หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,653 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    659

    Overall
    44,653

ตอนที่ 82 : 24.1 อดีตที่พยายามฝังไว้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

เจ้าของห้องซึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเหลือบตามองคนที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารในมือต่อพร้อมเอ่ยปากถาม

“เป็นไงบ้าง ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น”

“เมื่อกี้ถูกไอ้ศานต์จับได้ครับพี่ลิน” อาคเนย์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้อง ทีท่ายังคงเหนื่อยหอบ

“...อะไรนะ”

“แต่ผมรูดซิปปากสนิทเลยนะครับ ไอ้ศานต์จะขู่จะถามยังไงผมนั่งจ้องหน้าตาแป๋วอย่างเดียวเลย” เขากล่าวกลั้วหัวเราะ “สุดท้ายมันเลยยอมปล่อยออกมา แต่กว่าจะปล่อยนี่...ถ้าเป็นปลากัดก็น่าจะมีลูกสักโหลแล้วละครับ”

ไพลินถอนหายใจแล้วส่ายหัวกับอารมณ์เด็กๆ ของน้องชายคนเล็กของตระกูล ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ เชื่อมั่นว่าอาคเนย์ไม่มีวันหลุดเรื่องนี้ให้ใครรู้แน่ ด้วยรู้ถึงผลเสียที่จะตามมา ส่วนเรื่องที่ทำสำเร็จหรือไม่ เดี๋ยวสุดท้ายอีกฝ่ายก็เล่าทั้งหมดเอง

“ผมถ่ายเอกสารมาให้ แต่ว่าไอ้ศานต์เอาไปแล้ว” เขาเว้นช่วงเล็กน้อย จนไพลินต้องเงยหน้าขึ้นมาจ้อง

“เล่ามา อย่าลีลา...”

“โธ่...พี่ลินก็...จริงๆ เดือนหน้าตอนสิ้นปีที่ไร่จะมีตรวจสุขภาพประจำปีนะครับ” คนโดนเร่งก็ยังคงโยกโย้ แต่ดูคนที่รอจะไม่มีทีท่าร้อนใจ นอกจากเอ่ยเสียงเรียบนิ่งคล้ายดุ แต่อาคเนย์ก็รู้ว่าแค่ทำหน้าดุไปอย่างนั้น

“แล้ว?” ไพลินเลิกคิ้วถามว่ามันเกี่ยวกันตรงไหน “เรื่องนั้นฝากจัดการด้วย แล้วเรื่องนี้ละ”

“พี่ลินนี่ใจร้อนจริงๆ ผมแอบถ่ายรูปใบสมัครยุ้งไว้ตั้งแต่แรกแล้วครับ เดี๋ยวผมส่งให้ทางข้อความแล้วกัน” อาคเนย์ชูโทรศัพท์ในมือแล้วส่งยิ้มให้ ก่อนจะเพ่งมองญาติผู้พี่ด้วยใจจดจ่อ รอลุ้นไปด้วยกัน

“เป็นไงครับพี่ลิน ชื่อพ่อแม่ยุ้ง ใช่อย่างที่คิดหรือเปล่า”

ไพลินเม้มปาก พิจารณาภาพบนหน้าจอนิ่ง “นามสกุลไม่ใช่ แต่ชื่อ...”

ติ๊ง...

“ใครมา” แม่ม่ายสาวขมวดคิ้วในขณะที่คนบนโซฟาผุดลุกแล้ววิ่งไปหน้าบ้านอย่างรู้งาน

ไพลินก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ความสับสนแล่นเข้ากระทบใจ ราวกับร่างไร้ความรู้สึกสิ้น เผลอกำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อแบบไม่รู้ตัว กระทั่งน้องชายเรียกเสียงดังจึงเงยหน้ามองเขา

“พี่ลิน! พี่ลินครับ!” อาคเนย์นั้นเบิกตากว้าง ก่อนจะประคองพลอยรุ้งนั่งที่โซฟาแล้วรีบวิ่งเข้ามาหาเธอ “พี่ลินใจเย็นๆ นะครับ”

มือของไพลินถูกคลายออก เธอพึ่งรู้ตัวว่านอกจากมือแล้ว เธอกัดปากตัวเองจนได้รสเค็มปร่า

“ยายรุ้งเป็นอะไร” ไม่สนใจน้องชายที่สอบถามอาการ แต่ถามถึงน้องสาวที่เข้ามาใหม่

“รุ้งล้มที่หน้าบ้านคุณเชษค่ะ”

“ไปทำอีท่าไหน”

“คือ...” ภาพที่พลอยรุ้งหลุบตาต่ำ สีหน้าคล้ายจะร้องไห้ทำให้เดาเรื่องราวได้ไม่ยาก

“ถูกเขาไล่ออกมาอีกแล้วล่ะสิ”

“ค่ะ...” อีกฝั่งรับเสียงแผ่ว ก่อนเอ่ยความในใจเมื่อทุกคนตรงนี้คือพี่น้องที่ไม่ต้องมีอะไรปิดบังกัน “รุ้งไม่เข้าใจ ทำไมคุณเชษต้องรังเกียจรุ้งด้วย...”

“พี่รุ้งครับ” อาคเนย์โผลกลับไปที่โซฟา

“อีกไม่นานหรอกรุ้ง...” ไพลินเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง มองน้องชายปลอบประโลมคนที่กำลังเริ่มร้องไห้ ภาพนั้นดูแล้วน่าสงสาร...

ไพลินเผลอกัดริมฝีปาก ความรวดร้าวพาดผ่านช่วงอกจนต้องกำมือแน่นขึ้นอีกครั้ง น้ำตาคลอหน่วยและเริ่มหยดลงโดยไม่รู้ตัว แววตาที่จดจ้องผ่านม่าน้ำเต็มไปด้วยความชิงชัง

เธอไม่รู้สึกเห็นใจพลอยรุ้งเลยสักนิด...เพราะนี่คือสิ่งที่หญิงสาวควรได้รับ!

ภาพอดีตที่ถูกกลบฝังไว้ ฉายกลับเข้าสู่สมองอีกครั้ง

...พี่ลินละคะ พี่ลินอายุมากกว่า ควรจะออกเรือนไปก่อนรุ้งสิ

ไม่มีทางเลือกแล้ว ถ้าบ้านเราไม่ได้ลำบาก พ่อจะไม่บังคับฝืนใจเลย แต่ตอนนี้ตระกูลเรากำลังแย่ ถ้าไม่แต่งเขาก็ไม่อนุมัติ รุ้งช่วยทุกคนไม่ได้หรือ…

แล้วรุ้ง…ชีวิตของรุ้งทั้งชีวิตนะคะพ่อ

ด้านนอกห้องไพลินจ้องไปยังญาติผู้น้องที่ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ ก่อนจะหันมาหาพ่อที่ยืนข้างกัน

ทำไมเขาทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาลินแบบนี้คะ ไม่รู้หรือไงว่าเขาถือกัน ถ้าคนน้องแต่งก่อน คนพี่จะไม่ได้ออกเรือน

แล้วเราอยากแต่งหรือยายลิน ผู้มีอำนาจใหญ่สุดของตระกูลศิลปกิจจาลูบศีรษะบุตรสาวแผ่วเบา มองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่บิดเบ้แล้วก็หัวเราะน้อยๆ สบตาดูก็รู้ว่าไม่ได้อยากแต่ง แต่แค่น้อยใจที่ถูกมองข้ามเท่านั้น

ด้วยปกติแล้วไพลินคือที่หนึ่งเสมอ

เพราะเป็นหลานสาวคนโตของตระกูล แถมยังเป็นบุตรสาวเพียงหนึ่งเดียวของเขา จึงถูกวางตัวไว้ให้เป็นทายาทผู้สืบทอดกิจการต่อไป ทุกอย่างที่คัดสรรมาให้จึงต้องดีเยี่ยมที่สุดเสมอ

โรงเรียนต้องเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของเมืองไทย มหาวิทยาลัยก็ต้องเป็นคณะบริหารที่ขึ้นชื่อที่สุด การเรียนเสริมอื่นๆ เพื่อส่งเสริมบารมี ทั้งเปียโน บัลเลต์ และทุกอย่างที่เหมาะสมกับการเป็นที่จับตามองในวงสังคม จนไพลินขึ้นชื่อว่าเป็นทายาทตระกูลดังผู้ครบสูตรมากที่สุดคนหนึ่ง

ต่างจากพลอยรุ้งที่ถูกเลี้ยงมาแบบสบายๆ เมื่อตัวของหญิงสาวไม่ถูกคาดหวัง สิ่งแวดล้อมด้านข้างจึงไม่ต้องเลิศเลอ

การที่พลอยรุ้งถูกเลือกให้เป็นเจ้าสาว จึงถือเป็นสิ่งที่หยามไพลิน แม้ว่าใจจริงเธอไม่ได้คิดสนใจไฮโซหนุ่มที่อายุมากกว่าเป็นสิบปีคนนั้นแม้แต่น้อย ซึ่งถ้าเธอเป็นผู้ถูกเลือก เธอก็คงจะปฏิเสธอยู่ดี

ไม่ค่ะ หนูไม่ชอบคนอายุมากกว่า

ไม่ใช่ว่ามีหนุ่มอยู่แล้วหรอคนเป็นพ่อเอ่ยดักอย่างรู้ทัน

ไพลินก้มหน้างุด ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ก็ยังเรียนไม่จบเลยนะคะ จะแต่งได้ยังไง ฝั่งนั้นก็แปลก ยายรุ้งพึ่งจะเข้ามหา’ ลัยแท้ๆ ทำไมต้องรีบขนาดนี้

จริงๆ ฝั่งที่รีบน่ะฝั่งเราต่างหาก เพราะถ้าไม่รีบแต่ง เขาก็ไม่อนุมัติเงินให้ แต่งช้าเขาไม่เห็นจะเดือดร้อนตรงไหน

แบบนี้ไม่เท่ากับขายลูกขายหลานกินหรือคะคุณพ่อ...อะ...ลินขอโทษค่ะ เพราะเป็นคนตรงๆ ไพลินจึงพูดออกมาอย่างใจคิด แต่เมื่อเห็นใบหน้าของพ่อ เธอก็สลดวูบ หรุบตาต่ำแล้วยกมือไหว้ขอโทษขอโพยยกใหญ่

พ่อคงปฏิเสธไม่ได้หรอก แต่ถ้ามันทำให้อีกหลายชีวิตอยู่รอด ก็คงต้องมีคนยอมเสียสละ

ไพลินคงจะพอมีความเห็นใจให้พลอยรุ้งบ้าง ถ้าวันนั้นญาติผู้น้องจะเป็นคนที่ เสียสละ ไม่ใช่คนที่ ทำร้ายชีวิตของเธอ!


 *****

กลัวคนอ่านจะทานหวานเกิน เพราะคุณศานต์ขยันเหลือเกิน

กลับมาปมไอ้ยุ้งกันก่อนน้าาา

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่า


>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #243 Jinny Jintana (@jinny9999) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 15:23
    ยุ้งใช่ลูกเชษไหมอ่ะ!?!?
    #243
    0
  2. #176 บังลังก์นี้มิมีใครจอง (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:37
    รอค่ะไรท์รีบมาต่อนาาาา
    #176
    0