[TWICE] MY GEAR ' #จื่อโยธาซานะเครื่องกล

ตอนที่ 7 : Chapter 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61






          “อีแชง น้ำแข็งหมด”


          “มึงก็ไปตักสิอิเหยิน บอกกูแล้วได้ไร”


          “อย่าเรื่องมาก มึงอ่ะไปตักมา แล้วไอ้ซานะมันหายไปไหนเนี่ย”


          “เข้าห้องน้ำมั้ง เห็นเดินไปทางห้องน้ำ”




          ริมฝีปากบางของโจวจื่อวีกดจูบย้ำแรงขึ้นตามอารมณ์สองมือกอดเกี่ยวสะโพกกลมกลึงลูบผิวเนื้อเนียนใต้กระโปรงสั้นกุดผ่ามือร้อนเข้าสัมผัสเล้าโลมปลุกกระตุ้นอารมณ์ความต้องการ นิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนภายในกายของหญิงสาวตรงหน้า “อ๊าา..” ร่างกายที่แนบชิดไร้ช่องว่างกำลังสัมผัสกันและกัน ด้วยความคิดถึง โหยหาสัมผัสจากเธอคนนั้น แรงอารมณ์ทะยานสูงขึ้นไร้การควบคุม ภายในตอดรัดอย่างไร้การปราณีปราศัยไม่มีคำว่ายอมกันในสนามรัก








          “เปิดๆๆ ใครอยู่ในห้องน้ำวะ ออกมาเร็วๆดิ้”









          ปังๆๆๆ








          “ไม่ไหวแล้ว เร็วๆๆๆๆๆๆ”



          “ปวดฉี่โว้ยย เสร็จยัง ไวๆดิ้”








          ค้าง








          แต่หมดอารมณ์…









          กิจกรรมรักในห้องน้ำหญิงหยุดลงกลางคันเมื่อมีใครบางคนทุบประตูดังรัวอยู่ด้านนอก นิ้วเรียวร้อนถูกถอนออกจากกายของเด็กสาวก่อนจะรีบแต่งตัวเปิดประตูวิ่งออกจากห้องน้ำไปด้วยความตกใจทิ้งให้โจวจื่อวีที่มัวเมาไม่ได้สติมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า เจ้าของเสียงทุบประตูแทรกตัวเข้ามาภายในห้องน้ำเดียวกันอย่างสุดกลั้น ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านแก้มขวาของคนตัวสูงที่ยืนนิ่งอยู่ใจกลาง กลิ่นแอลกอฮอลล์ลอยอบอวลภายในพื้นที่สี่เหลี่ยมคับแคบความร้อนคุกรุ่นอยู่ภายในกายของโจวจื่อวี่ไม่ได้ลดลงไปเลยสักนิด ซานะเมื่อได้รับการปลดปล่อยจนเสร็จสิ้นเริ่มสังเกตถึงบรรยากาศรอบกาย ภาพความหลังครั้งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเร่าร้อนกับรุ่นพี่สาวอย่างซอนมีฉายซ้ำในหัวใจของคนทั้งคู่ แรงดึงดูดบางอย่างพาให้ริมฝีปากบางทั้งสองสัมผัสกัน ดูดดึงส่งผ่านความรู้สึกที่อัดอั้นภายใน ใกล้เข้าไปอีก แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน ลิ้นปร่าพันเกี่ยวให้เกิดสัมผัสรสชาติประหลาด ไม่หอมหวานดูดดื่มดั่งจูบเช่นคนรัก แต่ทว่าก็ไม่ขมปร่าดั่งเช่นคนไร้ความรู้สึก  ยิ่งสัมผัสใกล้ ยิ่งถลำลึก เราส่งผ่านความรู้สึกภายในผ่านลมหายใจหอบสั่น หากแต่สัมผัสแปลกใหม่ทำให้ความมึนเมาพร่ามัวในคราแรกเริ่มเด่นชัด แววตาจับจ้องเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นไหวไม่มีคำพูดใดถูกเอื้อนเอ่ย จนเมื่อโจวจื่อวีบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเข้ม



          “ลืมมันไปซะ คิดซะว่าไม่เคยเกิดขึ้น” เดินออกไปไม่หันกลับมามอง สองเท้าที่ก้าวออกไปหนักอึ้ง









          เพียงเพราะคิดถึงเธอคนนั้น...เรื่องเมื่อครู่จึงเกิดขึ้น







          เพียงเพราะเผลอไผลรู้สึก...จึงได้จูบกับศัตรู









          “ไอ้ซานะมันไปนานจังวะ เมาตายคาห้องน้ำยัง ไปดูมันดิ้” จากปริมาณแอลกอฮอลล์ที่เพื่อนเธอดื่มเข้าไปแล้วนั้นคงมึนเมาอยู่ไม่น้อย นายอนมองไปที่นาฬิกาข้อมือและได้เวลาใกล้จวนที่ร้านจะปิดเห็นว่าเพื่อนตัวดียังไม่ออกมาจากห้องน้ำเสียทีจึงเอ่ยขึ้น  


          “เออๆ เดี๋ยวกูไปดูมันเอง อยากเข้าห้องน้ำอยู่พอดี” แชยองวางแก้วสุดท้ายลงหลังกระดกจนหมดรวดเดียว ตั้งใจจะไปล้างหน้าล้างตาอยู่แล้วด้วยเพราะเธอเองก็เริ่มเมาจนแทบไม่ได้สติเช่นกันจึงอาสาไปตามซานะให้เพื่อนๆ แชยองพยายามประคับประคองร่างตัวเองไปตามทาง ทุกย่างก้าวล้วนเบาหวิว สองขาเริ่มไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินต่อ จับก่ายโต๊ะริมทางเดินเพื่อประคองตัว แต่การกระทำทั้งหมดของหญิงสาวตัวเล็กกำลังตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่แอบยิ้มกับท่าทางมึนเมาแต่น่ารักเสียเหลือเกิน อีกไม่กี่ก้าวจะถึงประตูทางเข้าห้องน้ำเธอเห็นจื่อวีเดินสวนออกไปหน้าตาเรียบนิ่ง แชยองรีบเข้าไปดูซานะด้วยคิดว่าเพื่อนเธออาจจะทะเลาะกับจื่อวีอีก แต่ผิดคาดไม่มีแม้แต่ร่องรอยการวิวาท เธอเห็นเพียงมินาโตะซากิ ซานะเพื่อนเธอยืนนิ่งอย่างคนไม่มีสติ เอื้อมมือขึ้นสะกิดไหล่บางเบาๆให้รู้สึกตัว “มึงไหวนะ”










          

          “ไปนานจังวะ ร้านจะปิดละเนี่ย” น้ำเสียงอ้อแอ้อย่างคนที่กำลังเมาได้ที่เอ่ยถามเพื่อนตัวสูงที่พึ่งเดินกลับมาถึงโต๊ะ


          “พูดไรวะ ฟังไม่รู้เรื่อง” ดาฮยอนเองก็แทบไม่เหลือสติแล้วเช่นกัน จื่อวียกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่ม


          “ไม่ใช่ว่ามึงไปทะเลาะกับซานะมาหรอ” มินะเห็นแชงยองเดินออกมาพร้อมกับซานะตามหลังจื่อวีออกมาไม่นานเธอจึงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงความนัย


          “แค่กๆๆ” จื่อวีถึงสำลักกับของเหลวที่ดื่มเข้าไปยังไม่พ้นลำคอ


          “ไม่ต้องพูดถึงมันได้ป่ะ เสียบรรยากาศว่ะ” แก้วแล้วแก้วเล่าถูกยกดื่มในไม่กี่นาทีก่อนร้านแห่งนี้จะปิด โจวจื่อวีอยากดื่มให้ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นแต่ดูเหมือนว่าแอลกอฮอลล์พวกนั้นจะไม่ทำให้สติของเธอเลือนลางได้อีกแล้ว สัมผัสที่ริมฝีปาก ความรู้สึกในจิตใจที่เกิดขึ้นยังคงชัดเจนในสมองว่า โจวจื่อวีคนนี้





           จูบกับศัตรู...












          “อีแชง มึงรออยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหนเดี๋ยวกูไปส่งอีซานะกับอีโมโมะ เดี๋ยวกูมา มึงนั่งรออยู่ตรงนี้” นายอนเอ่ยย้ำกับแชยอง เพียงเพราะหอพักของพวกเธอไม่ได้อยู่ห่างกันมากนัก และเพื่อนตัวดีทั้งสองคนบนมอเตอร์ไซต์คนน้อยนี้อาการหนักกว่าแชยองมาก สารถีอย่างนายอนจึงจำใจต้องทิ้งเพื่อนตัวเล็กให้อยู่รอก่อนที่จะวนมารับอีกครั้ง เสียงบิดเครื่องยนต์ดังไกลออกไปทีละนิด ทีละนิด





          “จื่อมึงพาสองคนนี้กลับไหวป่ะ กูมีธุระพอดีว่ะ” มินะเอ่ยอย่างรีบร้อน สายตาที่จับจ้องเห็นแล้วว่าคนตัวเล็กกำลังออกเดินไปตามถนนเพียงลำพัง เซซ้ายที ขวาที อย่างคนเมา

“ไปเหอะ กูไหว” สองขายาวรีบวิ่งออกไปเพื่อให้ทันบุคคลที่เธอสนใจที่กำลังเดินไกลออกไปทุกๆวินาที ห่างเพียงเอื้อมมือเดียวก็จะถึงตัวแต่มินะเลือกที่จะเดินตามหลังไปทีละก้าวช้าๆ มือทั้งสองเอื้อมออกไปในทุกครั้งที่คนตัวเล็กข้างหน้าเดินเซจะล้ม แต่ไม่ได้จับต้องเมื่อเห็นว่าเธอคนนั้นยังประคองตัวได้อยู่ เดินออกมาไกลมากพอที่จะเหลือพวกเธอแค่สองคนบนเส้นทางนี้





          “โอ๊ะ!”



เมียวอิ มินะเข้าประคองกอดร่างเล็กที่ไม่ได้สติตรงหน้า ก่อนจะต้องกลัดกลุ้มใจด้วยไม่รู้จะพาคนตัวเล็กในอ้อมกอดนี้ไปส่งที่หอพักของเธอได้อย่างไร

          “แชยอง แชยอง” มือบางตบเบาๆที่ข้างแก้มเพื่อเรียกสติ


          “ใครอ่าา ถามทางไปหอเรา คิดไรป่าวเนี่ย ฮ่าๆๆ”


          “แชยอง หอเธออยู่ไหน ฉันจะไปส่ง แชยอง”


          “หอเจวับ 502 คร่อกก...” พูดได้เพียงแค่นั้นคนตัวเล็กก็หลับไปกลางอากาศ


          “ทำไมต้องเมาขนาดนี้ก็ไม่รู้ ยัยเสือเอ้ย”











          502 หอพักเจวับ เมียวอิมินะใช้เวลากว่าสิบนาทีเพื่อค้นหาคีย์การ์ดเปิดประตูข้างหน้านี้โดยที่แขนอีกข้างต้องประคองคนตัวเล็กที่เมาหลับไปแล้วไม่ให้ลงไปนอนกองกับพื้น กว่าจะเปิดประตูเข้ามาได้ก็ลำบากอยู่ไม่น้อย เธอประคองคนตัวเล็กเข้ามาในห้องที่ไร้แสงสว่าง มีเพียงแสงจากหอพักด้านข้างที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเท่านั้นที่พอจะทำให้เธอมองเห็นทางเดินไปยังเตียงนอนได้  มินะค่อยๆปล่อยร่างของแชยองลงบนพื้นเตียงนุ่ม จัดแจงท่านอนให้อยู่ในท่าที่สบาย เปิดเครื่องปรับอากาศเพื่อช่วยถ่ายเทอากาศภายในห้องก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำไม่นานก็เดินออกมาพร้อมอ่างน้ำในมือกับผ้าเช็ดตัวผืนเล็กวางลงที่ข้างเตียง คนตัวเล็กคิ้วกระตุกเล็กน้อยเมื่อความเย็นจากน้ำสัมผัสโดนผิวหน้าอย่างแผ่วเบา ค่อยๆซับทีละนิดไปบนใบหน้าที่แดงกร่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอลล์ จากหน้าผากเคลื่อนไปยังแก้มทั้งสองข้างก่อนที่จะมาหยุดอยู่ที่ลำคอ ใบหน้าที่แสดงความรู้สึกจากสัมผัสแปลกปลอมในคราแรกเริ่มผ่อนคลายเข้าสู่ห้วงนิทรา แววตาอ่อนโยนถูกส่งผ่านไปในทุกสัมผัสที่กระทำ ซนแชยองในยามหลับต่างจากตอนตื่นที่พบหน้ากันมากนัก





          แต่สำหรับเมียวอิมินะ







          เวลาไหนก็น่ารักทั้งนั้น







          วางผ้าเช็ดตัวลงในอ่างเล็กด้านข้างก่อนจะเท้าแขนมองใบหน้าด้านข้างของคนตัวเล็กยามหลับใกล้ๆอย่างที่ไม่เคยได้มีโอกาส ผู้หญิงตัวเล็กๆที่มีจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาดูน่ารักยามเมื่อยกยิ้มจนเห็นฟันเขี้ยวที่ซ่อนอยู่ ยกนิ้วชี้จิ้มลงที่ข้างแก้มตำแหน่งที่เธอจำได้ว่ามีลักยิ้มบุ๋ม แววตาอ่อนโยนพินิจใบหน้าเล็กอย่างรักใคร่ แววตาอ่อนโยนที่เธออยากใช้เพียงแค่กับซนแชยองเท่านั้น หัวมนฟุบลงข้างๆโดยที่ยังไม่ละสายตาไปไหน ค่ำคืนกลิ่นแอลกอฮอลล์ที่แม้จะมึนเมาแทบไม่ได้สติ แต่ก็นำพาให้หัวใจอบอุ่นได้อย่างประหลาด












          ปวดหัวเหมือนจะระเบิด



          นี่คือสิ่งแรกที่แชยองสัมผัสได้หลังจากตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา ยกมือทั้งสองขึ้นนอดคลึงบริเวณขมับเพื่อบรรเทาอาการปวด พลางลืมตาขึ้นมองรอบตัวด้วยความสงสัย ห้องเธอ เตียงเธอ แต่ไม่รู้ว่ากลับมาได้อย่างไรในเมื่อเมื่อคืนเธอเมาไม่ได้สติ จำได้แต่เพียงว่า นายอนให้เธอรออยู่ด้านหน้าร้านและก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย เอื้อมมือควานหาโทรศัพท์เครื่องบางในกระเป๋าใบเล็กที่ด้านข้างเตียง


Nayeon 120


          “ส่งไรนักหนาวะอิซิ่มตั้ง 120 ”


Nayeon :

          ‘อีแชง’

          ‘อยู่ไหน กูมาถึงร้านละ’

          ‘มึงเดินออกมา กูรอข้างนอก’

          ‘มึงหลับในห้องน้ำหรอ’

          ‘กูให้เวลาอีก 10 นาที’

          ‘ถ้ามึงไม่ออกมากูจะกลับแล้วนะ’

               Missed call

               Missed call

               Missed call

          ‘งั้นกูกลับแล้วนะ’

          ‘ได้สติแล้วทักมา’




          แชยองค่อยเลื่อนนิ้วมือไปมาบนหน้าจอ อาการปวดหัวที่มีอยู่ก่อนหน้าเพิ่มทวีขึ้นไปอีก ยิ่งอ่านข้อความของนายอนที่ส่งหาเธอเมื่อคืนแล้วเธอยิ่งสงสัย เพราะสภาพร่างกายก็ไม่สึกหรอ เงินทองก็ยังอยู่ครบ คิดได้เพียงเท่านั้น แชยองกดพิมข้อความตอบกลับไปให้เพื่อนสาวได้คลายความเป็นห่วง


          Chaeyoung : ฟื้นละ

          Nayeon : นังตัวดี ฟื้นแล้วหรอ

          Chaeyoung : อิซิ่ม เมื่อคืนกูไม่ได้กลับกับมึงจริงๆหรอ แล้วใครมาส่งกูอ่ะ

          Nayeon : เมื่อคืนกุเดินตามหามึงเกือบทั้งคืน กูไม่รู้ว่าใครไปส่งมึง แต่มึงปลอดภัยดีก็ดีละ กูจะได้นอนต่อ อิห่า คนเค้าเป็นห่วงกันไปหมด




          เมื่อไม่ได้คำตอบของคำถามแชยองโยนโทรศัพท์ลงที่พื้นเตียงนุ่ม ก่อนจะเหลือบไปเห็นวัตถุสะท้อนกับแสงอาทิตย์ที่ด้านข้างเตียง มือบางค่อยๆหยิบสร้อยเส้นบางขึ้นมอง หรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างพิจารณา สร้อยรูปเพนกวินสีโรสโกลด์ที่เธอไม่เคยเห็นมันมาก่อนมาตกอยู่ในห้องเธอได้อย่างไร หรือบางทีสร้อยเส้นนี้อาจจะของบุคคลปริศนาเมื่อคืน เป็นคำตอบของข้อสงสัยในใจเธอ…






“จื่อเห็นสร้อยเราป่ะ มันหายไปไหนไม่รู้อ่ะ มินะหาไม่เจอ”












          โรงอาหารกลางก็ยังคงเป็นโรงอาหารที่มีมนุษย์มหาศาลมารวมตัวกันอีกเช่นเคย เพราะเธอตื่นสายเพียงเพราะแค่ขอนอนต่ออีกนิดทำให้ต้องตามมาทีหลังกลุ่มเพื่อนที่เดินทางมาจองโต๊ะกินข้าวกันก่อนหน้าแล้ว สอดส่ายสายตาหาโต๊ะเป้าหมายผ่านบรรดาคนมากมายที่เดินผ่านไปผ่านมา ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับสิ่งที่พาให้หัวใจกระตุกวูบ สัมผัสแผ่วเบาดังเช่นอากาศนุ่มนวลแฝงด้วยความร้อนแรง ทุกสัมผัสที่ถูกถ่ายทอดผ่านริมฝีปากบางในคืนนั้นยังคงเด่นชัดในความทรงจำ เพียงแค่สบเข้ากับเจ้าของดวงตาคม





ลืมมันไปซะ คิดซะว่าไม่เคยเกิดขึ้น






ลืมสัมผัสและความรู้สึก ให้เหมือนไม่เคยได้กระทำ...












#จื่อโยธาซานะเครื่องกล

TBC




Talk :
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นท์นะคะ
จูบกับแล้วอะไรๆจะเปลี่ยนไปไหม
แชยองกับมินะจะเป็นยังไงต่อ
แล้วซาจื่อจะรักกันเมื่อไหร่
โปรดติดตามตอนต่อๆไปค่ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #34 Fiassss (@Fiassss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 20:14
    ไรท์ได้โปรดกลับมา 💓
    #34
    0
  2. #31 mouy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 09:40

    มาต่อเร็วเลย รอไม่ไหวแล้ว

    #31
    0
  3. #30 superrrrrr (@superrrrrr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 01:54

    ค้างแล้วไปลงกับเขา แล้วดันไปรู้สึกกับเขาอีก เอ่ออดีจริงๆไอคุณจื่อออ

    #30
    0
  4. #28 Pikajuukambee (@Pikajuukambee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 23:54
    ความรู้สึกทั้งคู่คงเปลี่ยนไปแน่นอน แต่บริบทของการเป็นศัตรูก็ยังคงค้ำคออยู่ จะแก้ไขปัญหาและความรู้สึกนี้ยังไงกันนะ มาต่อเติมความเข้าใจให้เรารับทราบเร็วๆนะคะไรท์..
    #28
    0
  5. #27 LoveToon (@toonenter) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 22:50
    ซาจื่อเปลี่ยนไปด้วยกันทั้งคู่อะป่าว มินะน่ารักอะ
    #27
    0
  6. #26 superrrrrr (@superrrrrr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 20:59
    อะไปจูบเค้าแล้วหวั่นไหวเอง ยังไงๆพี่จื่ออออ จะต่อยตีกันหนักกว่าเดิมไหมเนี่ยย

    #26
    0