[TWICE] MY GEAR ' #จื่อโยธาซานะเครื่องกล

ตอนที่ 6 : Chapter 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61


          







          กว่าจะทันได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเนื้อชาบูที่ตั้งใจไปกินตอนนี้ไม่จำเป็นแล้วสำหรับโจวจื่อวี...








          “นี่สินะเหตุผลที่มึงมาช้า อีจื่อ อีเพื่อนเหี้ย!” จองยอนตบโต๊ะดังฉาดดังเช่นคนที่เพิ่งค้นพบคำตอบสาเหตุที่เพื่อนตัวดีเบี้ยวนัดฉลองชาบูตอนสอบเสร็จปีที่ผ่านมา








          แหมมมมมมมม









          นื้อพี่ซอนมีมันหวานนุ่มกว่าเนื้อชาบูสินะเพื่อนรักส์










          หลังจากเทศกาลสอบกลางภาคจบลงการประกวดดาวเดือนก็ยังคงดำเนินต่อไป ช่วงเวลาฝึกซ้อมเริ่มเข้มข้นขึ้นจากเวลาที่เหลือน้อยลงยิ่งเข้าใกล้วันประกวดเท่าไหร่ความกดดันนั้นยิ่งมีมากขึ้น จนในที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีรวมไปถึงความสัมพันธ์ซับซ้อนของรุ่นพี่จอมแซ่บอย่างซอนมีกับรุ่นน้องสาวทั้งสองที่ไม่มีใครล่วงรู้ เบื้องหน้าเธอปฎิบัติตัวเป็นพี่เลี้ยงดูแลการประกวดแสนดีไม่แสดงท่าทีเกินเลยให้ใครได้สังเกตเห็น เธอยังทำเก็บความลับได้ดีเสมอจนถึงตอนนี้


          “กิจกรรมผ่านไปได้ด้วยดี ต้องขอขอบคุณทุกฝ่ายจริงๆ คืนนี้เจอกันนะคะทุกคน พี่เลี้ยงตอบแทนทุกคนเอง” ประธานงานประกวดของคณะเอ่ยขึ้น









          ครืดดด ครืดดด








          เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอพพลิเคชั่นสีเขียวที่ถูกส่งไปหาคนตัวสูง ที่แม้ไม่ได้นั่งข้างกันให้ใครจับสังเกตได้แต่เธอก็สามารถเทคแคร์ดูแลคนน้องได้อย่างไม่มีปัญหา





          “เย็นนี้พี่ไปรับนะคะลูกหมาของพี่”


          “ค่ะ ฉันจะรอนะคะ”




และห่างกันเพียงเสี้ยววินาที ข้อความอีกหนึ่งข้อความก็ถูกส่งไปถึงอีกคนเช่นกัน




          “เจอกันคืนนี้ที่ร้านแถวๆมหาลัยนะคะ ถ้าไม่รู้จักโทรมาถามพี่ได้เลยนะ”



          “ค่ะพี่ซอนมี” ซานะตอบข้อความกลับไปอย่างไม่ทันได้เอะใจอะไรว่าเหตุใดวันนี้รุ่นพี่สุดเซ็กซี่ของเธอถึงไม่มารับเหมือนเช่นเคย








          ก็อาจจะไม่ว่าง









          ก็อาจจะไปพร้อมเพื่อน











          เสียงเพลงดังอึกกระทึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ ตัวร้านถูกประดับตกแต่งด้วยแสงไฟสีต่างๆ อัดแน่นไปด้วยผู้คนเสียงตะโกนโวยวายดังแข่งกับเสียงดนตรี เสียงหัวเราะ หรือแม้แต่เสียงร้องไห้ ให้ความรู้สึกน่ารำคาญสำหรับคนนอกที่ผ่านไปมา แน่นอนว่าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ กลิ่นควันสีเทาที่ลอยคลุ้งอยู่ภายในบวกเข้ากับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาที่มารวมตัวเพื่อสังสรรค์ในค่ำคืนแห่งการปลดปล่อย




          “ซานะคะ ทางนี้ค่ะ”




          ซอนมีโบกมือเรียกคนที่เพิ่งมาถึง โดยที่ด้ายซ้ายมือของเธอนั้นมีโจว จื่อวีนั่งอยู่ก่อนแล้ว แต่ที่นั่งข้างเธออีกฝั่งหนึ่งยังนั้นว่าง ซานะเดินเข้ามานั่งลงด้วยความตื่นเต้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกของเธอที่ได้เข้ามาในสถานที่อโคจรแบบนี้ แต่ก่อนที่ซานะจะมาถึงจื่อวีที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้าได้ 1-2 แก้วเริ่มมีอาการมึนหัวเล็กน้อย ถึงแม้ว่าไม่ค่อยสรรทัดกับเรื่องพรรคนี้เท่าไหร่ แต่เมื่อเลือกที่จะเรียนวิศวะแล้วเธอต้องทำให้มันเป็นเรื่องปกติท่องในใจไว้ว่า เหล้าเท่ากับน้ำเปล่า อีกอย่างคนรักของเธอมาสถานที่แบบนี้ เธอจะไม่มาได้อย่างไรถึงจะเป็นการเลี้ยงขอบคุณที่ทำงานกันจนเหนื่อยสำหรับกิจกรรมดาวเดือนก็เถอะ







          สวยขนาดนี้







          ก็ต้องหวงเป็นธรรมดา







          “ลองสิ อร่อยนะ” ทันทีที่ซานะนั่งลงรุ่นพี่สาวก็หยิบแก้วใสที่มีน้ำสีเหลืงอำพันอยู่ภายในยื่นให้


          “ลองสิ มาทั้งที จื่อวีเค้ากินไปสองแก้วแล้วนะ” ซอนมียกตัวอย่างของคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่มพอดีพร้อมชักชวนให้ลิ้มลองเครื่องดื่มในมือเธอ

          เสียงเพลงและบรรยากาศสนุกสนานรอบข้างทำให้ของเหลวสีอำพันรสชาติฝาดลิ้นในคราแรกกลับกลายเป็นเครื่องดื่มที่ยิ่งดื่มก็ยิ่งเพลินบวกกับการมีเพื่อนร่วมโต๊ะคอยเชียร์อารมณ์หึกเหิมจึงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแก้วแล้วแก้วเล่าจนเธอเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าดื่มไปแล้วกี่แก้ว

          “พี่ซอนมีคะ ซานะขอไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะคะ” ร่างเล็กเอ่ยกระซิบก่อนรีบลุกออกไปจากโต๊ะโดยที่ไม่รีรอคำตอบจากคนที่เธอเอ่ยชื่อ


          “เอ่อ...จื่อวีคะ เดี๋ยวพี่มานะคะพอดีเจอเพื่อนหน่ะ แปปนึงนะ” ซอนมีส่งยิ้มเล็กๆให้คนตัวสูงที่กำลังกรึ่มได้ที่แล้วค่อยเดินตามซานะไปที่ห้องน้ำได้อย่างแนบเนียน ภาพที่เธอเห็นคือเด็กน้อยที่กำลังหมดสภาพแม้เดินก็ยังไม่ตรง อาเจียนออกมาจนหมดแรง เธอจึงรีบเดินไปหาน้ำมาให้เด็กสาวได้จัดการล้างปากพร้อมทั้งลูบหลังอย่างเบามือ



          “มึนหัวหรอคะ” ซอนมีเอ่ยถามแต่กลับไม่ได้คำตอบ ซานะทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบกลับมาเท่านั้น



          “อ่ะ ดื่มน้ำซักหน่อยจะได้ดีขึ้น” ซานะคว้าขวดน้ำจากมือของซอนมี เธอยกขึ้นดื่มไปครึ่งขวด



          “ขอบคุณค่ะพี่ซอนมี จริงๆพี่ไม่ต้อง...” ยังไม่ทันที่ซานะจะพูดจบประโยค เธอก็โดนผลักเข้าไปในห้องน้ำห้องที่ยังว่างพร้อมปิดล็อกประตู ซอนมีดันซานะจนหลังชนกำแพง ริมฝีปากร้อนกำลังประทับรอยที่ซอกคอขาวของคนตัวเล็กปลุกความร้อนในกายให้เพิ่มมากขึ้นกว่าเครื่องดื่มก่อนหน้าเสียอีก


          “อื้อ..”  เผลอครางออกมาก่อนที่มือเรียวจะค่อยๆยกขึ้นโอบรอบคอของรุ่นพี่สาว เลื่อนริมฝีปากบดเข้าในตำแหน่งเดียวกันลิ้นร้อนทั้งสองเกี่ยวรัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงหอบหายใจดังขึ้นแข่งกับเสียงเพลงภายนอก


          “พี่ซอนมี พอก่อนค่ะ” เป็นซานะที่ผละจูบออกเพื่อใขว่คว้าหาอากาศหายใจ ใบหน้าที่แดงระรื่อด้วยฤทธิ์ของแอลกอลฮอล์ในคราแรกกลับกลายสีแดงจากความร้อนภายในกาย ซานะยกร่างของคนพี่ให้นั่งลงบนตักก่อนจะเริ่มซุกไซร้เข้าที่ซอกคอขาวของซอนมีลิ้นร้อนค่อยๆดูดดุนฝากร่องรอยสีกุหลาบไปทั่ว ซอนมีกอดรัดจิกเล็บลงบนหัวไหล่ขาวเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ครุกรุ่นอยู่ภายใน “อ๊ะ” เสียงครางหวานเปล่งออกมาเมื่อมือบางซุกซนของซานะสอดเข้ามาใต้สาบเสื้อสัมผัสเข้าอกนุ่มเรียวนิ้วลากวนแถวบริเวณยอดอก   

          “อื้ออ” เลื่อนริมฝีปากบางประกบกับคนพี่อีกครั้งโดยที่มือเรียวยังคงเค้นคลึงยอดอกตามแรงอารมณ์ที่ทะยานขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่ ยิ่งจูบร้อนแรงเท่าไหร่ มือก็ยิ่งออกแรงเท่านั้น ซอนมีเชิดหน้าขึ้นอย่างเสียวซ่าน มือบางอีกข้างค่อยๆเลื่อนสัมผัสผิวเนื้อเนียนลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดสำคัญของอีกฝ่ายก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงสั้นลูบไล้จุดอ่อนไหวไปมาอย่างหลอกเย้า



          “แกล้งพี่หรอคะ ซานะอา” นิ้วเรียวยกขึ้นเกลี่ยที่ริมฝีปากบางของอีกคนส่งสายตายั่วยวนชวนหลงใหล









          “ทำไมพี่ซอนมีไปนานจัง” จื่อวีบ่นออกมาลำพังแต่ดันลอยไปเข้าหูของคนที่นั่งอีกฝั่งของเธอเข้าโดยบังเอิญ



          “เมื่อกี้เราเห็นพี่ซอนมีเอาขวดน้ำไปให้ซานะในห้องน้ำหน่ะ ซานะน่าจะเมาแล้วหล่ะ” คำตอบจากคนฝั่งตรงข้ามทำให้เธอต้องรีบตามไปดูทั้งๆที่เธอเองไม่ค่อยจะมีสติเต็มร้อยสักเท่าไหร่






         


          “อ๊ะ”







          “ซานะยา เร็วอีกค่ะ อ๊ะ”






          ประโยคแรกที่จื่อวีได้ยินเพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องน้ำ ความเป็นห่วงคนพี่ในตอนแรกกลายเป็นความสงสัยกังวล เสียงครางกระเส่าอีกทั้งเสียงหอบหายใจนั้นยิ่งตอกย้ำสิ่งที่เธอคิด







          “อื้ออ ใกล้หรือยังคะ”








          เสียงที่คุ้นเคยทำให้จื่อวีรีบตรงเข้าไปหน้าประตูห้องน้ำห้องนั้นใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ผลักประตูด้วยความโมโห ผมยาวสลวยที่คุ้นเคยเมื่อมองจากด้านหลังเธอเองก็ยังลังเลความคิดภายในใจสับสนปนเปกันไปหมดด้วยหวังว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นจะไม่ใช่ความจริง เอื้อมมือกระชากแขนคนที่นั่งคร่อมร่างอีกคนไว้ให้หันหน้ามาหาเธอ



          “พะ พะ...พี่ซอนมี” กำข้อมือบางไว้แน่ กวาดตามองไปยังอีกคนที่นั่งหลังติดกำแพง







          “ซานะ...”





          จื่อวีมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสองตรงหน้าเธอ มืออีกข้างกำหมัดแน่น กระชากแขนรุ่นพี่สาวออกมาจากเพื่อนร่วมรุ่นคนดังกล่าว ซานะที่กำลังงุนงงกับเหตุการณ์ อาการมึนเมาของเธอพลันหายไปในพริบตาเมื่อจื่อวีเหลือบไปเห็นขวดน้ำที่มีน้ำเหลืออยู่ครึ่งนึง คว้าหยิบขึ้นมาแล้วสาดเข้าที่ใบหน้าบางของซานะเต็มแรง



          “เหี้ยอะไรของมึงวะ” ซานะค่อยๆลืมตาและเสยผมที่เปียกน้ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโห



          “คนนี้ของกู” จื่อวีจับเข้าที่ข้อมือของซอนมีและโอบดึงเข้ามากอดเอาไว้ข้างกาย



          “เดี๋ยวนะ ของมึงงั้นหรอ? ไม่ใช่มั้งคนนี้ของกู” ซานะส่งสายตาไปทางซอนมีด้วยความสงสัย แต่กลับได้รับเพียงสายตาที่ว่างเปล่าไร้คำตอบ


          “พี่-ซอน-มี-ของ-กู ชัดมั้ย”



          “มึงเมาแล้วจื่อวี  ก็เห็นๆอยู่ว่ากูกับพี่ซอนมีกำลัง...”



          “หุบปาก!!!”








          ตุ๊บบ








หมัดแน่นพุ่งเข้าไปเต็มๆที่ใบหน้าของซานะร่างบางล้มลงก่อนจะพยุงร่างลุกขึ้นอย่างเดือดดาล



          “ไอ้จื่อวี!!!”






          ผลัวะ!!!!







          ซานะตะเบ็งเสียงด้วยความโมโห เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อเธอกำจนแน่นแล้วแบบผลักจื่อวีล้มลง ขึ้นคร่อมพร้อมรัวหมัดเข้าที่ใบหน้าของจื่อวีที่พยายามปัดป้องเมื่อตั้งหลักได้เท้าข้างหนึ่งของจื่อวีถีบเข้าที่หน้าท้องของคนที่คร่อมอยู่ด้านบนให้กระเด็นออกพ้นตัว  สถานการณ์กลับมาพลิกผันเมื่อครั้งนี้จื่อวีเป็นคนคุมเกมส์ เธอง้างแขนกำมือให้แน่นในเพียงเสี้ยววินาที เตรียมที่จะปล่อยพุ่งเข้าที่ใบหน้าสวยของคู่อริ อีกเพียงคืบก่อนที่หมัดหนักจะสัมผัสเข้าที่ใบหน้า เสียงเด็ดขาดก็ดังขึ้นจนต้องชะงักมือค้าง







          หยุด!!!







          “พี่ไม่ใช่ของใครทั้งนั้นแหละ” ซอนมีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด



          “ห้ะ!?” สองเสียงประสานกันขึ้นด้วยคำคำเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย



          “ถ้าจะทะเลาะกันเป็นเด็กแบบนี้พี่ขอตัวนะคะ” ซอนมีที่รู้สึกรำคาญกับเหตุการณ์ตรงหน้าเต็มทนแล้วเดินออกไปทันทีที่พูดจบประโยค

จื่อวีเห็นดังนั้นจึงรีบเดินตามไปแต่มีมือของอีกคนมาคว้าเอาไว้ซะก่อน


          “มึงจะไปไหน มาเคลียกับกูก่อน!!”







          ตุ๊บบบบ







          ซานะปล่อยหมัดเต็มแรงเข้าที่ใบหน้าของจื่อวี ทั้งสองแลกหมัดกันอยู่ได้เพียงครู่ก็ต้องสงบลงเพราะได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังจะเดินมาเข้าห้องน้ำ จึงทำท่าทางต่างคนต่างล้างมือ รอจนกระทั่งไม่มีใครในห้องน้ำแล้ว เหลือเพียงแค่คนสองคนตรงบริเวณอ่างล้างมือที่ยืนประจันหน้ากันด้วยสายตาอาฆาต



          “ชาตินี้อย่าหวังว่าจะอยู่อย่างเป็นสุขเลยมึง ไอ้จื่อวี!!!!” ซานะพูดขึ้นขณะยืนจ้องคนตัวสูงไม่วางตาสองมือกำหมัดแน่อย่างพยามยามระงับอารมณ์ และก็มีเสียงตอบกลับไปที่เธอเช่นกัน



          “มึงอย่าหวังว่าจะได้แดกใครอย่างมีความสุข ไอ้ซานะ!!!”



          ร่างสูงพูดพร้อมยกยิ้มประกาศกร้าวว่าสงครามจริงๆมันเริ่มขึ้นแล้วตั้งแต่ตอนนี้ ทั้งสองคนค่อยๆเดินตามกันออกมาจากห้องน้ำโดยทิ้งระยะนานพอสมควรเพื่อไม่ให้มีใครจับพิรุธได้ จื่อวีที่เดินกลับมาถึงโต๊ะก่อนแต่ก็ไม่พบซอนมี เธอเห็นเพียงแต่รุ่นพี่ในคณะนั่งดื่มกันอย่างสนุกสนาน อยากจะเอ่ยปากถามว่าคนรักของเธอไปไหน ด้วยใจนึงก็ห่วง อีกใจก็เจ็บปวด เมื่อช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอเองทุ่มเทใจให้ไปคิดว่าว่านี่คือ รักแรก และเป็นคนที่เธอหวังจะให้เป็นความรักครั้งสุดท้าย แต่กลับกลายเป็นได้แค่คนแก้เหงาของเขาที่ได้รับการปฎิบัติเหมือนๆกันกับคนอืน  ไม่นานนักซานะก็เดินตามมาเห็นจื่อวีนั่งนิ่งคอกตกในมือกำแก้วที่มีของเหลวสีอำพันแน่นแววตาจับจ้องแก้วใสในมือครุ่นคิดอย่างสับสนอยู่เพียงลำพังตรงเก้าอี้ตัวเดิม ซานะเองก็เดินไปนั่งลงในที่เดิมของเธอเช่นกัน ยกแก้วตรงหน้าขึ้นดื่มอย่างไม่ลังเล ทั้งสองนั่งข้างกันโดยมีเก้าอี้เพียงหนึ่งตัวคั่นกลางไว้ ต่างคนต่างจัดการความรู้สึกว้าวุ่นในใจ









          “อีเหี้ยยย พี่ซอนมีร้ายสัส” นายอนฟังจบก็ถึงกับอ้าปากค้าง




          “เออไง ผู้หญิงแม่งก็เป็นแบบนี้ เปลี่ยนใจง่าย เหี้ยเหมือนๆกันหมด” แผลภายในใจของซานะ รอยแผลที่ยังไม่แห้งสนิทเหมือนถูกสะกิดให้เปิดอีกครั้ง ความเจ็บปวดถูกถ่ายทอดออกมาผ่านแววตากร้าวส่งผ่านไปถึงคนร่างสูงที่กำลังนั่งพูดคุยกับเพื่อนในกลุ่ม จื่อวีเงยหน้าขึ้นก็พบสายตาของคู่อริที่จับจ้องอยู่ สบตากันด้วยความรู้สึกเดียวกันเพียงครู่ไม่มีคำพูดใดที่ถูกเอ่ยออกมา ราวกับรอบกายเงียบสงบลงไม่รับรู้เสียแต่เรารับรู้กันผ่านสายตา  กูเกลียดมึง



          “ฟังอีจื่อเล่าเรื่องมันแล้วคืนนี้กูก็อยากเข้าผับเลยว่ะ พวกมึง ตี้กัน” ดาฮยอนยิ้มกริ่มเอ่ยด้วยแววตาซุกซนอย่างคนรักสนุก













          “อื้อ…”






          “พี่จื่อ เบาๆสิคะ”






          “ก็หนูน่ากินขนาดนี้ พี่จะอดใจไหวยังไงได้หล่ะ” ว่าแล้วก็ซุกใบหน้าคมระทับจูบลงบนซอกคอขาว กดจูบซ้ำๆจนเกิดรอยสีแดงขึ้นบนผิวสีขาวของหญิงสาวที่พึ่งเจอกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ เสียงอึกกะทึกรอบข้างยิ่งกระตุ้นความรู้สึกร้อนรุ่มในจิตใจของจื่อวีให้เพิ่มมากขึ้น บวกกับระดับแอลกอลฮอล์ในร่างกายที่ดื่มเข้าไปยิ่งทำให้สติสัมปะชัญญะเหลือน้อยเต็มที พลันความคิดก็หวนนึกถึงความหลังครั้งเก่าภาพของหญิงสาวตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของใครอีกคน คนที่ทำให้หัวใจของโจวจื่อวีเกิดรอยแผลขนาดใหญ่ หัวใจนั้นไวกว่าความคิดและความรู้สึกผิดชอบ ยิ่งคิดถึงยิ่งเจ็บปวด ริมฝีปากระดมจูบไปทั่วทั้งร่างของคนตรงหน้า ร่างกายทั้งสองที่เบียดกันอยู่ในห้องน้ำยิ่งสัมผัสใกล้ชิดกันมากขึ้นจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน

          “พี่ซอนมี ฉันคิดถึงพี่” จูบประทับลงที่บริเวณเดียวกันอย่างสับสนในความรู้สึกจิตใจว้าวุ่นยุ่งเหยิง รักหรือก็ใช่หากแต่ความเจ็บปวดนั้นก็เด่นชัด ริมฝีปากบางขบเม้มแรงขึ้นตามอารมณ์สองมือที่โอบกอดสะโพกกลมกลึงเริ่มลูบไล้ต่ำลง ผิวเนียนภายใต้กระโปรงสั้นกุดนั้นถูกผ่ามือร้อนสัมผัสเล้าโลมอารมณ์ความต้องการถูกถ่ายทอดผ่านช่องทางรักที่ชื้นเปียก “อ๊าา.. เข้ามาสิคะพี่จื่อ”











          “อีแชง น้ำแข็งหมด”



          “มึงก็ไปสั่งสิอิเหยิน บอกกูแล้วได้ไร”



          “อย่าเรื่องมาก มึงอ่ะไปสั่งมา แล้วนี่ไอ้ซานะมันหายไปไหนเนี่ย”



           ไม่รู้ว่ะ..."












          "...ห็นเดินไปทางห้องน้ำ"








         

         











TBC




Talk:

ขอโทษที่ให้รอกันนานนะคะ กลับมาต่อตามสัญญาแล้วน้าา

มีใครคิดถึงบ้างไหมเอ่ยย

เรื่องจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้ว ฝากติดตามด้วยนะคะ

Happy New Year นะคะ :)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #25 rumdump (@tunahayato) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 20:58
    โห พี่ซอนมีร้ายเว่อออ โอ้ยยยยลุ้นว่าเค้าจะลงเอยกันยังไงแง้ ไรท์สู้ๆ
    #25
    0
  2. #22 LoveToon (@toonenter) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 16:19
    ปมเกลียดกัน เพราะผู้หญิงนี้เอง สุดท้ายเค้าจะได้กันเองมั้ย
    #22
    0
  3. #21 RikaBun (@RikaBun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 09:23
    พี่ซอนมีนี่สลับรางขั้นเทพจริง เป็นแผลใหญ่ให้น้องทั้งคู่เลย เข้าใจว่าทำไมถึงอริกันแรง นี่เหตุการณ์จะซ้ำรอยไหม ปล.ชอบที่บรรยายตอนสองคนนั่งกินเหล้าเงียบๆจัดการความรู้สึกตัวเองโดยมีเก้าอี้ที่ซอนมีเคยนั่งอยู่ขั้นกลาง
    #21
    0
  4. #20 ่PxxxD (@norajung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 07:06
    พี่ซอนมี ร้ายมากก
    #20
    0
  5. #19 superrrrrr (@superrrrrr) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 00:55
    หือออ จะเดจาวูรึปล่าวเนี่ยยยย แล้วถ้าเดจาวูจะเป็นไงต่อ หืมมมมม อยากรู้วววว ดุเด็ดเผ็ดมันจริงๆสองคนนี้
    #19
    0