หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,630 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    636

    Overall
    44,630

ตอนที่ 42 : 12.1 ใครบางคนชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

“มาแล้วหรือ เข้ามาข้างในเลย” ไพลินส่งยิ้มบางๆ ให้คนที่ยืนรออยู่หน้าประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ซึ่งยิ้มตาหยีทันทีที่เห็นเธอ

ผู้อ่อนวัยกว่าประนมมือไหว้ขอโทษที่มาเสียค่ำมืด เล่าว่าเจ้าของไร่ลากไปขึ้นเขา กว่าจะนึกได้ว่านัดกับคนที่รีสอร์ตไว้ก็ปาไปจนพระอาทิตย์ตกดิน

ผู้สูงวัยกว่ามิได้ถือสาเอาความ เดินนำเข้าบ้านไปจนสุดทางเดิน แต่เมื่อหันกลับก็ต้องชะงัก มองภาพเด็กสาวโฉบตัวซ้ายทีขวาทีอย่างคล่องแคล่วท่ามกลางของมากมาย ดวงตารียาวเบิกกว้างเปล่งประกายยามยื่นหน้าเข้าสอดส่องสิ่งที่ได้พบเห็น

ทางเดินนี้ไม่กว้างนัก เพียงกางมือออกสองข้างก็สามารถแตะถึงผนังไม้ที่ประดับด้วยของตกแต่งโบราณได้ ของส่วนใหญ่เกี่ยวกับการออกแบบ ผ้าทอ งานปัก เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับ

นอกจากกศิณาจะชื่นชมด้วยทีท่าพินิจ ยังรักษาระยะป้องกันมิให้ก่อความเสียหายได้อย่างเหมาะสม

มุมปากของแม่ม่ายลูกหนึ่งยกขึ้นอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมส่อเค้าเอ็นดูคนตรงหน้า จะว่าไปก็น่าจะอยู่ในวัยไล่เลี่ยกับลูกสาวของตน ทว่ากลับดูสดใสร่าเริงผิดจากพิมประภา

อยากรู้เคล็ดลับว่าพ่อแม่ของกศิณาเลี้ยงมาอย่างไร แม้เจ้าหล่อนจะแต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนธรรมดา หน้าตาสะอาดสะอ้านปราศจากการตกแต่ง ไม่ใช่คนสวยนักแต่เป็นเด็กที่น่ารักสดใสสมวัย รอยยิ้มและพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้คนที่พบเห็นรู้สึกอารมณ์ดีตามไปด้วย

เมื่อเด็กสาวเดินจนพ้นทางเดินก็หันกลับมามองเจ้าของบ้านที่ยืนรออยู่ เม้มปากเบิกตากว้างก่อนหรุบลง คล้ายไม่แน่ใจนักว่าจะถูกดุหรือไม่ที่เผลอปล่อยตัวเองสไลด์ซ้ายทีขวาทีแบบลืมสนใจเจ้าถิ่น

ยายพิม...

ฉับพลันไพลินนึกถึงบุตรสาว ไม่ใช่แค่เพียงวัยไล่เลี่ยกัน แต่ลักษณะท่าทางและหน้าตาเมื่อครู่มีความคล้ายคลึงอย่างบอกไม่ถูก ครั้งแรกที่พบกศิณาเธอรู้สึกคุ้นหน้า แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก มาตอนนี้...ความหวาดหวั่นกลัวถูกดุที่ฉายบนใบหน้ากลมแป้น เหมือนกับครั้งล่าสุดที่เธอดุบุตรสาวเรื่องให้เพื่อนยืมเครดิตการ์ดไปรูดที่ญี่ปุ่น

จะว่าไปเหตุการณ์นั้นก็น่าสงสัยไม่น้อย ช่วงเวลาเดียวกับที่บุตรสาวทำตัวประหลาด และทำให้เธอคิดไม่ตกมาจนบัดนี้

ดวงตารียาวหยีลงพร้อมกับมุมปากที่เผยกว้างให้เห็นฟันเรียงกันเป็นแถว ทันทีที่กศิณายิ้ม ภาพของพิมประภาก็ถูกปัดตกทันที

ไม่เหมือนแล้ว พิมประภาไม่เคยยิ้ม และจะว่าไป...ดวงตากศิณาเรียวเล็กกว่า จมูกก็เชิดแค่ปลายขณะที่พิมประภานั้นมีดวงตาคมโต ทั้งสันจมูกยังตั้งตรง

ไพลินยิ้มรับเล็กน้อย เชื้อเชิญคนอ่อนวัยกว่าให้เดินไปยังห้องทำงานซ้ายมือติดฝั่งหลังบ้าน แม่ม่ายสาวนั่งลงที่ชุดโซฟารับแขกตัวยาว ผายมืออนุญาตให้ผู้มาเยือนนั่งที่โซฟาเดี่ยวใกล้ๆ

“ตกลงสนใจจะมาฝึกงานที่นี่ไหม ฉันจะสอนให้ทุกอย่างเลยนะ เธอเรียนรู้อะไรได้ฉันจะให้หมด แบบไม่กั๊กเลย”

สิ่งที่ได้ยินทำให้กศิณาตาโต ด้วยมีหนึ่งหนทางที่จะตอบปัญหาทุกอย่าง การตรวจดีเอ็นเอ แต่เธอไม่ใจกล้าพอไปกระตุกผมใคร จะแอบไปเอาผมจากหวีแบบในละครก็ไม่อาจบุกเข้าห้องของไพลินและพลอยรุ้งได้ ถ้าได้แวะเวียนมาที่นี่บ้างอาจพอมีโอกาส

“ก็...สนใจค่ะ แต่ว่ายุ้งยังสนุกกับงานทางไร่อยู่ ถ้าเป็นไปได้ ยุ้งอยากทำงานที่ไร่เป็นหลัก แล้วมาเรียนที่นี่เพิ่มเติมในเวลาว่างได้ไหมคะ”

“ได้สิ แต่เธอจะไม่เหนื่อยไปใช่ไหม หรือให้ฉันไปขอศานต์ให้เธอทำงานที่ไร่ครึ่งวันดี”

“อุ๊ย ไม่เป็นไรค่ะ” กศิณารีบโบกมือเป็นพัลวัน “ยุ้งขอมาเป็นเย็นวันจันทร์ พุธ ได้ไหมคะ พอดียุ้งทำกะเช้า เลิกบ่ายสามค่ะ”

เธอยังต้องอยู่ที่ไร่บ้าง เพื่อจะได้หาข้อมูลทางฝั่งพ่อ แม้ว่าพ่อจะไม่ยอมให้เธอตามเลยก็เถอะ

“แล้วเรามีพื้นฐานอะไรเป็นพิเศษไหม เย็บปักถักร้อย วาดรูป”

“เย็บจักรพอได้ค่ะ แต่ต้องเป็นจักรบ้านที่ไม่เร็วมาก แต่ฝีมือยุ้งไม่เนี๊ยบนะคะ ไม่ค่อยได้หัดเท่าไร” รีบออกตัว จำได้ดีว่าคนเพอร์เฟกชั่นนิสต์ตัวแม่อย่างคู่ฤทัยทำหน้าขัดใจขนาดไหนยามเธอช่วยเย็บจักร สุดท้ายก็เป็นได้แค่ลูกมือในการเนา

“ไม่เป็นไร เราเน้นไอเดีย ถ้าพอเย็บเป็น ก็จะได้รู้ว่าเวลาออกแบบชุดนี้จะทำยังไงให้เป็นจริงได้ คุยกับช่างรู้เรื่อง ส่วนเรื่องความเป๊ะ ช่างของเราเก่งทุกคน เรื่องนี้หายห่วง”

“พี่ลิน ยุ้ง ขนมเสร็จแล้วนะคะ มาทานกันเร็ว” เสียงใสดังมาจากหน้าประตูทางเข้าห้อง พลอยรุ้งเดินมาพร้อมถาด ซึ่งมีถ้วยกระดาษจีบรอบอันเล็กวางเรียงอยู่

ต่อเมื่อวางลงบนโต๊ะรับแขกกลางห้องกศิณาจึงได้เห็นชัดๆ ว่าขนมหลากสีสันนั่นคืออะไร

“คุณรุ้งทำบัวหิมะเหรอคะ หน้าตาน่ากินจังเลยค่ะ แถม...เหมือนมีกลิ่นอะไรสักอย่าง มันแบบหอมละมุนๆ” กศิณาหลับตาพริ้ม ทำท่าประกอบการดมกลิ่นจนผู้สูงวัยกว่าทั้งสองหลุดขำ

“ยุ้งชอบหรือจ๊ะ ปกติไม่ค่อยเห็นเด็กๆ รู้จัก ไม่ใช่แค่หน้าตานะ รสชาติก็ดีด้วย ชิมสิ” คนทำดันถาดมาทางกศิณา “อ้อ อีกอย่าง ไม่ต้องเรียนว่าคุณหรอกนะ เรียกพี่แบบที่ศานต์เรียกก็ได้จ้ะ เนอะพี่ลิน” คนที่อ้างตัวเป็นพี่ส่งยิ้มกว้างขวางให้ เป็นการยืนยันว่าอนุญาตจริงๆ ก่อนจะหันไปหาอีกคนซึ่งพยักหน้ารับเห็นด้วย

กศิณายิ้มแหยด้วยยังเกรงใจ ถ้าไม่นับว่าเธอน่าจะเป็นลูกสาวของใครคนใดคนหนึ่ง ตอนนี้ก็เป็นเพียงคนงานในไร่ ขณะที่ทั้งสองมีฐานะเทียบเท่าเจ้าของรีสอร์ต

“คือยุ้งสบายใจที่จะเรียกคุณมากกว่าค่ะ เหมือนที่ยุ้งเรียกคุณศานต์ไงคะ”

ความจริงผู้ชายคนนั้นเธอก็อยากเรียก พี่ใจจะขาด แต่เกรงว่าจะหลุดแทนตัวเองว่า หนู จนเป็นการแสดงตัวว่าเคยเจอกันมาก่อนในฐานะใด จึงต้องเรียกให้ห่างเหินไว้ดีที่สุด

ผู้สูงวัยกว่าได้แต่พยักหน้าตามใจ มองคนตรงหน้าที่จ้องขนมทีท่าลังเล

“ลองสิจ๊ะ ของชอบไม่ใช่หรือ”

กศิณาเม้มปากเงยหน้ามอง ความจริงคือ ใครบางคนชอบต่างหาก เธอกินถั่วเหลืองถั่วแดงที่ไหน เรียกได้ว่ากินแล้วต้องรีบคายด้วยซ้ำ

“ไส้อะไรหรือคะ”

“ถั่วเหลืองจ๊ะ สูตรเด็ดเลย”

ชั่งใจคิด ดูท่าคนทำอยากให้ชิมนัก เกรงใจไม่กล้าปฏิเสธ จึงเลือกอันที่ใช้แป้นกดพิมพ์ลาย มองๆ แล้วคล้ายจะเล็กกว่ารูปทรงซิ่วท้อ มือหนึ่งหยิบขนมอีกมือก็เล็งน้ำเปล่าหวังช่วยบรรเทารสชาติที่ไม่ชอบ

ทว่าเมื่อเข้าปากเคี้ยว แทนที่จะรีบดื่มน้ำตามกลับกลายเป็นหยิบชิ้นถัดไปขึ้นมาเสียนี่

“โอ้โฮ! อร่อยจัง ปกติยุ้งไม่ชอบกินถั่วเหลือง ไม่ชอบมากๆ แต่ว่านี่มันละมุนลิ้นมาก แถมหอมอ่อนๆ แต่นึกไม่ออกว่ากลิ่นอะไร”

“ไส้นี่กวนด้วยกะทิจ๊ะ รสชาติจะกลมกล่อมกว่าที่คนอื่นใช้น้ำมันกวน ไม่เหม็นหืน แล้วก็หยดกลิ่นมะลินิดหนึ่ง กลิ่นไม่ชัดแต่มันจะให้ความละมุนแบบที่ยุ้งบอก”

“ทำไว้เยอะไหมคะ ยุ้งขอติดกลับไปหน่อยได้ไหมคะ” นึกถึงใครบางคนที่ชอบกินเป็นชีวิตจิตใจ ชอบจนเธอต้องไปหัดทำทั้งที่ตัวเองไม่กิน โดยเธอซื้อไส้สำเร็จที่มีคนกวนขาย เทียบแล้วสู้ฝีมือคนตรงหน้าไม่ได้เลย

“ได้สิจ๊ะ ทำไว้เยอะแยะเลย ไว้ให้แบ่งๆ กัน เดี๋ยวฉันไปเอาใส่กล่องมาให้นะ” คนทำยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี รีบกุลีกุจอเดินออกจากห้องไป กศิณามองตามแผ่นหลังบอบบางด้วยชื่นชมในความมีน้ำใจ

ทว่าเมื่อหันกลับมามองอีกบุคคลหนึ่งในห้องก็ต้องขมวดคิ้ว ไพลินมองตามร่างลูกพี่ลูกน้องสาวเช่นกัน แต่แววตาคมลึกล้ำอ่านยาก และถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าปากอิ่มสีแดงเข้ม...เหยียดเป็นเส้นตรง


*****

คุณลินมีอะไรในใจน้า

(นอกเรื่อง) ใครชอบทานบัวหิมะบ้างเอ่ย เรามีสูตรน้า 

อร่อยมาก หลังไมค์มาได้ 5555 

ทำง่ายๆ ไม่ยาก แต่อุปกรณ์เยอะหน่อย

>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น