หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,865 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    44,865

ตอนที่ 44 : 12.3 ได้แต่คาดเดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

คิ้วบางขมวดมุ่น วางดินสอกดลงข้างกระดาษ พิจารณาดูว่าใส่ข้อมูลครบถ้วนหรือไม่ ก่อนเริ่มร่ายจินตนาการในหัว มือก็โยงเส้นไปมาเติมสิ่งที่ขาดหาย ตั้งต้นจากปฏิกิริยาที่พ่อมีต่อสองสาวแห่งศิลปกิจจา เชษอาสาพาไพลินเข้าเมืองทั้งที่ยังไม่ได้รับการร้องขอ แต่พลอยรุ้งเขาปฏิเสธทันทีที่เห็นหน้า โดยไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรเสียด้วยซ้ำ นั่นทำให้พลอยรุ้งมองเชษด้วยแววตาตัดพ้อ

อกหัก...ชัด! ชัด!

ไหนจะท่าทีไว้ตัวของแม่ม่ายสาว แล้วยังรอยยิ้มหยันที่มีให้กับลูกพี่ลูกน้องอีกเล่า อย่าบอกนะว่า...คุณน้าแอบชอบพ่อเธอ แม่กับพ่อเลยรักกันไม่ได้

พิมประภาเกิดหลังเธอถึงปีกว่า จึงไม่แปลกถ้าก่อนหน้านั้นแม่จะมีเธอ

กศิณาเคยวิเคราะห์ใบหน้าของตนเทียบกับคนเป็นญาติ พบว่าความตี่ของตานั้นชัดเจนว่าได้มาจากพ่อ ส่วนโครงหน้าอื่นๆ เหมือนจะไปคล้ายรุ่นคุณตามากกว่ารุ่นแม่ แต่ว่าทั้งเจ้าสัวใหญ่และเจ้าสัวกลางก็หน้าคล้ายกันมาก ต่างแค่คนหนึ่งอวบ อีกคนผอมบาง จึงไม่เคยฟันธงได้ว่าใครคือแม่

ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวจึงนำของทั้งหมดเข้าไปเก็บในห้องแล้วออกมาอีกครั้ง ใช้เวลาไม่นานก็ถึงรั้วด้านหลังไร่ ไม่เห็นจักรยานของพ่อ อาจด้วยเวลาเกือบเที่ยงคืน คนที่ส่องหลังคาบ้านสาวทุกวันคงจะกลับไปแล้วกลายเป็นเธอมาแทน

ขณะเดินเข้าใกล้ก็พบว่าไฟในบ้านหลังนั้นปิดมืด จึงเดินผ่านโดยไม่แวะจ้อง รู้ดีว่ามองไปก็ไม่หายปวดหัว ตัดสินใจเดินเลยไปผ่อนคลายยังป่าต้นน้ำ

บรรยากาศเงียบสงัดผสานลมโชยอ่อนพร้อมกลิ่นพงไพรทำให้อะไรบางอย่างที่บีบรัดหัวใจคลายออก กศิณาหลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ซึมซับสัมผัสอ่อนโยนรอบกาย ดวงตารียาวกวาดมองสระน้ำธรรมชาติที่ก้นสระเต็มไปด้วยหินกรวดสีขาว เช้าไหนที่ทำงานกะสายเธอจะวิ่งออกกำลังกายมาทางนี้เสมอ ระลึกถึงความทรงจำทั้งดีร้าย แม้บางวูบใจจะกระตุกเกิดอาการหวาดหวั่น แต่ภาพของใครบางคนที่สอนเธอว่ายน้ำที่สระน้ำผุดแห่งนี้ก็กลบลบความทรงจำที่ทำให้รู้สึกแย่ไปได้

ปากยิ้มกว้างยามนึกถึงเจ้าของสถานที่ ขอบคุณที่เขาทำให้เธอไม่กลัวที่จะลงน้ำอีกครั้ง โดยเฉพาะที่นี่...ที่ที่เกือบจะเอาชีวิตเธอไป

ยังจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้ไม่เคยลืม ความรู้สึกที่คล้ายกำลังจะขาดใจ แรงกดรอบด้านมหาศาล แสบทั่วจมูกและปากลามถึงโพรงอก ยิ่งสูดลมหายใจ ยิ่งมีแต่สายน้ำที่ถาโถมเข้าใส่ แสงสว่างเหนือศีรษะกำลังริบหรี่ ตะเกียกตะกายเท่าใด ก็คล้ายว่าเธอจะยิ่งจมดิ่งลงสู่ห้วงมรณะมากขึ้นทุกที

ไม่! เธอยังไม่อยากตาย

คิดได้เมื่อสาย เด็กที่ว่ายน้ำไม่เป็นจะเอาตัวรอดจากบ่อน้ำธรรมชาติที่ลึกเกินหยั่งได้อย่างไร แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์เห็นใจ เงาของใครบางคนกำลังตรงมาใกล้ ก่อนพยายามไขว่คว้าเธอ

หลังจากนั้นทุกอย่างเหมือนภาพฝัน เลือนราง ห่างไกล แต่ยังพอรับรู้ได้ จากฝันร้ายที่กำลังจะจบชีวิต กลายเป็นฝันดีที่ผู้พิทักษ์ได้มอบชีวิตใหม่ให้แก่เธอ

น้ำเสียงร้อนรนห่วงใยเรียกรั้งวิญญาณเธอไม่ให้หนีหาย เขาผายปอดซ้ำไปซ้ำมา ก่อนสุดท้ายตัวของเธอจะลอยขึ้น ความอบอุ่นจากร่างนั้นโอบล้อม แม้จะกระเทือนกระแทกเพราะคนอุ้มวิ่งไม่คิดชีวิตแต่มันช่างเป็นความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน ดีจนเธอต้องซุกหน้าเข้าหาอกกว้าง ถึงจะผอมติดกระดูกแต่กลับมั่นคงหนักแน่นและทำให้เธอมั่นใจว่าจะปลอดภัยในมือเขา

ไม่รู้นานเท่าไร เสียงงึมงำที่คล้ายอ้อนวอนภาวนาจึงเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนเรียกใครบางคน

ช้อง! เปิดประตูให้หน่อย เร็วๆ

เฮ้ย อะไรวะ เป็นไรมาอ่ะ น้องเป็นไร และเสียงที่เธอไม่คุ้นเคยก็ดังตามมา

จมน้ำที่น้ำผุด ฉันผายปอดไปแล้ว แต่ไม่รู้ถูกไหม แก...แกช่วยหน่อยดิ เสียงเบาหวิวของคนอุ้มทำให้เธออยากจะลืมตามามองแล้วบอกเขาว่าไม่เป็นอะไร แต่กศิณาพบว่าการขยับศีรษะนั้นยากเกินทน

เธอถูกวางตัวลงก่อนจะถูกเชยคางขึ้น จากนั้นร่างก็ถูกจับพลิกตะแคงข้าง พร้อมเสียงของหญิงสาวที่ยังไม่มีโอกาสเห็นหน้า

แกตามไอ้หมอดิ ยังไงก็ต้องให้มันตรวจ...

เสียงนั้นเงียบหาย อาจจะเพราะถูกขัดจังหวะ กศิณาสำลักน้ำจนแสบหูแสบคอ หน้านิ่วคิ้วขมวด พยายามฝืนลืมเปลือกตาหนักอึ้ง แต่ก็ทำไม่ได้

เหมือนมีเสียงชุลมุนอยู่พักใหญ่ กระทั่งหญิงสาวคนเดิมร้องขึ้น

พี่บัว โทรตามไอ้หมอให้ที พี่บัว พี่บัว!

ศานต์ ไอ้ศานต์ ตั้งสติ!!!’ แล้วเจ้าหล่อนก็ตะคอกลั่นจนแม้แต่กศิณายังสะดุ้ง ด้วยเป็นห่วงคนช่วยชีวิต กลัวเขาจะเป็นอะไร ในที่สุดก็ฝืนหรี่ตาปรือมองภาพตรงหน้าได้

ภาพของชายหนุ่มที่เปียกทั้งร่าง กำลังมือสั่นกดโทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เขาจะเงยหน้ามองหญิงสาวที่ชื่อช้องด้วยสีหน้าว่างเปล่า

พี่บัวตามหมอให้แล้ว น้องสำลักน้ำแล้ว หายใจได้เองด้วย ปลอดภัยแล้วนะ แกตั้งสติก่อน ไม่เป็นไรแล้วไม่เป็นไร คนพูดปลดโทรศัพท์ที่น่าจะพังเป็นที่เรียบร้อยออก

ตั้งสตินะศานต์ โอเคไหม

ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย ทีท่าคล้ายเด็กน้อยยังไม่รู้ประสา ทว่าอาการสั่นก่อนหน้าลดน้อยลง

ใครอ่ะ

น้องอาเชษ... เสียงของเขาเบามาก เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ กศิณาที่รู้สึกหนักศีรษะเหลือเกินจึงปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง

เดี๋ยวแกไปนั่งในครัวก่อนไป ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้องเขา พี่บัวคะ ฝากโทรหาอาเชษให้หน่อย บอกว่าน้องสาวจมน้ำค่ะ

ความเปียกชื้นถูกผลัดเปลี่ยน ก่อนที่กศิณาจะถูกห่อหุ้มด้วยชุดเนื้อนุ่ม ถูกอุ้มไปวางบนโซฟา ได้ยินเสียงของคนเปลี่ยนชุดตะโกนเรียกพี่ชายผู้ช่วยชีวิตเธอ ไม่นานนักแขนข้างซ้ายก็ถูกกระตุกด้วยมือที่เย็นชืด

ใจเย็น! แกไปเปลี่ยนเสื้อที่บ้านก่อนไหม เดี๋ยวน้องเขาก็เปียกไปด้วยหรอก

ดูท่าว่าเขาคงปฏิเสธ เพราะพื้นที่ว่างของโซฟายวบลง มือหนาปัดผมที่ปรกใบหน้ากลมแป้นออก ลูบไล้แผ่วเบา แม้ความชื้นจากผิวเขายังคงอยู่ แต่กศิณากลับรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่ตรงเข้าโอบล้อมใจ

ขอผ้าหน่อยสิ จะเช็ดผมให้ตัวเล็ก เดี๋ยวน้องไม่สบาย

มือของเธอถูกกุมไว้อย่างแนบแน่น เสียงถอนหายใจของเขาแผ่วเบา คล้ายความกังวลถูกปัดเป่า กศิณาพยายามลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง ขยับศีรษะที่แทบไม่เขยื้อนเพราะหนักอึ้ง

พี่ตัวใหญ่... ทั้งเจ็บทั้งแสบคอ และเสียงนั้นก็ช่างโรยแรง แต่เธอก็พยายามฝืนพูด พี่...ช่วยหนูไว้...ใช่ไหม...

ไม่รู้เรี่ยวแรงมาจากไหน เธอโถมเข้ากอดเขา ซุกหน้าเข้ากับไหล่หนาจนคนตัวใหญ่กว่าสะดุ้ง

เดี๋ยวตัวเล็ก เดี๋ยวหนูเปียกนะ ตัวเล็ก!

ฮือ...ฮือ...หนูขอกอดพี่ชายไว้อย่างนี้ได้ไหมคะ ขอแป๊บเดียวนะ ฮือ...

มือหนาที่ประคองแผ่นหลังทำหน้าที่ปัดเป่าความทรมานในวินาทีชีวิตที่พึ่งผ่านให้จางหาย คล้ายความทุกข์ทั้งมวลสลายไปด้วยความอบอุ่นที่เขาถ่ายทอดมา นึกถึงอาการสั่นและความห่วงใยที่เขามีให้ กศิณาก็ยิ่งเสียใจที่พลอยทำให้ชายหนุ่มลำบากไปด้วย จึงกอดรัดเขาแน่นขึ้น

ทั้งอยากให้มั่นใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ อยากให้รู้ว่าเขายังมีตัวตน และอยากจะพักพิงกับอ้อมกอดที่ปกป้องเธอ

ยายหนู...ยายหนู! เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้เธอผละออก

กศิณาทิ้งตัวลงพิงพนักโซฟา ปาดน้ำตาป้อยๆ แต่แทนที่จะวิ่งเข้าหาผู้เป็นพ่อ กลับเสหน้ามองไปนอกหน้าต่างแทน

เพราะความรู้สึกก่อนที่ร่างกายจะสัมผัสน้ำ มันยังคงคั่งค้างอยู่ในใจ



*****

ยุ้งเอ้ย เดี๋ยวมีเรื่องปวดหัวหนักกว่านี้แน่ 

เป็นกำลังใจให้นางเอกเรากันหน่อยเร็ว

>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น