[TWICE] MY GEAR ' #จื่อโยธาซานะเครื่องกล

ตอนที่ 2 : Chapter 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61


หงิดโว้ยยยย หงุดหงิด!!






ร่างบางเดินบ่นเสียงดังกลับมายังโต๊ะที่นายอน แชยองและโมโมะกลุ่มเพื่อนของเธอนั่งเม้ามอยกันอยู่

“เป็นไรของมึงอีซาน”  โมโมะถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสาวเดินกลับมาด้วยสีหน้าขุ่นมัว  




มันควรต้องมีความสุขสดใสลั้ลลาไม่ใช่หรอ




“เออ เหยื่อไม่ให้ฉกหรอมึง”


“เออดิ ก็ไอเหี้ยเจ๊กแม่ง ขัดกูอีกละ คนกำลังเข้าได้เข้าเข็ม”


“ละทำไมมันต้องตามขัดมึงตลอดงี้ด้วยวะ”


“มันชอบมึงหรอ”


“เออๆ กูก็สงสัย”



“อี๋... พวกมึงหยุดเลย กูยอมเหี่ยวเฉาเป็นผักเน่าดีกว่าได้กับอีเจ๊กนั่น”


“พวกกูยังไม่ได้พูดเลยนะว่ามึงจะได้กับไอจื่อ”


“อีโมะ!  มึงยังอยากมีปากไว้แดกข้าวอยู่ม่ะ”


“พอเลยมึงสองคนอ่ะ ตีกันอีกละ”  นายอนทำหน้าที่ห้ามทัพเพื่อนตัวดีทั้งสองคนที่เริ่มจะมีปากเสียงกัน   ก็ความอยากเผือกมันมีมากกว่าอ่ะนะ


“สรุปแล้ว ถ้าไม่ใช่มันชอบมึง แล้วมึงมีเรื่องไรกัน"


“กูไม่อยากจะเอ่ยถึงเลย”


“อีซาน!  อย่าลีลา”


“ความหลังยังฝังใจกู เนี่ยพูดแล้วน้ำตาจะไหล”


“อิห่า ขนาดนี้ละ เหลามาไวๆ”


"เออๆ คือ..."









อีกด้านนึงฝั่งตึกสาขาโยธา สาวหน้าคมร่างสูงเดินยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดีกลับมาที่โต๊ะประจำ

“หน้าบานเชียวนะมึง มีไรดีๆที่พวกกูยังไม่รู้ถูกม่ะ” ดาฮยอนเอ่ยถามทันที่ที่เพื่อนตัวสูงเดินมาถึง

“กูอารมณ์ดีม๊ากมาก สะใจชิบหาย”


“เดี๋ยวอีจื่อ กูงง มึงไปทำไรมา” จองยอนเอ่ยถามอย่างสงสัย รวมถึงมินะและดาฮยอนที่ส่งสายตาเป็นเครื่องหมายคำถามไปยังจื่อวีที่ยืนอยู่ตรงหัวโต๊ะ


“กูไปแหย่งูมา สมน้ำหน้ามัน  อดแดกเหยื่อ”  ว่าแล้วจื่อวีระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจ

“นี่มึงไปทะเลาะกับไอซานมาอีกแล้วหรอ กูถามจริง มึงมีเรื่องไรกัน ทำไมถึงจ้องจะตีกันตลอดเลยวะ”


“เรื่องมันผ่านมาสักพักแล้ว  กูไม่อยากเอ่ยถึงมัน”


“เพื่อนป่ะ  ขอเสือกหน่อยเหอะ”


“อย่าสะกิดแผลกู”


“เออ เล่ามาอิจื่อ  อย่าท่าเยอะ”


“เออๆ เล่าก็เล่าวะ”


“เรื่องมันก็มีอยู่ว่า / เรื่องมันก็มีอยู่ว่า”








เช้าวันเปิดภาคเรียนวันแรกของมหาวิทยาลัยเจวายพี

“ปี 1 ตื่นได้แล้วครับ”


“อรุณสวัสดิ์ครับปี 1”


“โอ๊ยยย จะนอนกินบ้านกินเมืองอะไรนักหนา”


“ตื่นได้แล้วครับ”


“วันนี้มีเรียนไม่ใช่หรอ”


“นอนตื่นสายแบบนี้จะทันคนอื่นเค้าไหมเนี่ย”


“กลับบ้านไปเลยไป้”

เสียงดังหนักแน่นที่เข้าใกล้กับคำว่าโวยวายดังเข้ามา เข้ามาเรื่อยๆ ในโสตประสาท


“หึ้มมม นี่มันเพิ่งตี 5...”

ร่างสูงค่อยๆลืมตาเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวกจากด้านนอก  หันไปมองนาฬิกาที่อยู่บนหัวเตียง

“ฟ้ายังไม่ทันสว่าง แม่งเอ้ยย  เปิดเทอมวันแรกกูต้องโดนปลุกแบบนี้หรอวะ” คำบ่นสบถเสียงเบาจนฟังแทบไม่รู้เรื่องดังขึ้นจากเตียงด้านบน ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงด้านล่างในสภาพงัวเงีย ลืมตื่นไม่เต็มตา






หงุดหงิดโว้ยยยยย







ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูจากตึกฝั่งตรงข้าม ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ

“สวัสดีค่ะพี่”  ร่างบางเปิดประตูตามเสียงเคาะด้วยสีหน้าที่สดใส รุ่นพี่สาวยืนกอดอกอยู่ด้านหน้าประตู เอ่ยเสียงเรียบ

“ตื่นเช้าดีนะคะ”


“อ่อค่ะ  ว่าจะไปออกกำลังกายพอดีค่ะ”  ร่างบางพูดพร้อมกับเดินไปหยิบถุงเท้าในห้องมาใส่


“จะไปไหนคะปี 1”


“ไปวิ่งคะ” ร่างบางยิ้มร่าทำตาใส




เฮ้อออ…

เด็กนี่ไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ






รุ่นพี่สาวถึงกับบ่นพึมพำกับตัวเองในความไร้เดียงสาของเด็กน้อยตรงหน้า

“ไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดนักศึกษาค่ะ”






"ดิฉันให้เวลาคุณ 2 นาที!!"




เสียงฝีเท้ามากมายดังขึ้นแทบจะทันทีที่ได้ยินคำสั่งเสียงเฉียบจากรุ่นพี่ที่เข้ามาปลุกในหอพัก ต่างคนก็ต่างรีบเร่งที่จะวิ่งไปให้ถึงลานกว้างหน้าตึกคณะให้ทันเวลา







โอ้ยย



ใครวะ ชนมาได้






หันมองเล็กน้อยแล้ววิ่งต่อไปด้วยนาทีนั้นไม่ว่าใครจะล้มหรือเหยียบกันเธอก็คงไม่มีเวลามาสนใจ ต่างคนก็ต่างเร่งฝีเท้าเพื่อไปให้ถึงลานหน้าตึก โดยเร็วที่สุด






แฮ่กกก







เหนื่อยชิบหาย






น้ำก็ไม่ได้อาบ  จะเรียนรู้เรื่องไหมวะเนี่ย






“สวัสดีครับ ปี 1 ตื่นสายจังเลยนะครับ ผมและเพื่อนผมก็แค่อยากจะร่วมทานอาหารเช้ากับพวกคุณทุกคน”







แค่อยากกินข้าวต้องปลุกตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่เลยหรอ







“ใครไม่อยากกินก็ลุกออกไปเลยครับ”  ประโยคคำถามที่กลับกลายเป็นเหมือนคำสั่งบังคับกลายๆ

“ลุกออกไปก็ซวยดิวะ”  เสียงกระซิบจากด้านหลังดังขึ้นเหมือนตั้งใจจะสนทนาด้วย


“ไม่มีแน่นะครับปี 1”

“จะไปมีได้ไงวะ”  เสียงจากด้านหลังดังขึ้นอีกครั้งแต่…







“คุยอะไรกัน!!!”





นั่นไง






“พวกผมพูดอยู่ คุณคุยอะไรกันครับ”







ซวยจนได้




“ยืนขึ้นครับ”  รุ่นพี่พูดกับร่างสูง


“หนะ..นะ...หนูหรอคะ”  ร่างสูงพูดย้ำพร้อมชี้นิ้วมาที่ตัวเอง


“ถ้าผมไม่บอกคุณจะให้บอกใครหรอครับ”


“นั่งเก้าอี้อากาศ ปฏิบัติ!!!!  ย่อลงไปต่ำๆ!!!!”


ก็เพราะว่าคนอื่นชอบสร้างความวุ่นวาย การไม่สนใจใครมันยังดีเสียกว่า…










“นี่เธอๆ ถ้าไม่อิ่มกินของฉันได้นะ” อีกฝั่งฝากนึงของลานกว้างก็ยังมีความสดใสอยู่เต็มพื้นที่ เสมือนนั่งกินข้าวในทุ่งลาเวนเดอร์


“มึงๆ น้องคนนั้นอ่ะ ที่ตัวเล็กๆอ่ะ รหัสไรวะ” รุ่นพี่สาวร่างบางเอ่ยเสียงเข้มสะกิดถามเพื่อนเธอที่ยืนข้างๆ


“กูจะรู้ไหม ก็ยืนอยู่กับมึงเนี่ย มึงเป็นว้ากมึงก็เดินไปดูดิ”








ใช่แล้ว อยากรู้ต้องเดินไปดู







“อิเพื่อนว้าก มึงไปจริงหรอ”


“กูพูดเล่น อิเหี้ยยย”  เสียงบ่นด่าตามหลังแต่เธอก็หาสนใจไม่ เดินไปตรงที่พอจะเห็นรหัสที่คล้องอยู่บริเวณลำคอของเด็กสาวหน้าหวานมาดเท่ห์  เดินยิ้มกรุ่มกริ่มกลับมา ดวงตาเป็นระกาย

“มึ๊งงงงงง สายรหัสกูๆๆ”


“มึงดูสันดั้งน้องมันดิ กูนี่อยากเอาแก้มไปจิ้มเลยอ่ะ”  เมื่อเดินกลับมายืนกับกลุ่มเพื่อนเธอก็เริ่มพูดออกมาอย่างออกรส


“เบาๆหน่อยอิห่า เสียภาพว้ากหมด”









แหมมม อิว้าก เห็นน้องสวยหน่อยเป็นไมได้

ร่างอะนาคอนด้าเข้าสิงเชียว









“เออๆมึง เห็นน้องคนที่โดนซ่อมป่ะ สูงอย่างกับเสาไฟ กูนี่อยากไปรูดดดดด”


“รูดบัตรไปเปย์น้องสิมึง สวยคมมีลักยิ้มด้วยนะ


“คนนี้กูจอง คนนั้นกูก็จอง”


สวยเด่นเป็นสง่าขนาดนี้ เสร็จฉันแน่!!




****MY GEAR****



“นี่ๆพวกเธอ ชื่อไรกันบ้างอ่ะ เราชื่อซานะ เรียกว่าซานก็ได้”


“เรา...แชยอง”


“เธอล่ะ” ซานะหันหน้าไปหาเพื่อนคนถัดไปทางซ้ายมือของแชยอง


“เราโมโมะ แล้วก็นี่เพื่อนเราอีกคน นายอน”

เมื่อได้คำตอบจากเพื่อนๆทั้งคลาสแล้ว “อ่าาา ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน”

“โอ๊ะ อาจารย์มาพอดี”







เช้านี้ช่างสดใสเสียจริง เพื่อนก็น่ารัก ดีไปหมดเลยยย









“เที่ยงแล้วว้อยยยยย แดกข้าวววว”  เสียงหนึ่งดังขึ้นหลังอาจารย์เลิกคลาส


“ซานจัง ไปกินข้าวกับผมไหมครับ” เพื่อนร่วมคลาสชายคนหนึ่ง รวบรวมความกล้าเดินเข้ามาถาม


“เอ่อ...ไม่ดีกว่า” ซานะตอบเสียงเรียบ ใบหน้านิ่ง







ไม่อยากกินกับผู้อ่ะค่ะ ไม่เจริญหูเจริญตาเท่าไหร่







“ซานะ  มากินข้าวกับพวกเราดีกว่า มาเร็วว”  โมโมะเอ่ยขึ้น ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเธอก็โดนคว้ามือไปซะแล้ว

เพียงแค่ไม่กี่นาทีจากตึกเรียนพวกเธอก็มาถึงหน้าโรงอาหารวิศวะ ที่ที่เด็กวิศวะทุกสาขาไม่ว่าปีไหนต่างก็จะมารวมอยู่ที่นี่ โดยเฉพาะเวลาเที่ยงวันที่ดูจะแออัดไปด้วยผู้คนมากกว่าเวลาอื่นๆ


“อีสัส  ไม่แดกแล้วได้ม่ะ”  แชยองเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสภาพแออัดภายในโรงอาหาร


“เออ ไปหาไรกินเซเว่นแทนเหอะ” นายอนเสนอ


“ได้หมดอ่ะ”


“ซานะหล่ะ”







สวยมาก...

 








“ซานะ…”


“..."


“ซานะโว้ยยย!”


“ห้ะๆๆ ตะโกนทำไมเนี่ย”


“ก็เรียกตั้งนานไม่ได้ยิน มัวเหม่ออะไรอยู่”


“อ่อ..ป่าว ไม่มีไรหรอก”  







ใครกันนะ ทำไมสวยได้ขนาดนั้น








ใต้ต้นไม้ใหญ่บรรยากาศร่มรื่น  บริเวณรอบข้างถึงจะเต็มไปด้วยเด็กนักศึกษาสาขาวิศวะเครื่องกล แต่ก็ไม่แออัดเท่าไหร่เมื่อเทียบกับโรงอาหารวิศวะที่พวกเธอพึ่งกลับมา โต๊ะม้านั่งไม้ใต้ตึกสาขากลุ่มเด็กสาวปีหนึ่ง กำลังนั่งกินข้าวและคุยกันอย่างสนุกสนาน


“น้องคะ มีคนฝากของมาให้ค่ะ”


“หนูหรอคะ” ซานะมองรุ่นพี่สาวคนหนึ่งที่เดินมาสะกิดเธอจากด้านหลัง พร้อมยื่นกล่องขนมที่มีโน๊ตแปะอยู่ที่หน้ากล่อง


“ใช่ค่ะ น้องนั่นแหละค่ะ” เมื่อเธอรับกล่องนั้นมารุ่นพี่สาวส่งยิ้มน้อยๆให้ แล้วเดินจากไป


“อู้วววว  วันแรกก็ได้ขนมเลยอ่า ไม่ธรรมดา”  แชยองส่งเสียงแซวพร้อมชะเง้อมองโน๊ตที่หน้ากล่องขนม


“จากใครอ่ะซานะ”

ซานะอ่านออกเสียงทีละคำให้เพื่อนร่วมโต๊ะได้ยินพร้อมๆกัน


“เย็นนี้เจอกันนะคะ....









จาก...










...พี่รหัส"









TBC


#จื่อโยธาซานะเครื่องกล






Talk

____________________

เอ๊ะๆๆๆ เค้ามีความหลังอะไรกันนะ

อิอิ ไม่บอกหรอก ลองเดาดูสิจ๊ะ

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้า

หวังว่าจะถูกใจกันนะคะ

เข้ามาคุยในแท็ก #จื่อโยธาซานะเครื่องกล ได้นะฮับ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ

รัก♡


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #11 me_ml19 (@me_ml19) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:00
    รอๆๆๆๆ 55555
    #11
    0
  2. #10 Chonsikarn (@Chonsikarn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 22:23
    เขาเคยเป็นอะไรกันหรือเปล่าน้าา รอออ ค่าาา
    #10
    0
  3. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 18:25
    ไม่กินกับผู้อะค่ะ
    #9
    0