หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,644 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    650

    Overall
    44,644

ตอนที่ 60 : 17.1 ว่าที่เจ้าสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    11 พ.ย. 61

“คุณศานต์!”

สติสัมปชัญญะของศานต์กลับมาทันทีที่ได้สบตาคนเรียกซึ่งยืนค้ำหัวเขาอยู่ แต่แล้วก็เผลอกวาดตาพิจารณาใบหน้ากศิณาอีกหน ทั้งที่รู้ว่ายิ่งมองความรู้สึกบางอย่างจะยิ่งผุดขึ้นมาแต่ก็ไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้ สุดท้ายก็วางสายตาไว้ที่รีมฝีปากสีสดนั่น

ศานต์เผลอเลียริมฝีปากตัวเอง เมื่ออยากจะลองลิ้มชิมรสว่ามันจะให้ความรู้สึกหวานล้ำซ่านกายเท่าที่จินตนาการไหม

“จ้องหน้าฉันแล้วหน้าแดงแบบนี้คืออะไร แอบคิดอะไรไม่ดีป่ะเนี่ยคุณ!” อีกฝั่งแหวเสียงเขียว คนถูกรู้ทันถึงกับใจเต้นไม่เป็นส่ำ นึกก่นด่าตัวเองที่เผลอคิดอะไรบ้าๆ ดีนะว่าแค่มโน ขืนทำจริงขึ้นมา สงสัยว่าคงได้ไปนอนกองอยู่กับพื้นเพราะถูกกศิณาเตะก้านคอให้

"เรื่องที่บอกว่ายินดีช่วยฉันทุกอย่างอ่ะ ดีลนะ" ศานต์เอ่ยเปลี่ยนเรื่อง พยายามไม่หันมองคนที่อยู่ในชุดที่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไรสำหรับเขา กลัวจะเผลอไปคิดมิดีมิร้ายกับคนตรงหน้าให้ได้เสี่ยงโดนเธอฆ่าหมกป่าเสียเปล่าๆ

กศิณาพยักหน้ารับรู้ พลันสายตาสะดุดกับกรอบรูปสีเงินบนโต๊ะกลมสูงข้างโซฟา คิ้วโก่งขมวดอย่างแปลกใจด้วยไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน เบนหน้ามองโต๊ะกลมอีกฝั่งซึ่งเห็นเป็นประจำจากประตูบ้าน พบแจกันดอกลิลลี่สีขาววางคู่กับรูปถ่ายครอบครัวของเขา แล้วย้อนกลับไปพิจารณาจุดเดิมอีกครั้งซึ่งน่าจะเป็นตำแหน่งสำคัญไม่ใช่น้อย ในภาพศานต์มีรูปร่างค่อนข้างผอมแก้มซูบตอบดูซีดเซียว พูดง่ายๆ คือโทรมมาก แต่ประกายตาสดใส ยิ้มกว้างจนแก้มบุ๋มให้ร่างเล็กที่ยืนข้างกันในรูป

เด็กหญิงคนนั้นเองที่ทำให้เธอสะดุดใจ ใบหน้ากลมแป้นคุ้นตาเพราะเห็นกันมาทั้งชีวิต

“เด็กผู้หญิงคนนั้น ใครหรือคะ” กระนั้นก็ยังอยากรู้ว่าเขาจะจำน้องสาวเชษได้ไหม แม้ว่าตำแหน่งรูปนี้แทบจะตอบทุกคำถามในใจเธอสิ้นแล้วก็ตามที แต่เธอโลภ อยากได้คำยืนยันจากปากเขา

เจ้าของบ้านหันมองตามสายตาของเธอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แววตาเป็นประกายสดใสชี้ชัดว่าเอ็นดูคนในภาพมากแค่ไหน เพียงแค่นั้นก็ทำให้เธอรู้สึก...เขิน ทั้งที่เขามองคนในภาพไม่ได้มองเธอ และยิ่งเขาเอ่ยต่อ เธอก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ

“น้องสาวคนเล็กของอาเชษน่ะ แต่อายุน้อยกว่าฉันสิบกว่าปีได้ แกน่ารักน่าเอ็นดู มองรูปทีไรฉันก็ยิ้มได้ ฉันเคยช่วยชีวิตน้องตอนจมน้ำที่บ่อน้ำผุด แกเลยประกาศไว้ว่าโตขึ้นมาจะมาขอฉันแต่งงาน นี่ก็ต้องอธิบายให้ฟังกันยกใหญ่ว่าผู้ชายต้องเป็นคนไปขอสิ”

การเล่าถึงอดีตได้อย่างชัดเจนทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่เคยลืม ทั้งน้ำเสียงยามเอื้อนเอ่ยอ่อนโยนเป็นพิเศษยังความปลื้มปิติให้แก่ น้องสาวอาเชษยิ่งนัก อยากตะโกนบอกเขาให้ลั่นว่า อยู่ตรงนี้ หนูอยู่ตรงนี้ไงคะ แต่เพราะคำสั่งของพ่อทำให้ต้องหักห้ามใจ จึงตั้งปณิธานไว้ว่าหากวันไหนพ่ออนุญาตให้บอกได้ เธอจะรีบบอกอย่างไม่ลังเล

“น้องเขาชื่ออะไรหรือคะ” ถามเพราะเคยสงสัยว่าชื่อเธอไม่สะดุดหูเขาบ้างหรืออย่างไร

“น้องน่าจะชื่อข้าวหรืออะไรสักอย่าง จำชื่อไม่ได้แล้วเพราะนานมาก แถมตอนนั้นเจ้าตัวยังให้ฉันเรียกว่าตัวเล็กตลอดเลย”

อ๋อ...กศิณานึกร้องในใจ มันก็นานมากแล้วจริงๆ ที่มีใครสักคนเรียกเธอว่าข้าว เพราะเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยแล้วเล่าพ่อว่าในคณะมีเพื่อนชื่อเดียวกัน เชษก็ตัดสินใจเพิ่มชื่อพยางค์แรกให้เธอเสร็จสรรพ เอ่ยล้ออีกต่างหากว่ายุ้งน่ะใหญ่กว่าเพราะเป็นที่เก็บข้าว ส่วนเธอก็ผันไปเรียกชื่อตัวเองใหม่เพื่อไม่ให้เพื่อนๆ ในคณะสับสน

อยากลองบอกเขาเหลือเกินว่าน้องในรูปชื่อเดียวกับเธอ แต่ไม่แน่ใจว่าจะเป็นการขัดคำสั่งพ่อหรือไม่จึงเนียนไปเรื่องอื่น

“แล้วตอนนี้คุณศานต์ยังได้เจอน้องเขาอยู่ไหมคะ”

“ไม่เลย นี่ถ้าเจออีกก็ไม่รู้จะจำหน้าได้หรือเปล่า บางคนช่วงเด็กกับโตหน้าไม่เปลี่ยน แต่บางคนโตมานี่ก็เหมือนกับไปพึ่งมีด”

ความปากร้ายกลั้วหัวเราะของเขาทำให้กศิณาเผลอค้อนควัก แม้รู้ว่าเขาไม่ได้หมายถึงเธอแต่ก็อดย่นหน้าใส่ไม่ได้ เธอก็เปลี่ยนไปมากพอควร ด้วยหลังจากนั้นจัดฟันที่ยื่นคับปากจนเข้าที่เข้าทางและความสูงก็มาพุ่งพรวดเอาในชั้นมัธยมปลาย

“พูดแบบนี้เดี๋ยวว่าที่เจ้าสาวเขาก็ไม่ยอมแต่งด้วยหรอกค่ะ”

“หือ...”

ใบหน้าเหวอของศานต์ทำให้กศิณาต้องขยายความ ถามในสิ่งที่แอบสงสัย

“ก็น้องเขาจะมาขอคุณศานต์แต่งงานไม่ใช่เหรอคะ ก็ต้องเป็นว่าที่เจ้าสาวไง”

“ป่านนี้มีฟงมีแฟนไปแล้วมั้ง ไม่มานึกถึงคนแก่อย่างฉันหรอก” ศานต์ตอบกลั้วหัวเราะ

“แล้วถ้าวันหนึ่งเขามาขอคุณศานต์แต่งงานจริงๆ คุณศานต์จะแต่งไหมคะ”

รอยยิ้มก่อนหน้าของคนถูกถามเลือนหาย ปรากฏอาการนิ่งชะงัก แถมยังเม้มริมฝีปากคล้ายคิดหนัก ทำให้ใจของกศิณาหล่นวูบ นึกอยากตบตีตัวเองขึ้นมาทันที

*****

อ้าวววว คุณศานต์ นิ่งแบบนี้ไอ้น้องก็ใจเสียสิคะ


>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น