[TWICE] MY GEAR ' #จื่อโยธาซานะเครื่องกล

ตอนที่ 4 : Chapter 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61



หยุด!!!









เสียงเข้มกังวานดังขึ้นทำให้ซานะจำต้องหยุดชะงักหมัดที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของจื่อวีแล้วหันไปมองหาต้นเสียงแล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นผู้มาใหม่






เฮือกก








“พี่จีฮโย…”



“อีกแล้วนะพวกมึงอ่ะ กูเตือนไปกี่รอบแล้ว ห้ะ!!” ปาร์คจีฮโย หัวหน้าว้ากปี 3 เอ่ยขึ้น เหล่าผู้มีเรื่องทั้งแปดยืนก้มก้มหน้าเรียงแถวหน้ากระดานรอการสำเร็จโทษจากรุ่นพี่ผู้น่าเกรงขาม


“เพื่อนก่อเรื่อง ก็ต้องร่วมกันรับผิดชอบ ถูกมั้ย”


“วิ่งรอบสนามบอล 20 รอบ ปฏิบัติ!!!”









“เห็นมั้ยอิแชง กูบอกแล้วให้ไปห้ามไอซาน ไม่เชื่อกู ดูดิ้ จ๊กบัลกูสลายหมดละเนี่ย”


“จ้าาา อิเพื่อนตะกละ อินาบานมันไม่เห็นบ่นไรสักคำ”


“คือกู...ก็อยากบ่น….แต่ กูเหนื่อย อีเหี้ยยย เหนื่อยโว้ยย” ก็สนามฟุตบอลที่ว่า คือสนามฟุตบอลของมหาวิทยาลัยที่มีระยะทางตั้ง 800 เมตร  









“เพราะมึงเลยไอเจ๊ก”


“อ้ะๆ ใช่หรอ มึงเองรึป่าว กระชากคอกูก่อน”


“ก็มึงมากวนตีนกูก่อนไง”


“อ้าวพวกมึงยังอีก ยังไม่เลิกกัดกันอีก บวกอีกซักสิบรอบมั้ย กูจัดให้ได้นะ”  จีฮโยตะโกนขัดขึ้นเมื่อเห็นว่าอริทั้งสองกำลังจะมีปากเสียงกันอีกครั้ง


“พอแล้วเจ้ ถือว่าน้องจองขอเถอะนะ ห้ารอบก็จะตายแล้วม่ะ”


“เออ ดุ๊บหายใจไม่ทันแล้วเจ้ พอก่อน”


“ไปบอกเพื่อนมึงสองตัวนู้น ไป๊! วิ่งไปอย่าพูดมาก!”







แฮ่กก






“เหนื่อยชิบหาย ไม่น่าหาเรื่องเลยอิช้าง” นายอนบ่นเพื่อนเสียงสั่น หายใจไม่ทัน นอนแผ่กันอยู่บริเวณอัธจรรย์ข้างสนามฟุพบอล


“แต่กูยังไม่ลืมนะว่ามึงยังเล่าไม่จบ”


“เหนื่อยจะตายห่าอยู่ละ ยังจะมีอารมณ์มาเผือกเรื่องกูอีก”


“โทษทีน้าา ต่อมเสือก็ทำงานตลอดเวลาว่ะเพื่อนรัก”


“อ่ะพวกมึง น้ำ”


“ขอบใจอิแชง”


“สรุปแล้ว พี่ซอนมีเกี่ยวไร” แชงยองถามหลังจากนั่งลงข้างๆกลุ่มเพื่อนที่นอนแผ่หลาตามขั้นของอัธจรรย์




“เดี๋ยวๆ อย่าพึ่งเล่า ของไปหาของแดกแปป”



“อีโมะ!!!”










ช่วงเย็นวันเปิดเทอมวันแรกของนักศึกษาวิศวกรรม




“ปี 1 ครับ รู้ไหมครับว่าพวกผมเรียกพวกคุณมาทำไม”


“เงียบทำไมครับ ถามก็ตอบสิครับ”


“รู้ไม่รู้ก็พูดสิครับ!”


“ไม่รู้ค่ะ/ครับ” เสียงตอบกลับมาแผ่วเบาด้วยความสับสน







กูจะไปรู้ได้ยังไงวะ อยู่ดีๆก็เรียก









“ที่เรียกมาวันนี้นะครับ เดี๋ยวเพื่อนผมจะเป็นคนบอกพวกคุณ เชิญครับพี่เชียร์”







นางฟ้ามาโปรดจริงๆเลย










“สวัสดีค่ะน้องๆ ที่พี่เรียกมาวันนี้ก็เพราะว่าคณะเราจะต้องส่งตัวแทนเข้าประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัย วันนี้พี่จะคัดเลือดดาวเดือนของแต่ละสาขาก่อนนะ”


“ขอให้น้องๆทุกคนหลับตาด้วยนะคะ” ทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้งพร้อมเสียงฝีเท้าของรุ่นพี่ที่เดินเข้ามาหาดาวเด่นแต่ละสาขา






“เดี๋ยวสองคนนั้นกูแปะเอง กูจอง” รุ่นพี่สาวร่างบางคนนึงได้เอ่ยขึ้น

“จ้าาา อิว้าก เล็งเหยื่อมาตั้งแต่เช้าแล้วหนิคะ” แม้แต่กลุ่มเพื่อนสาวของพี่ว้ากหน้าสวยเองก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้








เสียงฝีเท้ามาหยุดลงตรงหน้า








ซานะสัมผัสได้









“น้องรหัสพี่นี่สวยจังเลยนะคะ” รุ่นพี่สาวเข้ามากระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา

“อ๊ะ อย่าลืมตาสิคะ เด็กดี” นิ้วชี้เรียวสัมผัสเข้ากับริมฝีปากบางของซานะ หัวใจเต้นแทบไม่เป็น เมื่อรุ่นพี่สาวจัดการแปะสติ้กเกอร์รูปดาวลงที่อกข้างซ้ายแล้วเธอก็เดินจากไป







หัวใจฉันทำงานหนักมากเลย พี่รหัส











“สาวโยธาสวยนะคะเนี่ย งั้นพี่ขอจองไว้ก่อนนะคะ”

รุ่นพี่สาวคนเดิมเดินมาอีกฟากฝั่งนึง ก่อนจะติดสติ้กเกอร์รูปดาวลงตรงอกข้างซ้าย พร้อมฝากรอยสัมผัสแผ่วเบาไว้ที่แก้มซ้ายของร่างสูง









เสียงหวานๆกับรอยจูบนี้









ของใครกัน









“เอาหล่ะค่ะ หนูๆ ลืมตาได้ค่ะ”


“ใครที่มีดาวติดที่อกนะคะ เดินออกมาข้างหน้าเลยค่ะ”


เหล่านักศึกษาหน้าตาโดดเด่นที่มีสติ้กเกอร์ติดทีอกเดินออกมายืนเรียงแถวกันด้านหน้าของลานกิจกรรม


“พวกหนูๆ คือดาวเดือนของแต่ละสาขานะคะ เดี๋ยวพี่จะแนะนำพี่ที่จะดูแลพวกหนูจนกว่าจะจบการประกวดของคณะนะคะ เชิญค่ะ”






นั่นมัน..







พี่คนสวยคนนั้น








“สวัสดีทุกคนนะคะ พี่ชื่อ “ซอนมี” จะดูแลพวกเธอตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”







“แล้วไงต่ออิซาน”


“อิโมะมึงควรแดกไปเงียบๆ ขัดจัง กูจะฟังมันเล่า” นายอนบ่นเพื่อนสาวจอมขัดจังหวะที่นั่งกินจ๊กบัลอยู่ข้างเธอ


“ต่อค่ะ รอเผือกอยู่”




          หลังจากได้ตัวแทนดาวเดือนของแต่ละสาขาทุกอย่างก็ดูปกติดี มีเพียงรุ่นพี่สาวที่คอยดูแลเทคแคร์น้องๆในระหว่างการเตรียมตัวคัดดาวเดือนของมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะปฎิบัติกับใครมากเป็นพิเศษ ซานะมักจะเจอซอนมีเดินสวนกันที่ลานคณะบ้าง ห้อมสมุดบ้าง แต่ทุกๆครั้งเธอจะได้รับรอยยิ้มจากรุ่นพี่คนสวยเสมอ จนกระทั่งซานะได้รู้ว่าซอนมีคือพี่รหัสของเธอ พวกเธอสนิทและพูดคุยกันมากขึ้นเรื่อยๆ ซอนมีมักจะชวนเธอไปกินข้าวหรือแวะเวียนนำหนังสือและชีทการเรียนการสอนเก่ามาให้ ความรู้สึกภายในใจเธอเองก็มากขึ้นเช่นกัน จากที่ปลื้มในความสวยความใจดีแปรเปลี่ยนเป็นความรักโดยที่ซานะก็ไม่ทันรู้ตัวว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่







“ใกล้สอบแล้ว อ่านหนังสือถึงไหนแล้วคะเด็กน้อย” ข้อความจากแอพพลิเคชั่นสีเขียวปรากฎขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของซานะ


“ยังอ่านไม่ถึงไหนเลยค่ะ ไม่ค่อยเข้าใจเลย”

“งั้นคืนนี้มาติวที่ห้องพี่นะคะ เดี๋ยวพี่ช่วย”


“จะไม่รบกวนพี่เกินไปหรอคะ”


“ไม่หรอก เดี๋ยวพี่ไปรับนะคะ”


“แล้วเจอกันค่ะ”






          ไม่นานนักซานะมาถึงหอพักของซอนมี ซึ่งเป็นหอพักหรูที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ตัวห้องถูกแบ่งเป็นสัดส่วน ตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เมื่อเปิดประตูเข้ามาจะเจอกับห้องนั่งเล่น ที่มีโซฟาหนังสีน้ำตาลตัวยาวและเมื่อมองไปทางมุมซ้ายมือจะมีเคาท์เตอร์บาร์เล็กๆไว้ทำอาหารหรือเครื่องดื่ม เดินลึกเข้าไปอีกนิดก็จะพบห้องอีกห้องหนึงซึ่งคือ ห้องนอนของซอนมีนั่นเอง


“กินอะไรน้ำดีคะตัวเล็ก เดี๋ยวพี่เอามาให้” ซอนมีถามขึ้นหลังจากที่เธอพาซานะเข้ามาในห้องนอนเรียบร้อยแล้ว


“ห้องพี่น่าอยู่จัง” ซานะไม่ได้ตอบคำถาม หากแต่เอ่ยคำพูดขึ้นราวกับตกอยู่ในภวังค์


“ก็มาอยู่สิคะตัวเล็ก” ซอนมีพูดพร้อมเดินเข้ามากอดจากด้านหลัง ซานะที่ไม่ทันได้ตั้งตัว สะดุ้งตัวเล็กน้อยหลุดจากภวังค์แต่ก็ไม่ขัดขืนอะไร


“อะไรนะคะ” ซานะพูดเปลี่ยนประเด็นเพราะตัวเองเริ่มเกิดความวูบวาบกับใบหน้าสวยที่วางอยู่บนไหล่ของตัวเอง


“กินน้ำอะไรคะ” ซอนมีทวนคำถามอีกครั้ง


“น้ำเปล่าก็ได้ค่ะ” ซอนมีคลายกอดจากซานะ ร่างบางของซานะเดินไปนั่งที่โซฟามือค่อยๆหยิบหนังสือออกจากระเป๋าเตรียมตัวพร้อมจะติว ไม่นานนักซอนมีก็เดินถือแก้วน้ำมาวางที่โต๊ะก่อนจะนั่งลงข้างๆซานะ







ใกล้จนแทบหยุดหายใจ







“ไม่เข้าใจตรงไหนคะ” ซอนมีเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่อยู่บนโต๊ะพร้อมวางคางเกยไหล่จนลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอของซานะ





ตึก ตึก ตึก ก   กก





“เอ่อ...ตรงนี้ค่ะ ซะ..ซานะ ยังไม่ค่อยเข้าใจเลย” ซานะเริ่มขมวดคิ้วพยายามปรับสีหน้าให้จริงจัง


“โอ๋ๆ ไม่เครียดนะคะ อย่าขมวดคิ้วแบบนั้นสิ” มือบางค่อยๆเอื้อมเชยคางซานะ ให้หันหน้ามาทางตนก่อนที่ริมฝีปากไว้จะฝากสัมผัสอุ่นร้อนไว้ที่หว่างคิ้วเพื่อให้ซานะคลายปมตรงหัวคิ้ว


“พี่ซอนมี...”


“ดีขึ้นมั้ยคะเด็กน้อยของพี่” ซอนมีถอนริมฝีปากแล้วส่งสายตามีเลศนัยให้รุ่นน้องสาว สายตาที่ร้อนแรงกับริมฝีปากสวยของรุ่นพี่สาวทำลายความผิดชอบชั่วดีของซานะจนหมดสิ้น ค่อยๆเคลื่อนริมฝีปากบางประทับลงที่เดียวกันคนตรงหน้า


“อื้ม..”





ริมฝีปากบางค่อยๆละเลียดชิมความหวานจากรสจูบของคนตรงหน้าอย่างเบาบางและอ่อนโยน ก่อนที่ลิ้นเล็กจะค่อยๆสอดเข้าไปโพรงปาก จากจูบที่อ่อนโยนค่อยๆทวีความร้อนแรงขึ้นทุกขณะที่ลิ้นเล็กทั้งสองพันเกี่ยวกันอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดลง



“อื้อ” ซานะได้ยินเสียงครางอย่างพึงพอใจจากคนตรงหน้า เธอเร่งจูบนั้นให้เร็วขึ้นกายบางทั้งสองแนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศได้แทรกผ่านรสจูบนี้เหมือนกับไวน์ดื่มด่ำกับมันจนเผลอไผลไม่รู้ตัวจนเมื่อ…







ครืดด ครืดด ครืดดด







“อื้ออ ..หยุดก่อนค่ะ” ซอนมีถอนริมฝีปากจากคนตรงหน้า ที่ทำท่าจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ






Calling : ลูกหมาโจว







“เดี๋ยวพี่ไปคุยกับเพื่อนแปปนึงนะ” ซอนมีผละตัวลุกขึ้นจากโซฟา รีบคว้าโทรศัพท์เดินเลี่ยงไประเบียงด้านหน้า



“คิดถึงจังเลยเจ้าลูกหมาของพี่”







          เวลาผ่านไปแล้วผ่านไปเล่าจากนาทีเป็นสองนาทีเป็นสิบนาทีจนเลยเป็นหนึ่งชั่วโมงเวลาของคนรอนั้นนานกว่าเสมอ ซานะนั่งรอจนเริ่มเกิดคำถามภายในใจขึ้นมากมาย หงุดหงิดคิดไปต่างๆนานา หันมองไปทางระเบียงเล็กน้อยระเบียงที่มีกระจกใสกั้นเธอกับซอนมีไว้ คุยกับเพื่อนพี่มีรอยยิ้มกว้างขนาดนั้นเชียวหรอ ยิ่งคิดเธอยิ่งอารมณ์ขุ่นมัว



“ฉันกลับแล้วนะคะ” ซานะพูดขึ้นมาทั้งๆที่รู้ว่าเธอคนนั้นคงไม่ได้ยิน เก็บของตรงหน้าก่อนจะเดินหุนหันออกไป






ปัง!!







เสียงปิดประตูทำให้ซอนมีรับรู้ว่ารุ่นน้องสาวได้ออกจากห้องของเธอไปเสียแล้ว หันมองเพียงเล็กน้อย หากแต่ไม่คิดจะก้าวตามคนตัวเล็กออกไป


“ถ้าตั้งใจอ่านหนังสือพี่มีรางวัลให้สำหรับคนเก่งด้วยน้าา แค่นี้ก่อนนะคะ”

เธอบอกกับคนปลายสายเสียงหวาน ก่อนจะกดวางสาย เดินกลับเข้ามาภายในห้องนึกถึงคนตัวเล็กที่หนีกลับก่อนโดยไม่บอกกล่าว ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์หาคนที่เพิ่งเดินออกไปหลายสายแต่ก็ไม่มีการตอบรับ




          สามวันแล้วที่คนตัวเล็กหายไปไม่มีแม้แต่การติดต่อกลับ ด้วยเป็นช่วงระยะเวลาใกล้สอบกลางภาคการซ้อมดาวเดือนจึงต้องหยุดพักเพื่อให้เด็กๆได้อ่านหนังสือ การจะเจอกับซานะเหมือนเช่นทุกวันจึงกลายเป็นเรื่องไม่ง่ายเอาเสียเลย






เห็นทีเธอคงต้องลงทุนไปง้อถึงห้องเสียแล้ว








เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง


“ทำไมกลับเร็วจัง อึนฮายา รอแปปนึงนะ” ซานะที่กำลังจดจ่อกับหนังสือ เอ่ยอย่างสงสัย เพราะรูมเมทเธอบอกว่าจะไปห้องสมุดแต่เพียงไม่กี่นาทีก็กลับมาเคาะประตูแล้ว



“มาแล้วๆๆ”




กลับกลายเป็นคนเปิดประตูต้องผงะเสียงเอง เมื่อคนที่เธอไม่คิดว่าเจอกลับมายืนอยู่ตรงหน้านี้ด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงยีนขาสั้นเพียงคืบ






เซ็กซี่เป็นบ้า








“พี่ซอนมี…” เก๊กเสียงขรึมคีพลุคว่าเธอนั้นยังโกรธรุ่นพี่สาวอยู่ แต่ในใจนั้นร้อนรุ่มหัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะกับภาพตรงหน้า



“หายโกรธพี่นะคะ คนดี” ซอนมีก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่รอให้เอ่ยอนุญาต ดึงร่างบางของซานะเข้ามาใกล้ โอบเอวเล็กนั้นไว้อย่างออดอ้อน



“พี่ทำอะไรให้ซานะโกรธหรอคะ” เสียงเรียบถามออกไปพยายามเบินหน้าหนีจากสิ่งล่อใจตรงหน้า


“ก็… เรื่องวันนั้น... ”


“เรื่องอะไ-- อื้มม..” ยังไม่ทันที่ซานะจะพูดจบริมฝีปากบางก็ถูกฉกฉวยไปเสียก่อน แต่เพียงไม่นานซอนมีก็ถอนจูบออก มองหน้าคนขี้งอนตรงหน้าด้วยสายตายั่วยวน นิ้วเรียวลูบไล้สันกรามลงมาเรื่อยๆ เกลี่ยนิ้วเรียวบนริมฝีปากบาง เอื้อมมืออีกข้างขึ้นโน้มลำคอก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหู







“พี่ว่าเรามาติวกันต่อมั้ยคะ”








จนได้…







ติวจนเข้าใจทุกซอกทุกมุมเลยหล่ะ











“เชี่ยย!! พี่ซอนมีแม่งฮอตสัส” เมื่อฟังเพื่อนตัวดีเล่ามาถึงตรงนี้ นายอนถึงกับต้องพูดขึ้นมาเสียงดัง

ส่วนแชยองกับโมโมะตอนนี้ได้แต่นั่งอ้าปากค้างอึ้งไปตามๆกัน





“นี่แค่เริ่มต้น”











TBC

#จื่อโยธาซานะเครื่องกล






Talk :
อ่านแล้วเป็นยังไงมาแชร์กันน้า
คอมเมนท์หรือเข้ามาคุยกันในแท็กก็ได้เลยนะ 
ไรท์ใจดี๊ใจดี หุหุ
ฝากติดตามด้วยค่าา




















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #17 Pikajuukambee (@Pikajuukambee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 22:20
    นี่แค่เริ่มต้น...แต่แค่เริ่มต้นก็ไม่ไหวแล้วนะคะไรท์....เฮือกกกก!!!
    #17
    0
  2. #16 Arisma_k (@Arisma_k) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 07:33
    สุดท้ายเหยื่อของติ๋มก็ได้กันเอง5555
    #16
    0
  3. #15 me_ml19 (@me_ml19) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 04:42
    พี่ซอนควบ 2 หราาาาา ตั่ยแร้วว
    #15
    0
  4. #14 RikaBun (@RikaBun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 19:43
    ติ๋มร้ายนะคะพี่ตา ทำสาวสวยสองคนตีกันได้ หึๆ สู้ๆนะคะไรท์
    #14
    0