หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,865 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    44,865

ตอนที่ 38 : 11.1 พ่อก็คือพ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

ภายในห้องกระจกกว้าง กศิณานั่งหน้าโต๊ะใต้ป้ายระบุ ‘พันธุ์พระราชทาน 72’ ซึ่งเหมาะสมกับการขนส่งจึงถูกเก็บตั้งแต่ยังไม่แดงเต็มที่ เธอเพ่งพินิจผลไม้ในมือเพื่อมองหารอยตำหนิ ก่อนจะวางลงในถาดเยื่อกระดาษขึ้นรูปกันกระแทก

ที่ไร่ไอศวรรย์สอนให้ทุกคนคัดสรรอย่างพิถีพิถัน ในแพ็กเดียวกันจะเน้นสีโทนเดียวกัน ขนาดก็ใกล้เคียงกัน โชคดีที่ที่นี่ดูแลดีตั้งแต่ต้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องปุ๋ย น้ำหมักชีวภาพ หรือการใช้ชันโรงช่วยผสมเกสร ทำให้ผลผลิตได้มาตรฐานมีขนาดใหญ่อยู่ในเกรดพิเศษเกือบทั้งหมด มีเกรดหนึ่งบ้างแต่ค่อนข้างน้อย ส่วนเกรดต่ำกว่านั้นน้อยจนรวมกล่องไม่ได้ต้องเอาไปแปรรูปเสีย

เนื่องจากเลยเวลาพักกระเพาะกศิณาจึงส่งเสียงโครกคราก จมูกรับกลิ่นหอมหวานที่ปล่อยออกมายั่วยวน จากที่จะหยิบสตรอว์เบอร์รีลงถาด กลายเป็นยื่นเข้าปากตัวเอง

“ยุ้งข้าว!” เสียงเรียกดุแบบทีเล่นทีจริง ทำให้ปากที่อ้าเตรียมงับต้องหุบลง

“อาเชษ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ปากอิ่มฉีกยิ้ม ยื่นผลไม้ในมือให้คนตรงหน้าก่อนเสริม “รับสตรอว์เบอร์รีสักลูกไหมคะ น่าจะหวานเชียว”

คนเป็นพ่อส่ายหัวอย่างอ่อนใจ “ถ้าจะกินก็ไปเก็บลูกที่แดงเต็มที่แล้วมากินไป อันนี้ยังสุกไม่ครบเลย เอาไปขายเถอะ หรือลูกสุกๆ เก็บกินหมดแล้ว” เขาไม่วายกระเซ้า

กศิณาย่นจมูกใส่แล้วเชิดหน้าเมินหนี หันกลับไปตั้งใจพิจารณาผลไม้ในมือต่อ

“จะบ่ายโมงแล้ว รีบๆ ทำ จะได้ไปกินข้าว เร็วเข้าเร็ว”

เมื่อพ่อออกปากไล่ เธอจึงนึกได้ว่าใกล้หมดเวลาพัก

“ปกติเรื่องกินสำคัญไม่ใช่หรือเรา”

กศิณาหันไปอีกฝั่ง เปิดยิ้มรอส่งให้ทันทีที่ได้ยินเสียงคุ้นหู ทั้งที่ยังไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ แต่ตั้งแต่มาอยู่ไร่นี่เจอศานต์เรียกได้ว่าสามเวลาหลังอาหารแถมก่อนนอนด้วยอีกหนึ่ง จึงจำได้อย่างแม่นยำเสียแล้ว

“เรื่องกินก็สำคัญค่ะ แต่มันมีอย่างอื่นสำคัญกว่า อยากจะรีบๆ แยกให้หมด เผื่อฉันจะได้เปลี่ยนไปทำตำแหน่งอื่นบ้างแล้ว”

คำตอบของเธอยังผลให้คนที่ยืนอยู่เหนือศีรษะทั้งคู่ขมวดคิ้ว

“ทำไม ไม่ชอบงานคัดแยกเหรอถึงอยากไปทำอย่างอื่น” เป็นเจ้าของไร่ที่เอ่ยปากถามข้อสงสัย

“ก็ไม่เชิง” กศิณายักไหล่ตอบ “ช่วงนี้อาเชษไปทำงานอะไรอยู่หรือคะ ยุ้งอยากไปทำงานกับอาเชษมากกว่า” ตั้งแต่มาอยู่นี่ ถ้าไม่ดิ้นรนไปทานอาหารเย็นที่บ้านพ่อก็น้อยครั้งนักที่จะได้เจอกัน

บอกแล้วว่าเจอหน้าเจ้าของไร่บ่อยกว่าหน้าผู้จัดการไร่หลายเท่าตัว

“เธอจะไปก่อกวนอาเชษทำไม เขาทำอะไรก็เรื่องของเขา เธอทำตามที่ฉันบอกก็พอแล้ว”

กศิณาหันมองเจ้าของไร่ เผลอย่นจมูกใส่อย่างขัดใจ ผุดลุกขึ้นแล้วลากมือผู้สูงวัยที่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เดินตามไปมุมห้อง

ภาพนั้นทำให้ศานต์ถึงกับเพ่งมองตามอย่างไม่เชื่อสายตา ปกติผู้จัดการไร่จะไม่ค่อยสุงสิงกับใครแถมไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ทำไมถึงได้สนิทกับคนงานใหม่นี่เร็วนัก

“สองคนนั้นดูสนิทกันจังเลยนะคะ น้องศานต์ว่าไหม” พลอยรุ้งที่เดินผ่านประตูห้องแพ็กเข้ามาหลังจากยืนมองผ่านกระจกข้างนอกนานแล้วเอ่ยทัก

“ผมก็กำลังงงอยู่ว่าทำไมอาเชษถึงคุยกับเด็กนั่น ปกติไม่เห็นคุยกับใคร”

“ไม่หรอกค่ะ จริงๆ แล้วคุณเชษ...เขาใจดีกับทุกคนนั่นแหละ จะยกเว้นก็เพียงคนเดียว...” เสียงนั้นเบาลงอย่างลืมตัว จนศานต์ต้องก้มลงมามอง

“...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่จะมาขอให้คุณเชษเขาช่วยอะไรหน่อย ขอยืมตัวผู้จัดการไร่หน่อยนะคะน้องศานต์”

“ได้ครับพี่รุ้ง”

พลอยรุ้งยิ้มให้เป็นเชิงขอบคุณแล้วเดินไปหาผู้จัดการไร่ แต่พลันต้องชะงักมองภาพตรงหน้านิ่ง

เชษที่ถูกลากออกมาไกลพอที่จะไม่มีใครได้ยินบทสนทนาหันมองหน้าคนเตี้ยกว่า เลิกคิ้วเป็นคำถาม ใบหน้าย่นยู่ของบุตรสาวมีแววเว้าวอน จึงอดที่จะขยี้ผมนุ่มด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้

“พี่ไม่สงสารยุ้งบ้างเหรอคะ อยู่ใกล้ๆ กันแต่แทบไม่ได้เจอหน้าเลยนะ จนคิดว่าพี่ศานต์เป็นญาติหนูแทนแล้วเนี่ย”

น้ำเสียงตัดพ้อนั้นทำเอาใจเชษกระตุก รู้ว่าตนเป็นพ่อที่ไม่ดีนัก ด้วยเหตุผลสำคัญบางประการทำให้ไม่อาจเปิดเผยความสัมพันธ์ได้ อยู่ใกล้กันแค่นี้แต่กลับเหมือนไม่ใช่ญาติสนิทชิดเชื้อ กศิณาจะน้อยใจก็ไม่แปลก แต่ด้วยรู้จักลูกดีทำให้หนุ่มใหญ่รู้ว่าภายใต้ใบหน้าอมทุกข์นี่มีบางอย่างผิดปกติ

การตัดพ้อด้วยท่าทางแบบนี้ไม่ใช่กศิณา

ตัดสินใจเอ่ยถามข้อสงสัย เมื่อเขาไม่เชื่อตั้งแต่เจ้าตัวเอ่ยปากร้องขอความใกล้ชิดเมื่อมาที่นี่วันแรกแล้ว “จะตามทำไม มีแผนอะไรกันแน่แม่คนเจ้าเล่ห์”

กศิณากลอกตาด้วยความเซ็งจัด ถูกจับได้จนได้ นี่สินะถึงไม่เคยยอมให้เธอตามเลย 


*****

ยังไง๊พ่อก็ทันไอ้ยุ้ง ส่วนคนที่ไม่ทันน่ะ ยืนสงสัยอยู่นู้น 

>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

0 ความคิดเห็น