หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,868 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    44,868

ตอนที่ 57 : 16.1 ไม่ต้องขอก็จะทำให้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 พ.ย. 61

ร่างบนเบาะหลังของจักรยานแม่บ้านสีดำกอดถุงผ้าใบใหญ่ไว้กับตัวแน่น ปากก็ส่งเสียงร้องเร่งคนเป็นพ่อที่กำลังออกแรงถีบพาหนะไปตามทางดังลั่น

เร็วๆ สิคะอาเชษ เดี๋ยวไม่ทันนะ!

รู้แล้วน่า ใจเย็นๆ สิ น้ำหนักตัวน้อยซะที่ไหนเชษแซวขำขันไม่ได้คิดจริงจังนัก แต่ก็ยังผลให้คนด้านหลังทำหน้าบี้จมูกบู้

โธ่! ก็เลี้ยงกันมาให้อ้วนแบบเนี่ย จะโทษใครได้คนเป็นลูกบ่นอุบ

เชษยิ้มขันนึกอยากหันไปแจกมะเหงกสักลูกแต่ไม่สามารถทำได้ จึงทำได้เพียงถีบจักรยานลัดเลาะหลังเรือนไม้ ก่อนจะผ่านด้านข้างมาที่ทางขึ้นหน้าบ้านของเขาแบบไม่ให้คนที่นั่งเฝ้าประตูบ้านข้างๆ รู้ตัว

กศิณารีบกระโดดขาเดียวก้าวขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง แอบเหลือบตามองไปยังบ้านอีกหลังเล็กน้อย นึกแปลกใจที่วันนี้ลลนาบุกเข้ามาเจอศานต์ได้ทั้งที่ปกติช้องนางบอกว่าป้อมยามจะส่งข่าวให้ศานต์หนีไปก่อนได้ทุกที แต่ที่น่าแปลกใจกว่าคือสาเหตุการมา

ลิลได้ข่าวว่าที่คุณไฟไหม้ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ

ข่าวไวจริงเลยนะ อย่างกับรู้ว่ามันจะต้องเกิดเหตุการณ์นี้

กศิณาแอบเห็นด้วยกับศานต์อยู่เหมือนกัน แล้วสิ่งที่ได้ยินถัดมายิ่งทำให้เธอตกใจเข้าไปใหญ่ เข้าใจชัดมากขึ้นว่าทำไมเมื่อคืนเธอจึงตกเป็นผู้ต้องสงสัย

...คุณอยากได้ที่ตรงนั้นไม่ใช่หรือไง เอ๊ะ นี่ผมลืมไปได้ยังไงว่ามีคุณเป็นศัตรูอยู่ทั้งคน!

ไม่! ศานต์คะ ลิลไม่ได้เป็นศัตรูกับคุณนะ ศานต์... และแม้คนถูกเรียกจะเข้าบ้านไปแล้วแต่ผู้มาเยือนก็ยังไม่ยอมขยับไปไหน ทั้งยังประกาศกร้าวว่าจะนั่งเฝ้าเขาที่หน้าบ้าน

กศิณาตัดสินใจทำหน้าที่ไม้อีกครั้งแม้ศานต์จะไม่ได้ร้องขอ

 

หญิงสาวยิ้มให้ตัวเองในกระจก เธออยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวลายกราฟิกสีสันสดใส คอวีปาดหน้าไขว้ไปที่เอวซึ่งมีแถบคาดรัดอยู่ช่วยลดทอนความหนาของช่วงกลางลำตัว กระโปรงทรงตรงพอดีสะโพกไม่รัดเกินไปพรางให้หุ่นดูเพรียวขึ้น รีบแต่งหน้าแต่งตาโดยเน้นคัดเบ้าสีน้ำตาล ปล่อยผมยาวประบ่าช่วยพรางช่วงคอให้ดูเรียวเล็ก เมื่อพร้อมก็หยิบถุงพลาสติกหูหิ้วบรรจุรองเท้าแตะส้นสูงในกระเป๋าผ้า เดินออกจากห้องมาก็พบเจ้าของบ้านรออยู่ที่หน้าประตูพร้อมกับพี่รหัสที่เตรียมดินอยู่ชานบ้าน

ทั้งสองมองขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพ่อจะขมวดคิ้วชี้นิ้วใส่ ในขณะที่เวฬุถลึงตาแล้วออกวิ่งพล่านทั่วบ้าน

“ทำอะไรพี่ไผ่”

“หาผ้าคลุม” รุ่นพี่ตอบโดยไม่หันกลับมามองหน้า

“หาทำไม” ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

ชุดนี้มันโป๊ไป เข้าใจไหมเป็นพ่อที่เอ่ยแทน

โป๊อะไรกันเล่าคะ เนี่ย แหวกยังไม่เห็นน่มน๊มเลย แถมสั้นพอดีเข่า ไม่โป๊ๆกศิณาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก เดินผ่านออกไปหน้าชานบ้าน แต่แล้วก็ชะงัก หันไปเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ผู้ชายอีกคน

“คือถ้าโป๊แล้วสวยก็ดีไป แต่นี่โป๊แล้วทำลายสายตาผู้พบเห็น แกจะออกไปทั้งแบบนี้ไม่ได้ สงสารคนอื่นบ้าง”

เธอย่นจมูกพร้อมยกของในมือตั้งท่าจะเขวี้ยงไปหาปากอันน่าพิสมัยของรุ่นพี่ แต่เมื่อนึกได้ว่าจำเป็นต้องใช้จึงวางส้นสูงคู่นั้นลงพื้น แกะผ้าที่พันข้อเท้าตัวเองออกเพื่อให้ยัดเท้าเข้ารองเท้าได้ ถึงจะเดินลำบากแต่ใจพร้อมจึงไม่คิดรั้งรอ ค่อยๆ ลากขาเดินตรงไปที่บ้านหลังข้างๆ หน้าเชิดหลังตรงท่าทางเปลี่ยนไปจากปกติทันที

ศานต์คะศานต์ขา บี๋เองน้า เห็นนะว่ารองเท้าอยู่หน้าบ้าน เปิดประตูให้บี๋หน่อยสิคะที่รักเธอใช้เสียงสองลากยาวหวานหยด เคาะประตูบ้านด้วยท่วงท่าสำอาง แกล้งทำเป็นไม่เห็นคนที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าประตู

ศานต์เปิดประตูออกมาเลิกคิ้วมองด้วยความงง ไม่ได้อยากออกมาสักเท่าไร เนื่องด้วยคิดว่าลลนาน่าจะยังอยู่ แต่เพราะคุ้นเสียงคนเรียกเป็นอย่างดีทว่าสรรพนามที่ใช้นี่สิแปลกชอบกล

ดวงตากลมหวานของชายหนุ่มสบกับตาของหญิงสาวหน้าประตู ใบหน้าห่างกันแค่คืบ เขาลอบพิจารณาดวงหน้าที่ถูกแต่งแต้มไว้ บางเบาลงกว่าครั้งก่อนที่เคยเห็น ทว่ายังคงดูเป็นสาวมากกว่าปกติ มากเกินไปจนเขารู้สึกขัดหูขัดตาว่าทำไมเด็กนี่ต้องแต่งหน้าแต่งตัวแบบนี้

ลืมไปเลยว่าความจริงอายุอานามเจ้าหล่อนก็เลยวัยรุ่นมาพอควรแล้ว

เมื่อกวาดตาพบรอยช้ำที่ต้นแขนสองข้างของหญิงสาว เขาก็ยกมือขึ้นลูบมันเบามือ อาการสะดุ้งเล็กน้อยของเธอทำให้เขาหน้าเสีย ความรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ทำไปเมื่อคืนเข้าเกาะกุมหัวใจ ในอกโหวงวูบทุกครั้งยามสมองฉายภาพเธอหันหลังเดินจากทั้งที่เหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรง แต่อีกหนึ่งความรู้สึกที่ตีขึ้นมาคือดีใจที่เธอไม่ได้หนีหาย อยากขอบคุณเหลือเกินที่เธอให้อภัย ขอบคุณที่ไม่โกรธเกลียดเขา ขอบคุณที่หันหลังให้เพียงชั่วคราวเท่านั้น แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชายงี่เง่าใจร้ายก็ตาม

ขอบคุณนะ แล้วก็...ขอโทษ” ศานต์เอ่ยเสียงเบาหวิว ปลายคำแทบจะหายไปในลำคอ สองแขนยังคงประคองร่างตรงหน้า สบตากศิณาอย่างอยากให้เธอรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไร

หากแต่หญิงสาวเลิกคิ้วทำหน้างงกล่าวฮะแบบไม่มีเสียงอยู่ในลำคอ แล้วมองหน้าเขาไม่เข้าใจ


*****


>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น