บ่วงราคีสีรุ้ง [Reup - eBook]

ตอนที่ 29 : บทที่ ๗ กำแพงสีขาว (๔)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    10 ก.ค. 62


อีบุ๊กพร้อมโหลดแล้วค่ะ


บ่วงราคีสีรุ้ง
นาฬิกาเวลา
www.mebmarket.com
บ่วงราคีสีรุ้งปกป้อง...บางครั้งการกระทำโง่ ๆ เพียงหนึ่งครั้งก็ทำลาย ‘ความรัก’ ที่เคยเป็นของเราได้ชั่วพริบตาพราวรุ้ง...บางครั้งการกระทำโง่ ๆ เพียงหนึ่งครั้งก็ทำให้ ‘หัวใจ’ ที่ควรจะเป็นของเราหลุดลอยไปชั่วนิรันดร์'







บทที่ ๗

กำแพงสีขาว (๔)

 

 

นี่หรือคือคนที่คิดถึง!

มือหนาที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นเมื่อรถที่นั่งมาชะลอตัวจากจราจรอันคับคั่งบนถนนในเมืองและสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนคุ้นตาผ่านกำแพงกระจกใสกำลังโอบกอดกับชายคนหนึ่งอยู่ในร้านกาแฟพอดี

ผู้ชายซึ่งเป็นเจ้าของร้าน คนที่เขารู้ว่ามันแอบรักเมียเขามาตลอด!

ใจอยากลงจากรถแล้วไปกระชากคนของตัวเองออกมาจากอ้อมกอดแฝงเร้นนั่น ประกาศกร้าวให้มันจำให้ขึ้นใจว่านี่เมียของเขา แต่เพราะไม่ใช่คนใจร้อนความคิดเหล่านั้นจึงแปรเปลี่ยนเป็นเพียงการถอนหายใจยาวลึกอย่างต้องการระงับอารมณ์โกรธเอาไว้

จวบจนเมื่อรถเคลื่อนตัวออกไปจึงมีเวลาให้คิดหาเหตุผลที่ทับซ้อนอยู่และสรุปออกมาได้ว่าในความโกรธนั้นมีความน้อยใจเจืออยู่เกินครึ่ง

รู้แจ้งแก่ใจแล้วว่าเพราะเหตุใดคนที่พยายามติดต่อหาทันทีที่สมองว่างเว้นเรื่องงานซึ่งต้องจัดการอย่างเร่งด่วนและสุขภาพของภูดิศถึงไม่สามารถติดต่อได้ การกระหน่ำโทรหานับสิบสายตั้งแต่เมื่อวานจึงมีเพียงสัญญาณว่างเปล่า

พราวรุ้งคงรอเวลานี้ ตอนที่ไม่มีเขาข้างกาย เธอคงไม่เคยมีความสุขเลยยามอยู่กับเขา ไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่เขาหวั่นใจ กลัวหล่อนจะเข้าใจผิดที่ตนหายไปหลังจากความสัมพันธ์หอมหวานเกิดขึ้น ทั้งที่แท้จริงแล้วเธอไม่เคยสนใจกับการอยู่หรือไปของเขาด้วยซ้ำ

“กลับบ้านเลยนะครับคุณป้อง”

“แวะไปโรงแรมก่อน”

ชายหนุ่มบอกเด่นคุณ บอดี้การ์ดพ่วงตำแหน่งผู้ช่วยอีกคนของเขาซึ่งทำหน้าที่สารถีในวันนี้ จากเดิมที่คิดจะตรงดิ่งไปบ้านเพราะมีของฝากมาให้แม่ของลูกหลายอย่างกลายเป็นต้องพาตัวเองไประงับ’ อารมณ์ที่ตีรวนจนยับยุ่งให้เป็นปกติเสียก่อน

“ครับ” เด่นคุณเหลือบมองใบหน้าเคร่งขรึมของผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลังพลางเกาศีรษะอย่างไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้ยังยิ้มอารมณ์ดีชวนใจหาย ปุบปับอารมณ์ดูร้ายน่าหวาดกลัวพิกล กระนั้นก็ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด หมุนพวงมาลัยรถไปฝั่งโรงแรมทันที

และเพียงแค่รถยนต์ชะลอตัวไม่ทันจอดนิ่งสนิทร่างสูงก็ก้าวผลุนผลันลงมาอย่างไม่รอให้เด่นคุณเปิดประตูให้อย่างที่เคยทำ ส่งผลให้บอดี้การ์ดหนุ่มที่รีบวิ่งมาทำหน้าที่ต้องเกาศีรษะซ้ำสอง 

“ใครทำให้โกรธวะ” งึมงำถามตัวเอง นิ่วหน้านึกหาสาเหตุว่าอะไรทำให้ผู้เป็นนายหลุดการควบคุมตัวได้ขนาดนี้ ทว่ายังไม่ทันคิดออกคนที่ก้าวฉับ ๆ ไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันมาบอกเสียงเข้มชวนสะดุ้ง

“ของฝากพวกนั้นเอาไปแบ่ง ๆ กันให้หมดเลยนะ”

 

“นี่คิดจะทำอะไรถึงปล่อยให้มีข่าวแบบนั้นหลุดออกมา”ก้องเกียรติโพล่งถามทันทีที่ประตูบานใหญ่เปิดออกและแทรกตัวเข้ามาในห้องทำงานซึ่งเงียบกริบประหนึ่งไม่มีคนอยู่ “ทั้งที่ความจริง...”

“ดูเหมือนนายจะรู้เรื่องของฉันมากกว่าเรื่องงานเลยนะ”

“ป้อง!

มุมปากได้รูปบิดโค้งขึ้นอย่างนึกขำขันกับท่าทีโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเพื่อน ไม่ใช่เรื่องยากที่ก้องเกียรติจะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาซึ่งปกป้องซาบซึ้งใจที่เพื่อนเป็นห่วงตนเสมอ รู้ว่าเขากำลังเจอและเล่นกับอะไร

“บางครั้งนี่อาจจะเป็นสิ่งชอบธรรมที่สุดในการรักษาความสัมพันธ์ของคำว่าเพื่อนเอาไว้”

“ด้วยการปล่อยให้คนเข้าใจผิดเรื่องของนายกับคุณศรา” คิ้วได้รูปเลิกขึ้น “คิดน้อยไปหรือเปล่า มั่นใจแค่ไหนว่ารุ้งจะไม่เห็นข่าวพวกนั้น”

“เธอไม่สนใจฉันหรอก” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเจือความน้อยใจจนอีกฝ่ายต้องหรี่ตามอง “ตอนที่ฉันไม่อยู่หลายวันนี้อาจเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุดก็ได้”

“เห็นอะไรมา”

ไหล่หนาไหวอย่างไม่ยี่หระทั้งที่ยังเจ็บจี้ด ๆ ที่ใจเพราะสลัดภาพของไอ้หน้าอ่อนที่โอบกอดเมียของเขาออกจากหัวไม่ได้สักที

“โอเค” ก้องเกียรติยกมือยอมแพ้อย่างไม่อยากซ้ำซี้คนปากหนัก “เรื่องของรุ้งฉันจะเคารพการตัดสินใจของนายแต่เรื่องภาพข่าวนั้นฉันไม่เห็นด้วยเท่าไหร่”

“นายก็รู้อยู่แล้วว่าความจริงมันเป็นยังไง” กล่าวกลั้วเสียงหัวเราะเข้ม ๆ ก็อย่างที่บอกว่าก้องเกียรติไม่ปล่อยให้เขาเผชิญปัญหาเพียงลำพังหรอก “คนของนายรายงานหมดแล้วไม่ใช่หรือว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น”

“นั่นก็ใช่” ยอมรับอย่างเสียไม่ได้ ก็คนที่ปกป้องใช้งานที่กรุงเทพก็คนของตนทั้งนั้น “แต่ขนาดว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังคนพวกนั้นยังปล่อยภาพออกมาเสมือนว่ามีเพียงนายกับคุณศราเลย”

ก้องเกียรติว่าอย่างฉุน ๆ คืนนั้นที่ปกป้องโทรให้ลูกน้องจัดการเรื่องรถของภัศราพวกนั้นก็ขับไปที่คอนโดโดยตามผู้เป็นนายไปไม่ห่างตามคำสั่ง’ และดูเหมือนว่าฝ่ายหญิงคงคิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะระวังตัวแจขนาดนี้ก็เลยเล่นเกินเบอร์จนหน้าแหก

“อยู่กับศรานะคะคืนนี้...”

“คุณป้องนี่กุญแจรถของคุณผู้หญิงครับ”

เสียงที่ดังด้านหลังทำให้หญิงสาวไร้เอ็นหายเมาเป็นปลิดทิ้ง ดวงตาปรือปรอยที่แสร้งเมาจวนจะไร้สติตวัดมองขุ่นเขียวจนแทบจะหลอมลูกน้องของตนและรีเซฟชั่นสาวที่ตามเข้ามาให้มอดไหม้ ก้องเกียรติได้ฟังการรายงานผ่านปลายสายอย่างออกรสออกชาติแล้วถึงกับหัวเราะลั่น

“นายก็รู้ว่ามันเป็นเกม”

“จะช้าจะเร็วมันก็ต้องเกิดขึ้น” ร่างสูงใหญ่ผุดกายลุกขึ้นเดินไปหยุดหน้ากำแพงกรุกระจกใสอย่างไม่อนาทรต่อเหตุการณ์ที่คาดเดาไว้ล่วงหน้า “อยู่ที่ว่าใครจะเป็นฝ่ายเปิดเกมก่อนเท่านั้น”

“แล้วทำไมนายไม่ไปพบ เขา’ ให้ทุกอย่างมันจบไปล่ะ” ก้องเกียรติว่าอย่างไม่เห็นด้วยกับหมากที่เพื่อนกำลังเดินตามอีกฝ่าย ใบหน้าคมเข้มนิ่งเครียดก่อนดวงตาคมกล้าจะหรี่มองคล้ายคิดอะไรออก “...หรือนายกำลังหวังผล”

“ไม่เกินสามวัน”

“ไอ้บ้า!” สบถหยาบคายอย่างไม่เห็นด้วย “แน่ใจนะว่าจะรับมือได้ มั่นใจแค่ไหนว่าเรื่องมันจะไม่ลุกลามใหญ่โต”

ยิ่งเห็นท่าทีไม่แยแสของเพื่อนที่หันมามองนิ่ง ๆ แล้วให้ยิ่งหมั่นไส้ รู้ว่ามันฉลาด แต่หัวเดียวอย่างนี้ก็อาจเพลี้ยงพล้ำได้ในเมื่อคนที่มัน หลีกหนี’ ล้วนแต่รอบจัด

“นายมีหลักฐานไว้ช่วยฉันอยู่แล้ว”

“แสนรู้!

เป็นคำชมที่ทำให้ปกป้องมีรอยยิ้มนับตั้งแต่เจอเรื่องไม่สบอารมณ์ ก้องเกียรติมี Connection พอตัว ไม่ยากที่ชายหนุ่มจะมีหลักฐานมายืนยันหากจำเป็นต้องชี้แจงเรื่องภาพหลุดของเขากับภัศรา

“ขอบใจนะก้อง”

“อย่ามาทำซึ้ง”

ปกป้องโคลงศีรษะให้กับหน้าเหวี่ยง ๆ ของเพื่อนซึ่งมันไม่เข้ากับใบหน้าคมเข้มดุดันของก้องเกียรติเลยสักนิด หากเป็นพราวรุ้งว่าไปอย่าง รายนั้นทำหน้าเหวี่ยงทีไรเขานี่อยากจับมาจูบให้หายพยศทุกที

บ้าฉิบ!

เขาจะไปนึกถึงผู้หญิงไร้หัวใจคนนั้นทำไมกัน ป่านนี้คงกำลังนั่งหน้าระรื่น หัวร่อต่อกระซิกกับไอ้หน้าอ่อนนั่นสบายใจเฉิบไปแล้ว ส่วนตนก็ได้แต่ฉุนเฉียวและน้อยใจที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของหล่อน

“เอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันเลี้ยงขอบคุณนายล่วงหน้าก็แล้วกัน” ว่าแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเมื่อคนหน้าเครียดเมื่อครู่เผยรอยยิ้มร่าเพราะนานแล้วที่พวกเขาไม่ได้สังสรรค์กัน “อีกสักชั่วโมงละกัน ขอฉันเคลียร์งานให้เรียบร้อยก่อน”

ร่างสูงเดินกลับมาที่โต๊ะขณะที่ก้องเกียรติทำหน้าที่เป็นผู้รอที่ดีด้วยการนั่งหลับตาที่โซฟาตัวยาว ครู่ใหญ่เจ้าของห้องก็พับเก็บแม็คบุ๊กที่เปิดค้างไว้ ลุกขึ้นผายมือเชิญคนที่ลืมตาขึ้นมาราวกับรู้จังหวะให้เดินนำออกไป

“เดี๋ยวผมกลับเลยนะครับคุณนารถ”

“เอ่อค่ะ...คุณป้องคะ” ลังเลใจนิด ๆ เพราะดูท่าเจ้านายที่กำลังจะก้าวเดินผ่านโต๊ะไปมีธุระสำคัญ แต่ยังไงก็ต้องบอก “เมื่อสักครู่ป้าเพียรโทรมาถามว่าคุณป้องจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

ก่อนก้องเกียรติเข้ามาราวหนึ่งชั่วโมงตนได้โทรเข้าไปที่บ้านเพราะไม่อยากให้นางต้องเป็นห่วง แย้งอยู่ในใจว่าไม่ได้อยากรู้เรื่องของพราวรุ้งว่าเจ้าหล่อนกลับบ้านแล้วหรือไม่ ไม่อยากรู้เลย... 

“รบกวนคุณนารถบอกป้าเพียรด้วยว่าเย็นนี้ผมไม่กลับบ้าน” ประโยคที่เอ่ยไปสร้างสีหน้ากังวลใจให้ผู้ฟัง จนคนที่ร่วมงานกันมานานรับรู้ถึงความผิดปกติ “หรือว่ามีอะไร...”

“พอดีป้าเพียรบอกว่าเย็นนี้คุณรุ้งจะเข้าครัวเองน่ะค่ะ...” บอกไปแล้วก็ได้แต่รอลุ้นคำตอบ แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มนิ่งนานกว่าปกติก็พอรู้คำตอบจึงหันไปใช้สายตาขอความช่วยเหลือจากอีกคน

“ยกยอดไปครั้งหน้าก็ได้ ฉันว่างตลอด”

ท่านประธานหนุ่มเหล่มองคนพูด รู้ว่าก้องเกียรติต้องการอะไร แต่การที่พราวรุ้งเข้าครัวแล้วไง สำคัญอะไรกับเขา คิดได้อย่างนั้นจึงไม่รอช้าที่จะยืนยันอย่างเก่า

“เราไปแฮงค์เอาท์กันดีกว่า อาหารที่ว่าน่ะกินได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ไม่อยากเสี่ยงท้องเสีย...”



๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

พี่ป้อง!! อย่าดีแตกนะ น้องไม่ยอม!



...นาฬิกาเวลา...


ฝากผู้บ้า ๆ ด้านล่างด้วยค่ะ

 






 
ร่ายรักเล่ห์ซาตาน
นาฬิกาเวลา
www.mebmarket.com
หัวอกของคนเป็นแม่แทบแหลกสลายเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกนาทีนี้ต่อให้แลกด้วยอะไรทอฝันก็ยอมยอมแลกด้วยชีวิตเพียงแค่ได้มีโอกาสโอบกอดลูกอีกสักครั้ง...

 
ร่ายรักเล่ห์มัจจุราช
นาฬิกาเวลา
www.mebmarket.com
ชีวิตไร้ค่าของผู้หญิงที่ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกโสเภณี ถูกชายหนุ่มผู้ซึ่งไร้หัวใจและไม่เคยศรัทธาในความรักยัดเยียดให้เธอต้องกลายเป็นโสเภณีด้วยความ...จำใจ

 
ร่ายรักเล่ห์อสูร
นาฬิกาเวลา
www.mebmarket.com
“...คุณมิคาอิล”“ดีที่ยังจำชื่อผัวของตัวเองได้”“ผะ ผัว...” แคทรีน่าเบิกตากว้าง มองใบหน้าของนังผู้หญิงเอเชียนั่นสลับกับชายหนุ่มอย่างไม่อยากจะเชื่อหู “หมายความว่ายังไงคะอิล”“ก็อย่างที่ได้ยิน ได้...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

295 ความคิดเห็น