หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,648 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    654

    Overall
    44,648

ตอนที่ 37 : 10.5 ขั้วตรงข้าม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    22 ต.ค. 61

ร่างสมส่วนเดินเล่นหน้าเรือนพักคนงานเพื่อให้อากาศเย็นๆ ดับความร้อนรุ่มในใจ ทั้งที่คิดว่าค่อยเป็นค่อยไป ทั้งที่คิดว่ารอได้ แต่กศิณากลับรู้สึกว่าหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาช่างนานเหลือเกิน ไม่มีความคืบหน้าใดๆ เกี่ยวกับเรื่องแม่ เธอยังไม่ได้เจอหน้าผู้ต้องสงสัยทั้งสอง และเรื่องฝึกงานที่ห้องเสื้อก็ไม่เห็นศานต์จะติดต่ออะไรให้ วันนี้เธอถึงไม่กล้าเผชิญหน้าเอาหมูคั่วให้ไง

กศิณาสะดุ้งเมื่อไฟรอบตัวดับพรึ่บ ดีที่เดินออกมาจากหน้าเรือนพักไม่ไกล รีบเร่งฝีเท้ากลับไป ทว่าดวงตากลับเผลอเหลือบมองเบื้องบนเสียก่อน และเมื่อพบว่าบนท้องฟ้าพร่างพราวไปด้วยดวงดาวนับล้าน สวยงามดั่งที่เคยวาดหวังไว้ก็วิ่งเข้าห้องเพื่อหยิบอุปกรณ์ที่จำเป็นทันที

เธอหอบของพะรุงพะรังออกมาตั้งหน้าเรือนพัก ขมวดคิ้วเมื่อพบว่ามีแสงจากเสาไฟหลักของไร่ที่แม้จะอยู่ไกลแต่ก็ยังเข้ามากวนในกล้อง สมองประมวลหาสถานที่ที่จะบันทึกความทรงจำแสนงดงามนี้ไว้ ทันใดนั้นก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีเสียงทุ้มๆ ดังขึ้น

“ทำอะไรน่ะ”

กศิณาเปิดไฟฉายส่องไปที่ผู้มาเยือน

“คุณศานต์” เธอร้องเรียกอย่างดีใจจนอีกฝั่งต้องยกมือมาตะปบปากเธอไว้ เพราะกลัวรบกวนคนอื่นๆ

“ขอโทษค่ะ ดีใจเลยลืมตัว” ส่งยิ้มแหยๆ ให้เขาขณะก้าวถอยหลังให้พ้นจากมือนุ่มๆ ดวงตาเปล่งประกายจ้ายามมองหน้าเขา กำลังจะหันมองหาเขาก็โผล่มาเสียก่อน ศานต์มักจะปั่นจักรยานตรวจไร่ช่วงที่เธอออกมาเดินเล่นอยู่บ่อยครั้งและไม่มีครั้งไหนที่เขาจะไม่แวะทักทาย เผลอยกยิ้มขึ้นมาทันที ถึงจะขี้เก๊กเผด็จการอารมณ์แปรปรวน แต่เขาก็มีมุมน่ารักๆ ให้เธอยิ้มได้ยามนึกถึง

“ดีใจอะไร”

“กำลังนึกถึงพอดีเลย ในไร่มีตรงไหนที่มืดมากๆ ไหมคะ เอาแบบไกลแสงสุดๆ ฉันว่าจะถ่ายดาว” ว่าแล้วก็ชี้นิ้วขึ้นบนฟ้า เขาเงยหน้ามองด้านบน แล้วรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏบนริมฝีปากนั้น

กศิณายิ้มตามทันที “สวยใช่ไหมละคุณ”

“อื้อ ปกติที่นี่ดาวไม่ชัด แล้วก็ไม่เห็นเยอะขนาดนี้” เขาก้มกลับมามองสำรวจของในมือเธอ “อุปกรณ์พร้อมเลยนะเนี่ย งั้นไปหลังบ้านไอ้ช้องกัน ไม่มีแสงรบกวนแน่แล้วก็ไม่มีอะไรบังทัศนวิสัยด้วย มา ขึ้นมา”

“คุณ...จะพาไปหรอ” เธอตาโตมองเขาด้วยความตื่นเต้น

ศานต์พยักหน้ารับ เท่านั้นละอีกฝั่งก็ถลาเข้ามาหาทันที

“คุณใจดีมากอ่ะ โอ๊ย ไอ้ยุ้งต้องทำบุญมาดีแน่ๆ ถึงมีเจ้านายใจดีขนาดนี้”

ศานต์มองใบหน้ากลมแป้นที่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจสุดขีดราวกับเด็กๆ ภาพนั้นสะกดสายตาเขา เมื่อยามนี้หญิงสาวดูไม่มีพิษมีภัย ทุกการแสดงออกบนสีหน้ามาจากภายใน เธอกำลังตื่นเต้นและดีใจมากจริงๆ จนศานต์ลืมความระแวงเรื่องที่เธอบุกเข้าบ้านผู้จัดการไร่เมื่อเย็นเสียสนิท

เขาจอดรถจักรยานริวรั้วท้ายไร่ ทักทายเวรยามที่ลาดตระเวรมาเจอกันพอดี ก่อนจะพาเธอเดินไปยังที่ราบหลังบ้านช้องนาง ปล่อยให้เธอสำรวจที่ทางที่จะตั้งกล้องจนพอใจ เมื่อหญิงสาวปักหลักได้เขาก็ลอบสำรวจอุปกรณ์ที่เธอพกมา ก่อนหน้านี้เคยเห็นแค่กล้อง พอได้เห็นกระเป๋าใส่เลนส์แล้วก็ถึงกับตาโต ไหนจะขาตั้งที่เขาช่วยสะพายอยู่นี่อีก

“ลงทุนกับอุปกรณ์เหมือนกันนะ”

เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มตาหยีให้เขา

“ก็ชอบนี่ค่ะ เวลาไปต่างจังหวัดก็พกตลอด ถึงพี่ที่ทำงานจะบอกว่าเดินทางไกลแค่ขับรถก็ง่วงแล้ว แต่ฉันมองว่าชีวิตมันไม่แน่นอน เสียเวลาแค่นิดหน่อยในการเก็บความทรงจำ เราไม่รู้จะได้วนกลับไปที่นั่นอีกไหม อยากทำอะไรก็รีบทำ”

เหมือนจะเป็นคำพูดธรรมดา แต่ว่ามันกลับสะดุดใจศานต์ถึงสองประเด็น ทั้งที่อาจจะเป็นคนละความหมายกับเธอ

เรื่องความไม่แน่นอนในชีวิตนั้นเขาคือคนหนึ่งที่รู้ดีเพราะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้มาโดยตรง ไม่แน่นอน...และความไม่แน่นอนนั้นก็อาจจะทำให้เราเจ็บปวด ส่วนเรื่องทำอะไรที่อยากทำ เขาก็อยากจะเป็นให้ได้อย่างนั้น แต่เขาไม่อาจทำได้

“ชีวิตเธอดูอิสระดีนะ” เสียงของศานต์แปร่งปร่าแต่เหมือนหญิงสาวจะไม่สังเกต เพราะมัวแต่ยุ่งกับการเตรียมพร้อม กระนั้นก็ยังตอบเขากลับได้

“ที่ยุ้งเลือกทำงานนี้ทั้งที่ไม่ตรงสายก็เพราะอยากเที่ยวนี่ละคะ ตั้งใจว่าสักสองสามปีจะไปเรียนต่อปริญญาโทแล้วค่อยกลับมาทำงานตามสาย จริงๆ ก็ชอบทางนั้น แต่ยังเป็นวัยรุ่นอยากเที่ยวมากกว่าเลยมาทางนี้ ถ้าแก่ค่อยกลับไปเรียน” เธอว่าพร้อมหัวเราะคิกคัก

ความรู้สึกบางอย่างซึมซาบเข้าสู่ตัวศานต์ รอยยิ้มกว้างและดวงตาเป็นประกายของกศิณาทำให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกตามนั้นและมีความสุขที่ได้ทำตามใจ และความสุขนั้นยังแผ่ออกมาเผื่อคนข้างเคียงเช่นเขาด้วย ศานต์เผลอขยับเข้าใกล้กศิณาอีกนิด ราวกับว่าถ้าได้ใกล้ชิดจะสามารถเก็บพลังงานด้านบวกนี้ไว้กับตัวได้มากขึ้น

เขานึกชื่นชมหญิงสาวที่มีความกล้าในสิ่งที่ตัวเองอยากทำและมีความมั่นใจกับทางที่เลือก นึกยินดีที่การกระทำครั้งนี้ส่งผลดีต่อหญิงสาว มันเป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิง เขาเคยมีความหวัง ความศรัทธา ความกล้าแบบวัยรุ่นที่ยึดถือสิ่งที่ตนรัก แต่เขากลับต้องแลกมาด้วยสิ่งสำคัญในชีวิตเช่นกัน

เขาจึงไม่กล้าที่จะเสี่ยงอีกต่อไป

“แล้วถ้าสิ่งที่เธอเลือกมันทำให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดีล่ะ” เขาพลั้งปากถามออกไป

คนที่ยิ้มอยู่หลังเลนส์เงยหน้ามองเขา รอยยิ้มกว้างกระจ่างชัดท่ามกลางความมืดมิด

“ยุ้งว่าทุกอย่างมีข้อดีข้อเสียทั้งนั้นอยู่ที่เราจะมองมุมไหน แต่ถ้ามันแย่เราก็ต้องยอมรับผลแล้วเดินหน้าต่อไป”

อยู่ๆ เธอก็เอื้อมมาจับมือเขา ศานต์ไม่คิดสะบัดออกเพราะจำได้ดีว่ายามที่เกิดความมั่นคงทางอารมณ์ มือของกสิณาช่วยยึดเหนี่ยวเขาได้ดีแค่ไหน

 “อาจดูเหมือนเด็กบ้าๆ คนหนึ่งที่เลือกทำตามใจโดยไม่ใช้สมองคิด แต่ยุ้งยึดถือคติว่าถ้าพรุ่งนี้ต้องตายวันนี้เราอยากจะทำอะไร เลือกที่จะตัดกรอบ กฏเกณฑ์ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่จำกัดเราไว้ทิ้งไป มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมานั่งทุกข์ ในเมื่อเรามีสิทธิ์เลือกว่าจะมีความสุขได้ด้วยตัวเอง”

กำลังจะซึ้งอยู่ๆ กศิณาก็หัวเราะลั่นจนศานต์ผงะตกใจ

“พูดไปก็ใช่จะทำได้หมดหรอกนะคะ เป็นคนธรรมดานี่เนอะ แต่ก็นั่นละรสชาติชีวิต” อยู่ๆ เธอก็หยุดพูดแล้วลากเขาไปหลังกล้อง ภาพท้องฟ้าที่มีดวงดาวแผ่กระจายอยู่เต็มพื้นที่ ปรากฏบนหน้าจอแอลซีดีที่ไม่รู้ว่าเธอกดชัตเตอร์ไปตั้งแต่เมื่อไร

“อู้ย ดูสิคุณศานต์ ภาพสวยมาก เสียดายธันวาแล้วไม่งั้นละก็อาจจะล่าช้างได้ ลองกดบ้างไหมคุณ จะได้มีภาพดาวเป็นของตัวเองไง แต่กดแล้วอดใจรอก่อนนะ ชัตเตอร์สปีดมันนาน”

ชี้มือชี้ไม้แล้วทำท่ากระดี๊กระด๊ายกใหญ่ ศานต์มองคนที่ลดอายุตัวเองลงไปจนเหมือนเป็นเด็กเล็กแล้วเผลอยิ้มตาม โดยไม่รู้ว่าโซ่ตรวนที่เขาใช้รัดตัวเองไว้กับอดีตบางอย่างกำลังค่อยๆ ขยับคลาย


*****

อาจเป็นขั้วตรงข้ามที่มาเติมเต็มกันหรือเปล่าคุณศานต์


>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #226 NamwhanJS (@niratsikorn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 10:22
    ใจร้ายใจร้ายใจร้าย
    #226
    1
    • #226-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 37)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:52
      น้ออออ
      #226-1
  2. #55 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 14:15
    เบื้องหลังคุณศานต์เศร้าจัง
    #55
    1
    • #55-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 37)
      15 ตุลาคม 2560 / 15:54
      งื้ออ เป็นกำลังใจให้คุณศานต์ด้วยนะคะ
      #55-1