DOMINATE l แรงปรารถนาซาตาน

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ก.พ. 62








บทนำ


 

ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นสองนัดติดกัน ร่างของชายวัยห้าสิบปลายๆล้มตัวลงนอนแน่นิ่งกับพื้นถนนเย็นเฉียบในขณะที่เจ้าของปืนนั้นยืนมองคนตรงหน้าด้วยความพอใจ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่รู้สึกแบบนั้นแต่อีกสามคนที่ยืนอยู่ด้วยก็รู้สึกเช่นเดียวกัน พวกเขาแค่อยากระบายความคับแค้นใจนี่ออกมา รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งที่ตามมาหลังจากการฆ่าชายคนนี้อาจจะต้องแลกด้วยชีวิตแต่พวกเขาก็ยอมเพื่อที่จะได้ฆ่าคนชั่วนี่ด้วยเงื้อมมือของพวกเขาเอง

กรี๊ดดดดดด ดดด ดด ด

แต่แล้วเสียงกรีดร้องของใครบางคนก็ดังขึ้น พวกเขาทั้งสี่คนหันไปมองตามต้นเสียงนั่นอย่างเลิ่กลั่กก็เห็นร่างบางทั้งสองคนที่อยู่ไม่ห่างจากพวกเขามากนัก พวกเธอรีบยกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองไว้พร้อมกับมองไปยังร่างไร้วิญญาณตรงหน้าพวกเขาด้วยความหวาดกลัว

"ชิบหายล่ะ!"

"ฮึก...ฮือ...พ่อคะ..."

"โรส...น...หนีเร็ว เร็วเข้า!"

"ฮึก ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งพ่อนะพี่เจน"

"พี่บอกให้หนีไง!!"

เธอเองก็หวาดกลัวจนก้าวขาวิ่งแทบไม่ออก แต่เมื่อเธอมองไปยังสายตาของกลุ่มผู้ชายทั้งสี่คนตรงหน้าแล้วดวงตาอันแสนน่ากลัวนั่นกำลังมองมาที่พวกเธอพร้อมกับก้าวขายาวของพวกเขาเข้ามาเรื่อยๆ เธอจึงพยายามรวบรวมสติและดึงแขนน้องสาวตัวเองให้วิ่งไปด้วย แม้จะทุลักทุเลเพราะคนน้องดื้อด้านก็ตาม

เมื่อโรสเห็นผู้ชายทั้งสี่ทำท่าจะวิ่งเข้ามา เธอก็รีบวิ่งตามแรงดึงของพี่สาวไป เสียงฝีเท้าหนักพวกนั้นเริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆก็ยิ่งกระตุ้นให้ทั้งสองเร่งฝีเท้าวิ่งหนี

ถ้าแถวนี้พอจะมีผู้คนอาศัยอยู่ล่ะก็พวกเธอก็พอจะตะโกนเรียกให้คนมาช่วยได้อยู่ แต่แถวนี้ดันมืดและเงียบเกินกว่าจะมีคนมาอยู่ จนกระทั่งแขนบางของคนน้องโดนกระชากไปจากด้านหลังจนเธอล้มไปนอนกับพื้น

คนพี่รีบหันไปมองน้องสาวด้วยความเป็นห่วงก็พบว่าพวกเธอโดนล้อมรอบไปด้วยฆาตกรทั้งสี่คนที่เพิ่งใช้ปืนยิงพ่อของเธอแล้ว คนหนึ่งยกปืนจ่อไปที่หัวของร่างบางที่พยายามยันร่างตัวเองลุกขึ้นนั่งด้วยความเจ็บปวด

"ถ้าไม่อยากให้ยัยนี่ตาย เธอก็คุกเข่าลง"

"..."

"นี่ไม่ได้ยินที่พูดเหรอว่ะห๊ะ?!!"

เจนค่อยๆนั่งคุกเข่าลงตามที่เขาบอกแต่สายตาก็จับจ้องไปที่ปืนที่เล็งหัวน้องสาวเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าปืนนั่นจะลั่นใส่เธอซะเหลือเกิน

"ชื่ออะไร?"

"จ..เจน..."

"แล้วเธอล่ะ?"

"..."

ร่างสูงเห็นว่าร่างบางที่นั่งอยู่ตรงปลายกระบอกปืนเขาไม่ยอมพูดยอมจาอะไรนอกจากนั่งสะอึกสะอื้นสั่นเทาไปด้วยความกลัว เขาจึงค่อยๆนั่งลงย่องๆข้างๆเธอก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งปืนจากหัวมาเป็นปลายคางงามจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นหนีมันพร้อมทั้งน้ำตา

"โรส ฮึก...ฉันชื่อโรส"

"กูว่าปล่อยไปเถอะอาร์ม"

"มึงจะปล่อยเหรอว่ะไอคิน นี่น่ะลูกสาวไอ้เฒ่านั่นนะเว้ย"

"เชี่ย!"

"แล้วจะเอาไงดีว่ะ? แม่งเดี๋ยวคนของพวกมันก็แห่มา"

พูดยังไม่ทันขาดคำรถเบนซ์สีดำสองคันก็ขับมาทางพวกเขา พวกเขารู้ดีว่ารถแบบนั้นต้องเป็นพวกบอดี้การ์ดประจำศพมหาเศรษฐีที่พวกเขาเพิ่งยิงทิ้งไปเมื่อกี้เป็นแน่หรือต่อให้เป็นรถคนอื่นพวกเขาก็ต้องหนีอยู่ดีไม่งั้นก็จะโดนจับเข้าตาราง

"แม่งเอ้ย! มากันจริงๆรีบเผ่นก่อนเหอะ"

"แล้วจะทำยังไงกับสองคนนี้ดีล่ะ จำหน้าพวกเราได้หมดแล้วมั้ง"

"พาไปด้วยแล้วกัน คินกับกูพายัยนั่นไป ส่วนมึงกับเพลิงพายัยนี่ไป"

เจนหันไปมองร่างสูงที่เก็บปืนใส่ด้านหลังเขาก่อนจะเดินผ่านเธอไปยังรถคันสีน้ำเงินที่จอดไว้อยู่ ร่างสูงอีกคนที่เหมือนจะชื่อคินก็เข้ามากระชากแขนของเธอให้ลุกขึ้นอย่างรุนแรง เธอพยายามขัดขืนเขาอยู่แต่เหมือนจะไม่มีทางสู้ได้เลย

"นายจะพาฉันไปไหน?!"

"..."

"พวกนายจะจับแค่ฉันก็ได้แต่ปล่อยน้องสาวฉันไปเถอะนะ"

"เหอะ! ฉลาดหนิแต่ขอโทษนะไม่มีสัจจะในหมู่โจร"

คินกระชับแรงบีบแขนของเจนแน่นจนเธอหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเจ็บปวด เขายกยิ้มมุมปากชอบใจในความเสียสละของเธอที่มีต่อน้องสาวแต่มันช่วยอะไรไม่ได้หรอกเพราะพวกเธอดันมาอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ควรจะเห็นเอง

"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะไอพวกชั่ว! ปล่อย!! ฮึก..."

"ยัยนี่แม่งแรงเยอะว่ะเพลิง มึงจัดการดิกูจะไปสตาร์ทรถ"

"เดี๋ยวกูจัดการเองเวย์"

เพลิงเดินมากระชากแขนร่างบางที่นั่งกับพื้นให้ลุกขึ้นแต่โดยง่ายเพราะตัวเธอเบายิ่งกว่ากล่องโฟมซะอีก ด้วยความที่ร่างบางมีบาดแผลตามตัวเพราะโดนกระชากแขนก่อนหน้านี้แล้วยังมาโดนเขากระทำชำเรารุนแรงใส่อีกยิ่งแต่จะเริ่มหมดแรงเข้าไปใหญ่ แต่เธอดื้อด้านเกินกว่าจะยอมใครง่ายๆ

"โอ๊ย! มันเจ็บนะ"

"ก็ช่วยหุบปากโวยวายสักที ไปขึ้นรถ!"

"ไม่!!! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!! อื้อ"

เสียงของโรสหายไปในลำคอเมื่อมือหนาเอื้อมมาปิดปากของเธอไว้ เธอพยายามดิ้นสุดชีวิตเพื่อจะหนีจากพันธนาการของเขา แต่ตัวเธอทั้งบาดเจ็บและค่อยๆหมดเรี่ยวแรงลงเรื่อยๆจนโดนแบกขึ้นบนไหล่กว้างของเขาเป็นที่เรียบร้อย

"ปล่อยฉัน! ฮึก...พ่อคะ...พ่อ..."

แล้วอยู่ๆทุกอย่างก็มืดดับไปหมดสำหรับเธอ เพลิงวางร่างบางลงนอนที่รถอย่างทุลักทุเลเพราะโดนไล่ยิงปืนใส่จากรถเบนซ์สีดำที่ขับมาเรื่อยๆ รถสีน้ำเงินและสีดำของพวกเขาถูกขับออกมาหนีกระสุนปืนจำนวนมากด้วยความเร็ว

เจนหันไปมองรถด้านหลังที่มีน้องสาวของเธออยู่ในนั้นด้วยความเป็นห่วง อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาทั้งๆที่ตอนแรกไม่มีด้วยซ้ำ เธอกำลังกลัว พยายามจะเปิดประตูรถออกแต่มันดันล็อค เธอเองก็ไม่กล้าพอที่จะกระโดดลงจากรถที่ขับด้วยความเร็วเกิน 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมงแบบนั้นแน่ๆ แล้วรถทั้งสองก็ขับหนีพ้นกระสุนจำนวนมากที่ไล่ยิงพวกเขาอยู่นานจนกระทั่งออกนอกเมืองกรุงโซลไป












C H A R A C T E R
B
E
R
L
I
N
 

      

      





Hello out there! Anyone here?
ขออนุญาตเปลี่ยนพล็อตใหม่เพราะเกิดแรงบันดาลใจในการแต่งแนวนี้ขึ้นมา
ตอนแรกก็ว่าจะเพิ่มเป็นอีกเรื่องดีมั้ย? แต่นิยายไรท์เยอะเกินไป 5555
ขอเอาบทนำมาเรียกน้ำย่อยหน่อยเนาะ ^^ ใครไม่ชอบก็กด [X] ไปเลยนะคะ
อยากเอามาเช็คดูว่าจะมีใครพออยากอ่านบ้างม้ัย ถ้าไม่มี/ไม่ค่อยมีก็จะปิดแล้วกลับไปแต่งของเดิมต่อ
เป็นยังไงบ้างเอ่ย พอสนุกบ้างม้ัยน้อ 5555 ตัวละครจะมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆนะคะ รอติดตามได้เลย
อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนนะ






Dimension Precision Select
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #10 Nareerud (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:15

    สนุกมากค่ะรอติดตามนะคะ

    #10
    0
  2. #9 Rose_29722 (@Rose_29722) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 18:57

    สนุกค่ะ ชอบบบบ
    #9
    0
  3. #5 beautyshy (@beautyshy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 23:21
    โรเซ่น่ารักอ่า ฉากนี้เหมือนจะโรแมนติกถ้าจองกุกไม่มีความรุสึกอึดอัดกับโรเซ่ // งือโรเซ่~~ รอค่า
    #5
    0
  4. #2 aazaa (@aazaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 14:06

    รอตอนต่อไปนะคะ จองกุกจะชอบโรเซ่มั้ยเนี่ย

    #2
    0