“ก็ไม่แน่หรอก คนพี่เหมือนจะฉลาดแต่ถ้ามีโอกาสก็อาจจะวิ่งหนีไป”

“พวกนายต้องการอะไร?!

“ถ้าหมายถึงตอนนี้ก็แค่ให้เธอหุบปากเอาไว้แน่นๆ ถ้าไม่อยากให้น้องเธอเป็นอะไรไปล่ะก็.. แต่ถ้าน้องเธอตุกติกก็ไม่แน่ที่มีดจะจ่อคอเธอเหมือนกัน”

อาร์มมองไปยังร่างบางผ่านกระจกหลังรถ เขามองออกว่าเธอจะทำอะไรและแน่นอนเขารอบคอบกว่าเธอมากกว่า เจนทำได้เพียงจ้องเขม็งมองเขาผ่านกระจกบานเดียวกัน เธอคิดว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการเธอกับโรสแน่ๆเพียงแค่จับมาเท่านั้น

รถค่อยๆชะลอช้าลงเมื่อเลี้ยวเข้าปั้มน้ำมันที่หมายเอาไว้ ปั้มนี้เงียบยิ่งกว่าป่าช้า มีพนักงานอยู่ในด้านสะดวกซื้อเล็กๆเท่านั้น เพราะแถวนี้มันนอกตัวเมืองแทบไม่มีรถ แทบไม่มีตึกรามบ้านช่องเลย ชายที่นั่งอีกฝั่งลงจากรถเมื่อรถชะลอจอดจนหยุดนิ่งแล้ว

เขาหันมามองเธอก่อนจะหยิบหัวจ่ายมาเติมน้ำมันรถ เจนหันไปมองรถด้านหลังก็เห็นว่าเงียบปกติไม่มีท่าทีว่าน้องสาวเธอจะร้องลั่นอะไรแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

“เป็นห่วงน้องเธอรึไง?” อาร์มถามเพราะเห็นร่างบางมีท่าทีกระวนกระวาย

“ทำไมไม่ฆ่าพวกฉันซะตั้งแต่ตอนนั้น”

“...”

“ถ้าพวกนายมีเรื่องเครียดแค้นกับพ่อฉันขนาดต้องฆ่าเขาทำไมไม่ฆ่าลูกสาวของเขาไปด้วย การที่พวกนายจับตัวพวกฉันมาเพื่ออะไร?!”

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้”

เมื่อร่างสูงพูดออกมาเสียงเรียบก็ทำให้เจนตัดสินใจไม่โต้วาทีกับเขาต่อ แม้ว่าจะมีเรื่องที่สงสัยอยู่มากมายก็ตามแต่พวกเขาได้ฆ่าพ่อของเธอไปแล้ว ซึ่งก็แปลว่าพวกเขาไม่ใช่คนดี

ก๊อก! ก๊อก!

ร่างสูงอีกคนเคาะกระจกรถเรียกความสนใจของเจน คินพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงให้ร่างบางลงมาจากรถ เธอหันไปมองอาร์มที่นั่งมองเธอผ่านกระจกหลังโดยที่เขาไม่ได้ขัดขืนอะไร เจนจึงค่อยๆเปิดประตูรถออกมาก่อนจะหันไปมองรถด้านหลังที่มีน้องสาวเธออยู่ด้านในนั้น

“ไปซื้อของใช้จำเป็น”

“อ..อะไรนะ?!”

“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ มา!”

คินจับไปที่ต้นแขนร่างบางก่อนจะกระชากเธอให้เดินตามเขาเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเล็กๆที่เงียบสงัด เจนมองใบหน้าของชายด้านข้างด้วยความสงสัยว่าทำไมเขาถึงจะให้เธอมาซื้อของใช้จำเป็น หรือพวกเขาไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเธออยู่แล้วตั้งแต่แรก

“กูเติมน้ำมันเสร็จล่ะ เดี๋ยวกูมา”

“มึงจะไปไหนเพลิง” เวย์ถาม

“หาของแดก เดี๋ยวซื้อมาเผื่อแล้วกัน”

เพลิงหันมามองร่างบางที่นั่งขดตัวติดกับเบาะรถแน่นิ่ง เขาสังเกตว่าเธอมีบาดแผลตามตัว เสื้อผ้าที่สกปรกเหมือนไปคลุกฝุ่นคลุกโคลนมาเป็นเพราะเขากระชากแขนเธอตอนนั้นจนล้มไปกองกับพื้นแต่แล้วเขาก็ลบความคิดพวกนี้ออกไปจากหัวเดินตรงเข้าไปในร้านสะดวกซื้อตามสองคนนั้นไป

“ชื่อโรสใช่มั้ย”

“...”

“รู้ตัวรึเปล่าว่าเกิดมาจากคนที่เลวที่สุดบนโลกใบนี้”

“หุบปากของนายซะ!”

“เหอะ! ปากร้ายใช่ย่อยเลยนะ”










นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ไม่อยากทำร้ายนางเอกเลย TT
ยิ่งบอบบางน่าทะนุถนอมทั้ง 2 คนซะด้วย 














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

11 ความคิดเห็น