หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,633 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    639

    Overall
    44,633

ตอนที่ 61 : 17.2 คำถามที่ไร้คำตอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    11 พ.ย. 61

“แล้วถ้าวันหนึ่งเขามาขอคุณศานต์แต่งงานจริงๆ คุณศานต์จะแต่งไหมคะ”

รอยยิ้มก่อนหน้าของคนถูกถามเลือนหาย ปรากฏอาการนิ่งชะงัก แถมยังเม้มริมฝีปากคล้ายคิดหนัก ทำให้ใจของกศิณาหล่นวูบ นึกอยากตบตีตัวเองขึ้นมาทันที

แปลกใจนัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอยกเขาไว้บนหิ้งเพราะเขาคือคนที่ให้ชีวิตใหม่ ความรู้สึกคือรัก เคารพ นับถือ และซึ้งใจ เคยตั้งใจว่าหากจบเรื่องแม่ก็จะตามหาเขา ขอแค่เฝ้ามองและดูแลปกป้องให้เขามีความสุขไม่ว่าจะใกล้หรือไกลตามแต่ระยะที่เขาสบายใจก็เพียงพอ แต่ทำไมอยู่ๆ กลับรู้สึกอึดอัด คล้ายถูกบางสิ่งถมทับจนหายใจไม่ออก มันเหมือนกับอยากให้เขาส่งเสียงหัวเราะหรือส่งยิ้มให้ แม้จะปฏิเสธแต่มันคงทำให้เธอรู้สึกดีกว่านี้

เสียงโทรศัพท์ในมือศานต์ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาก้มลงมองชื่อคนที่โทรเข้าก่อนเงยสบตาเธอ แม้เพียงเสี้ยววิแต่กศิณาก็สัมผัสได้ว่ามันแลดูวูบไหวตัดพ้ออย่างไรชอบกล

แล้วเขาจะมองเธอแบบนั้นทำไมกัน!

“ว่าไงไผ่”

“อ๋อ...ได้ เดี๋ยวพี่ลงทางห้องครัว รบกวนบอกอาเชษเอาบันไดมาพาดให้ทีนะ”

“ขอบคุณครับ”

ชายหนุ่มกดวางสายแล้วพิมพ์อะไรสักอย่างใส่โทรศัพท์ แล้วเสร็จจึงลุกขึ้นยืนมองเธอ

“ตำรวจมาแล้ว เดี๋ยวฉันกับอาเชษไปเคลียร์เรื่องนี้ก่อน เธออยู่นี่ก่อนแล้วกัน ถ้าอยากหลับก็หลับได้เลย เดินไปเอาหมอนในห้องฉันมาก็ได้ เดี๋ยวสักพักช้องคงมา ฉันบอกช้องแล้วว่าให้มาดูแลเธอ”

“ไม่ต้องคุณ ฉันดูตัวเองได้ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย จริงๆ กลับห้องตอนนี้ยังได้เลย”

ศานต์มองเธอหัวจรดเท้าพลางส่ายหน้า

“จะใส่กระโปรงปีนบันไดออกหน้าต่างไปหรือไง เดี๋ยวฝูงสัตว์ในไร่ฉันแตกตื่นกันพอดี”

“อ้าวคุณ!”

“ถ้าจะล้างหน้าล้างตาก็รอช้องเอาที่ล้างมาให้ บอกมันไว้แล้ว”

เขาหมุนตัวเตรียมไปหลังบ้าน แล้วก็ชะงักหันกลับมาก้าวเข้าหาเธอ กศิณารีบถอยหลังแต่เขายกแขนโอบล็อกเอวไว้ ทำตาดุใส่พลางยกหลังมือแตะหน้าผากมน

“อยู่นิ่งๆ เป็นไฮเปอร์หรือไงอยู่ไม่เคยสุขเลย”

“แล้วคุณจะมาแตะฉันทำไมหนักหนาเล่า” ปกติก็เห็นเขาหวงเนื้อหัวตัวดี ทำไมวันนี้ถึงมาแตะเอาแตะเอา

“ทำไม เขินรึไง”

กศิณาเบิกตามองคนที่ถามหน้าตาย ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ เธอจะให้เขาคิดแบบนั้นไม่ได้

“ใครจะไปเขินคุณฮะ ฉันไม่ชอบให้ใครแตะตัวต่างหาก ฉันรำคาญ”

“เจอบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน” เขาหันหลังเดินจากไป ไม่ชะงักเท้าสักนิดตอนเธอตะโกนถาม

“อะไรนะคุณ”

“เปล่า ไปกินยาสักเม็ดไป ตัวเริ่มอุ่นๆ อีกแล้ว แล้วก็นอนพักนะ จะนอนในห้องฉันก็ได้ หรือจะไปเอาหมอนผ้าห่มมานอนโซฟาก็ได้ เดินเล่นได้ทั่วแหละบ้านฉันน่ะ แต่อย่าเข้าห้องพักแขกละฝุ่นเยอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

ศานต์ทิ้งท้ายแล้วเดินเลี้ยวไปทางห้องครัว เมื่อลับสายตาของอีกฝั่ง ชายหนุ่มก็ถอนหายใจเอนหลังพิงผนัง ยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างคิดไม่ตก

แล้วถ้าวันหนึ่งเขามาขอคุณศานต์แต่งงานจริงๆ คุณศานต์จะแต่งไหมคะ

เป็นคำถามที่ในวันวานตอบได้ไม่ยาก เขาไม่มีใคร ไม่เคยรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนไหน หรือจะว่าไปก็พิเศษกับเด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่บ้าง ทั้งเอ็นดู ทั้งรู้สึกถูกชะตา คุยกันถูกคอ อยากเห็นรอยยิ้ม อยากปกป้อง จึงไม่นึกปฏิเสธหากเธอคนนั้นยืนยันในความตั้งใจเดิม

แต่ตอนนี้เวลานี้ ความรู้สึกที่เขายังไม่มั่นใจว่าคืออะไร แต่รู้ว่ามัน เกิดขึ้นแน่แล้ว ความรู้สึกต่อผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ในบ้านหลังนี้ ทำให้คำถามนั้นตอบได้ยากเหลือเกิน

เป็นครั้งแรกที่นึกอยากให้ ตัวเล็กมีคนรักแล้วและไม่คิดมาเอ่ยทวงถึงเรื่องในอดีตอีก เขาไม่อยากเป็นคนผิดสัญญา แต่เขาก็ไม่อยากให้น้องรักษามันเช่นกัน


*****

เอ๋...อะไรยังไงน้า

>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น