หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,868 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    44,868

ตอนที่ 83 : 24.2 หรือจะ...รักไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61

กศิณาถีบตัวลงจากโขดหินสู่ผืนน้ำที่เริ่มลึกขึ้นเมื่อห่างออกจากฝั่ง แหวกว่ายไปมาอย่างคล่องแคล่ว เหลือบตามองไปยังแนวหินซึ่งกั้นน้ำระหว่างชั้นไว้ก่อนตรงเข้าไปหา ยืนขึ้นเมื่อถึงจุดที่เท้าแตะถึง

ตรงหน้าคือสระน้ำชั้นแรกที่เป็นแหล่งกำเนิดน้ำ เอ่อล้นออกจากสระราวกับน้ำตกเตี้ยๆ สู่ชั้นที่สองที่เธอว่ายอยู่ แนวหินกั้นน้ำที่คงถูกกัดเซาะลบคมตามกาลเวลา เรียบลื่นจนง่ายต่อการเกาะยึด เอื้อมมือไปดั่งใจนึก เกาะไว้ราวจับขอบสระว่ายน้ำ ข้อดีของการเกาะตรงตำแหน่งนี้คือเธอกำลังว่ายทวนน้ำ ว่ายอย่างไรก็ไม่มีทางพุ่งเข้าชนแบบขอบสระทั่วไปแน่

ปล่อยตัวลอยอยู่บนผิวน้ำ ตีขาอย่างสบายใจ ดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบตัว เพื่อให้ตนผ่อนคลายจากเรื่องที่ถาโถมเข้าใส่สมอง

ข้อมูลมีเยอะจนเริ่มจะประมวลไม่ทัน!

เมื่อคืนนึกได้ว่ายังไม่ได้ไปเอาหมูคั่วที่ตั้งใจไว้ทานเล่น จึงรีบวิ่งไปกลางไร่ แต่ต้องชะงักขาที่กำลังจะก้าวขึ้นบ้านของพ่อเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงดังออกมา

ขอบคุณมากนะคะคุณเชษ อร่อยมากเลยค่ะ ถ้าวันหลังรุ้งมาเรียนสูตรบ้างจะได้ไหมคะ

ผมไม่มีเวลาหรอกครับ แล้วก็ไปขอบคุณยุ้งข้าวดีกว่า ผมแค่ทำตามที่เขาขอครับเสียงนั้นเรียบนิ่ง แม้จะยังลงท้ายด้วยความสุภาพแต่ก็ฟังห่างเหินชัดเจน

กศิณาเยี่ยมหน้าไปยังประตู ไม่พบใครจึงเดาว่าน่าจะดังจากห้องครัวซึ่งมีหน้าต่างเปิดอยู่เหนือบันได จึงย่องลงจากบ้านหาจุดที่ฟังชัดที่สุด

แต่คุณเชษคะ...

ถ้าหมดธุระแล้วเชิญคุณรุ้งกลับดีกว่าครับ ดึกแล้ว มันไม่เหมาะกศิณาถึงกับกลอกตาแม้ว่าพ่อจะไม่มีโอกาสเห็น

พูดเสียขนาดนี้ คนแอบฟังอย่างเธอยังหน้าชา แล้วคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเล่า

เสียงฝีเท้าทำให้กศิณาถอยร่นหาที่ตั้ง แฝงกายในเงามืดข้างบ้าน เห็นพลอยรุ้งกำลังวิ่งลงบันได และวินาทีนั้นเธอก็แทบกรี๊ด

ภาพพลอยรุ้งเสียหลักหน้าคะมำกำลังจะตกทำให้กศิณารีบพุ่งไปหา แต่ช้ากว่าคนบนบ้านที่ตามออกมาทันคว้าตัวไว้

รุ้ง!!!’ เสียงห้าวดังลั่น

กศิณารีบเบรกตัวเองแล้วแฉลบเข้าหาที่หลบใหม่ จะได้ไม่ขัดจังหวะช็อตเด็ดที่กำลังตื่นตาตื่นใจตรงหน้านี้ อย่างกับละคร ลุ้นให้พระ-นางมองตา แล้วค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าหากัน แต่สามัญสำนึกทำให้รีบตบกะโหลกเรียกสติตัวเองกลับมา

มโนไปได้...นั่นพ่อนะ!

ความจริงพ่อเพียงแต่หมุนร่างเล็กมาไว้ในอ้อมอก มือหนึ่งประคองหลังอีกมือประคองศีรษะอย่างห่วงใย ก่อนจะใช้ตัวเองเป็นเบาะล้มตัวลงไปบนชานบ้าน

กศิณาถึงกับเผลอสูดปากด้วยเจ็บแทน ชั่งใจว่าจะเข้าให้ความช่วยเหลือหรือจะรอดูต่อไปดี ก็มีคนมาเสียก่อน

เกิดอะไรขึ้นครับ เสียงดังมากเลย ทิมที่อยู่บ้านถัดไปอีกสองหลังรีบส่งเสียงนำมาก่อนตัว

คุณเชษ! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ น้ำเสียงพลอยรุ้งร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังสั่นคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ แต่จากมุมของกศิณาที่หลบเร้นห่างออกไป ทำให้ได้ภาพที่ไม่ชัด จึงต้องเงี่ยหูฟังแล้วใช้จินตนาการเข้าช่วย

ไม่เป็นอะไรครับ

โอ๊ย!’

รุ้ง!’

คุณรุ้ง!’

ไม่เป็นไรค่ะ ตอนล้มข้อเท้ากระแทกกับบันได เดินไหวค่ะ แต่ว่ารถรางกลับไปแล้ว คือ...คุณเชษช่วยไป...

คุณทิมครับ ฝากไปส่งคุณรุ้งที่รีสอร์ตด้วยนะครับ

กศิณารีบหลบกลับเมื่อรู้ตัวว่าชะโงกออกจากที่ซ่อนไปมองเหตุการณ์อย่างใกล้ชิดเกินไป ได้ยินเสียงฝีเท้าของพ่อเดินขึ้นบันได ส่วนทิมประคองแขกผู้มาเยือนไปยังรถของเขาซึ่งอยู่หน้าบ้านตัวเอง ก่อนเปลี่ยนใจให้พลอยรุ้งนั่งบนบันไดขั้นล่างสุด

คุณรุ้งยืนรอตรงนี้ดีกว่าครับ เดี๋ยวผมขับรถมารับ จะได้ไม่ต้องเดินเยอะ

ค่ะเสียงของพลอยรุ้งแผ่วเบา ผิดจากตอนแรกที่ยืนยันอย่างกระตือรือร้นว่าไม่เจ็บขา

คุณทิมอย่าลืมเอาน้ำแข็งให้คุณรุ้งประคบไปด้วยนะครับ เผื่อบวม เดี๋ยวผมโทรบอกคุณหมอให้ ถ้าคุณหมอถึงไร่เมื่อไหร่จะให้ไปดูที่รีสอร์ต

กศิณารีบหันหาที่มาของเสียงพ่อ จำได้ว่าเขาขึ้นบ้านแล้วในขณะที่ทิมเดินไปอีกทาง ก่อนจะพบว่าเชษชะโงกตัวจากหน้าต่างข้างบ้านออกมาและถือโทรศัพท์อยู่ ด้วยกลัวว่าเขาจะสังเกตเห็นเธอที่ จึงตัดสินใจคลานเข้าใต้ถุนบ้านข้างๆ ผู้จัดการไร่ ซึ่งก็คือบ้านของนายแพทย์หนุ่ม หลบอยู่ในมุมมืดทั้งที่ตัวเองก็กลัวความมืด

แต่ความอยากรู้มันมีมากกว่า!

สังเกตดีๆ จึงพบว่าเชษไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวสักนิด ตอนนี้สายตาของเขาจ้องมองไปยังร่างเล็กที่หน้าบ้าน

เมื่อทิมและพลอยรุ้งจากไป พ่อของเธอก็ลงจากบ้านอีกครั้ง กระโดดขึ้นคร่อมจักรยานแล้วปั่นผ่านหน้าเธอไปทางด้านหลังไร่ กศิณารีบมุดออกจากที่ซ่อนแล้วตามไป ขาสองข้างไม่มีทางทันจักรยานสองล้อ แต่เธอพอจะคาดเดาได้ว่าพ่อกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด

ไม่เห็นตัวแต่จักรยานที่คุ้นเคยจอดพิงรั้วไม้หลังไร่ ทำให้กศิณาแน่ใจว่าคิดไม่ผิด

พ่อตามคุณรุ้งมาที่รีสอร์ตทำไมกัน?

นอกเหนือจากนี้คือเธอเจอหมูสามชั้นคั่วอัดแน่นเต็มกล่องวางไว้ที่หน้าบ้านพลอยรุ้ง เมื่อย้อนกลับเข้าไร่เพื่อจะไปเอากล่องของเธอจากพ่อ เขากลับตอบว่าทานหมดแล้ว

โกหกเธอไม่สำคัญเท่า...ทำไมต้องโกหก?

รุ้ง!!!’

เสียงพ่อยังคงดังก้องในสมอง ฟังไม่ผิดแน่ ก็มันตั้งสองครั้ง ยามที่ตกใจสุดขีด คล้ายเรียกโดยไม่ไตร่ตรองแต่ออกมาจากความคุ้นชิน คงไม่แปลกเพราะพ่ออายุมากกว่าคุณพลอยรุ้ง และเป็นไปได้ว่าอาจจะเคยรู้จักกันมาก่อน ถ้าไม่ใช่พลอยรุ้งยืนยันว่า

พึ่งเจอกันที่ไร่นี่

ทั้งก่อนหน้านี้พ่อก็มีทีท่าไม่ชอบหน้าพลอยรุ้ง แต่เมื่อคืนเหมือนหนังคนละม้วนกับที่เธอเคยเห็น เหมือนว่า...เขาห่วงใย แต่ไม่สามารถแสดงออกได้


 *****

อะไรของอาเชษเนี่ย

ไอ้ยุ้งมันสับสนไปหมดแล้วน้า


>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #244 Jinny Jintana (@jinny9999) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 00:21
    สับสนไปพร้อมๆกับยุ้งด้วยคน รอนะคร้า
    #244
    0
  2. #177 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:23
    รออยู่นะจ๊ะ สู้ๆ
    #177
    0