หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,663 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    669

    Overall
    44,663

ตอนที่ 87 : 25.3 ของแทนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

กศิณาทิ้งตัวกลิ้งบนเตียงคุยกับคู่ฤทัยอีกสักพักจึงวางสาย ก่อนปีนป่ายข้ามเตียงไปอีกฝั่ง ก้มลงดึงตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลสุดรักสุดหวงออกจากกระเป๋าที่เปิดอ้าอยู่ใต้เตียง ทว่าอารามรีบร้อนทำให้กระชากมันแรงจนหลุดจากมือไปกระแทกกับผนัง

ผุดลุกวิ่งตามพร้อมยกมือไหว้ขอโทษขอโพย รีบหยิบขึ้นมากอดไว้แนบอก เอียงตัวสะบัดไปมาราวกับว่าหยอกล้อทารก

ปึก ปัก

อะไรบางอย่างที่กระทบกับแขนทำให้เธอหยุด มองหาตัวการพบรางถ่านสีเหลืองดูเก่าแก่ เชื่อมกับสายไฟห้อยออกมาจากตรงก้นของน้องตาล กศิณาจับดูด้วยความประหลาดใจ ตั้งแต่ได้ตุ๊กตาตัวนี้มาสิบปี ไม่เคยสังเกตเห็นว่ามีช่องอยู่ตรงนี้ อาจเพราะปกติกอดอย่างเดียวไม่ได้สำรวจ

แล้วมันตุ๊กตาอะไร ทำไมถึงต้องใส่ถ่าน...เธอได้แต่ครุ่นคิดด้วยความแปลกใจ นึกย้อนกลับไปถึงวันที่ได้ตุ๊กตาตัวนี้มา

เด็กหญิงกศิณาผลักประตูไม้ให้เปิดออกเป็นช่องเล็กพอให้แทรกตัวผ่าน ปิดลงอย่างเบามือไม่ให้มีเสียงที่บ่งบอกว่าเธอแอบเข้ามาในนี้ ดวงตารียาวของร่างกลมป้อมสำรวจไปทั่วด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เธอยืนอยู่บนพื้นไม้ขัดขึ้นเงามันปลาบ ขนาดของห้องค่อนข้างใหญ่ มีหน้าต่างบานหนึ่งเหนือเตียงไม้สี่เสาเปิดอ้าให้แสงจากด้านนอกส่องเข้ามา ในห้องมีเครื่องเรือนน้อยชิ้น ราวกับว่าเจ้าของใช้แค่นอนอย่างเดียวจริงๆ

อีกฟากประตูสองบานปิดสนิทอยู่ ร่างเล็กรีบออกตัววิ่งทั่วเพื่อสำรวจอย่างตั้งใจ

เมื่อเปิดประตูบานแรกเข้าไปก็พบกับห้องแต่งตัว ตู้เสื้อผ้าไม้ใบโตวางเรียงเคียงคู่กัน มีโต๊ะเครื่องแป้งซึ่งทำจากไม้ ล้อมรอบกระจกสี่เหลี่ยมบานใหญ่ เก้าอี้ไม้ล้อเลื่อนเข้าชุดตั้งอยู่ที่อีกฝั่ง ในสุดมุมห้องข้างตู้เสื้อผ้า กศิณามองเห็นที่นั่งเตี้ยบิวท์อินขนาดพอดีตัวเธอนั่งได้ เด็กหญิงหรี่ตาเล็งเป้าหมายไว้ ก่อนวิ่งไปสำรวจประตูบานข้างกัน

พบกับห้องน้ำกว้างใหญ่ แบ่งสัดส่วนชัดเจนด้วยกำแพงที่สูงท่วมหัวเธอ ปูด้วยกระเบื้องสีน้ำเงินสดใสแวววาว ชะโงกหน้าเข้าไปมองบริเวณอาบน้ำอย่างครุ่นคิด แล้วจึงตัดสินใจวิ่งกลับไปที่ห้องแต่งตัว คู้ตัวหลบอยู่ในซอกข้างตู้มุมสุดห้องเป็นเวลาเนิ่นนาน

จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าคนที่เล่นซ่อนหาด้วยกันจะมาพบ ถึงแม้อายุอานามจะใกล้เปลี่ยนคำนำหน้าเข้าไปทุกที แต่กศิณาก็ยังเล่นแบบเด็กๆ อยู่เสมอ เพราะมีคนบอกเธอว่า วัยเด็กเป็นวัยที่เราย้อนกลับมาไม่ได้อีกแล้ว

พี่ตัวใหญ่ไปไหนน้า

ครั้นรอไปเนิ่นนาน ด้วยความเบื่อหน่าย จึงตัดสินใจสำรวจห้องอีกครั้ง เปิดประตูตู้ข้างตัวเพื่อหาดูว่าจะมีของเล่นให้เธอบ้างหรือเปล่า

ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลขนาดย่อมร่วงหล่นลงมาทันทีที่เธอเปิดประตูออก เด็กหญิงสบตาสีดำมันวาวของเจ้าตัวน้อยแล้วก็ให้รู้สึกหลงรักทันที รีบกอดไว้แนบอก วิ่งออกจากห้องไม่สนใจการเล่นใดๆ อีก

ทันทีที่เลี้ยวพ้นมุมทางเดิน ร่างเล็กก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่จนเกือบล้มหงาย ดีที่เขาคว้าตัวไว้ได้

จับได้แล้ว อยู่นี่เอง แพ้แล้วนะแพ้แล้ว! เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างสดใส คนตรงหน้าแย้มยิ้มให้จนตาหยี ในขณะที่เด็กหญิงกศิณาทำแก้มป่อง ดิ้นเร่าๆ ให้พ้นจากอ้อมแขน

ขี้โกง หนูวิ่งออกมาเอง ไม่ได้หาหนูเจอจริงๆ เสียหน่อย

อ้าว ก็แล้วทำไมไม่ซ่อนตัวต่อไปล่ะ

หนูไปเจอตุ๊กตาน่ารักมา ของพี่ชายเหรอคะ ผู้ชายเล่นอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ เด็กหญิงชูหมีสีน้ำตาลในมือขึ้นโชว์คนตรงหน้า

ร่างสูงของคนถูกเรียกว่าพี่ชายขมวดคิ้วก่อนย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกัน มองสำรวจตุ๊กตาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ

พี่ไม่เคยเห็นเลย หนูไปเอามาจากไหน

ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ มันอยู่ในตู้เสื้อผ้า

ดวงตาของชายหนุ่มไหววูบ ใบหน้าเข้มขึ้นจนเด็กหญิงสังเกตได้ เข้าใจไปว่าเขาอาจจะกำลังโกรธที่เธอไปเปิดตู้โดยพลการ

หนูขอโทษค่ะ ขอโทษ ร่างเล็กก้มหน้า ดวงตาเริ่มมีน้ำใสเอ่อคลออย่างห้ามไม่ได้

มือของคนตัวสูงลูบศีรษะทุยๆ ของเด็กหญิงยาวแผ่วเบา

ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย อยากได้เหรอ

เด็กหญิงพยักหน้ารับหงึกหงัก

ห้องนั้น...ไม่มีเจ้าของแล้ว...แสดงว่าตุ๊กตาตัวนี้ก็ไม่มีเจ้าของ ดังนั้นมันเป็นของหนูแล้วนะ

ขอบคุณค่ะ เด็กหญิงยิ้มตาหยีเอ่ยเสียงใส แล้วกระโดดกอดคอคนตรงหน้าที่นั่งยองๆ อยู่จนเขาเกือบหงายหลัง หอมแก้มซูบตอบของเขาซ้ายทีขวาทีอย่างออดอ้อน ไม่วายเอ่ยถามคำถามซ้ำเพื่อให้แน่ใจ ไม่โกรธใช่ไหมคะ ที่หนูแอบไปเอามา

ไม่โกรธจ้า ใครจะโกรธลงกัน

กศิณามองใบหน้าที่ยิ้มหวานให้เธออย่างแปลกใจ ยังคงอดสงสัยไม่ได้...ถ้าเขาไม่โกรธ แล้วทำไมก่อนหน้านี้ต้องทำหน้าประหลาดแบบนั้นด้วย

ภาพความทรงจำจากอดีต ทำให้หญิงสาวนึกได้ว่าห้องที่เธอเจอตุ๊กตานี่ บัดนี้คือห้องของเจ้าของไร่ แต่ถ้าเมื่อก่อนไม่ใช่ แสดงว่ามันน่าจะเป็นของพ่อและแม่เขา

ผู้ใหญ่...ไม่น่าจะเล่นตุ๊กตาแบบนี้ หรือจะซื้อให้ลูกชายอย่างศานต์ แต่เขาก็โตแล้ว

มือหนึ่งยืดน้องตาลไปตรงหน้า หรี่ตาจ้อง อีกมือดึงติ่งหูตัวเองอย่างทุกครั้งที่พยายามรวบรวมความคิด

“น้องตาล เป็นใครมาจากไหนน่ะเรา สรุปเจ้าของเป็นใคร ช่วยกันหาเจ้าของได้ไหม” แล้วก็ต้องถอนหายใจ กศิณาล่ะอยากจะบ้า

คนอะไรวะ คุยกับตุ๊กตาก็ได้ด้วย

 *****

555 ทั้งไอ้ยุ้ง ทั้งคุณศานต์ เขามีสกิลที่คล้ายกัน

คือสกิลคุยคนเดียวจ้าาาา

น้องตาลก็กลายมาเป็นปริศนา สรุปว่าเป็นของใครน้า ต้องรอติดตาม


>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น