นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Good day #alljin

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 มิ.ย. 63 / 15:45


28.11.XXXX

 

"วันที่ 2-4 ธันวาคมนี้ พวกเราจะไปแสดงคอนเสิร์ตกันที่โอซาก้านะ"เสียงเมเนเจอร์ฮยองบอกกล่าวกับเมมเบอร์วงbtsพร้อมบอกตารางเวลาที่จะบินไปโอซาก้า หลังจากบอกเสร็จเมเนเจอร์ฮยองก็กลับไป

"งานเยอะจังน้า~" เจโฮปว่าก่อนจะนอนราบไปกับพื้นห้องนั่งเล่นอย่างหมดแรง

"ก็เยอะจริงๆนั่นแหละ" ยุนกิพาดขาไปบนโต๊ะก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักสายตาหลังจากที่เจอแสงแฟลชในการถ่ายแบบมาทั้งวัน

ซอกจินมองน้องๆก่อนจะทำท่าเหมือนจะพูดอะไรซักอย่างแต่นัมจุนก็พูดขัดขึ้น "ผมว่าพวกเราควรไปพักก่อนนะ อีกไม่กี่วันเราก็จะไปโอซาก้ากันแล้ว"

"ก็จริงของฮยองนะครับ งั้นผมไปพักก่อนนะ" จองกุกลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้องพักไปคนแรก ตามด้วย จีมิน แทฮยอง และนัมจุนตามลำดับ ส่วนยุนกิเดินไปที่ห้องครัวพร้อมเจโฮปที่ลุกขึ้นจากพื้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

อา………..น้องๆคงจะลืม วันเกิดของเขา ล่ะมั้ง

"อ้าวฮยอง! ไม่ขึ้นไปนอนหรอ" เจโฮปที่พึ่งเดินออกจากห้องครัวพร้อมนมที่อยู่ในมือทักขึ้น ข้าง ๆ มียุนกิที่ถือแก้วกาแฟอยู่ ซอกจินคาดว่าเจ้าเด็กคนนี้คงจะนั่งทำเพลงจนดึกอีกเช่นเคย

"เดี๋ยวฮยองไป ฮยองขอนั่งเล่นอีกซักหน่อย"

"งั้นก็อย่านานนะฮยอง นอนดึกเดี๋ยวจะไม่หล่อเอานะ"เจโฮปว่าก่อนจะเดินขึ้นห้องไปพร้อมยุนกิ

ในห้องนั่งเล่นก็กลับมาเงียบอีกครั้ง…..

"เอาล่ะ! ไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า ๆ" พูดจบก็ลุกขึ้นไปยังห้องนอน ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงเพลงดังออกมาจากห้องของยุนกิและเสียงโวยวายของแทฮยองในห้องของจีมิน

เจ้าเด็กพวกนี้นี่……..ไหนว่าจะนอนไง

นิสัยไม่ดีเอาซะเลย……

.

.

.

เช้าอันสดใสแต่ซอกจินไม่ได้สดใสตามเพราะวันนี้เป็นวันเดินทางไปโอซาก้า ที่เลื่อนกำหนดให้ไปก่อนเวลาเพราะต้องไปซ้อมและเช็คเวทีให้พร้อมเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาดระหว่างการแสดงในคอนเสิร์ตนี้

เหนื่อยเป็นบ้า……

"จินฮยองไหวหรือเปล่าครับ หน้าฮยองดูเหนื่อย ๆ นะ" จองกุกทักก่อนเมมเบอร์คนอื่น ๆ จะหันมามองซอกจิน

"จริงด้วยฮยอง ฮยองไปนั่งพักก่อนไหม?" นัมจุนเดินเข้ามาถาม ซอกจินส่ายหน้าพยายามบอกว่าตัวเองไม่เป็นไรแต่ก็โดนแทฮยองบังคับให้ไปนั่งพัก

ผมนั่งมองน้อง ๆ ซ้อมเต้นจากด้านล่างของเวที พวกเขาดูตั้งใจกันมาก

นี่เราเป็นตัวถ่วงของน้อง ๆ หรือเปล่านะ?

"คิดอะไรอยู่หรอครับฮยอง?"

"เปล่าหรอก…..ฮยองไม่ได้คิดอะไร" ซอกจินมองจีมินก่อนจะยื่นผ้าเย็นไปให้คนน้องเช็ดหน้าเช็ดตา

"จินฮยอง! ผมกับนัมจุนจะออกไปซื้อของก่อนนะ"

"ฮยองไปด้วยสิ"

"จินฮยอง เมเนเจอร์ฮยองให้ไปลองชุด" ยุนกินชี้ไปทางเมเนเจอร์ฮยองที่ยืนกอดอกรออยู่

"อ่า….."

"ฮยองฝากพวกผมซื้อของก็ได้ครับ" นัมจุนว่า หลังจากซอกจินบอกรายการสิ่งของที่ต้องการเสร็จนัมจุนกับเจโฮปก็พากันเดินออกไป

"ซอกจิน! มาลองชุดได้แล้ว"

"ครับ!"

2 ชั่วโมงผ่านไปนัมจุนกับเจโฮปก็กลับมาพร้อมกับของที่ซอกจินฝากซื้อ ซอกจินมองทั้งสองก่อนจะมองหาของที่ทั้งสองบอกว่าจะไปซื้อ "ไหนของที่พวกนายจะไปซื้อล่ะ?"

"อ๋อ! ร้านปิดน่ะครับพวกเราเลยไม่ได้ซื้อมา" เจโฮปตอบก่อนจะขอแยกตัวไปหายุนกิพร้อมกับนัมจุน เจ้าเด็กพวกนี้ไม่เคยพักงานกันเลยจริง ๆ

หลังจากซ้อมเพลง crystal snow , don't leave me , let me know ,let go และfor you เสร็จเมเนเจอร์ฮยองก็ให้ทุกคนไปเก็บของแล้วแยกย้ายกันกลับที่พักได้

"แล้วนี่ฮยองจะกลับที่พักก่อนไหมครับ" จองกุกถามซอกจินระหว่างเก็บของใช้ของตนเข้ากระเป๋า

"ฮยองว่าจะไปเดินเล่นแถว ๆ นี้ก่อนน่ะ พวกนายจะไปกับฮยองด้วยไหม?" ซอกจินตอบคำถามจองกุก พร้อมกับถามจีมินกับแทฮยองที่พึ่งเดินลงมาจากเวที

"ผมว่าจะไปพักผ่อนก่อนน่ะครับ วันนี้เหนื่อยมาก ๆ เลยล่ะ"

"ผมกับแทฮยองจะไปช่วยพวกยุนกิฮยองด้วยครับ"

"อา...งั้นฮยองฝากบอกพวกยุนกิด้วยนะ อาจจะกลับดึกนิดหน่อย" ซอกจินว่าก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกมา

"อย่ากลับดึกนักนะครับฮยอง"

"ระวังตัวด้วยนะครับฮยอง" เสียงแทฮยองกับจองกุกตะโกนไล่หลังมา ก่อนจะมองตามพี่ใหญ่ของวงจนสุดสายตา

.

.

.

"จินฮยองไปแล้ว?" ยุนกิเงยหน้าจากโทรศัพท์เครื่องหรู แล้วหันไปมอง

เหล่ามักเน่ไลน์ที่เดินเข้ามาในห้องของตนเองทีละคน

"ไปแล้วครับ บอกว่าจะกลับดึกนิดหน่อยด้วย" จีมินว่าพลางยื่นกระเป๋าให้นัมจุน

"เห้อ! ไปซักที" เจโฮปถอนหายใจ

"นัด คนนั้น ไว้หรือยัง" ยุนกิพูดขึ้นแล้วมองนัมจุน

"นัดไว้แล้ว"

"หวังว่าคราวนี้เขาจะเนียนนะครับ คนที่แล้ว ก็เกือบโดนจับได้" จองกุกบ่น

"ไม่ต้องห่วง คนนี้ เนียน จนจินฮยองจับไม่ได้แน่ ๆ" นัมจุนยกยิ้มด้วยความมั่นใจ พลางส่งสายตาท้าทายให้ยุนกิ

"ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น" ยุนกิหลับตา หลังจากนั้นก็ถามสารทุกข์สุกดิบกันอีกนิดก่อนจะแยกย้ายเข้าไปในห้องพักของตนเพื่อนไปพักผ่อนโดยไม่ได้สนใจพี่ใหญ่ของวงเลยว่าตอนนี้กำลังเดินหลงอยู่ที่ไหนหรือเปล่า…..

.

.

.

22.24 น.

"ย่าห์~ ดึกขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย!?" ซอกจินมองตัวเลขบอกเวลาที่หน้าจอมือถือก่อนจะมองไปรอบ ๆ ตัวนี่เราเหม่อจนเดินมาที่ไหนเนี่ย รู้สึกตัวอีกทีก็มาถึงนี่แล้วแฮะ…….

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนของแอพพลิเคชั่นดังขึ้น เรียกความสนใจของซอกจินให้หลุดออกจากภวังค์

Taehyung : ฮยองอยู่ที่ไหนครับ???

RM : ฮยองตอบด้วยครับ

Jeongguk : ฮยองครับอยู่ที่ไหนเนี่ย!?

J-hope : ฮยองอ่านข้อความแล้วตอบกลับด้วยสิครับ!

Jimin : ฮยอง! รีบกลับนะครับ

Yoongi : ดึก ๆ มันอันตรายนะฮยอง รีบกลับได้แล้ว

อา…..เจ้าเด็กพวกนี้นี่ น่ารัก กันจริง ๆ

รู้แล้วน่า :

จะรีบกลับแล้วกัน :

(สติ๊กเกอร์อาร์เจวิ่ง) :

ซอกจินรีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเสื้อก่อนจะรีบเดินกลับที่พักด้วยรอยยิ้ม…...

.

.

.

แต่ตอนนี้ เริ่มจะยิ้มไม่ออกแล้วสิ…….

"สวัสดีค่ะคุณซอกจิน" หญิงสาวตรงหน้าซอกจินยิ้มหวานก่อนจะทักทายเขา ส่วนด้านหลังเป็นน้องๆที่ยืนหน้าซีดกันเป็นแถว

อะไรคือการเปิดประตูห้องพักของตัวเองมาแล้วเจอผู้หญิงและน้องๆของเขาอยู่ในห้องกันล่ะเนี่ย

แถมแต่ละคนก็แต่งตัว ไม่เรียบร้อย ด้วยสิ…….

"งั้นฉันขอกลับก่อนนะคะ" ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้ซอกจินก่อนจะเดินผ่านออกไป

ปัง…..เสียงประตูปิดลงพร้อมกับซอกจินที่หันหน้ามาหา น้อง ๆ ที่รัก ทั้ง6คน

"คือฮยองผมอธิ-"

"ไม่ต้อง" ซอกจินพูดขัดเจโฮป

"แยกย้ายกันไปพักเถอะ วันนี้ เหนื่อยมาก เลยไม่ใช่หรอ?"

"……" ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ ซอกจินถอนหายใจก่อนจะไล่น้อง ๆ ไปนอน……..

 

การแสดงคอนเสิร์ตในวันแรกและวันที่สองเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ก็มีบางอย่าไม่ราบรื่นเหมือนบนเวทีเช่น….

"จินฮยอง ผ้าครับ" จองกุกยื่นผ้าเย็นให้

"ฮยองมีแล้วล่ะจองกุก" เดินหนี…..

หรือจะ

"ฮยองครับนี่น้ำ" แทฮยองยื่นน้ำให้

"ฮยองหยิบมาแล้วน่ะแทฮยอง" ชูขวดน้ำในมือ

และอีกมากมาย…..

 

"และนี่เป็นเพลงสุดท้ายในวันนี้ ที่โอซาก้า" ผมมองเหล่าอาร์มี่ที่นั่งถือแท่งไฟพร้อมกับส่งเสียงร้องเพลงร่วมมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเปิดคอนเสิร์ตจนถึงวันนี้

"ผมอยากจะให้อาร์มี่ทุกคนมาร้องเพลงนี้ด้วยนะครับ!" หลังจากที่นัมจุนพูดจบ ซาวด์ดนตรีเพลงgood day ก็เริ่มดังขึ้น

 

大丈夫だってOh yeah

มันต้องออกมาดีแน่ๆ เชื่อผมนะ

いつかはGood Day 当然

ในวันนึงต้องกลายเป็นวันที่ดีของเราแน่ๆ

一人じゃなくてAlways

คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพังสักหน่อย

そばにいるって We’ll be okay

ผมจะอยู่ข้างๆคุณเอง พวกเราจะไม่เป็นไร

君と繋がってよう

เพราะเราทั้งสองหลายเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว

きっと Brighter tomorrow

พรุ่งนี้มันจะต้องสว่างกว่าเดิมแน่ๆ

楽しみは分け合う度倍になる

มันต้องสนุกมากแน่ๆถ้าเราได้อยู่ด้วยกัน

でも悲しみも分けたら倍になる

และผมต้องเศร้าคูณสองแน่ๆ หากเราต้องห่างกันไป

だからいつも笑って

เพราะฉะนั้นตอนนี้ช่วยยิ้มเยอะๆหน่อยนะ

休みな俺の肩で

คุณจะเอนมาซบที่ไหล่ผมก็ได้นะ

たまに喧嘩するでもすぐに仲直り

ถึงเราจะทะเลาะกันบ้าง แต่สุดท้ายเราก็หายโกรธกัน

気持もわかる ま~書いてるさ顔に

ผมรู้หน่าว่าคุณรู้สึกยังไง เพราะมันแปะอยู่บนหน้าคุณหมดแล้ว

見栄とか hmm, hmm まるで関係ない

ไม่ว่าสุดท้ายแล้วคุณจะเป็นยังไง ผมก็ไม่สนใจหรอกนะ

俺達の「関係」に何も関係ない

ยังไงมันก็ไม่ทำให้ความรักของเราสั่นคลอนลงได้หรอก

毎日でもいいどうせ

เรื่องดีๆมันจะอยู่กับเราไปทุกวัน

今更かっこつけるなんて No thanks

เวลาเรานัดเจอกัน คุณไม่ต้องใส่อะไรหรูๆสวยๆแบบนั้นก็ได้นะ

金が無くても会うだけで OK

เรื่องเงินทองๆน่ะไม่สำคัญหรอก แค่มาเจอกันบ่อยๆผมก็โอเคแล้ว

だから何も気にせずにまた笑おうぜ

ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะ ยิ้มเข้าสิครับ

Yep, bro いつも同じ

มันจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป

Yep, bro お前のそばに

ผมจะอยู่ข้างๆคุณเสมอ

どんな時でも We happy together

ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน เราก็จะมีความสุขตลอดไป

変わらない気持ちはあの頃のまま

ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ความรู้สึกของเราก็ยังเหมือนเดิม

大丈夫だってOh yeah

มันต้องออกมาดีแน่ๆ เชื่อผมนะ

いつかはGood Day 当然

ในวันนึงต้องกลายเป็นวันที่ดีของเราแน่ๆ

一人じゃなくてAlways

คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพังสักหน่อย

そばにいるって We’ll be okay

ผมจะอยู่ข้างๆคุณเอง พวกเราจะไม่เป็นไร

君と繋がってよう

เพราะเราทั้งสองหลายเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว

きっと Brighter tomorrow

พรุ่งนี้มันจะต้องสว่างกว่าเดิมแน่ๆ

俺達が歩き始めてもう3年

ตลอด3ปีที่เราได้อยู่ด้วยกัน

男同士「桃園の誓い」の観念

ความคิดเกี่ยวกับ "คำสาบานในสวนท้อ" ของมนุษย์

もう家族の様さ

ทำให้พวกเราเป็นดังครอบครัวเดียวกัน

体を流れる血の様さ

ดังสายเลือดที่กำลังไหลอยู่ในตัวผม

重量「上げる」様お前を「アゲて」

เราแบ่งปันเรื่องราวอันน่าเจ็บปวดแก่กัน

笑いあう友と想いの果てへ

ใครก็ตามที่มอบเสียงหัวเราะให้แก่เรา นั่นแหละคือคนที่เราควรตีสนิทเข้าไว้

Ma friend, don’t be afraid

เพื่อนของผม ไม่ต้องกลัวหรอกนะ

本気で希望持てる者同士のswag

มันเท่จริงๆเวลาที่เราไล่ตามความฝันจริงๆจังๆกันแบบนี้

Ay, 留まりな

อยู่ก่อนสักเดี๋ยวสิ

俺のこの手に掴まりな

จับมือผมเอาไว้ก่อน

俺らで飛ばそう!We in カンナム

แล้วโบยบินไปด้วยกัน ตอนนี้เราอยู่ในกังนัมแล้วล่ะ

じゃ乾杯!Popさせる シャンパン

ดื่มเลยสิ แชมเปญเเก้วนี้น่ะ

頼ってみてもいい

คุณพึ่งพาผมได้เสมอนะ

辛いと言ってもいい

ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจล่ะก็ มาระบายกับผมได้เลยนะ

この俺に

เป็นผมได้ไหม

You can lean on me, lay on me

คุณพึ่งพาผมได้เสมอนะ

Lean on me

พึ่งพาผมได้เลย

だから笑って oh yeah

ยิ้มเข้าไว้นะครับ

明日は New Day だって

เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็จะกลายเป็นวันใหม่แล้ว

夜が終わって Oh yeah

ค่ำคืนนี้สิ้นสุดลงแล้ว

光が差して Just go your way

เมื่อพระอาทิตย์ได้ส่องแสง คุณก็แค่ไปตามทางของคุณ

夢と現実の間

ระหว่างความฝันกับความจริง

歩いてく Till the end of life

ขอจงเดินต่อไปจนกว่าจะสุดเส้นทางของชีวิต

喜びも痛みさえも

เพราะไม่ว่าจะสุขหรือจะทุกข์

分け合えたら

เราก็สามารถพึ่งพากันได้อยู่แล้ว

大丈夫だってOh yeah

มันต้องออกมาดีแน่ๆ เชื่อผมนะ

いつかはGood Day 当然

ในวันนึงต้องกลายเป็นวันที่ดีของเราแน่ๆ

一人じゃなくてAlways

คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพังสักหน่อย

そばにいるって We’ll be okay

ผมจะอยู่ข้างๆคุณเอง พวกเราจะไม่เป็นไร

君と繋がってよう

คิมิ โตะ ทสึนะกะอัตเต โยะ

เพราะเราทั้งสองหลายเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว

きっと Brighter tomorrow

พรุ่งนี้มันจะต้องสว่างกว่าเดิมแน่ๆ

大丈夫だってOh yeah

มันต้องออกมาดีแน่ๆ เชื่อผมนะ

いつかはGood Day

ในวันนึงต้องกลายเป็นวันที่ดีของเราแน่ๆ

 

 

ผมเห็นน้อง ๆ เดินห่างออกไป…..

ไม่ใช่ว่าต้องเดินมาหาผมหรอ?

เสียงเพลงค่อย ๆ เบาลง ทันใดนั้นไฟก็ดับลง

มืดไปหมดเลย….พวกยุนกินหายไปไหนกันนะ?

นี่ผมทำตัวงี่เง่าเกินไปหรือเปล่านะ?

น้อง ๆ คงจะรำคาญผมแล้วสินะ?

ซอกจินที่กำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองโดยไม่สนรอบข้างเลยว่าน้อง ๆ ที่ตนกำลังคิดถึงอยู่นั้นกำลังเดินกลับมา จนกระทั่ง……

 

大丈夫だってOh yeah

มันต้องออกมาดีแน่ๆ เชื่อผมนะ

いつかはGood Day 当然

ในวันนึงต้องกลายเป็นวันที่ดีของเราแน่ๆ

一人じゃなくてAlways

คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพังสักหน่อย

そばにいるって We’ll be okay

ผมจะอยู่ข้างๆคุณเอง พวกเราจะไม่เป็นไร

 

เสียงร้องของน้อง ๆ ทั้ง 6 ดังขึ้นพร้อมกับจีมินที่ถือเค้กรูปอาร์เจก้อนใหญ่มาให้เขา

"สุขสันต์วันเกิดนะครับฮยอง!!!!" เจ้าเด็กพวกนี้นี่…….

"อื้อ! ขอบคุณนะ" น่ารักที่สุดเลยล่ะ!

 

 

-หลังม่าน-

หลังจากที่ซอกจินไล่น้อง ๆ ให้ออกจากห้องนั้น…….

จองกุก : เอาไงดีอ่าครับฮยอง จินฮยองดูโกรธมาก ๆ เลย

จีมิน : ฮยองต้องไม่รักผมแล้วแน่ ๆ เลย

เจโฮป : ไหนนายบอกว่าเนียนแน่ไงนัมจุน

นัมจุน : ที่ว่าเนียนหมายถึงการ ทำเค้กเซอร์ไพรส์จินฮยอง ตั้งหากล่ะครับ!

แทฮยอง : เราจะรอดไหมเนี่ยยุนกิฮยอง

ยุนกิ : ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ทค. : เห้อ! //ถอนหายใจพร้อมนั่งสวดมนต์ภาวนา

-END-

 

-talk-

อันนี้เป็นฟิคที่แต่งแบบจริงจังเรื่องแรกเลย ถ้ามีข้อติตรงไหนก็เม้นตามสบายเลยจ้า แต่เม้นกันอย่าสุภาพนะจ๊ะ

JAJS.

ผลงานอื่นๆ ของ AJAS

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น