หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,624 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    630

    Overall
    44,624

ตอนที่ 58 : 16.2 ข้อเรียกร้องของสองเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 พ.ย. 61

ขอบคุณนะ แล้วก็...ขอโทษ” ศานต์เอ่ยเสียงเบาหวิว ปลายคำแทบจะหายไปในลำคอ สองแขนยังคงประคองร่างตรงหน้า สบตากศิณาอย่างอยากให้เธอรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไร

หากแต่หญิงสาวเลิกคิ้วทำหน้างงกล่าวฮะแบบไม่มีเสียงอยู่ในลำคอ แล้วมองหน้าเขาไม่เข้าใจ

ไม่รู้อะไรดลใจให้รวบร่างตรงหน้ามากอดไว้แนบอก หลับตาลงกระซิบข้างหูเธออย่างเว้าวอน “อย่าหันหลังให้กันอีกได้ไหม ถึงฉันจะงี่เง่าแค่ไหน แต่อย่าหันหลังให้แบบเมื่อคืนนี้เลยนะ”

ศานต์กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเพื่อให้ตัวเองรับรู้ว่าเธอยังอยู่ตรงนี้

เมื่อกศิณาเข้าใจว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร เธอก็ยกแขนประคองหลังชายหนุ่มไว้ ลูบแผ่วเบาให้รับรู้โดยไม่ต้องเอ่ยวาจาใดว่าเธอตกลงใจที่จะทำตามคำขอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะไม่หันหลังหนีเขาอีก

“คุณศานต์ก็เหมือนกันนะคะ” เรียกร้องกลับบ้าง เพราะแค่คิดภาพเขาหันหลังเดินจาก ก็รู้สึกเหมือนใครมากระชากทึ้งตัวเธอเสียดื้อๆ

นี่มันอะไรกันคะ!

แล้วก็มีคนมากระชากเธอจริงๆ เสียอย่างนั้น ดีที่ศานต์รีบรั้งตัวเธอไว้ เขาหมุนตัวพลิกหันหลังจนลลนาไม่สามารถตามมาระรานเธอได้อีก

“ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม” ดวงตาของเขาทอดแสงอ่อนอย่างกังวลยามก้มมองเธอ

เมื่อกศิณาพยักหน้ารับ เขาก็หันไปเผชิญหน้ากับลลนา น้ำเสียงที่ใช้ทั้งห้วนทั้งกระด้างผิดไปจากปกติ

“อย่ายุ่งกับยุ้ง คุณไม่มีสิทธิ์ กลับไปซะก่อนที่ผมจะเรียกตำรวจ ไม่ว่าครั้งนี้คุณจะเป็นคนทำหรือไม่ ถ้าคุณยังไม่เลิกวุ่นวาย ผมจะเอาหลักฐานเก่าๆ ที่เก็บไว้มาจัดการคุณให้ไม่มีที่ยืนอีก”

ใบหน้าเจ้าของชุดสีแดงเพลิงซีดลง ดวงตามีรอยน้ำใส ตัวเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะพยายามเปล่งวาจาด้วยเสียงที่ขาดๆ หายๆ

“คือ...ศานต์คะ...เรื่องนั้น...ลิล ลิลไม่ได้เป็นคนทำนะ ไม่ใช่ลิล...จริงๆ”

“ไม่ว่าคุณจะเป็นคนทำหรือไม่ก็กลับไปซะ แล้วต่อไปนี้ถ้าคุณมายุ่งวุ่นวายกับยุ้ง อย่าหาว่าผมไม่เตือน”

ศานต์ใช้ร่างบังคนเบื้องหลังไว้ ความรู้สึกอยากปกป้องถาโถมเข้าเต็มหัวใจ และตอนนี้แทนที่จะโมโหลลนาที่อาจเป็นคนก่อเหตุเมื่อคืน เขากลับโกรธที่เจ้าหล่อนกระชากคนของเขาและหวังจะทำร้าย

กศิณาลอบสังเกตคนทั้งสองอย่างพินิจ แม้ไม่เห็นหน้าแต่น้ำเสียงฟังดูคุกคามจนเธออดคิดไม่ได้ว่ามันอาจจะรุนแรงเกินไปสำหรับคนฟัง นึกสงสารลลนาขึ้นจับใจ หากแต่เธอไม่รู้เรื่องราวระหว่างคนทั้งคู่แน่ชัด จึงไม่มีอำนาจไปตัดสินใครได้ว่าอะไรควรไม่ควร

เป็นอีกครั้งที่ได้เห็นมุมในเงามืดของศานต์ จะว่าไปเขาก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง แย่หนักกว่านี้เธอก็เคยเจอมาแล้ว กระนั้นก็ไม่ชอบเขาในโหมดนี้เลย จึงตัดสินใจกระตุกมือหนาเบาๆ เอ่ยเสียงแทบจะเป็นกระซิบอย่างกลัวๆ

“คุณศานต์คะ เข้าบ้านเถอะ นะ...”

ยื่นหน้าไปส่งสายตาเว้าวอนให้จนเขาคลายใบหน้าขมึงถึงลง เขาเอื้อมมาลูบผมเธอพลางยิ้มให้น้อยๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สดใสนัก

“เข้าก่อนเลย เดี๋ยวตามเข้าไป”

“ไม่ค่ะ เข้าตอนนี้เถอะนะคะ”

กศิณาพยายามจับตัวเขาหมุนแต่ชายหนุ่มยืนเป็นยักษ์ปักหลั่นไม่ยอมขยับ จึงต้องตัดสินใจใช้ไม้เด็ดที่เตรียมมาไว้ ไอ้ตอนแรกก็กะว่าจะเอามาใช้ช่วยเขา แต่ตอนนี้เหมือนมันจะกลับตาลปัตรเป็นช่วยร่างระหงตรงหน้าแทนเสียมากกว่า

เธอเอื้อมไปโอบเอวคนข้างกายไว้หลวมๆ แล้วหันหน้าไปส่งยิ้มหวานจ้องลลนา

“คุณลิลลี่คะ อ่า...พอดีว่า พวกเราต้องการเวลาเป็นส่วนตัว คือ...” แกล้งชะงักด้วยท่าทีขัดเขิน ช้อนตามองชายหนุ่มก่อนจะเอาหัวพิงแขนเขาอย่างออดอ้อน ยิ้มหวานใสใส่ลลนาแล้วกล่าวต่อ “คือพอดีว่าพวกเรามีกิจกรรมส่วนตัวที่อยากจะทำด้วยกันน่ะค่ะ ยังไงก็อยากจะขอรบกวนให้คุณกลับไปก่อนได้ไหมคะ อย่าพึ่งมาขัดพวกเราเลย”

อัญเชิญลลนากลับแบบสองแง่สองง่าม

“เธอ!” ลลนาเบิกตา ดวงตาคมวาวเอาเรื่อง ทว่ายังคงไว้ท่าทีไม่ปราดเข้ามาใกล้

“อดีตมันก็เป็นแค่อดีต อย่ามาพยายามรื้อฟื้นอะไรเลย มันไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ!” ยิ้มเยาะส่งท้ายก่อนชายตามองด้วยแววตาเย้ยหยัน

นี่แหละ! ที่แต่งคัดเบ้ามาก็เพื่องานนี้

พยายามออกแรงลากศานต์กลับเข้าบ้านแต่เขาไม่ยอมเป็นใจ อดขุ่นเคืองไม่ได้ เขาไม่นึกสงสารเธอหรืออย่างไรกัน ผู้หญิงชุดแดงตรงหน้ากำลังจะกินหัวเธอแล้ว

พลันเหลือบไปมองเห็นว่าระเบียงบ้านข้างๆ มีสองชีวิตจ้องเขม็ง จึงเผลอย่นจมูกใส่เวฬุไปด้วยความเคยชิน ศานต์มองตามสายตาของเธอ แล้วอยู่ๆ เขาก็พลิกตัวเธอหมุนกลับเข้าบ้านทันที

“อ้าว ทำไมทีอย่างนี้ล่ะเข้าง่าย” กศิณาเผลอหลุดปากถาม จะให้เธอเสียแรงลากทำไมตั้งนานกัน แต่ก็ดีแล้ว นึกภาวนาให้คนข้างนอกรีบไปเสีย ก่อนกดโทรศัพท์หาเจ้าของบ้านข้างๆ เพื่อให้เป็นหูเป็นตาให้

               “อาเชษคะ ฝากดูให้ทีนะ ถ้าคุณลิลลี่ไปเมื่อไหร่โทรบอกยุ้งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ เอ้า ก็บอกแล้วไงว่าจะปกป้องคุณศานต์ของเราให้ได้”

*****

คุณศานต์คะ ปล่อยให้ไอ้ยุ้งมันลากทำไมตั้งนานสองนาน โธ่!


>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น