นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

347

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


347

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 เม.ย. 62 / 18:11 น.
นิยาย A : (HIROTO X NAGUMO)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฮายยยยยยยยยยย พบกันอีกครั้งกับโปรเจคHAPPY วันนี้ก็มาอยู่กับตัวA แล้วก็คู่hiha เรือผีอีกตามเคย55 แต่เรือนี้ก็มีคนชิปมากกว่าเรือนั้นแหละว่ะ//ปาดน้ำตา ยังไงก็ไปพบกับตัวละครหลักของเรากันเลยยยยยยยยย

คิยามะ ฮิโรโตะ



1ในนักฟุตบอลตัวแทนญี่ปุ่น เป็นนักเรียนจากโรงเรียนเอเลีย จึงไม่แปลกที่เขาจะมีความสามารถอันน่าอัศจรรย์ มีเรือนผมสีแดงเป็นเอกลักษณ์ บวกกับผิวที่ขาวซีดทำให้สีผมมันเด่นมากกว่าเดิม เรื่องหน้าตานั้นขอไม่ปฏิเสธว่าครองใจสาวไปแล้วหลายราย อาศัยอยู่ในบ้านที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้'คนเดียว' แต่น่าแปลกนะ ที่มีคนบอกว่าบางทีเห็นคนอยู่ในบ้านทั้งๆที่นอกจากเจ้าของบ้านแล้ว ไม่มีแม่บ้านคนไหนที่ผมสีแดงเลย ทำไมกันนะ;-)

"555 เรายังไม่ทันได้โรคจิตอะไรเลยนะครับ แล้วเราจะแสดงให้ดู ว่าจริงๆแล้วโรคจิตน่ะเป็นยังไง"

นางุโมะ ฮารุยะ



เป็น1ในนักกีฬาตัวแทนฟุตบอลของเกาหลี มีเรือนผมสีแดงที่ตัดกับผิวสีขาวอมชมพู แต่ที่เด่นสุด คงเป็นเจ้าผมที่ตั้งเด่นเป็นรูปทิวลิปและดวงตาสีเหลืองอำพัน ด้วยนิสัยที่สดใส ทำให้มักจะสนิทกับเพื่อนๆแต่ถ้าสนิทสุดคงจะเป็นซูซึโนะสินะ เอ~~~ จะใช่รึเปล่านะ;)

"อย่ามาแตะตัวกูนะ! ไอโรคจิต!"

Cr.ปก
https://www.pixiv.net/member_illust.php?mode=medium&illust_id=48738480

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 เม.ย. 62 / 18:11


"นี่นาย คนมันขาดพอดีน่ะ มาเล่นบอลกันมั้ย"
"นาย ชวนเราหรอ"

มือป้อมๆชี้ไปที่ตัวเอง เด็กชายที่นั่งบนชิงช้าแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มีคนยอมคุยกับเขาด้วยหรอ ดวงตาที่ดูหม่นๆตลอดเวลาเปล่งประกายขึ้นมาทันที ไม่คิดเลยว่าจะมีคนยอมมาคุยกับเขา เพราะเขาเป็นลูกรักของปะป๋า ทำให้ทุกคนพากันขับไล่เขา ถ้าไม่นับมิโดริคาว่านะ หมอนั่นไม่เคยคิดอะไรอยู่แล้วล่ะ ดวงตาใสแจ๋วของเด็กประถมต้นจ้องมองเพื่อนอีกคน ทิวลิปอันเป็นเอกลักษณ์นั่น อืม ถ้าจำไม่ผิดหมอนี่สนิทกับแทบทุกคนเลยนี่ ถ้าสนิทกับหมอนี่เราต้องมีเพื่อนเยอะแน่ๆ!

"เอาสิๆ!"
"แล้วนายชื่ออะไรล่ะ เวลาเล่นกันจะได้เรียกถูก"
"ฮิโรโตะ เอ่อ คิยาม่า ฮิโรโตะ"
"อาห้ะ ฉันนางุโมะ ฮารุยะนะ! เอาล่ะ ลุกขึ้นมาเร็ว"

มือของนางุโมะจับเข้าที่มือของอีกฝ่ายพลางลากไปหาเพื่อนๆ ถึงแม้ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ยอมทนไป เด็กๆที่อยู่ทีมเดี๋ยวกับฮิโรโตะก็ไม่ค่อยยอมส่งบอลให้เท่าไรนัก ส่วนทีมตรงข้ามก็คอยขัดขวางเสมอ ก็คิดไว้แล้วแหละนะ ต่อให้ถูกชวนมาก็คงไม่ได้เล่นด้วยจริงๆหรอก แต่จู่ๆเสียงเรียกชื่อของเขาก็ดังขึ้น

"ฮิโรโตะ!"

นางุโมะเตะลูกบอลมาทางฮิโรโตะที่อยู่ใกล้โกลสุด ด้วยสัญชาตญาณทำให้เตะเข้าประตูได้แบบงงๆ ส่วนเจ้าตัวสดใสก็วิ่งมาตบหลังเขาพร้อมรอยยิ้ม

"เล่นเก่งเหมือนกันนี่! ไว้คราวหน้ามาเล่นกันอีกมั้ยล่ะ!"
"อ อื้อ"
"อ้าว นั่นเพื่อนนายมาแล้วนี่ ไปหาเพื่อนนายเร็ว ไว้มาเล่นกันอีกนะ!"

ฮิโรโตะพยักหน้าให้อีกคน ก่อนจะรีบวิ่งไปหามิโดริคาว่า รอยยิ้มแสนสดใสนั่นมันนางฟ้าชัดๆ เพราะงี้เองซินะถึงได้มีเพื่อนเยอะแยะเลย ไว้ถ้าได้คุยอีกต้องทำความรู้จักเยอะๆซะแล้ว! ส่วนนางุโมะที่ยืนโบกมือให้กับฮิโรโตะอยู่ก็โดนเพื่อนๆจ้องเขม็ง จนซูซึโนะเพื่อนสนิทของหมอนั่นต้องลากเขาไปคุยด้วย

"ทำอะไรของนายเนี่ยนาโมะ"
"ฉันทำอะไรผิดงั้นหรอ?"
"นายไปชวนหมอนั่นมาเล่นด้วยทำไม นายก็รู้ว่าคนส่วนใหญ่ไม่ชอบหมอนั่น"
"หมอนั่นไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อยนะ ทำไมทุกคนต้องไม่ชอบหมอนั่นล่ะ"
"ก็หมอนั่นเป็นลูกรักปะป๋านี่ ชอบทำตัวน่าหมั่นไส้ดีนัก ไม่มีใครคบก็สมควรแล้ว มีก็แค่มิโดริคาว่าอะไรนั่นเท่านั้นแหละ นายอยากถูกมองว่าบ้าไปอีกคนรึไง"
"ยังไงฮิโรโตะก็น่าสงสารอยู่ดีนะ ไม่รู้ล่ะ ฉันก็ยังจะเป็นเพื่อนกับหมอนั่นอยู่ดี!"
"เฮ้อ ฉันเองก็ไม่ได้เกลียดอะไรหมอนั่นหรอกนะ แต่ยังไงก็ทำแอบๆหน่อยละกัน ฉันเองก็ไม่อยากเห็นคนอย่างนายโดนเกลียดหรอกนะ"
"คนอย่างฉันนี่คือยังไงหรอ แต่ช่างเถอะ ขอบใจนะซึโนะ"

รอยยิ้มเอกลักษณ์ของเจ้าทิวลิปเผยขึ้นมา เพราะนิสัยสดใสแบบนี้แหละนะถึงไม่อยากให้โดนเกลียด แต่ยังไงก็เถอะห้ามไม่ได้อยู่แล้วสินะ เป็นคนดื้อด้านจริงๆเลย ซูซึโนะได้แต่ส่ายหัวให้กับความใจดีของเพื่อนตัวเอง ส่วนทางด้านของฮิโรโตะนั้นก็กำลังโดนเพื่อนคนเดียวของตัวเองซักไซ้อยู่

"เมื่อกี้นายเล่นกับคนอื่นด้วยหรอ! เอาจริงดิ! มีคนยอมคุยกับนายนอกจากฉันแล้วหรอ!"
"นายไม่ต้องทำเสียงตื่นขนาดนั้นก็ได้นะ แต่ใช่! มีคนมาชวนฉันไปเล่นบอลด้วยแหละ!"
"ในที่สุด! หมอนั่นชื่ออะไรๆ"
"นางุโมะ ฮารุยะ! คนที่มีทิวลิปบนหัวน่ะ"
"อ้อออออ คนนั้นนี่เอง ในที่สุดก็ไม่ได้มีแค่ฉันที่ยอมคุยกับนายซักที"
"ใช่มั้ยล่ะ! ตอนแรกที่เขามาคุยด้วยฉันยังตกใจเลย!"
"แล้วนี่นายจะเอายังไงต่อล่ะ"
"ฉันก็คงจะพยายามสนิทกับหมอนั่นมั้ง"
"สู้ๆ! ฉันจะพยายามช่วยนายเอง"

ภาพที่เด็กสองคนกำลังปลุกกำลังใจให้กันและกันอยู่นั้นเป็นภาพที่ดูน่ารักในสายตาผู้คน แต่สำหรับเด็กด้วยกัน ภาพนั้นจะดูแย่ทันทีเพราะมีคิยาม่า ฮิโรโตะอยู่ให้เฟรม จังหวะนั้นซูซึโนะกับนางุโมะก็เดินออกมาพอดี ฮิโรโตะที่เห็นดังนั้นก็เลยรีบโบกมือให้ดอกทิวลิปเคลื่อนที่ ซึ่งเจ้าเองก็เห็นนะ แต่กลับเมินไป นั่นก็ทำให้ฮิโรโตะช็อคไปวินึง ก่อนจะเหลือบไปเห็นว่าเจ้าตัวแอบโบกมือให้ข้างหลัง ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำแบบนั้นก็เถอะ แต่เอาเป็นว่าเขาโบกมือตอบแล้วสินะ

--------------------วาร์ปไปตอนเย็น------------------------

"บายนะมิโด"
"บาย อ่าาาา อิจฉานายจริงๆที่มีห้องเดี่ยวเนี่ย"
"555 มันก็เหงาแหละ"

หลังจากที่ลากับมิโดริคาว่าเสร็จแล้ว ฮิโรโตะจึงเปิดประตูเพื่อเข้าห้องของตัวเอง ปะป๋าได้ให้ห้องส่วนตัวกับเขา นั่นก็เป็นอีกเหตุผลนึงที่คนอื่นหมั่นไส้เขา จังหวะที่เขาคิดอะไรเพลินๆก็มีร่างโผล่มาหลังบานประตู รอยยิ้มและทิวลิปอันเป็นเอกลักษณ์นั่น

"แฮร่!"
"โอ๊ะ ตกใจหมดเลยนางุโมะ"
"เรียกนาโมะก็ได้ ปกติซึโนะก็เรียกฉันอย่างนั้นตลอด"
"ซึโนะ? หมายถึงซูซึโนะหรอ"
"ใช่ๆ! เอาล่ะไปนั่งคุยกันเถอะ ฉันเมื่อยแล้วล่ะ"

แล้วร่างเล็กๆก็เดินไปนั่งที่ปลายเตียงพลางตบตรงที่นั่งข้างๆ สื่อว่าให้รีบๆมานั่งสิ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ แต่พอเห็นอีกคนนั่งบนเตียงที่เขานอนประจำแล้วมันรู้สึกเขินแปลกๆ แต่ก็ยังยอมเดินไปนั่งอยู่ดี ซึ่งระหว่างนั้นเจ้าตัวซุกซนก็ได้ขย่มเตียงเล่น

"เตียงนายนุ่มจังแฮะ สงสัยต้องมานอนเล่นบ่อยๆซะละ"
"อาห้ะ แล้วนี่นายเข้ามาได้ไงเนี่ย"
"ก็แอบเข้ามาน่ะสิ ยากมากเลยนะ ทั้งพี่เลี้ยง แล้วไหนจะเพื่อนๆอีก ลำบากพอตัวเลย"
"แล้วนี่มีอะไรรึเปล่า"
"อ้อ! เอ้านี่ขนม ฉันซื้อให้ แต่ไม่รู้ว่าจะชอบรึเปล่านะ แทนคำขอโทษที่เมื่อตอนบ่ายๆฉันไม่ได้โบกมือตอบนาย แล้วก็ต่อจากนี้เราคงต้องแอบเล่นกันแล้วล่ะนะ"
"ทำไมล่ะ"
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ซึโนะบอกว่าถ้าจะเล่นด้วยก็ต้องแอบๆน่ะ ไม่ต้องห่วงนะ! ฉันจะเป็นคนเล่นกับนายเอง!"
"ดีจังเลยนะ"

แล้วทั้งคู่ก็คุยเล่นกันตามประสาของเด็กประถมต้น ยิ่งคุยกันก็ยิ่งได้รู้ว่านางุโมะเป็นคนที่สดใสเข้าขั้นบ้าบอ เป็นคนที่มองโลกแง่ดี แล้วก็เป็นคนที่น่ารักมากเลยล่ะ ถ้าเปรียบล่ะก็คงเป็นเทวดาตัวน้อยๆแหละนะ นางุโมะกระโดดไปนอนแผ่หลาบนเตียงนุ่มๆพลางกลิ้งไปมา ส่วนฮิโรโตะก็นั่งมองพลางยิ้มเล็กๆ สำหรับเขาแล้วนางุโมะเป็นเทพธิดาที่มาโปรดเลยล่ะ มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างกับมิโดริคาว่านะ ไม่รู้ว่าทำไมอีกนั่นแหละ

"นายไม่เห็นจะเลวร้ายอย่างที่คนอื่นบอกเลยแฮะ"
"คนอื่นบอกว่าฉันเป็นยังไงหรอ"
"ไม่ต้องรู้หรอก บั่นทอนจิตไปเปล่าๆ นายน่ะออกจะคุยสนุก แถมบ้าบอด้วย"
"นั่นคำชมสินะ"
"555 คำชมๆ"
"นี่มันดึกแล้วแฮะ นายไม่กลับไปนอนหรอ"
"อ๊ะ! แย่แล้วๆ ไปละนะ ฝันดีนะฮิโระ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาหาใหม่นะ!"
"อืม บายนะ"

หลังจากที่นางุโมะออกไป ฮิโรโตะก็ล้มตัวนอนตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือกลิ่นที่ออกมาจากที่นอน กลิ่นของอีกคน มันไม่ใช่กลิ่นเหม็น แล้วก็ไม่ได้หอม เป็นกลิ่นที่พิเศษสำหรับเขา พอได้กลิ่นก็จะนึกถึงอีกคนทันที อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจังนะ

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ตอนกลางวันต่างคนก็ต่างทำเป็นไม่สนิทกัน แต่พอตอนเย็นก็มาแอบเล่นด้วยกันในห้องฮิโรโตะ บางทีก็แอบจัดงานวันเกิดกัน2คน ตั้งแต่ป.1-ไปจนถึงป.6 ความรู้สึกของฮิโรโตะจากที่มองเขาเป็นนางฟ้าใจดีที่มาปกป้อง เป็นเจ้าหญิงน้อยแสนงดงามที่ควรปกป้อง จากแสงสว่างที่มาเติมเต็มในชีวิต เป็นอากาศที่ขาดไปไม่ได้ จากเพื่อนสนิทที่สำคัญ เป็นคนที่แอบชอบ แอบรักจนสุดหัวใจ ทุกวันนี้ตอนมันมานอนห้องแต่ละทีนี่ในใจก็กรี๊ดแล้ว ยิ่งบางทีเจ้าตัวมานอนค้างด้วยนะ แถมมาพร้อมกางเกงขาสั้นตัวโปรด เขาแทบจะเป็นลมล้มพับไปหน้าประตูเลย วันนี้ก็เช่นเคย เจ้าคนไม่ระวังตัวก็นอนอ่านการ์ตูนบนที่นอนแสนนุ่มของฮิโรโตะ ส่วนฮิโรโตะก็นั่งเข้าสู่ทางธรรม(?)อยู่มุมห้อง

"ไปนั่งทำไรตรงนั้นวะ? มานี่ๆ มานอนข้างๆกูนี่"
"ไม่เอา นาโมะอันตราย"
"กูอันตรายตรงไหนเนี่ย? แล้วเลิกเรียกนาโมะได้แล้ว นั่นมันตั้งแต่ป.1มั้ยล่ะ"
"ไม่ล่ะ ชื่อนาโมะก็ดีแล้ว ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก"
"โว้ะ เออ คืนนี้ขอค้างนะ ขี้เกียจเดินกลับห้อง"
"มันก็ไม่ไกลมั้ยล่ะ เดินเองไม่ได้รึไง"
"ม่ายยยยยยยย มันขี้เกียจไง ไม่เข้าใจหรอ?"
"ครับๆ เข้าใจครับเข้าใจ งั้นขอเชิญคุณนาโมะหลับฝันดีเลยนะครับ กระผมฮิโระขอทำงานก่อนนะคร้าบ~"
"555 อะไรเนี่ย เออๆ รีบมานอนแล้วกัน ฝันดีไอหน้าหมา"

พอกล่าวฝันดีจบเจ้าแมวก็เข้าสู่ห้วงภวังค์ ส่วนฮิโรโตะก็นั่งการบ้านของตัวเองต่อไป บางทีก็แอบเหลือบมองคนที่นอนหลับอยู่ จนกระทั่งการบ้านเสร็จ ฮิโรโตะบิดขี้เกียจเล็กน้อย พอเหลือบมองเวลานี่ก็5ทุ่มแล้วแฮะ รีบนอนดีกว่า แต่ก่อนนอน... ขอนั่งมองหน้านาโมะซักแป็ปแล้วกันนะ พอนาโมะหลับแล้วจะน่ารักขึ้นอีก99%ล่ะ! ปกติก็น่ารักอยู่แล้วล้านเปอร์เซ็นต์นะ ยิ่งหลับก็ยิ่งน่ารักล่ะ จู่ๆเจ้าคนน่ารักก็พลิกตัวไปนอนหงายแทน ทำเอาสะดุ้งเลยล่ะ นึกว่าจะตื่นซะอีก ถ้าอีกคนมาเห็นเขานั่งมองหน้าตัวเองตอนนอนจะทำหน้ายังไงนะ จะว่าเขาโรคจิตหรือเปล่านะ จะมองเขาด้วยสายตายังไงนะ ถ้าอีกคนรังเกียจเขาขึ้นมาล่ะ ไม่มีทางหรอก! นาโมะจะต้องเข้าใจเราอยู่แล้ว ถ้าตอนนั้นเราอ้างอะไรไปน่าจะเชื่อแหละ แถมอีกอย่างนาโมะน่ะตื่นยากจะตาย ตื่นยาก... ถ้าสมมุติเราทำอะไรไป นาโมะก็จะไม่รู้ตัวสินะ ถ ถ้าเราลองจับปากดูล่ะ มือของฮิโรโตะค่อยขยับไปที่ปากสีสดของนางุโมะ ใจเต้นรัวมากเลยแฮะ น้ำลายในคอมันรู้สึกเหนียวขึ้นมาทันที นิ้วโป้งค่อยๆจรดลงบนริมฝีปากล่าง นุ่ม... นุ่มสุดๆเลยแฮะ พึ่งรู้ว่าปากที่พูดมาก(?)อย่างนี้โคตรนุ่มเลย

"งืม..."

เสียงงัวเงียของนางุโมะดังขี้น นั่นแทบทำให้ฮิโรโตะหัวใจวายคาตรงนั้นไปแล้ว อยาก... อยากลองมากกว่านี้ ไม่รู้เป็นเพราะวัยคึกคะนอง อยากรู้อยากลอง หรือเป็นเพราะชอบมานานจนทนไม่ไหว ร่างของฮิโรโตะขยับไปนั่งอยู่บนเตียง แขนข้างนึงเอาไปเท้าไว้อีกฝั่งของร่างที่หลับ หน้าของเขาค่อยๆเข้าใกล้กับนางุโมะ อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว... มือที่มาจากไหนไม่รู้มาผลักเขาออกไป พร้อมกับร่างที่ลุกขึ้นมานั่งทันที

"มึงกำลังจะทำอะไร!"

เพราะโดนรังเกียจบ่อย จึงทำให้รู้ว่าสายตาแบบไหนคือความรังเกียจ ปกติสายตาของนาโมะมีแต่ความสดใสทั้งนั้น จึงเป็นสายตาที่เขาชอบมองที่สุด แต่ในตอนนี้... มันมีแต่ความรังเกียจ ทั้งที่คิดว่าถ้าโดนจับได้จะแถๆไป ทันทีที่ถูกมองด้วยสายตาแบบนั้น ทุกคำแก้ตัวมันก็หายไปหมด อย่านะ อย่ามองกันด้วยความรู้สึกอย่างนั้นนะ คนบนโลกซักกี่ล้านคนจะเกลียดเขาเขาไม่สนหรอก แต่ขอแค่นางุโมะ ขอแค่นั้น

"กูถามว่ามึงจะทำอะไร!"
"ม ไม่มีอะไรจริงๆนะ ค คือเรา เรา เราแค่จะเก็บของ"
"ตอแหล! เป็นเพื่อนกันตั้งนาน เวลามึงโกหกอะไรมึงจะพูดติดขัด สรุปเมื่อกี้จะทำอะไร!"
"ค คือ คือ..."
"จะคืออะไรนักหนาวะ! พูดมาซักทีสิฮิโรโตะ!"
"เราชอบนาโมะ! ชอบมากๆ ชอบมานานแล้วด้วย! เมื่อกี้ก็แค่อยากลองจูบนาโมะเฉยๆ!"

บรรยากาศทั้งห้องน่าอึดอัดทันที ไม่มีเสียงอะไรออกมาจากปากของนางุโมะ ตอนนี้ฮิโรโตะไม่กล้าสบตากับอีกคนแล้ว  กลัว กลัวว่าจะต้องเห็นสายตาแบบนั้นอีก ไม่เอา ไม่เอาแล้ว จู่ๆร่างที่นั่งนิ่งมานานก็ขยับอีกครั้ง นางุโมะรีบหยิบของตัวเองแล้วพุ่งไปที่ประตูทันที ฮิโรโตะที่กำลังสับสนอยู่ทำอะไรไม่ถูกจึงเลือกที่จะจับข้อมืออีกฝ่ายไว้ก่อน แต่กลับถูกสะบัดออกทันทีพร้อมด้วยสายตารังเกียจ ประโยคสุดท้ายที่หมอนั่นเอ่ยออกมา ทำให้ฮิโรโตะนั่งนิ่งไป

"อย่ามาแตะตัวกูนะ! ไอโรคจิต!"

เสียงปิดประตูได้ย้ำเตือนเขาว่าอีกคนได้ออกไปแล้ว และไม่มีทีท่าว่าจะเปิดอีกครั้ง ร่างของฮิโรโตะนั่งอยู่บนพื้นไม่ไหวติง เสียงของนางุโมะดังอยู่ในหัวเขาเหมือนเทปกรอซ้ำไปมา โรคจิต? เขาน่ะหรอโรคจิต? เขาว่าเขายังไม่ทันทำอะไรโรคจิตเลยนะ? หรือว่านาโมะจะชอบแบบโรคจิต?

"555 เรายังไม่ทันได้โรคจิตอะไรเลยนะครับ แล้วเราจะแสดงให้ดู ว่าจริงๆแล้วโรคจิตน่ะเป็นยังไง"

หลังจากวันนั้น เรียกได้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตัดขาดกันทันที ไม่คุย ไม่ทักทาย ไม่มองหน้า และไม่รู้จัก... เวลาล่วงเลยมา จนมาถึงช่วงม.2 พวกเขาแต่ละคนได้รับเลือกให้เป็นกัปตันทีม แต่ละทีมของโรงเรียนเอเรีย โดยให้คิดโค้ดเนมของตนเองและให้ปลอมเป็นมนุษย์ต่างดาว หลังจากที่ได้รับคำสั่งแล้ว พวกเขาแต่ละคนจึงมานั่งประชุมกันเพื่อคุยว่าใครจะไปคนแรก

"งั้นก็คงต้องให้คนที่ได้ระดับน้อยสุดไปคนแรกสินะ อ่า มิโดริ"
"รู้แล้วหน่าๆ ชิชะ ทำไมฉันถึงได้แค่ระดับสองนะ"
"แล้วถ้าสมมุตินายโดนจัดการได้ สมมุตินะ งั้นคนต่อมาก็เป็น..."
"อืม ฉันเอง"
"ฝากด้วยนะซางินุมะ"
"รู้แล้วล่ะคิยามะ"
"งั้นที่เหลือ3คนก็จัดเป็นระดับมาสเตอร์แล้วกันนะ หวังว่าจะไม่ต้องถึงมือพวกเรานะ"
"อย่าใช้คำว่าพวกเรานะ"
"ใจเย็นๆหน่านางุโมะ"
"ทำไมจะใช้คำว่าพวกเราไม่ได้ล่ะ หืม"
"ฉันไม่ใช่คนแบบนายซักหน่อยนะ"

บรรยากาศจากที่เคร่งขรึมอยู่แล้ว ก็หนักกว่าเดิมมาก ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ทุกคนต่างรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าไม่นับซางินุมะที่ไม่ค่อยสนอะไร ไม่มีคำพูดอะไรเกิดขึ้น จนมิโดริคาว่าทนไม่ไหวเลยพยายามหาเรื่องคุย

"จะว่าไปพวกนายใช้โค้ดเนมว่าอะไรงั้นหรอ"
"ของฉันใช้คำว่าเดซามน่ะ"
"โห เท่จัง ต่อจากนี้เรียกฉันว่าเรย์เซ่แล้วกัน แล้วนายล่ะซูซึโนะ"
"ฉันใช้กาเซล ส่วนไอทิวลิปใช้นาโมะ"
"บ้านแกสิกาเซล ฉันใช้คำว่าเบิร์นเถอะ"
"ฉันว่านาโมะเหมาะกว่านะ"
"ใครถามความเห็นนายฮิโรโตะ"
"หึ ส่วนฉันคือแกรนด์ คงไม่เรียกยากเกินไปหรอกนะ"
"งั้นฉันขอกลับไปพักผ่อนก่อนนะ มีเรื่องอะไรค่อยเรียกฉันนะ"
"เฮ้ยเบิร์น! รอฉันด้วย"

ร่างของทั้งสองคนค่อยๆเดินออกไปจนมองไม่เห็น ส่วนมิโดริคาว่า ไม่สิ เรย์เซ่ก็เตรียมตัวฝึกซ้อมสำหรับไปสู้ เดซามไปไหนไม่มีใครรู้ เอาตามตรงในกลุ่มไม่ค่อยสนิทกับหมอนั่นสุดแล้ว จะว่าสำหรับฮิโรโตะ การได้ประชุมกันอย่างนี้ก็ทำให้ได้คุยกับคนน่ารัก ถึงจะโดนด่าไปนิดหน่อยก็เถอะ ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยสินะ เราเองก็ควรไปเตรียมทีมเหมือนกันนั่นแหละ

----------หลังจากอินาสึมะคาราวานได้แข่งกับเจมินี่สตอร์ม และกำลังจะแข่งกับเอปซิลอนที่โรงซ้อมของเอเรียที่ถูกทิ้งร้าง--------

"อ่าาาาาาา เบื่อชะมัดดดดด"

เสียงบ่นของมิโดริคาว่าดังขึ้น เรียกความสนใจจากสองหน่อแดงขาว มิโดริคาว่าที่โดนปลดจากตำแหน่งกัปตันแล้วจึงได้ว่างตลอดเว ส่วนเบิร์นกับกาเซลก็ว่างๆ เอาตามตรงพวกเขาขี้เกียจซ้อมด้วยแหละเลยมานั่งโง่ๆ(?)แถวนี้

"พวกนายไม่ไปซ้อมหรอเบิร์นกาเซล?"
"ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจ"
"อาห้ะ ยังไงก็คงมาไม่ถึงพวกเราหรอก"
"ใครจะรู้ล่ะ เจ้าพวกนั้นเองก็เก่งนะ"
"หมายถึงพวกอินาสึมะคาราวานหรอ"
"ใช่ จะว่าไปวันนี้เดซามมีนัดแข่งกับเจ้าพวกนั้นนี่"
"ก็คงจะชนะกลับมานั่นแหละ เราไม่เห็นจำเป็นต้องทำอะไรหรอก"
"นายจะวางใจเกินไปแล้วนะเบิร์น เจ้าพวกนั้นมีความสามารถที่เก่งกาจนะ"
"จะว่าไป เห็นว่าพวกนั้นไปแข่งกับชินเทโคคุด้วยนี่"
"อ้อ ที่คาเงยาม่าควบคุมสินะ เห็นว่าไปพาคนเจ็บจากโรงบาลมาเลยนี่ ชื่ออะไรนะกาเซล?"
"เห็นว่าชื่อเก็นดะกับซาคุมะนะ ใช้ท่าต้องห้ามจนตอนนี้นอนอยู่ในโรงบาลแล้วล่ะ"
"คนชื่อซาคุมะนี่เห็นว่าเกือบจะเล่นฟุตบอลอีกไม่ได้เลยนี่"
"งั้นหรอ..."

ทั้งสามคนนั่งคุยเกี่ยวกับศัตรูคนใหม่ที่โผล่มาขัดขวาง แต่จู่ๆแกรนด์ก็โผล่ออกมาจากประตูด้านหลังพร้อมชุดสำหรับออกไปข้างนอก ทันทีที่ออกมาก็ดันสบตากับเบิร์นพอดี แต่ก็นั่นแหละ โดนเมินอีกครั้งแล้วล่ะ

"อ้าว นั่นกำลังจะไปไหนหรอแกรนด์"
"จะไปดูการแข่งฟุตบอลซักหน่อยน่ะ"
"ครั้งก่อนก็ไปดูมาแล้วนี่ หรือไปติดใจอะไรมารึเปล่าจ้ะ"
"555 นั่นสินะ"
"อืม จะว่าไปฉันรู้สึกว่าคุ้นๆกับคนที่ชื่อเอนโดมากเลยนะ เหมือนกับมีคนแบบนั้นอยู่ใกล้ตัวล่ะ"
"สดใส มองโลกแง่ดี ใจดี ร่าเริงตลอดเวลา... นั่นสินะ มีคนแบบนั้นอยู่จริงๆด้วย"
"สงสารคนที่ชื่อเอนโดจังนะ ดันโดนโรคจิตถูกใจซะได้"
"ใครจะรู้ล่ะ โรคจิตไม่เปลี่ยนใจอะไรง่ายๆหรอกนะ"

สงครามประสาทเริ่มขึ้นอีกครั้ง ฮิโรโตะยืนยิ้มๆมองเจ้าคนขี้วีนที่นั่งอยู่ บางทีก็คิดนะว่าแก้มมันกลมอยู่แล้วหรือว่ากำลังไม่พอใจอะไรอยู่ ถ้าอีกคนหึงเขาล่ะก็คงจะดีซินะ แต่ก็คงได้แต่คิดแหละนะ เฮ้อ

"ถ้าพูดถึงคนที่ไปดูพวกอินาสึมะก็มีกาเซลอีกคนนี่"
"ห๊ะ อ อื้อ"
"มีใครที่เด่นๆบ้างมั้ยล่ะ"
"ก ก็ไม่มีหรอกนะ ในพวกคนแบบนั้นน่ะ ไม่มีคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่ หรือดูเท่แม้แต่ตอนเหนื่อย หรือแม้แต่ตอนนอน ไม่มีซักคนที่ดูดีหรอกนะ แม้จะฝึกจนล้มไปนิดหน่อยแต่ก็ยังสู้ต่อแล้วดูดีน่ะ ไม่มีหรอก"
"..."
"..."
"..."
"..."
"นายไปถูกใจใครมากาเซล! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!!!"
"อ ก็บอกว่าไม่มีไง!"
"โกหกกกกกก ฉันดูออกนะ หลุดออกมาเองหมดขนาดนี้ บอกมาาาาาาาา"
"ในทีมนั้นมีคนอย่างนั้นด้วยหรอฟะ"
"ฉันว่าฉันไม่เห็นเลยนะ อยากรู้ชะมัดเลย"
"นายพอจะมีใครที่ว่าใช่มั้ยแกรนด์"
"ถ้าดูเป็นผู้ใหญ่ก็มีคนผมฟ้าๆอย่างคาเซมารุ หรือว่าไอแว่นประหลาดๆอย่างคิโด"
"คนที่ชื่ออิจิโนเซะก็โอเคนะ อืม มีใครอีกบ้างนะ"
"ไม่น่ามีแล้วล่ะ แต่ที่ว่ามาแต่ละคนไม่น่าใช่ทั้งนั้นเลยนะ"
"หมอนั่นชื่อนี้เองสินะ"
"!"
"!"
"!"
"... ซวยล่ะ"
"มีใช่มั้ยๆ ใน3ชื่อนั่นมีซักคนสินะ!"
"ไม่บอกเด็ดขาด!"

แล้วกาเซลก็รีบชิ่งไป แถมท่าทางจะอายอยู่นะนั่น ส่วนเบิร์นที่จับไต๋เพื่อนได้นิดหน่อย แต่เลือกที่จะช่วยเก็บเป็นความลับให้ วันหลังจะต้องให้คายออกมาให้หมดเลย!

-------(ขออนุญาตตัดไปหลังแข่งคัดเลือกตัวแทนไประดับโลกเสร็จ หลังแข่งกับเกาหลีอ่ะ เพราะขก.แต่งแล้ว เอิ๊กๆ)------

ร่างอันเหนื่อยอ่อนของนางุโมะเดินออกมาจากสนามแข่ง เจ้ากาเซลเองก็แยกไปสโตกเกอร์หวานใจของมันละ หมั่นไส้ชะมัด แล้วนี่จะทำอะไรต่อดีล่ะ ยังไม่อยากกลับบ้านเลย... เรียกว่าบ้านได้รึเปล่านะ55 แค่หอที่ใช้สำหรับซุกหัวนอนมากกว่ามั้ง หลังจากที่โรงเรียนเอเลียถูกยุบ พวกเขาแต่ละคนก็ต้องหาที่อยู่ใหม่เอง ซึ่งนั่นก็เป็นปัญหาสำหรับเขานิดหน่อย โชคดีที่พอจะมีเงินอยู่บ้างเลยสามารถเช่าหอเล็กๆได้ แต่ช่างเถอะ ไปเดินเล่นซักหน่อยแล้วกัน จังหวะที่กำลังจะเดินนั้นก็มีเสียงเรียกเขามาจากด้านหลัง เสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"นาโมะ"
"บอกให้เลิกเรียกฉันอย่างนั้นนะ คิยาม่า"
"ฉันชอบชื่อนี้ของนายนะ"
"มีอะไร ฉันไม่อยากเสียเวลากับนายมากนัก"
"ฉันอยากคุยอะไรกับนายนิดหน่อยน่ะ ขอเวลาซักหน่อยได้มั้ย ไปนั่งคุยกันที่คาเฟ่เถอะนะ"
"ทำไมต้องไป"
"คิดซะว่าเป็นการคุยกันครั้งสุดท้ายได้มั้ยล่ะ"
"เฮ้อ ให้แค่30นาที แค่นั้นก็เปลืองเวลาชีวิตฉันพอแล้ว"
"แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ^^"

ทั้งสองคนพากันเคลื่อนย้ายร่างไปร้านที่ใกล้ที่สุด หลังจากที่สั่งเครื่องดื่มกันเสร็จแล้ว จนเครื่องดื่มมาเสิร์ฟก็ยังไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของฮิโรโตะ

"นายมีอะไรจะพูดกันแน่"
"ฉันก็แค่อยากจะได้นั่งมองหน้านายอีกครั้งมากกว่าน่ะ"
"ยังโรคจิตเหมือนเดิมเลยสินะ"
"555 ยอมรับก็ได้ว่าโรคจิต"
"ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวก่อนเถอะ"
"อย่าพึ่งสิ! นั่งคุยกันก่อนสิ^^"
"ก็อย่างที่บอก ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนาย"
"เอางี้ได้มั้ย นายไปสั่งเค้กมาอีกก้อนนึง ฉันเลี้ยงเอง พอนายกินเสร็จปุ๊ปเราแยกกันเลย โอเคมั้ย"
"... คิดซะว่าทำบุญแล้วกันนะฮารุยะ"

พอพูดกับตัวเองจบเขาก็เดินไปเลือกซื้อเค้ก ดวงตาคมมองตามอีกฝ่ายไป รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นมา ในมือถือซองยานอนหลับอยู่ อ่า ที่รัก วันนี้เราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แล้วนะครับ มือหนาคนหลอดในแก้วของอีกฝ่าย ก่อนที่นางุโมะจะเดินกลับมาพร้อมเค้กพอดี นางุโมะมองหน้าอีกฝ่ายพลางสงสัยเล็กน้อย รอยยิ้มแปลกๆแหะ คงไม่มีอะไรหรอก มือเรียวตักเค้กเข้าปากอย่างไม่สนอะไร ยังชอบกินเค้กเหมือนเดิมสินะ สายตาเอ็นดูถูกส่งไปให้เจ้าตัวน่ารักอย่างไม่มีหยุด เวลากินของอร่อยยังกินได้น่ารักเหมือนเดิมเลย

"มองอยู่ได้..."
"หือ?"
"มองฉันกินเค้กอยู่ได้ มีอะไรรึไง"
"อยากกินน่ะ"
"นายไม่ชอบกินเค้กไม่ใช่หรอ?"
"ก็ไม่ได้บอกว่าอยากกินเค้กนี่ จริงมั้ย"
"..."
"^^"

มือเล็กๆหยิบเชอรี่ที่วางอยู่ข้างจานขึ้นมา ก่อนจะยื่นไปจ่อปากของคนตรงหน้า ฮิโรโตะทำหน้างงๆ แน่นอนว่าสีหน้ามึนๆของนางุโมะดันให้ดาเมจเข้ามาเต็มๆ

"ฉันยอมครั้งนี้ครั้งเดียวนะ! อุตส่าห์จะเก็บไว้กินอันสุดท้ายซักหน่อย"
"ห๊ะ?"
"เอ้า ก็นายไม่อยากกินเค้กนี่ งั้นก็มีแค่เชอรี่มั้ยล่ะ นี่ไง ไม่กินหรอ?"

นางุโมะเอียงคอนิดๆตามนิสัยตนเอง ซึ่งมัน...น่ารักมาก! น่ารักชิบหาย! จิตใจคือสั่นไปหมดแล้ว การท่องบทสวดเข้าสู่ทางธรรมจะกลับมาอีกครั้ง จนลืมลุคโรคจิตที่สร้างไว้เรียบร้อย จะร้องไห้แน้ว พระเจ้าสร้างมารึไง หรือตกมาจากสวรรค์ ทำไมน่ารักขนาดนี้วะ ไม่ต้องมากระพริบตาใส่เรยนะ! เลาว์ทนไม่ไหวจริงๆนะ;-;

"อะไรเนี่ย สรุปจะกินมั้ย ไม่งั้นจะกินเองแล้วนะ"
"555 ไม่กินครับ เชิญนาโมะกินเลย"

คนน่ารักทำหน้างงๆก่อนจะเอาเชอรี่เข้าปาก จะว่าไป... เจ้าเชอรี่นั่นเคยแตะปากเราสินะ อืม... แล้วเจ้านั่นก็เข้าปากนาโมะ อืมมมมมมม อ๊ากกกกกกก จิตใจของเชอรี่บอย*(ชายหนุ่มที่ไร้ประสบการณ์นะจ๊ะ อิอิ)สั่นไหวราวกับมีใครเขย่าเขาอยู่ ทำไมต้องทำหน้าเอร็ดอร่อยขนาดนั้นนนนนน แง้้ น่ารักจังวะ ไม่ต้องรอสลบแล้วได้มั้ย ขอแบกกลับบ้านเลยอ่ะ จะร้องไห้แล้วนะ;-; จังหวะที่ฮิโรโตะกำลังคร่ำครวญอยู่ในใจ นางุโมะก็ดื่มน้ำที่ผสมยานอนหลับไป

"เค้กหมดแล้วนะ งั้นฉันไปล--- อึก ง่วงแปลกๆแฮะ"
"อ่า ออกฤทธิ์เร็วกว่าที่คิดนะครับ"
"นาย...ทำอะไร...ไอ...โรคจิต..."
"ก็แค่ยานอนหลับเองครับ ยังไงก็ ฝันดีนะครับ ที่รัก^^"

-------------------------------------------

"อึก"

ความรู้สึกเย็นเฉียบที่ข้อมือ ทำให้สติสัมปชัญญะค่อยกลับมาอีกครั้ง เปลือกตาค่อยๆเปิดขึ้น หลังจากปรับระดับสายตาได้แล้ว นางุโมะจึงเริ่มสำรวจตนเองและรอบๆห้อง ชุดที่เขาใส่อยู่ตอนนี้ถูกเปลี่ยนกลายเป็นชุด เจ้าหญิง? สีแดง? รสนิยมของหมอนี่แปลกประหลาดแฮะ พอลองมองรอบๆห้องดูอีกที ในแวปแรกนึกว่าห้องนี้มีแต่กระจก แต่จริงๆแล้ว... มันมีรูปของเขาอยู่เต็มไปหมด แทบทุกเวลา ตั้งแต่อยู่เอเรียเลยด้วย นี่มันจะน่ากลัวไปหน่อยแล้วนะ ความรู้สึกเย็นที่ข้อมือกลับมา เขามองข้อมือตัวเองอีกครั้ง โซ่... มีโซ่พัธนาการข้อมือข้อเท้าเขาอยู่ เสียงเปิดประตูนั่นดึงความสนใจจากนางุโมะไปทันที ฮิโรโตะ... ถ้าพูดถึงโรคจิตใกล้ตัวเขาก็มีแค่หมอนี่เท่านั้นแหละ

"ปล่อยฉันออกไปนะ!"
"โธ่ ที่รัก ตื่นมาก็โวยวายเลยหรอครับ หืม?"
"ที่รักบ้าบออะไร! ปล่อยฉันออกไป! จับฉันมาทำไม!"
"นายเนี่ยใจร้ายจังเลยนะ อย่าตะโกนใส่ฉันสิ เป็นเจ้าหญิงต้องน่ารักสิคะ"
"ไอโรคจิต"
"ครับ รู้แล้วครับ แต่ว่าผมโรคจิตเพราะนาโมะนะครับ"
"หุบปาก! แกโรคจิตแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ อย่ามาโบ้ยความผิดให้คนอื่นนะ!"
"เตียงนุ่มถูกใจมั้ย ผมจำได้ว่านาโมะจังชอบเตียงนุ่มๆนี่"
"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ"
"เฮ้อ ผมไม่อยากทะเลาะกับนาโมะจังนะ"
"ก็ปล่อยฉันไปสิ"
"แล้วนาโมะจังก็จะหนีจากผมไปอีกหรอ ไม่เอาหรอกครับ"
"แกมันเอาแต่ใจตัวเองคิยามะ"
"ครับ ผมรู้ แต่เรื่องอื่นผมยอมได้หมดนะ แค่เรื่องของคุณเท่านั้นองค์หญิง แค่คุณก็พอ"
"ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงอะไรทั้งนั้น"
"ต้องใช่สิครับ คนธรรมดาเขาไม่น่ารักได้ขนาดนี้หรอก"
"ส่วนแกมันก็โรคจิตขั้นรุนแรงไอคิยามะ"
"เรียกผมฮิโรโตะเหมือนเดิมดีกว่านะครับที่รัก"

ฮิโรโตะนั่นข้างๆองค์หญิงของเขา แม้จะเวลาโกรธก็ยังน่ารักอยู่ดีสินะ แล้วเขาก็เลือกชุดถูกจริงๆด้วย งดงามสุดๆเลย ผิวสีขาวที่ตัดกับชุดสีแดงนั่น อ่า น่ารักจริงๆเลย สายตาที่มีแต่ความลุ่มหลงของฮิโรโตะแสดงออกมาเยอะมาก มือที่ขาวซีดของฮิโรโตะเอื้อมไปจับที่แก้มของนางุโมะ แน่นอนว่าเจ้าคนน่ารักก็รีบถอยออกไปทันที ดวงตาสีอำพันจ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็เป็นแค่แมวน้อยแหละนะ จังหวะที่กำลังนั่งชื่นชมความงาม(?)ของนาโมะอยู่นั้น เสียงกดกริ่งแบบย้ำๆก็ดังขึ้น นั่นทำให้ฮิโรโตะหัวเสียอยู่ไม่น้อย

"ช่วยเงียบๆแปปนึงนะครับที่รัก เดี๋ยวผมมานะ"
"..."
"คุยง่ายๆอย่างนี้สิครับ น่ารักมาก"

นางุโมะนั่งเงียบ เขากำลังคิดอยู่ว่าเขาควรตะโกนดังแค่ไหนคนที่มาถึงจะได้ยิน หลังจากฮิโรโตะออกไปแล้วเขาจึงค่อยๆเดินไปที่ประตู โชคดีที่โซ่พวกนี้ยาวถึงประตู แต่ถึงจะเปิดได้ก็ออกไปไม่ได้ แถมเขาเองก็ไม่มีกุญแจซะด้วย เป็นประตูเวอร์ชั่นไหนฟะ ทำไมด้านใช้กุญแจถึงอยู่ด้านในกันเนี่ย นางุโมะทุบที่ประตูอย่างรุนแรง เขาได่แต่หวังว่าคนที่มาจะได้ยินเสียงตะโกนและเสียงทุบประตูนี้

"ช่วยด้วยครับ! ช่วยด้วย! มีใครได้ยินมั้ยครับ! ช่วยด้วยครับ! ฮึก ขอร้องล่ะครับ! ด ได้ยินบ้างมั้ยครับ ขอร้องล่ะครับ ขอร้องล่ะ"

ร่างของนางุโมะทรุดลงไปกับพื้น ปากพร่ำพูดแค่คำขอร้องให้ช่วย มือที่อ่อนแรงลงของเขาพยายามทุบประตูต่อไป เขาไม่มีอะไรเลย เขามีแค่ความหวังอันน้อยนิด ดวงตาพร่าไปหมดเพราะมีหยดน้ำใสๆไหลออกมา นางุโมะที่เริ่มรู้สึกหมดหวังเต็มทีได้ลุกพาร่างของตัวเองไปที่เตียง เสียงโซ่พวกนี้มันน่ารำคาญมากเลย ท่าทางหมอนั่นจะลืมนะว่าเกลียดโซ่แบบนี้ จะว่าไปถ้าเมินเจ้าโซ่ รูปภาพที่แปะเป็นวอลเปเปอร์ห้อง และก็ชุดพวกนี้ ห้องนี้ก็ตรงตามเสป็คเขาเลยนะ เตียงนุ่มๆ ห้องกว้างๆ มีโทรทัศน์ มีตู้หนังสือการ์ตูน มีตู้เย็นตู้ใหญ่ๆ  แล้วก็เครื่องเล่นเกม นี่ถ้าเขาไม่ได้ถูกจับเขาคงต้องอยากสิงที่นี่เป็นอาทิตย์แน่ เขานอนแผ่ลงบนเตียงอีกครั้ง จะว่าไปเขาไม่ได้ร้องไห้หนักขนาดนี้นานแค่ไหนแล้วนะ คงต้องย้อนไปตอนป.6เลยมั้ง ตอนที่ทะเลาะกับหมอนั่น... จำได้ว่าตอนนั้นตกใจมาก มากซะจนเผลอทำตัวน่ารังเกียจใส่ ถ้าย้อนกลับไปได้ ก็อยากจะขอโทษนะ อยากขอโทษมาตลอดด้วยซ้ำ แต่ว่าพอเจอหน้าก็ดันด่าไปซะก่อน ปากฉันนี่มันหมาจริง== คิดมากไปก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ ฉันต้องอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไรนะ 1วัน? 1อาทิตย์? 1เดือน? 1ปี? ตลอดชีวิต? 55ท่าทางจะเป็นข้อสุดท้ายนะ ระหว่างที่นอนคิดอะไรเพลินๆเขาก็เผลอหลับไป เสียงเปิดประตูดังขึ้นปรากฏร่างของฮิโรโตะ ในมือถือถุงยาพร้อมแก้วน้ำมา เขาตรงดิ่งไปดูเจ้าหญิงของเขาที่หลับอยู่ ไอการที่หลับได้ในสถานการณ์แบบนี้นี่สุดยอดดีจัง อา น่ารักชะมัดเลย ร้องไห้จนตาบวมเลย ขอโทษนะนาโมะจังT^T วันนี้ก็คงต้องปล่อยให้นอนต่อไปสินะ ฝันดีแล้วกันนะครับ

"อือ~"

แสงที่ลอดออกมาจากรูระบายอากาศเล็กๆมันดันตกมาที่หน้าเขาพอดี ห้องก็ตั้งกว้างยังจะแยงมาได้อีกนะ=-= ดวงตากลมเหลือบไปเห็นยากับแก้วน้ำวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง พร้อมกับโน็ตที่แปะอยู่

'ตะโกนเสียงดังเชียวนะ เดี๋ยวก็เจ็บคอหรอกนะครับ:( ผมเตรียมยาแก้เจ็บคอให้แล้วนะครับ ตื่นแล้วก็กินซะนะ ถ้าหิวก็หาอะไรในตู้เย็นกินไปก่อนนะครับ'

นางุโมะเผลอเบ้ปากใส่โน้ต มาจับขังไว้อย่างนี้ยังอุตส่าห์เป็นห่วงกันอีกนะ แต่เรื่องเจ็บคอไม่ขอเถียง ไม่น่าตะโกนไปขนาดนั้นเลย แต่ถ้าไม่ตะโกนก็ดูไม่มีโอกาสอะไรเลย เฮ้อ แย่ชะมัด แล้วต่อจากนี้จะเอาไงต่อดีนะ ยอมรับชะตากรรมแล้วอยู่ที่นี่ต่อไปหรอ หรือว่าจะเก็บของแล้วหนีไปดีมั้ยนะ งืมมมมมมมมมม 'โครกกกกกกกกกก' เสียงท้องร้องนั่นทำให้เขาเลิกใช้ความคิดแล้วพุ่งไปที่ตู้เย็นทันที เรื่องหาทางต่อไปน่ะช่างก่อน กองทัพมันต้องเดินด้วยท้องนี่หน่า~ จุดที่กำลังสวาปามโดนัทเข้าปากเสียงประตูก็ดังขึ้น  ฮิโรโตะกวาดสายตามองหาอีกคน ก็พบก้อนกลมๆนั่งอยู่หน้าตู้เย็น พร้อมโดนัทในมือและตากลมๆที่จ้องมองมา น่ารักซะจริงโว้ยยยยยยยย//กุมใจ

"อร่อยมั้ยครับ"
"ก็ อร่อยดี"
"งั้นหรอ ไว้จะซื้อมาให้อีกนะ^^"
"... นี่"
"หืม?"
"ฉันต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน"
"..."
"คิยาม่า เมื่อไรนายจะพอใจในการกักขังฉัน"
"ไม่รู้สินะ พอใจในการได้อยู่กับนายงั้นหรอ อืม ตลอดไปมั้ง"
"ตลอดไป! นายเป็นบ้ารึไง!"
"ใช่! ฉันมันโรคจิตไงนาโมะ! ฉันเป็นโรคจิตแบบที่นายเคยกล่าวหาฉันไว้แล้วนะ จำได้ใช่มั้ย"
"ก็นายเป็นโรคจิตจริงๆ"
"ครับๆ ฮิโรโตะคนนี้เป็นโรคจิตครับ และจะโรคจิตมากด้วยถ้าเป็นเรื่องขององค์หญิงของเขา ใช่มั้ยครับนางุโมะ"
"เหอะ องค์หญิงของนายงั้นหรอ วิปริตนะ จับผู้ชายด้วยกันเองมาใส่ชุดแบบนี้เนี่ย"
"ไม่ใช่ผู้ชายกันเองซะหน่อย ไม่มีใครใส่ชุดนี้แล้วเหมาะเท่านาโมะหรอกนะ"
"นายนี่มัน... ช่างเถอะ เถียงไปก็ไม่ได้อะไรแล้ว"
"เดี๋ยวไว้ผมกลับมาจากการแข่งระดับโลกแล้วจะปลดโซ่ให้นะครับ ตอนนี้ทนไปก่อนนะ"
"เลือกอะไรได้ด้วย?"
"555 ไม่ครับ"
"..."
"เมื่อวานมิโดริคาว่ามาหาฉันล่ะ"
"งั้นหรอ"
"นายจำคนที่ชื่อซาคุมะได้มั้ย"
"อ้อ คนที่อยู่ชินเทย์โคคุหรอ"
"ครับ มิโดริคาว่ามาบอกว่าชอบหมอนั่นน่ะ"
"อ้อ... ห้ะ!"
"555 รีแอคน่ารักดีจัง ฟังไม่ผิดหรอกนะ เหมือนเมื่อวานจะลองรุกไปด้วยแล้วแหละ"
"แปปนึงนะ ฉันจูนสมองอยู่ 2คนนั้นไปสนิทกันตอนไหนเนี่ย"
"อ่า จะว่าไปเรื่องนั้น... ไม่รู้ว่ะ ทางนี้ก็พึ่งรู้ตัวว่าโดนลอยแพแฮะ;^;"
"อ่าๆ แล้วนี่นายได้ให้คำปรึกษาอะไรไปบ้าง"
"ก็แนะนำให้ลองวัดใจด้วยการเมินน่ะ ดูว่าอีกฝ่ายชอบเรามั้ยไรงี้"
"ห้ะ!!! นี่นายบ้ารึไงห้ะ"
"เอ๊ะ?"
"นายบอกว่าวันนี้ไอมิโดริเริ่มรุกแล้วใช่มั้ย"
"ใช่ เห็นว่าหอมแก้มไปน่ะ"
"โอ้ยจะบ้าตาย นี่นายให้คำปรึกษาบ้าบออะไรเนี่ย ในเวลาอย่างนี้อีกฝ่ายกำลังสับสนอยู่นะ แล้วนั่นจะยิ่งทำให้หมอนั่นต้องการเคลียร์ทุกอย่าง แต่นาย! ดันบอกให้เมินไปเนี่ยนะ เคยรู้อะไรบ้างมั้ยเนี่ย"
"... แล้วตอนนั้นนายสับสนมั้ย"
"ห้ะ? อะไรนะ"
"เปล่าๆน่ะ ฮ่ะๆ ฉันว่าเราปล่อยๆไปบ้างเถอะเนอะ"
"..."
"^_^?"
"สับสนสิ ตื่นมาเจอเพื่อนตัวเองกำลังจะจูบตัวเองอยู่ เป็นนายไม่สับสนหรอ"
"เห๊ะ? จะว้าไปก็คงจะงงๆอยู่แหละ แต่ถ้าคนนั้นเป็นนาโมะล่ะก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ"
"โอ้ย นายนี่มัน เฮ้อ"
"ฉันออกไปเตรียมข้าวเช้าให้ก่อนนะ อ้อ แล้วก็เรื่องซูซึโนะน่ะ ฉันโทรไปบอกหมอนั่นเรื่องนายแล้วนะ น่าจะมาเยี่ยมนายพรุ่งนี้มั้ง เห็นว่าจะคอยอยู่ดูแลนายตลอดจนกว่าฉันจะกลับจากการแข่งแหละ"
"ห้ะ นี่คือทำกันเป็นขบวนการแล้ว? มีใครอยู่ข้างฉันบ้างเนี่ยยยยยยย"
"ใครๆก็สนับสนุนความรักของเราทั้งนั้นแหละที่รัก"
"ไปไหนก็ไปเลยไป๊!"

แล้วฮิโรโตะก็ชิ่งออกไปเสียก่อน นางุโมะที่นั่งเซ็งกับตัวเองเบาๆ ทำไมทุกคนถึงเข้าข้างหมอนั่นหมดนะ แล้วคนถูกกระทำอย่างฉันล่ะ ว้อท? ขนาดเพื่อนรักอย่างซูซึโนะเองก็ด้วย ไม่มีใครคิดจะพาเขาหนีเลยสินะ;-; จะว่าไป ไม่ได้นั่งคุยกันแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ พอเจอกันทีไรเราก็ดันจิกใส่หมอนั่นก่อนทุกทีเลย แล้วนี่เขาต้องอยู่นี่ตลอดชีวิตจริงดิ คือนาโมะรู้สึกว่ามันไม่ใช่อ่ะ มันไม่แฟร์เลยค่ะพี่ตา//ปาดน้ำตา ถ้าฮิโรโตะบอกว่าจะปลดโซ่ให้เราหลังกลับมา อืม... อาทิตย์เตรียมตัว1อาทิตย์ และสำหรับเก็บตัวแข่งขันอีก1เดือน งั้นก็ประมาณ5อาทิตย์น่ะสิ เหอะๆ เจ้าโซ่จ๋า เราคงต้องสนิทกันอีกนานเลยล่ะ

--------(ข้ามไปอีก10ปีเลยละกัน เพราะมันไม่มีอะไรแล้ว!)------------

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงง

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากฮิโรโตะให้เมินกองเอกสารแล้วมารับเดี๋ยวนี้นะ! มือหนาหยิบขึ้นมาดูพลางถอดแว่นออก ปวดตาชะมัด เขากดรับก่อนจะพูดภาษาเพื่อนใส่ปลายสายไป

"ว่าไงครับไอคนโดดงานไปหาเมีย"
'โห่ นี่คือแค้นกันรึไง ฉัน เอ้ย กูไม่ได้โดดงานซะหน่อย ก็แค่โดนเรียกตัวเฉยๆ ติดภาษาจิโร่มาซะได้'
'ริวจิ! ไม่พูดหยาบ'
"หวายๆ เมียดุจังนะครับคุณมิโดริคาว่า แล้วนี่โทรมามีอะไร"
'อ้อ ก็แค่จะบอกว่าอาทิตย์หน้าเอนโดจะเลี้ยงรุ่นกันน่ะ เลยโทรมาบอกให้เตรียมตัวไว้ก่อน'
"ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องเจอหน้ากันอยู่แล้วมั้ย รีบหรอ"
'ใจเย็นไอชาย ทีเด็ดมันอยู่ตรงนี้ครับ คุณสามารถพาคู่รักของคุณไปได้ ไม่ว่าจะเมีย ผัว หรือแค่คู่ขาคนประจำก็พาไปได้ ใครไม่มีก็ไม่เป็นไร แค่จะมาบอกว่ารายนั้นเฉาตายในห้องแล้วมั้ง 10ปีที่อยู่แค่โซนในบ้าน คนที่เจอก็มีแต่หน้าเดิมๆ ไม่พามาเปิดโลกหน่อยหรอ ถือโอกาสเปิดตัวด้วยไง'
"อืม ไว้จะคิดดูอีกทีแล้วกัน สถานที่ล่ะ"
'ก็ไว้เดี๋ยวจะพาเข้าแชทกลุ่มนะ แต่น่าจะที่ไรมงมั้ง'
"หวังว่าอยู่ๆคงไม่นึกคึกลากกันไปเล่นฟุตบอลหรอกนะ"
'555 ใครจะรู้ ยิ่งเอนโดเป็นเจ้างานด้วยนี่'
"โอเคๆ แค่นี้นะ ทำงานต่อละ"

ฮิโรโตะกดวางสายพลางไตร่ตรองในสิ่งที่เพื่อนพูด เอาตามตรงมันก็ถูกแหละนะ แต่เขากลัวนี่หน่า ถ้าพาไปแล้วไม่กลับมาอีกจะเป็นยังไงล่ะ เขาต้องเสียอีกคนไปงั้นหรอ แต่ว่ามันก็... จะลองวัดใจดูดีมั้ยนะ ไม่ว่ายังไงก็ต้องเคารพในสิ่งที่นาโมะเลือกซินะ ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของอีกคน ดวงตากลมของอีกคนนั้นยังเหมือนเดิม เหมือนเดิมทุกอย่าง มีแค่ส่วนสูงกับขนาดรูปร่างที่โตตามวัยเท่านั้นแหละเปลี่ยนไป

"งานเสร็จแล้วหรอ"
"เปล่าหรอก แค่มาพักนิดหน่อย"
"? มีอะไรจะคุยรึเปล่า"
"555 โดนมองออกซินะ"
"สรุป?"
"ไปงานเลี้ยงรุ่นกับฉันหน่อยสิ ที่ไรมงน่ะ อาทิตย์หน้านะ"
"ไรมง? ฉันจะไปทำไม แล้วมิโดริล่ะ"
"ทางงานนั้น บอกให้พาคู่รักตัวเองไปด้วยน่ะ ดังนั้นไปในฐานะแฟนฉันวันนึงนะ"
"..."
"แล้วฉันจะปล่อยให้นายเป็นอิสระตลอดไป"
"... ห้ะ?"

(จบจ้าาาาาาาาาา)

A : abduct;)

เอาตามตามจะมีเนื้อเรื่องต่อนะ แต่จะเป็นอยู่ในตอนจบโปรเจค ซึ่ง... จะลงเมื่อไรก็ไม่รู้5555555 ก็นะ เรื่องต่อไปจะเป็นของซึโนะจังของเรานั่นเอง~~~~ แปะๆๆ ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ขอบคุณมากค่าาาาาา//โค้งตัว

ปล.ตามประเพณี แจกเพลง(ที่น่าจะ)เข้ากับนิยาย

ผลงานอื่นๆ ของ ซาคุมะคึๆ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 เบล
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 20:03

    น้องนาโมะๆๆๆๆ

    #3
    1
    • #3-1 naifanlove
      29 กรกฎาคม 2562 / 14:13
      รักและเอ็นดูนังนาโมะเยอะๆนะคะ
      #3-1
  2. #2 homelloss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 10:28
    เทอมันดีมากๆๆๆ ฮิโรโตะโรคจิตสมใจสุดๆ55555 ฮารุยะของมี๊คือตะเร้กจังลู้กก อั่ยเจ้าหญิงของ-โรคจิต แต่พ่อหนุ่มโรคจิตก็ขังลูกมี๊นานเกิ๊นนน แอบงงตอนสุดท้าย แต่ชอบมากๆๆๆ คู่นี้หาอ่านยากสุดๆ ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ♡♡
    #2
    1
    • #2-1 naifanlove(จากตอนที่ 1)
      5 พฤษภาคม 2562 / 10:29
      แง้ ขอบคุณที่มาเม้นเหมือนกันค่ะ ส่วนตอนท้ายจะมีตอนต่อให้อีกทีนึง แต่เรือนี้หาอ่านยากจริงค่ะ ;-;;;;;;
      #2-1
  3. #1 นุ้งริน
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 10:43

    อยากกรี๊ดให้บ้านเเตก ตั้งเเต่ริวซาคุละ รักเว่อร์!! มาต่อเร็วๆน้า เราขอเดากาเซลคาสุยะ!! เราจะพายเรือผีนี้เอง!!

    #1
    1
    • #1-1 naifanlove
      23 เมษายน 2562 / 10:45
      ขอบคุณรีทที่ชอบนะคะ;-; ดีใจมากที่มีคนมาชอบนิยายตัวเองด้วย จะใช่อิจิโนเสะรึเปล่านะ~~~ รอดูนะคะ
      #1-1