หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,622 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    628

    Overall
    44,622

ตอนที่ 41 : 11.4 เล่นของสูง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

กศิณาละอยากจะมอบรางวัลคิดเองเออเองยอดเยี่ยมแห่งปีให้เขานัก

เธอเงยหน้าขึ้นสุดคอมองกลุ่มไม้ไผ่ที่ก่อสร้างเป็นบ้านต้นไม้อยู่เบื้องบน แล้วจึงหันไปหาคนพามาซึ่งกำลังผูกม้าไว้กับต้นไม้ใกล้ๆ แค่คิดว่าต้องปีนขึ้นบันไดลิงไม้ไผ่ที่ตั้งฉากกับพื้นโลก ขาก็สั่น พื้นที่ยืนไม่มั่นคง จนอาจจะล้มลงได้ทุกขณะ

“ขึ้นไปสิ เดี๋ยวไม่ทันพระอาทิตย์ตกนะ ห้างนี่พวกฉันมาขัดเองกับมือ รับรองปลอดภัย วิวบนนั้นสวยมากเลยล่ะ โดยเฉพาะตอนพระอาทิตย์ตก เห็นเธอชอบถ่ายรูปเลยพามา”

เขาก้าวมายืนเคียงข้าง ในขณะที่เธอยังคงแหงนหน้าหงาย นิ่งเงียบไม่ส่งเสียงใด ใจจริงก็นึกขอบคุณคนใจดีที่อุตส่าห์จำได้ แต่เขาไม่คิดจะถามเธอสักคำเลยหรือว่าอยากขึ้นไปบนนั้นหรือไม่

“ขอยืนดูอยู่ตรงนี้แล้วกันนะคุณ แค่นี้วิวก็สวยแล้ว” กศิณากล่าว มองไปเบื้องล่างเห็นไร่ รีสอร์ต หมู่บ้าน และป่าน้ำผุด แม้ไม่ชัดเจนนักเนื่องด้วยเธออยู่ห่างจากขอบผา ทว่าเพื่อสวัสดิภาพของขาขออยู่ตรงนี้น่าจะดีสุด

“ทำไมละ หรือเพราะไม่ได้เอากล้องมากัน”

กศิณาเหลือบตามองคนสูงกว่าที่ยังดึงดัน ค่อยๆ ปล่อยลมหายใจออก ตัดสินใจสารภาพความจริงแม้ว่าตอนแรกจะกลัวเสียฟอร์มก็ตามที

 “คุณตั้งใจฟังนะ ฉันกลัวความสูง กลัวมากๆ เข้าใจไหม โอ๊ย! นี่ขาสั่นไปหมดแล้วเนี่ย” ไม่รู้วันนี้ก็ต้องรู้อยู่ดี ไม่อย่างนั้นเกิดเป็นลมล้มพับมาได้อายกว่านี้แน่นอน

เขาหน้าเหวอเล็กน้อยเมื่อได้ฟังความจริง ก่อนจะจ้องเข้ามาในตาของเธอ จากนั้นก็หัวเราะแห้งๆ คล้ายสำนึกผิด

“ก็ไม่บอก งั้นไปอีกที่ดีกว่า เป็นแบบบันไดบ้านธรรมดา น่าจะขึ้นได้นะ” ชายหนุ่มกล่าวพลางเดินไปปลดเชือกจูงม้าแล้วเดินนำหน้าไป

“จะบันไดไหนก็ขึ้นไม่ได้หรอกคุณ ถ้ามันสูงน่ะ” กศิณาแอบบ่นกระปอดกระแปด หากยอมเดินจูงม้าอีกตัวตามเขาไปอย่างกระชั้นชิด นึกอยากเป็นลูกลิงจะได้เกาะหลังเขาขึ้นง่ายๆ แบบฉากโรแมนติกในนิยาย แต่ขอทีเถอะ อ้วนไง เลยอด!

ไม่ไกลนักก็ถึงห้างส่องสัตว์ขนาดใหญ่ทำจากไม้ทั้งหลัง สูงจากพื้นขึ้นไปเท่ากับตึกประมาณสามสี่ชั้น คนพามาก้มลงถามพร้อมรอยยิ้มละไมที่แสน...น่าประทับใจ เธอเคยชอบ แต่ไม่ใช่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้

“ไหวไหม บันไดธรรมดา ถ้ากลัวหลับตาเดินขึ้นก็ได้ เดี๋ยวฉันพาขึ้นไป”

“เฮ้อ!” ถอนหายใจเสียงดัง จงใจให้เขาได้ยิน กี่สิบ พี่ตัวใหญ่ก็ไม่สามารถทำให้รู้สึกสบายใจได้ทั้งนั้น  “คุณพาฉันมาทรมานสังขารมากเลยนะเนี่ย”

“เอาน่า ลองดูก่อน อย่ายอมแพ้สิ ปกติเห็นเธอออกจะแข็งแกร่ง ดูท่าน่าจะเป็นคนสู้ทุกอย่างที่ขวางหน้า ลองดูสักตั้งไหม”

พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้แต่ไม่วายโวย “ถ้าไม่กลัวคุณหลังหักนี่ โดดเกาะให้พาขึ้นแล้วนะ”

กศิณาเบ้ปากใส่ทันทีที่เขาถอยห่าง นั่นไง! ผู้ชายอะไร๊เล่นตัวไปอีก ทำอย่างกับผิวเป็นทอง โดนลูบโดนคลำแล้วจะร่อน

เธอทำใจกล้าก้าวนำหน้าเขาไป ห้างส่องสัตว์แบบนี้ทำไมจะไม่เคยขึ้น แต่ว่าพอขึ้นแล้วก้าวต่อไม่ไหวต่างหากเลยไม่อยากลองอีกแล้ว เพียงไม่กี่ขั้นก็รับรู้ถึงความไม่มั่นคง หันกลับมาหาคนเบื้องหลัง เสียงตะกุกตะกัก

“มัน...มันจะไม่พังใช่ไหมคุณ ทำไม ฉันรู้สึกว่า...ว่า...มันโยก”

ศานต์มองใบหน้าซีดเผือดของคนตรงหน้า ดวงตาหญิงสาวมีแววหวาดหวั่น มือที่เกาะราวอยู่เริ่มกำแน่นและเกร็งจนเอ็นหลังมือปูด ขาข้างหนึ่งชะงักค้างอยู่บนบันไดขั้นถัดไป ดูแข็งทื่อราวกับไม่สามารถไปต่อได้

ความรู้สึกผิดแล่นเข้าจับใจ...เมื่อรู้ดีว่าตั้งใจหลอกเธอมาที่นี่

“ถ้าไม่ไหวลงมาก็ได้ยุ้ง กลับก็ได้ เอาไว้พร้อมเมื่อไรค่อยขึ้นไปดูนะ” ศานต์เอ่ยพร้อมหันหลัง แต่แขนกลับถูกรั้งไว้ เกือบสะบัดตัวออก ทว่าสมองสั่งให้ระวัง หากใจร้อนอาจพากันตกบันไดได้ จึงค่อยๆ ถอยหลังลงบันไดให้หญิงสาวปลดมือเองอย่างแนบเนียน

ไม่ได้รังเกียจแต่แค่ไม่ชิน แม้แต่อดีตคู่หมั้นอย่างลลนาเขาก็ไม่เคยแตะตัวเธอสักครั้ง เพราะสัมผัสของมือมนุษย์ผู้หญิงทำให้คิดถึง...แม่

เว้นแต่ช่วงจิตใจไม่มั่นคง สองครั้งแล้วที่มือของกศิณาทำให้เขารู้สึกหนักแน่นขึ้น แต่ตอนนี้ไม่ใช่ สัญชาตญาณจึงเป็นไปโดยอัตโนมัติ

เธอมองตาเขาคล้ายกำลังชั่งใจ ค่อยๆ ขยับขาก้าวลงมายืนข้างกัน เอื้อมมือซ้ายจับปลายเสื้อเชิ้ตแล้วปิดเปลือกตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ช้าๆ

“คุณค่อยๆ พาฉันเดินขึ้นไปแล้วกัน ปกติฉันก็ใช้วิธีนี้เวลาไปกับเพื่อน เกาะเพื่อนขึ้นที่สูงเอา จะพยายามก้าวขาให้ได้แล้วกันนะ”

ใบหน้าหวานเกินชายคลี่ยิ้ม นึกเอ็นดูการเกาะคนอื่นขึ้นที่สูงของหญิงสาว มือหนายกไปใกล้ไหล่อีกด้านของกศิณา ไม่ได้สัมผัสโดน เพียงแต่กันไว้หากถ้าเกิดเหตุผิดพลาด สองตาจับจ้องที่เท้าของเธอเพื่อระมัดระวังไม่ให้ก้าวสะดุด

“ค่อยๆ ขึ้นนะ ยกขาสูงอีกนิด โอเค”

กศิณาเผลอเปิดเปลือกตาขึ้น ลอบมองคนข้างกายที่เอาแต่ก้มมองพื้นในขณะที่ริมฝีปากเขาแย้มยิ้มกว้าง ไม่มีการสัมผัสแตะต้อง แต่เสียงนุ่มทุ้มนั้นแผ่ความอบอุ่นเข้าโอบล้อมใจ วูบหนึ่งเธอได้ยินเสียงแผ่วๆ ลอยมาจากอดีตอันไกลแสนไกล...

โตขึ้นหนูจะมาขอพี่ตัวใหญ่แต่งงานค่ะ หนูจะได้ดูแลพี่ไปตลอดชีวิต

แล้วเสี้ยววินาทีถัดมาก็บังเกิดความคิดประหลาด ที่แม้แต่ตัวเธอยังตกใจ

ถ้านอกจากขึ้นที่สูงแล้ว...เธออยากจะเล่นของสูงด้วยล่ะ จะผิดไหม?

 *****

เอ้า เพลงมา!

แต่ไปหาวิธีจับมือผู้โดยไม่ให้โดนสะบัดให้ได้ก่อนเน้อ ยุ้งเอ๊ย

แค่แตะปลายก้อยเขาก็หนีแล้ว


>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #236 ห่วงโซ่ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 17:29

    คุณศานต์ทำมายทำงี้ค้า

    #236
    1
    • #236-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 41)
      9 ตุลาคม 2561 / 16:28
      น่านสิน้าาาา เรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ เลยค่า ติดตามกันต่อนะ
      #236-1
  2. #235 C2TR01 (@C2TR01) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 02:50
    ลุยเลยยุ้งงงงงง
    #235
    1
    • #235-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 41)
      9 ตุลาคม 2561 / 16:27
      ฮุยเลฮุย
      #235-1
  3. #234 NamwhanJS (@niratsikorn) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 02:50
    รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง ช่วยร้องค้าบ
    #234
    1
    • #234-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 41)
      9 ตุลาคม 2561 / 16:27
      รู้ว่าเหนื่อยถ้าอยากได้ของที่อยู่สู๊งงงงงง
      #234-1
  4. #79 บังลังก์นี้มิมีใครจอง (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 14:24
    ทำมายน่าร้ากแบบนี้คุณศานต์
    #79
    1
  5. #68 C2TR01 (@C2TR01) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 10:14
    รอน้าาา เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #68
    1
    • #68-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 41)
      23 ตุลาคม 2560 / 08:18
      ขอบคุณนะคะ ฝากติดตามด้วยค่า ><
      #68-1