คัดลอกลิงก์เเล้ว

Knb Fanfiction : Midnight (AoKaga|KiseAo)

โดย p•ploy

ว่ากันว่าดึกดื่นเที่ยงคืนคือช่วงเวลาที่หูมักได้ยินอะไรผิดเพี้ยนไปจากที่ควร และตาเห็นอะไรผิดแปลกไปจากสามัญ

ยอดวิวรวม

949

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


949

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 พ.ค. 58 / 00:04 น.
นิยาย Knb Fanfiction : Midnight (AoKaga|KiseAo) Knb Fanfiction : Midnight (AoKaga|KiseAo) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้









Aomine Daiki & Kagami Taiga
Kise Ryouta & Aomine Daiki

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 พ.ค. 58 / 00:04


          

 

         Kuroko No Basket Fanfiction

         Pairing : AoKaga & KiseAo

         Rate : PG-13

         Title : Midnight

         Warning : ว่ากันว่าดึกดื่นเที่ยงคืนคือช่วงเวลาที่หูมักได้ยินอะไรผิดเพี้ยนไปจากที่ควร และตาเห็นอะไรผิดแปลกไปจากสามัญ

 

 

 

 

 

 

 

          ลูกบาสลูกที่ห้าร้อยสิบสอง ไม่ได้ช่วยให้คากามิหลับลงได้แต่อย่างใด อาโอมิเนะนอนหายใจอยู่ข้างๆ เสียงหายใจของหนุ่มผิวแทนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และคากามิไม่กล้าพอที่จะรบกวนคนหลับในเวลาดึกดื่นค่อนคืน เขาลืมตาโพลงอยู่ในความมืด เงี่ยหูฟังเสียงอะไรก็ตามแต่ที่กำลังดำเนินไป

 

          เสียงใครสักคนกำลังลากวัตถุแข็งๆชนิดหนึ่งอยู่เหนือเพดานห้อง สักพักเปลี่ยนเป็นเสียงของอะไรสักอย่างกระทบพื้นแรงๆอยู่อีกสองสามครั้ง มีเสียงคล้ายคนกำลังพูดคุยโต้ตอบกันด้วยเสียงดังซึ่งเขาฟังไม่ได้ศัพท์ อาจเป็นเพราะความกลัวหรืออาจเป็นเพราะความเงียบของเวลาเที่ยงคืนยี่สิบสองนาที่ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่ในความคิดของเขา คากามิคลับคล้ายคลับคลาว่าเสียงที่ได้ยินดังอยู่ใกล้ๆตรงนี้...กระซิบกระซาบสลับไปกับการแผดร้องอย่างโหยหวนอยู่ข้างใบหู และบางช่วงบางตอน...ก็แทรกมาด้วยชื่อต้นพร้อมนามสกุลของเขาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

 

          เข็มวินาทีเรืองแสงของนาฬิกาซึ่งตั้งอยู่บนชั้นหนังสือขยับอย่างแสนเชื่องช้า เสียงติ๊กๆเบาๆชัดเจนท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัดจนแทบทำเอาประสาทเสีย

 

 

          ...ใครกำลังทำอะไรอยู่ข้างบน...?

 

          ...ข้างบนที่สมควรจะต้องไม่มีใคร...

 

          ...ข้างบนที่สมควรเป็นพื้นที่โล่งว่างของชั้นดาดฟ้าและแทงก์เก็บน้ำ...

 

          ...และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อประตูเหล็กที่เปิดสู่ชั้นบนสุดนั่นไม่ได้เปิดให้ผู้อยู่อาศัยขึ้นไปใช้สอยได้ตามความต้องการ...

 

         

          คากามิเลิกผ้าห่มออกจากตัว กลั้นใจก้าวลงจากเตียง

          เขากลัว...หากในขณะเดียวกันก็สงสัยและอยากรู้อยากเห็น

 

         

          ระเบียงทางเดินภายในตึกเงียบเชียบ มองเห็นถังขยะซึ่งวางอยู่ที่มุมประตูหนีไฟเป็นเงาตะคุ่มบนความสลัวเลือนรางของหลอดไฟเพดานแรงเทียนต่ำ ใครคนนั้นบนชั้นดาดฟ้าเงียบเสียงลงไปแล้ว เงียบเสียจนอยากหันหลังกลับไปซุกตัวลงกับผ้าห่มหนาๆแล้วรอให้เวลาเช้ามาถึง แต่คากามิเข้าใจตัวเองดีว่าเขาไม่มีทางทำอย่างนั้นได้ เมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ทำให้ค้างคาใจ เขาไม่วางใจจนกว่าจะพิสูจน์ให้เห็นชัดออกไปว่า “ใคร” ที่ส่งเสียงรบกวนอึกทึกอยู่ข้างบนนั้น

 

           อากาศกลางดึกทำให้แผ่นกระเบื้องภายใต้ฝ่าเท้าเปลือยเปล่านั้นเย็นเฉียบ บรรยากาศข้นหนักเย็นยะเยือกที่คากามิภาวนาว่าเป็นเพียงจิตนาการของตัวเองเท่านั้นลอยวนอยู่รอบๆ เขาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงไซเรนของรถตำรวจนครบาลดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยมาจากที่ไกลๆ

 

 

          ...นี่ช่างเป็นคืนที่วังเวงจับใจสำหรับคนอย่างคากามิ ไทกะ...

 

 

          ประตูสีเข้มสู่ดาดฟ้าเปิดแง้มอยู่เพียงเล็กน้อย ทำให้ลมซึ่งพัดลอดเข้ามาสร้างเสียงหวีดหวิวชวนขนลุก หลอดตะเกียบเหนือบานประตูกะพริบอยู่ไม่กี่ครั้งก่อนจะดับลง จากด้านในตัวอาคารคากามิมองเห็นเพียงเงาตะคุ่มของแทงก์เก็บน้ำเท่านั้น ไฟจากตึกสูงใกล้เคียงไม่ได้ช่วยทำให้ภาพที่มองอยู่กระจ่างชัดขึ้นมาแต่อย่างใด

 

          ที่ตรงนั้น...ราวตากผ้าเก่าๆโย้เย้ มีวัตถุทรงกระบอกยาววางพาดอยู่ เสียงเล็กๆในใจร้องเตือนคากามิว่าอะไรก็ตามแต่ในความมืดตรงนั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรสนใจ ใช่...แต่เขาวางเท้าลงบนพื้นคอนกรีตหยาบด้านจากการกรำแดดและฝนตรงเข้าไป

 

          จากสิ่งที่มองเห็นเป็นเพียงทรงกระบอกท่อนยาว เมื่อขยับเข้าใกล้จึงเพิ่งสังเกตถึงรายละเอียดซึ่งเปลี่ยนไป แขนข้างหนึ่งบิดเบี้ยวผิดรูปทรงห้อยตกข้างศีรษะซึ่งบู้บี้แทบไม่เหลือเค้าเดิม ไม่มีรอยเลือด ไม่มีอะไร มีเพียงแค่ร่างกายของ “ใคร” ที่เขาไม่รู้จักนอนนิ่งอยู่บนราวตากผุพังเท่านั้น

 

          คากามินิ่งงัน และไม่รู้เพราะอะไรที่ทำให้เขาตัดสินใจถามคำถามหนึ่งออกไป

 

          “...คนที่ทำเสียงดังเมื่อสักพักก่อน เป็นนายใช่ไหม?...”

 

          อึดใจหนึ่ง...

          คนบนราวตากขยับตัว มีเสียงครืดคราดของราวตากผ้าพังๆดังแทนคำตอบ ก่อนที่สักพักร่างกายเบี้ยวบิดนั้นจะร่วงลงกลิ้งขลุกๆไปกับพื้น พร้อมๆกับส่งเสียงครวญครางแปลกประหลาดขณะที่ลากเอาราวตากไปบนพื้นคอนกรีตรอบๆ

 

          คากามิยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ มองดู “ใคร” ก็ตามแต่คนนั้นส่งเสียงอึกทึกครึกโครมผ่านรอยแยกของง่ามนิ้ว เขาอยากหันหลังแล้วจ้ำกลับลงไปข้างล่างเสียเดี๋ยวนั้นแต่ร่างกายกลับเลือกที่จะทำในสิ่งตรงข้ามกัน

 

          คากามิรู้ เจ้านั่นลากตัวเองไปรอบพื้นหยาบของดาดฟ้า ยกแขนหักงอนั่นหิ้วราวตากเสื้อผ้าวนเวียนไปมาซ้ำๆ ไม่แปลกอะไรเลยที่เขาจะได้ยินมันได้อย่างชัดเจนในเมื่อตำแหน่งของการเคลื่อนไหวไม่ได้ขยับไปไกลกว่าบริเวณซึ่งอาจเป็นห้องนอนของเขาเลย

 

          “ขอทีเถอะ หยุดซะที...นายทำเอาฉันประสาทเสียไปหมด!”

 

          เสียงครืดคราดคือคำตอบ ประเดี๋ยวดังอยู่ใกล้ อีกเดี๋ยวเดียวก็ดังห่างออกไป สลับเวียนอยู่อย่างนั้น คากามิไม่กล้ามองลอดผ่านฝ่ามือซึ่งยกขึ้นมาบังปิดทั้งใบหน้าออกอีกแล้ว เมื่อมีเสียงขลุกๆกลิ้งไปบนพื้นเพิ่มเข้ามา

 

          “เลิกทำเสียงอย่างนั้นได้แล้ว!”

 

          มีเสียงกระโดด และฝีเท้าของการวิ่งทั่กๆเข้ามาใกล้

 

          หนุ่มผมแดงหลับตาแน่น

 

          หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ข้อเท้า

 

 

 

 

          “คากามิ!!!”

 

          มีคนเขย่าตัวเขาแรงๆสลับกับเรียกชื่อ

 

          “...อะ...อาโอมิเนะ?”

          “เออ ฉันเอง” เสียงห้าวๆอันคุ้นเคยดังอยู่ตรงหน้า “เป็นอะไร?”

          คากามิไม่ทันสังเกตเสื้อแสงของคนถามซึ่งไมได้วางอยู่บนตัวของคนสวมใส่อย่างที่สมควรจะเป็น

          “นายเห็นอย่างที่ฉันเห็นไหม?”

          “เห็นอะไร?” อาโอมิเนะตอบคำถามของเขาด้วยคำถาม

          หนุ่มผมแดงสูดหายใจลึก ริมฝีปากซีดเผิอด “...มีผู้ชายท่าทาง...แปลกๆ ลากราวตากผ้าอยู่เมื่อกี้ ตรงนั้น” คากามิมองข้ามไหล่ขออาโอมิเนะออกไป

          คนฟังเงียบไปอึดใจใหญ่ๆ

          “ถ้าผู้ชายที่ว่านั่นหมายถึง หมอนข้างเน่าๆนั่นละก็ใช่” อาโอมิเนะไหวไหล่

          เขากำลังจะอ้าปากเถียง พร้อมกับที่อาโอมิเนะโอบไหล่เขาและชี้ให้เห็นสิ่งที่อยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของชั้นดาดฟ้า

 

          ไม่มีอะไรเลยนอกจาก หมอนข้างเก่าๆซึ่งนุ่นข้างในทะลักออกมาตามรอยขาดวิ่นของผ้า

 

          “ไม่มีอะไร...นายแค่ตาฝาดไปเอง...”

 

 

         

          อาโอมิเนะโอบไหล่เย็นชืดของคากามิ ในขณะที่งับประตูปิดให้สนิทอย่างเดิม แอบหย่อนกล่องสี่เหลี่ยมอันเล็กลงที่ถังขยะที่มุมหนึ่งของผนัง เขาใจเย็นพอที่จะรอจนกระทั่งลมหายของคากามิราบเรียบสม่ำเสมอก่อนจะก้าวออกจากห้องไปอีกครั้ง

 

          คิเสะคลี่ยิ้มการค้าส่งให้พร้อมกับผิวปากหวืออย่างนึกสนุก

 

          “ถ้าคากามิจจิรู้เข้าจะทำหน้าอย่างไหนกันนะ?”

 

          ริมฝีปากทาบลงบนร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าของเขา ตะขอกางเกงถูกปลดลงอีกครั้ง พร้อมกับการยับยั้งชั่งใจที่หลุดลอยไปท่ามกลางลมดึกบนดาดฟ้า นัยน์ตาสีอ่อนของนายแบบหนุ่มทอประกายวาววับอย่างพึงพอใจ แตกต่างจากท่าทียามปกติของเจ้าตัว

 

          “หรือคิดอีกทีฉันเปลี่ยนจากนายไปเล่นกับเสือสีแดงตัวใหญ่นั่นเป็นไง?”

          “ฟังดูเข้าท่าดีไม่หยอก” คิเสะตอบคำถามของตัวเองด้วยตัวเอง และอาโอมิเนะแค่นเสียงเย้ยหยันอยู่ในที

         

          “จะเอาไรจากฉันก็เชิญ”

          “แต่อย่าหวังใจว่าจะเอาหมอนั่นไปจากฉันได้”

 

          คิเสะหัวเราะระรื่นอีกครั้ง

 

          “ไม่หรอก”

          “ได้ตัวนายมา ก็เหมือนฉันได้คากามิจจิมาด้วยในคราวเดียว”

 

 

 

 

 

          คากามิงัวเงียขึ้นมาในสายโด่งของวันถัดไป อาโอมิเนะนั่งเอกเขนกอยู่ที่โซฟากับแก้วกาแฟส่งควันกรุ่นในมือ

          หนุ่มผมแดงเดินตาปรือเข้ามาทิ้งตัวลงบนตัก งึมงำด้วยเสียงอู้อี้

          “เมื่อคืนนายรู้ว่าฉันออกจากห้องไปตั้งแต่เมื่อไหร่?” คากามิซุกหน้าขดตัวคล้ายว่าจะหลับต่อ

          แก้วกาแฟที่กำลังจะจรดริมฝีปากของคนฟังชะงักกึกทันที

 

          “ช่างมันเถอะน่า”

 

          อาโอมิเนะกะพริบตา เขาไม่ได้รู้สึกตัวและขึ้นไปตามคากามิ เพราะเขามั่นใจว่าตัวเขาเองอยู่ที่นั่นก่อนหน้านั้นและเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด เขากับคิเสะอยู่ที่นั่น ข้างบนนั้น

 

 

          ประโยคหนึ่งแล่นเข้ามาในห้วงคิด

 

 

          “..คนที่ทำเสียงดังเมื่อสักพักก่อน...เป็นนายใช่ไหม?...”

         

 

          ประโยค...ที่ทำให้ขนบนหลังคอลุกชันขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

 

 

          กลางดึกคืนนั้น....

          “ใครกัน” ที่อยู่กับคากามิในห้อง?

          และ “ใครกัน” บนดาดฟ้าของอพาร์ทเม้นที่คากามิได้พบเจอ?

         

 

          อาโอมิเนะเองไม่รู้...และคากามิเองก็เช่นกัน...

         

 

         

 

 

         ครั้งนี้สารภาพจากก้นบึ้งหัวใจว่าคือผลกระทบจากฟิคของคุณ Froridy ค่ะ ซึ่งมักจะมีจุดหักเหให้เหวออยู่ค่อนข้างมาก (และแทบจะตลอดเวลา TT) อ่านแล้วจิตหลุดระดับแม็กซิมั่มเลยค่ะ (ฮา...) เราเลยเกิดหลอนขึ้นมาระดับหนึ่งกะโหลก ได้เป็นฟิคสั้นเรื่องนี้ขึ้นมาค่ะ (รอโตเกียวอีกสักเดี๋ยวนะคะ กำลังแงะหอยทากออกจากตัวค่ะ ฮื้อ...) ปล.เข้านอนแต่หัวค่ำ อย่าอยู่โยงจนดึกดื่นอย่างคากามิในเรื่องนะคะ ฮ่าๆ 



 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ p•ploy จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 PAlINAP (@toon2546) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 08:23
    โหววว เห็นสั้นๆแต่หลอนไม่หยอก...
    #10
    0
  2. #9 bloodc2 (@bloodc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 22:24
    เอ๊ะ ทำไมมันเหมือนมีพลังงานบางอย่างในเรื่อง..
    #9
    0
  3. #8 ZANDRO (@ZANDRO) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 16:24
    ฮือออ ปริศนาอะไรขนาดนี้
    #8
    0
  4. วันที่ 2 เมษายน 2559 / 14:09
    บอกตรงๆเลยว่าเป็นฟิคที่กะไม่อ่านอีกรอบแน่ๆ แต่สุดท้ายก็กลับมาอ่านอยู่ดี ฮาาาา Orz
    คือเป็นฟิคที่ทำเอาคิดมากสุดๆ แทบนอนไม่หลับ คิดนู้นคิดนี้ จนต้องมโนต่อเอง 555  

    คือเราไม่ชอบแนว ntr ด้วย (แต่ก็ชอบอ่าน!?) ฮาาาาา ยิ่งเป็นแนวชายชายนี้ยิ่งไม่ชอบเลย!!?? (มันแอบดราม่าหนักกว่าไงไม่รุ้ฮาา ;w;)

    แล้วแบบมันสงสัยอะไรหลายๆด้วยอ่ะไรท์ คือแบบไงดีอ่ะ โฮ่ยังรักคางามิอยู่(สินะ) แต่ทำไมถึงให้คิเสะมาทำแบบนี้ ทั้งที่มีหนูงามิอยู่แล้ว  คือเล่นแบบแอบมีอะไรกันลับหลังกันอีก.... โอ้ยยย o<-< คือมันก็เหมือนนอกใจไปแล้วอ่ะ หรือเพราะโดนคิเสะขู่อะไรไว้แบล็คเมล์? เลยต้องทำตาม แล้วโฮ่มันสมยอมเองหรือโดนขู่อ้ากกก มันคิดมากจริงๆอ่ะไรท์ ;w; 

    ปล.แอบอยากให้คางามิจับได้จังหึ แล้วให้คุณผีมาเคลมหัวใจมาดูแล วะฮะฮะ เอาให้ลืมมิเนะไปเลยหึ แล้วเอาคางามิไปอยู่ด้วย!?หี (มโนต่อปายย~)//เอ็งเมนฟ้าไฟไม่ใช่เรอะ

    สรุปแล้วเป็นฟิคที่ทำเอาคิดมากจนเครียดแล้วต้องมโนต่อจริงๆค่ะ ฮาาาา !!Orz 
    ปลล.ถึงกับต้องเปิดเพลงสนุกๆอ่านกันเลยทีเลย 555
    ปลลล.ได้ระบายค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ ฮาาาา 
    #7
    0
  5. วันที่ 28 กันยายน 2558 / 02:36
    บอกตรงๆว่าเรารับไม่ได้กับการนอกใจของมิเนะ ;_//____; แล้วก็ผีราวตากผ้าน่ากลัวมากค่ะ เรานอนไม่หลับ55555
    #6
    0
  6. #5 gemello (@ryokoakok) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 21:01
    หลอนอ่าาา ใครหว่า?? อาโอมิเนะคงรักคางามิมากอยู่เนอะ
    #5
    0
  7. วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 18:14
    1. อ่านแล้วงงคะ

    2. ลงมาอ่านคอมเม้น โอเค เก็ทแหละ 55555555555555+
    #4
    0
  8. #3 phai
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 23:34
    ผีผู้หวังดี น่าจะทำให้คากามิเห็นสองคนนั้นนะ อิอิ
    #3
    0
  9. วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 07:14
    อ่านแล้วงงค่ะ สรุปคือมิเนะอยู่กับคิเสะตลอดดตั้งแต่แรก (แล้วลงไปส่งคากามิก่อนขึ้นมาใหม่ใช่มั้ยคะ)

    ส่วนคากามิจู่ก็โผล่มาถาม แล้วเจออารมผีใช่ป่าว



    ขยายความที่ค่า อ่านแล้วงง  TT TT
    #2
    2
    • 3 พฤษภาคม 2558 / 10:03
      เข้าใจถูกแล้วค่ะ ฮ่าๆ ^^ @kretis

      ๑. คืนนั้นคีจังดอดมาหาอาโอมิเนะกลางดึก สองคนนั้นอยู่ข้างบนก่อนหน้าที่คากามิจะตื่น

      ๒. ผีราวตากผ้า(?)เลยใจดี ตั้งใจมาบอกคากามินว่าแฟนนายแอบไปดี๊ด๊ากับคนอื่นอยู่ข้างบนนะว้อย...เลยทำเสียงดังปลุก เพราะไม่รู้จะมาบอกด้วยวิธีไหน (มานอนข้างๆเป็นเพื่อนแทนโฮ่ด้วย)

      ๓. พี่ฟ้ากับคีจังเห็นแค่คากามิยืนคุยกับหมอนข้างค่ะ (คีจังเข้าใจว่าพี่ไฟละเมอเพ้อพกกลางดึก) คากามิไม่รู้ว่าโฮ่กับคีจังอยู่ด้วยกัน

      ๔. ทีแรกโฮ่คิดว่าคากามิเดินขึ้นมาเพราะตัวเองกับคิเสะทำเสียงดัง แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ และคากามิเข้าใจมาตลอดว่าโฮ่นอนอยู่ข้างๆตัวเองและขึ้นมาตามบนดาดฟ้า (แล้วก็ยังเข้าใจอย่างนั้นอยู่)

      ๕. อาโอมิเนะเพิ่งมาเข้าใจทุกอย่างในเช้าวันถัดไปว่า "ใคร" ที่อยู่ในห้องกับคากามิตอนเที่ยงคืนไม่ใช่เขา และหมอนข้างที่คุยด้วยเป็น "ใครคนอื่น"

      ๖. คุณผีคือผู้หวังดีหมายเลขหนึ่งค่ะ ฮ่าๆ
      #2-1
    • 3 พฤษภาคม 2558 / 17:00
      หวังดีแต่มาบอกด้วยสภาพดีๆไม่เป็นสินะคะ ไม่งั้นเสียศักดิ์ศรีผีหมด ฮ่าๆ
      สารภาพว่าเข้าใจแจ่งแจ้งในรอบที่สามของการอ่านค่ะ หลงรักเหลืองฟ้าเรียบร้อยแล้ว (ชอบสมการพลิก ฮ่าๆ)
      แอบเชียร์ให้คางามิมาเจอสองคนนี้ค่ะ จะได้รู้ว่าผั-ฉันเป็นเมี---เขา ฮ่าาาา
      #2-2
  10. วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 00:21


    พลอย...เค้าขอโทษอย่างจริงใจ ฮาาาา  อ่านเรื่องนี้เสร็จเหมือนโดนสนอง  เหวอไปพักหนึ่งกว่าจะเม้นตอบได้  พยายามโฟกัสที่เหลืองฟ้า  ทำไมไปฮาปนสยองกับผีราวตากผ้าก็ไม่รู้  อันนั้นต่อเนื่องมาจากฟิคที่คิหั่นมิเนะของเค้าใช่ม้ายยย  ฮะแฮ่ม...เข้าเรื่องๆ  ชอบความสัมพันธ์ของฟ้าไฟที่สะท้อนในเรื่องค่ะ  และกำลังสงสัยว่าคิเสะทำไมไปโผล่ตรงนั้น  แล้วผี...ปริศนาคงแอบดูอยู่  เอ๊ะ ถ้ากระทบมาจากเรา มิเนะกะคินี่ตายไปรึยัง โดนหั่นแล้วใช่มั้ย  โอ้ย...จิตหลุดสติก็หลุดค่ะ  ไม่เคยมีฟิคไหนทำเหวอเท่านี้มาก่อนแม้แต่ฟิคที่ตัวเองแต่ง  ยอมทุกอย่างเพื่อที่จะไม่เสียไฟไป จะเอาอะไรจากฉันไปก็ได้  เอาชีวิตไปเลยค่ะ เอาไปเลย เอาไปเล้ยย!!  เม้นอาจไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะสติหลุดไปแล้วค่ะ  ...แต่งอีกนะคะ ไซโคแบบไร้สติ เต้นอุมปาลุมป้ารอบห้อง

     

    #1
    0