หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,631 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    637

    Overall
    44,631

ตอนที่ 33 : 10.1 เพื่อนใหม่ในยามวิกาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    22 ต.ค. 61

สิบปีก่อน

แสงสุดท้ายสาดส่องผ่านประตูบ้าน ทั่วโถงกว้างเริ่มสลัว ร่างกลางห้องยังคงนั่งนิ่งบนโซฟาไม้เบาะสีน้ำตาลทอดสายตาไปยังกรอบรูปบนโต๊ะไม้กลมข้างโซฟา จ้องลึกราวกับจะทะลุไปหาคนในภาพทั้งสามที่กำลังยิ้มให้กล้องอย่างสดใส

ศานต์ ไอ้ศานต์! เสียงที่ดังมาก่อนตัวไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งสะเทือน ยังคงนิ่งไม่ขยับอยู่ที่เดิม

พระอาทิตย์จะตกอยู่แล้วทำไมยังไม่เปิดไฟอีกวะ อยู่มืดๆ เข้าไปได้ยังไงกันผู้มาเยือนบ่นพลางส่ายหัว ตรงไปที่สวิตช์ไฟ แต่แล้วก็ชะงักมองคนที่นั่งห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร

ร่างสูงโปร่งผ่ายผอม สวมเสื้อยืดสีซีดสภาพเก่า คอย้วยยานจนเห็นแผงอกที่ไม่ได้โชว์มัดกล้ามแบบคนวัยเดียวกัน แต่ผิวหย่อนคล้อยมีแต่หนังไม่มีเนื้อ หลังโค้งงองุ้ม วงหน้าซูบตอบ ผมเผ้ารุงรังยาวเลื้อยระต้นคอ ขอบตาดำคล้ำล้อมรอบดวงตาลึกโหลบวมก่ำ นัยน์ตาหม่นหมอง ลักษณะท่าทางราวกับไม่ใช่คนหนุ่มที่พึ่งผ่านพ้นเบญจเพส

นี่ถ้าตัวเตี้ยกว่านี้อีกนิด เธอจะคิดว่าเขาเป็นด็อบบี้เอลฟ์ประจำบ้าน ช้องนางบิดปากคว่ำถอนหายใจช้าๆ คนตรงหน้าไม่ขยับตัวสักนิด และไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหนเขาก็ไม่มีทีท่าสนใจเธอ

แววตาของศานต์ดำดิ่งมืดมนราวกับน้ำวนที่หาจุดสิ้นสุดไม่ได้ ทั้งสับสนเกรี้ยวกราด ทั้งเรียบนิ่งสลับไปสลับมาจนยากที่จะคาดเดาความคิด

เฮ้อ! เธอตั้งใจถอนหายใจเสียงดังใส่เขา

ศานต์... ช้องนางเรียกเพื่อนสนิทอีกครั้ง มือบางเอื้อมไปเขย่าไหล่ แววรับรู้ปรากฏวูบในดวงตาของเขา เธอจึงฉีกยิ้มกว้างส่งให้

เอาข้าวมาให้ เอ่ยพลางชูปิ่นโตในมือขึ้น แกไม่ได้ไปกินข้าวที่บ้านฉันนานแล้วนะ แม่ถามหา แม่บอกว่าคิดถึง

อื้อ ไม่เป็นไรหรอก ฉันกินข้าวนาน ฉันกินคนเดียวนั่นแหละดีแล้ว ชายหนุ่มว่าพลางยกมุมปากให้ แถมยังยิงฟันในแบบที่ช้องนางรู้สึกว่า...เป็นการแยกเขี้ยวมากกว่า

กินข้าวนานงั้นเหรอ? แล้วมันนานเพราะอะไรล่ะ ทำไมเธอจะไม่รู้

แกซูบมากเลย แกได้กินข้าวที่ฉันเอามาให้จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย จับแขนคนตรงหน้ายกขึ้นสำรวจ แล้วส่ายศีรษะจนหางเปียทั้งสองข้างสะบัดไปมา

แล้วพรุ่งนี้ประชุมสหกรณ์โคนม...

แกไปเถอะช้อง รอบหน้าเดี๋ยวฉันไปด้วย ขอฉันค่อยๆ เรียนไปทีละงาน

คนถูกส่งไปเป็นตัวแทนเลิกคิ้ว นึกขัดใจที่เพื่อนเลื่อนอีกแล้ว แต่ทำไงได้ เธอรู้ดีที่สุดว่าสภาพคนตรงหน้าไม่พร้อมจริงๆ

นี่มันสามเดือนแล้วนะ ฉันไม่ชอบเลย

ฉันเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ดีเหรอ

ช้องนางเหลือบตามองเพดานอย่างขัดใจ ไอ้นี่นิยังมีแก่ใจมายอกย้อน เธอไม่เถียงว่าในยามกลางวันเขาตั้งใจที่จะเรียนรู้งาน...อยู่บ้าง แม้จะไม่เต็มที่นักเพราะชอบอ้างว่าจะยกไร่ยกฟาร์มให้เธอ แต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาพูดมาตั้งแต่เด็กแล้วจึงไม่แปลกประหลาดอะไร

แต่ไอ้พฤติกรรมที่เธอรับไม่ได้เลยคือข้าวปลาที่เขาแตะเข้าปากนั้นน้อยนิดชนิดที่เวลาเธอกินข้าวคลุกน้ำปลายังปริมาณเยอะกว่านี้ แล้วไหนจะการกินเหล้าทุกมื้อเย็นยาวไปจนถึงดึกโดยอ้างว่านอนไม่หลับ บางทีลามไปดื่มสามเวลาแทนอาหารด้วยซ้ำ

มันช่วยได้จริงที่ไหน ตาดำเป็นหมีแพนด้าขนาดนี้ นี่มันเรียกไม่ได้นอนแล้ว!

เฮ้อ! ตามใจ อยากเลิกเมื่อไหร่ก็บอก เดี๋ยวจะสงเคราะห์พาไปหาที่เลิกเอง ช้องนางทิ้งท้ายแล้วเดินออกจากบ้านไป

คล้อยหลังเพื่อนสนิทศานต์ก็เริ่มเคลื่อนไหว เงยขึ้นมองเพดาน ขยับหนังตาขึ้นลงเอื่อยเฉื่อยไล่น้ำที่หล่อรื้น เอื้อมมือคว้าปิ่นโตที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วลากขาหนักอึ้งเคลื่อนกายเชื่องช้าไปตามทางเดิน ใช้เวลาเนิ่นนานกว่าที่เขาจะถ่อสังขารมาถึงห้องครัวหลังบ้าน แยกปิ่นโตออกจากเถาแล้ววางเรียงบนโต๊ะไม่คิดจัดใส่จานหรืออุ่นอาหารก่อนแต่อย่างใด

จากนั้นก็สาวเท้าไปที่ตู้เย็นเทน้ำแข็งใส่ถัง คว้าขวดโซดา เลยไปยังตู้ไม้มุมห้องหยิบขวดสูงบรรจุน้ำสีอำพันอย่างรวดเร็ว มือเหี่ยวซูบจนเห็นข้อนิ้วปูดโปนสั่นน้อยๆ กำรอบคอขวดแน่นอย่างหวงแหน

เมื่อทุกอย่างพร้อมเขาก็ลงมือจัดแจงชงสิ่งที่อ้างว่าเป็น ยานอนหลับให้ตนทันที มือที่คีบน้ำแข็งสั่นอย่างยากที่จะควบคุม จึงต้องพยายามเกร็งและเพ่งสมาธิไปที่มัน

อีกนิดนะ อีกนิดเดียวแล้ว เขากำลังจะได้ดื่มมัน

อื้อฮือ กลิ่นแรงจัง ค้างเก็บมาสามปีแล้วหรือเปล่าคะเนี่ย

ศานต์สะดุ้งจนปล่อยน้ำแข็งพลาดเป้า เบิกตาโพลงพิจารณาร่างข้างกาย หน้าผากนูนกว้าง ใบหน้ารูปไข่ทว่าแก้มยุ้ยป่องทั้งสองข้างกลับทำให้วงหน้าดูเป็นทรงกลมเสียมากกว่า ผิวใสเนียนละเอียดจนเห็นเส้นเลือดฝอยข้างแก้ม คิ้วบางจนแทบโล้นขมวดเข้าหากึ่งกลางใบหน้าพาดเหนือดวงตารียาวไม่มีชั้น จมูกเล็กย่นยู่ยี่ ปากสีสดกระจุ๋มกระจิ๋มบิดคว่ำดูน่าเอ็นดู

ใครกัน?

เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แล้วก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเรื่องผีสางนัก หรือว่าจะหลอนจนตาฝาด คิดได้ดังนั้นก็เอื้อมมือไปคว้าแขนเด็กสาวไว้

หือ… เธอเบิกตามากขึ้นแต่ไม่ได้กว้างกว่าเดิมเท่าไร ปากเผยอนิดๆ ทำให้เห็นฟันซี่โตยื่นล้ำออกมา

จะชวนกินด้วยเหรอ ไม่ได้นะ หนูยังเด็กอยู่ อีกอย่างมันไม่ใช่ของดี พี่จะกินทำไมอ่ะ เอ่ยน้ำเสียงใสซื่อ แต่ศานต์รู้สึกว่ามันยียวนชอบกล

ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างแปลกใจกับการคิดเองเออเองของเด็กคนนี้ เอ่ยถามข้อสงสัย เราเป็นใครละหึ

พี่ลองทายสิหนูเป็นใคร

ทันใดนั้นเขาก็เผลอหัวเราะอย่างขบขันให้กับน้ำเสียงใสซื่อและท่าทางจริงจังของคนตรงหน้า ราวกับว่าเขาจำเป็นต้องทายให้ถูกต้อง

ลูกของใครสักคนในไร่ใช่ไหม ศานต์เออออตาม แม้ไม่เคยเห็นเด็กสาวคนนี้มาเล่นที่ไร่ในวันหยุดดังเช่นลูกคนงานส่วนใหญ่ แต่ถ้าไม่ใช่ก็ไม่รู้จะให้ทายว่าอะไรแล้ว

ใคร...ลูกใครจะมาวิ่งเล่นแถวนี้เอาดึกดื่นคะ ลองทายใหม่ อะไรที่ชอบโผล่มาค่ำๆ มืดๆ สลัวแบบนี้กำลังดี… เสียงใสๆ เริ่มยานคางเยือกเย็นหวังให้คนฟังขนลุก

ศานต์หรี่ตามองคนตรงหน้า ไม่เคยเชื่อเรื่องลี้ลับ แต่จากคำพูดของเด็กคนนี้ แปลความได้อย่างเดียวว่า…

ยายหนู! อยู่ไหน ยายหนู! เสียงนอกหน้าต่างเรียกความสนใจจากสองชีวิตที่กำลังจ้องตากัน

เด็กคนนั้นวิ่งนำไปยืนชิดริมหน้าต่าง เยี่ยมหน้าออกไปตรงมุมล่างซ้ายเพียงเล็กน้อย ศานต์ลุกตามไปยืนกลางหน้าต่าง สังเกตว่าเด็กคนนี้เตี้ยกว่าไหล่เขาไปโข รูปร่างกลมป้อม อายุน่าจะราวๆ สิบปี นอกบ้านพบชายร่างสูงใหญ่ซึ่งเป็นคนคุมไร่สตรอว์เบอร์รี จึงก้มหน้าหรี่ตามองเด็กสาวข้างกายที่ลงไปนั่งยองๆ

ชู่ว์ อย่าบอกพี่เชษนะ ว่าหนูอยู่ตรงนี้

มุมปากของศานต์กระตุกยิ้มทันทีที่ได้ยิน ตามองมือเล็กยกขึ้นจุ๊ปากทำท่าประกอบ พร้อมทั้งตีหน้าเครียดเรียกร้องให้เขาตกลง

ยายหนูไปหลบที่ไหน มืดแล้ว ออกมาเถอะ อันตรายนะ ยายหนู! เสียงเชษยังดังต่อเนื่องไม่หยุด กำลังจะเดินพ้นมุมหลังบ้านเขาไปศานต์จึงตะโกนเรียกไว้

อาเชษครับ น้องอยู่กับผมตรงนี้ครับ เนี่ย! นั่งยองๆ อยู่นี่เลย ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เสียงของเขาเรียกคนสูงวัยกว่าให้หันมา

แกขึ้นไปก่อกวนอะไรคุณศานต์หรือเปล่าครับ ผมต้องขอโทษด้วยครับ

ศานต์ก้มหน้ามองคนที่ทิ้งตัวลงพื้นแล้วดิ้นไปมาท่าทางขัดใจ แถมยังเล่นพิเรนทร์ ก้มหน้าเข้าใกล้ขาของเขาแล้วถอนขนหน้าแข้งอย่างแรง

โอ๊ย! ศานต์ร้องพลางก้มตัวลงลูบขาตัวเองป้อยๆ สบตากับคู่กรณีที่จ้องเขาด้วยท่าทางไม่พอใจ ปากเด็กสาวขมุบขมิบบ่นซ้ำไปซ้ำมาราวท่องมนตร์

นี่ถ้าฟังไม่ออกจะคิดว่ากำลังถูกสาปแช่งเสียแล้ว

สมน้ำหน้า คนใจร้าย บอกว่าไม่ให้บอกไง สมน้ำหน้า อยากใจร้ายทำไม สมน้ำหน้า...

คุณศานต์เป็นอะไรครับ น้องทำอะไรหรือเปล่า คนเบื้องล่างเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

ปะ...เปล่าครับอาเชษ ศานต์รีบปฏิเสธ กลัวว่าจะโดนประทุษร้ายอีก แล้วเขาคงไม่มีทางสู้ได้ จะให้รังแกเด็กได้อย่างไรกัน

อาเชษครับ ผมเล่นกับน้องอยู่ ถ้ายังไงเดี๋ยวผมพากลับไปส่งห้องพักอาเชษเองครับ ไม่ต้องห่วง

เออ...แต่ว่า...

นะครับอาเชษ กำลังเล่นสนุกกันอยู่เลย เดี๋ยวผมพาแกไปส่งให้ครับ สองทุ่มไม่เกินนี้ เด็กน้อยจะได้ไม่นอนดึก ศานต์ยิ้มตาหยีให้คนเบื้องล่าง แม้ความจริงเขาไม่ได้กำลังทำการละเล่นใดๆ กับคนข้างกาย แต่ดูท่าว่าเด็กน้อยยังไม่อยากกลับไปกับพี่เชษของตน

ขืนส่งกลับตอนนี้ มีหวังขนหน้าแข้งร่วงหมด!

คุณศานต์...

หือ...มีอะไรหรือเปล่าครับ ศานต์เอ่ยถามเมื่อเห็นดวงตาของเชษเบิกโพลง ใบหน้าราวกับเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกอย่างไรอย่างนั้น

แล้วอยู่ๆ คนเบื้องล่างก็สั่นหัว แย้มยิ้มกว้างตอบกลับมา ผมแค่ดีใจครับที่ได้เห็นคุณศานต์ยิ้ม ฝากน้องด้วยนะครับ ถ้าแกดื้อแกซนมากๆ อย่าถือโทษโกรธแก แต่ถ้าไม่ไหวส่งกลับห้องได้ทันทีนะครับ

เชษเดินจากไปแล้ว ทว่าศานต์ยังคงนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น

ยิ้ม...ยิ้มหรือ...


*****

มาย้อนอดีตกันสักหน่อยเน้อ คุณศานต์น่ะซอมบี้ขนาดไหน ไอ้ยุ้งพร้อมการันตี

ส่วนยุ้งตอนเด็กนี่ แสบขนาดที่พ่อเดาได้ว่า ต้องแอบทำอะไรพี่ศานต์แน่!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #220 C2TR01 (@C2TR01) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 10:20
    อดีตคุณศานต์ช่างลึกลับ
    #220
    1
    • #220-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 33)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:54
      น่าสงสารด้วย
      #220-1
  2. #219 NamwhanJS (@niratsikorn) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 02:16
    อัลไลของเขางงในงง
    #219
    1
    • #219-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 33)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:54
      ต้องติดตามกันต่อไป
      #219-1
  3. #49 Pond_Kao (@Pondkao) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 10:21
    ดีค่ะ มีทิ้งปริศนาเป็นระยะ แต่บางทีคนอ่านก็แอบคิดเหมือนกันว่า คนเขียนตั้งใจใส่มาใบ้ไว้ หนือไม่ได้ตั้งใจ บางจุดยังแยกไม่ออก แต่โดยรวมแล้วชอบค่ะ
    #49
    1
    • #49-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 33)
      15 ตุลาคม 2560 / 15:53
      แห๊ กลัวว่า ถ้าใส่เยอะ ก็จะเดาง่ายไป แต่ถ้าใส่น้อย ก็กลัวคนอื่านไม่รู้เหมือนกันว่าใบ้อยู่ T^T
      #49-1