หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,868 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    44,868

ตอนที่ 31 : 9.2 ข้ออ้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    21 ต.ค. 61

“พี่ครับ ผมนุดลนะ เรียกนุก็ได้ แต่ถ้าให้ดีก็นุดล ผมว่าฟังดูผู้ดีกว่า ยินดีที่ได้รู้จัก พี่จะให้เรียกว่าพี่ยุ้งหรือพี่ยุ้งข้าวเต็มยศดีครับ”

“ถ้าจะเอาเต็มยศก็เรียกกศิณาเลยดีไหม ชื่อจริงพี่ชื่อกศิณา” กศิณายิ้มให้ นึกถูกใจเด็กหนุ่มตรงหน้า ดูท่าแล้วคงจะสนิทกันไม่ยาก

“ได้ครับ พี่กศิณา”

“ล้อเล่นย่ะ เรียกแค่ยุ้งสั้นๆ ก็ได้”

“ครับพี่ยุ้ง ว่าแต่พี่ยุ้งนี่...น่าจะเส้นใหญ่ใช่เล่น นายถึงลงมาสอนงานที่ไร่เองแบบนี้ เป็นเพื่อนนายมาก่อนเหมือนพี่ช้องหรือเปล่าเนี่ย”

“ทำไม ปกตินายไม่ลงไร่เหรอ พอมาสอนพี่ถึงผิดปกติเนี่ย” เอ่ยอย่างสงสัย นึกได้ว่าช้องนางเองก็มีท่าทีแปลกๆ ตอนที่ชายหนุ่มบอกว่าจะพาเธอมาไร่

“ก็มาบ้าง แต่ตรวจไม่นาน ส่วนใหญ่ยืนคุยกับลุงหมายมากกว่า นายแพ้แดด โดนแดดมากๆ แล้วตัวแดงแจ๊ดอย่างกับมะเขือเทศ แถมบางทีถ้าอากาศอ้าวผื่นขึ้นเต็มตัวอีก”

ฟังแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว ถึงเคยเจอเขามาก่อน แต่เรื่องเหล่านี้เธอไม่เคยรู้

“แล้วทำไมคุณศานต์เขาถึงเปิดไร่ละ บุคลิกท่าทางก็ไม่เหมือนชาวไร่ชาวสวน แถมยังจะแพ้แดดอีก ประหลาด” ว่าแล้วก็พยายามนึก เมื่อสิบปีก่อนไร่ไอศวรรย์ก็ใหญ่โตอยู่แล้ว แม้ภาพตอนใส่สูทยิ่งตอกย้ำว่าเขาไม่เหมือนชาวไร่ แต่ถ้าทำมาได้นานขนาดนี้ก็คงใจรักมิใช่น้อย

ทว่าเมื่อนึกให้ดี การพาทัวร์แปลงสตรอว์เบอร์รีเมื่อครู่แววตาของศานต์กลับดูนิ่งเฉย ไม่ได้มีประกายกระตือรือร้นหรือภูมิอกภูมิใจล้นออกมา คล้ายว่านี่คือสิ่งที่เขา จำเป็นต้องทำ มากกว่าอยากทำเอง

“ก็ทำมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ไง แล้วตอนนี้นายก็มีอาเชษกับพี่ช้องคอยช่วยงาน อาเชษดูไร่ พี่ช้องดูฟาร์ม นายก็ทำงานบริหาร ก็พอดีกันเลย”

“รู้เยอะจริงเรา ตอนเด็กมาไร่บ่อยเหรอ”

“โอ๊ย มาเล่นทุกปิดเทอม แต่ตอนนั้นนายไม่ยอมให้ทำงาน บอกว่าแรงงานเด็กผิดกฎหมาย ต้องรอให้อายุถึงสิบแปดก่อนเนี่ยถึงจะทำได้”

“อ๋อ...แล้ว...”

“แปดโมงแล้ว เริ่มงานโว้ย เริ่มงาน!”

เสียงตะโกนที่ดังมาจากไกลๆ ส่งผลให้กศิณาชะงัก พบว่าเป็นลุงหมายเดินตะโกนบอกคนงานที่นั่งอยู่ในศาลาไม้สี่เหลี่ยมสำหรับวางสตรอว์เบอร์รี จึงหยุดเมาท์แล้วออกปากให้นุดลช่วยสอนงานเสีย

เด็กหนุ่มรีบพาเธอเดินไปยังศาลาเพื่อหยิบอุปกรณ์ ไม่วายชวนสนทนาต่อ

“ช่วงนี้ยังออกไม่เยอะเลยเก็บแค่ตอนเช้า แต่เป็นช่วงที่ราคาดีที่สุดเลยนะพี่ ถ้าหลังปีใหม่ไปราคาจะเริ่มลง แล้วก็จะมีโอทีตอนเย็นด้วยเพราะมันสุกเร็วจนเก็บไม่ทัน พี่ยุ้งจะใช้กรรไกรหรือมือ”

เด็กหนุ่มคว้าตะกร้ายื่นให้เธอหนึ่งใบ ก่อนชี้นิ้วไปยังกรรไกรแบบมีส่วนหนีบขั้ว กศิณาส่ายหน้าทันที

“มือดีกว่า น่าจะถนัดกว่า”

แล้วจึงเดินตามเด็กหนุ่มเข้าไร่ไป

 

ตะกร้าสี่เหลี่ยมสูงหนึ่งคืบ หูหิ้วสานแข็งแรงโค้งรับพอดีท้องแขนซ้ายของหญิงสาวเต็มไปด้วยผลไม้สีแดงสด กศิณาย่อตัวลงช้าๆ เมื่อถึงตำแหน่งเป้าหมาย ยกมือขึ้นรองใต้ลูกสีแดงที่สุกสามในสี่ของผลก่อนจะให้ก้านสีเขียวเข้าไปอยู่ระหว่างร่องนิ้วชี้กับนิ้วกลาง

“ออกดอกออกผลดีๆ นะ โตไวๆ มีลูกเยอะๆ ขออนุญาตเก็บน้า” ก่อนใช้นิ้วโป้งดันส่วนปลายแหลมของผลขึ้นเล็กน้อย

เป๊าะ!

เพราะต้นไม้มีชีวิตจิตใจ ถ้าเราคุยกับเขาดีๆ ถนอมเขา เขาก็จะอยู่กับเราได้นานๆ ตั้งแต่ที่บ้านเริ่มทำสวนผลไม้ พ่อก็จ้ำจี้จ้ำไชให้เธอคุยกับพวกมันทุกวัน

เธอแย้มยิ้ม บรรจงวางผลไม้ในตะกร้าอย่างดี ก่อนจะขยับไปเรื่อยๆ จนเก็บได้เต็มตะกร้าจึงหมุนตัวกลับไปศาลา

ได้ยินเสียงคนชมเป็นระยะถึงความคล่องแคล่ว แอบคุยโวในใจว่าเธอน่ะทำเป็นแทบทุกอย่างแล้วสามารถข้ามขั้นไปให้เลือกแผนกเลยยังได้ เพราะตอนเด็กเคยหัดไว้เกือบหมด ยกเว้นแผนกคั้นน้ำสดที่พึ่งก่อตั้ง แต่จากที่ได้ยินมาดูท่าไม่น่ายากเท่าไร

กศิณากดยิ้มจนแก้มยุ้ยตาหยีขณะส่งตะกร้าให้คนงานในศาลานำไปคัดแยกและแพ็กต่อ คว้าตะกร้าใหม่แล้วเดินกลับเข้าไปตามแนวพืชสีเขียว ไม่ให้เสียเวลาทำมาหากินแม้แต่วินาทีเดียว

ผู้คุมแปลงสตรอว์เบอร์รีมองคนงานใหม่อย่างสนใจในความแข็งแรงและคล่องแคล่ว เนื่องจากกศิณาพึ่งจะทำครั้งแรกหมายจึงต้องจับตามองเป็นพิเศษ ทว่าหลังจากนุดลสอนงานให้เสร็จหญิงสาวก็ลงมือทันที ก้มหน้าก้มตาลุยไม่หยุด ส่งผลให้สามารถเก็บผลสตรอว์เบอร์รีได้อย่างรวดเร็ว มากกว่าคนงานบางคนที่อยู่มานานเสียด้วยซ้ำ

“คนงานใหม่คุณศานต์นี่คล่องจริงๆ นะครับคุณเชษ เป็นงานมากเลย ผมยังแปลกใจ” อดชื่นชมไม่ได้

ผู้จัดการใหญ่ยิ้มรับไม่นึกแปลกใจตาม รู้อยู่แล้วว่าบุตรสาวทำอะไรได้บ้าง รับกศิณาเข้ามาก็เหมือนได้พนักงานเก่ามาช่วย

“อู้หู...ยุ้งข้าวนี่ไม่ใช่เล่นๆ นะเนี่ย สงสัยจะไม่ได้โม้เสียแล้วว่าทำได้ทุกอย่าง” ช้องนางที่เสร็จจากการตรวจสุขภาพลูกวัวเดินมาทางไร่ เอ่ยแซวคนที่เดินถือผลไม้สีแดงสดเข้ามาหลังจากตะกร้าใหม่เต็ม “สรุปว่าได้เก็บไปกินไปหรือเปล่ายุ้ง” สาวร่างสูงส่งยิ้มให้ ในขณะที่คนถูกทักหัวเราะคิก

“นิดหน่อยค่ะคุณช้อง” กศิณากล่าวตอบเสียงใส ก่อนต้องส่งค้อนวงใหญ่ให้คนที่ต่อท้ายคำพูดเธอ

“ก็แค่ชิมทุกพันธุ์ที่เก็บเท่านั้นเองครับ” ผู้จัดการไร่เอ่ยตามที่เห็น หางเสียงทอดอ่อนอย่างเอ็นดู

“โธ่! ยุ้งก็กินพันธุ์ละลูกเองค่ะ ไม่กล้ากินเยอะเดี๋ยวจะหมดไร่ คุณช้องสนใจไหมคะ” ยื่นสตรอว์เบอร์รีลูกที่เธอแยกไว้ริมตะกร้าเพื่อจะกินเองให้สัตวแพทย์สาว แต่อีกฝั่งส่ายหัวปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรจ้ะ ยุ้งกินเถอะ ที่ฉันมานี่ก็เพราะจะมาช่วยเก็บสตรอว์เบอร์รีเหมือนกัน เดี๋ยวเก็บไปกินไปก็อิ่มแล้ว แต่ว่าก่อนจะลงไร่เนี่ย...” ช้องนางลากเสียงยาวอย่างมีเลศนัย หันหน้าไปทางศาลาพักสตรอว์เบอร์รีที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก สบตากับเจ้าของไร่ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ  “ขอเข้าไปสนทนากับเจ้าของที่นึกอยากจะเฝ้าไร่ทั้งวันก่อนนะ” ช้องนางตรงปรี่เข้าไปหาเพื่อนสนิทที่แกล้งหันหน้าไปทางอื่นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

*****

จะมีข้ออ้างอะไรน้าาา

>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #213 C2TR01 (@C2TR01) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 23:34
    ข้อมูลแน่นมากเลยค่ะไรต์ คนรู้จักเราทำไร่สตรอเบอรี่แถวอิสานเหมือนกัน แต่ไม่ละเอียดเท่าคุณศานต์ ไม่ได้แยกปลูก
    #213
    1
    • #213-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 31)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:56
      พยายามให้เห็นว่าคุณศานต์ค่อยข้างระเบียบค่า
      #213-1
  2. #14 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 19:37
    เค้าอ่านได้หมดแหละ ^^
    #14
    1
    • #14-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 31)
      26 กันยายน 2560 / 20:04
      ขอบคุณค่า เดี๋ยวรีบมาให้น้าา
      #14-1