หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,596 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    602

    Overall
    44,596

ตอนที่ 30 : 9.1 ไร่ของเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    21 ต.ค. 61

แปลงสตรอว์เบอร์รีกินพื้นที่เกือบหนึ่งในสามของไร่ไอศวรรย์ ทอดตัวยาวตามแนวทิศเหนือจรดใต้ตั้งแต่หน้าไร่จนท้ายสุด บนแปลงยกร่องสูงเกือบฟุตปรากฏพืชสีเขียวเข้มใบใหญ่หนาปลูกแบบแถวคู่เรียงสลับฟันปลา ที่โคนมีใบตองตึงสีน้ำตาลที่ถูกเย็บเรียงเป็นตับปกคลุมไว้เพื่อรักษาความชุ่มชื้นและรองรับผลไม้สีแดงสด มีทางเดินแนวขวางตัดกลางแปลงเป็นระยะและสปริงเกอร์กระจายอยู่ทั่วบริเวณ

บริเวณกว้างร้างผู้คนด้วยยังไม่ถึงเวลาเข้างานกะสาย ส่วนคนงานกะพิเศษที่ออกมาเก็บแต่เช้าก็ผลัดไปทำอย่างอื่นกันต่อ กศิณายืดแขนเหนือศีรษะพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มอิ่ม รับรู้ได้ทันทีว่าที่นี่ทำเกษตรอินทรีย์ หากไร่ใช้สารเคมีมากๆ จะมีส่วนที่ตกค้างอากาศจะไม่ปลอดโปร่ง บางครั้งถึงขั้นแค่ก้าวเข้าไร่ก็รู้สึกเหนื่อยด้วยซ้ำไป ตรงตามที่เจ้าของไร่บอกกล่าว

“...ถ้าทำงานกับสารเคมีมากๆ ทุกคนจะอ่อนแอ รวมถึงผู้บริโภคด้วย สตรอว์เบอร์รีเป็นผลไม้กินสดควรจะต้องปลอดภัยไร้สารพิษ อีกอย่างเราใช้ดินทำมาหากิน เราอยู่กับธรรมชาติ พึ่งพิงเขาก็ต้องอยู่อย่างเคารพ ไม่ทำร้ายกัน”

กศิณาซึ่งเห็นด้วยกับการรับผิดชอบต่อชีวิตผู้บริโภค รวมถึงรับผิดชอบต่อธรรมชาติรีบพยักหน้ารับทันที

“ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นพันธุ์พระราชทาน เพราะถูกปรับปรุงพันธุ์ให้เหมาะกับไทยแล้ว ส่วนใหญ่เราเอาพันธุ์มาจากดอยปุย แล้วก็มีพันธุ์ทดลองของทางไร่ด้วย เรามีแล็บ แต่ไม่ได้หากล้าพันธุ์ใหม่เท่าไร ส่วนใหญ่เน้นพันธุ์เก่าเนื้อเยื่อใหม่เพื่อตัดวงจรโรค”

เธอและเขายืนอยู่กลางถนนซึ่งเชื่อมไปยังรีสอร์ต ชายหนุ่มผายมือไปทางด้านซ้ายก่อน แล้วจึงหันหน้าไปทางด้านขวา

“แต่ก็ยังมีไหลจากต้นเก่าด้วย เราทำทั้งสองอย่างแล้วเก็บผลตลอดว่าแบบไหนเป็นยังไง เพื่อจะได้นำมาวิเคราะห์แล้วก็วางแผนสำหรับปีถัดไป”

กศิณามองแผ่นหลังกว้างของเจ้าของไร่ด้วยแววตาชื่นชม ยิ่งเห็นศาลาเรียงรายสองข้างถนนและป้ายไม้บอกพันธุ์ ละเอียดถึงขั้นประกาศวันลงไหล วันแทงดอก วันดอกบาน และวันเริ่มเก็บลูก ก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ทำงานเป็นระบบ มีการวางแผนก่อนการปฏิบัติงานและน่าจะติดตามผลได้ดีอย่างที่เขาว่า

“ละเอียดจังเลยนะคะคุณศานต์ มีป้ายบอกหมดเลย”

“เราลงไหลสามระยะแยกตามลำดับ จะได้งานไม่หนัก ดูแลง่าย แล้วก็มีผลผลิตต่อเนื่อง ช่วงนี้พึ่งเข้าหน้าหนาว มีลูกให้เก็บได้ไม่มาก ตรงช่วงศาลาหนึ่งถึงสิบทั้งสองฝั่งน่ะ เก็บเต็มตะกร้าแล้วเอาไปไว้ที่ศาลาพัก วางให้ตรงนะ เดี๋ยวมีคนมาเอาไปจัดการต่อเอง ลุงหมายที่คุมแปลงสตรอว์เบอร์รีตรงนั้นจะคอยเดินตรวจวนทุกศาลา”

ศานต์พาเธอเดินวกกลับไปยังช่วงแรกของแปลง กศิณาเห็นคุณลุงไว้หนวดจิ๋มท่าทางใจดีคนหนึ่งยืนพิงเสาศาลาแรกอยู่

เจ้าของไร่เอ่ยเล่ารายละเอียดพื้นฐานอื่นๆ ที่ต้องทราบต่อ ทั้งภาพรวมของไร่ แผนกในไร่ มือไม้ก็ชี้ให้มองดูจุดสำคัญที่จำเป็นต้องรู้จัก แถมตบท้ายด้วยข้อมูลของแต่ละสายพันธุ์ราวกับเธอกำลังฟังเลกเชอร์ในมหาวิทยาลัย

ไร่ไอศวรรย์ทำครบวงจร ส่งขายระยะไกลในไทย แช่แข็งส่งออกนอก ส่วนพันธุ์ระยะใกล้ก็ขายที่รีสอร์ตข้างๆ สำนักงานในตัวอำเภอ และปั๊มน้ำมันในพื้นที่ใกล้เคียง นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์แปรรูปพวกน้ำสตรอว์เบอร์รี รวมทั้งแยมที่กลายเป็นของขึ้นชื่อเพราะสูตรไม่เหมือนใคร

แม้ไม่ใช่ไร่เปิดอย่างที่ยุคสมัยใหม่กำลังนิยมแต่ก็อยู่ได้ไม่มีทีท่าจะลำบากขัดสน เพราะคนเป็นเจ้าของรู้จักบริหาร โชคดีอีกอย่างคือไร่เข้ามาลึก อากาศจึงเย็นพอให้เป็นผู้ริเริ่มปลูกผลไม้ที่ตอนแรกไม่มีใครสนใจปลูก ด้วยก่อตั้งมานานกว่ายี่สิบปีจึงเป็นเจ้าใหญ่และเจ้าหลักของแถบนี้ คู่แข่งทางการค้าน้อย ถึงปัจจุบันจะเริ่มมีไร่เปิดเล็กๆ ใกล้ถนนใหญ่ให้คนเก็บสตรอว์เบอร์รีไปถ่ายรูปลงโซเชียลไป แต่กลุ่มลูกค้าคนละกลุ่มจึงไม่ส่งผลกระทบมากนัก

กศิณารับฟังทุกอย่างอย่างตั้งใจ ประมวลผลเข้าสมองแล้วจดลงไปบนสมุดเล่มเล็กที่พกมา ไม่ทันสังเกตว่าเจ้านายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

เมื่อเสียงข้างตัวเงียบไป ตาเรียวยาวก็เหลือบขึ้นมองก่อนส่งยิ้มให้ อ่านสายตาเขาออกทันที

“ก็จดๆ ไว้ ฉันเป็นคนขี้ลืม ทำไม...จดไม่ได้เหรอ” แกล้งถามรวนหยอกเย้า

ไหล่กว้างยักเล็กน้อย เดินนำหน้า “ก็ไม่ได้ว่าอะไร” แต่สีหน้าเขาดูยังไม่คลายความสงสัย

กศิณาเผลอเม้มปากแน่นเพราะรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ก่อนจะรีบสะบัดหัวไล่ความกังวล เร่งเดินตามร่างสูงตรงไปที่ศาลา เขาชี้ภาพการสุกของผลให้เธอดูเพื่อจะแยกได้ว่าพันธุ์ไหนต้องเก็บตอนลูกแดงเท่าไร ก่อนจะตบท้ายด้วยสิ่งที่ทำให้เธอตาโต

“...แล้วถ้าจะเก็บกินเองก็เลือกลูกสีแดงสุกๆ ไปเลยนะ”

“กินได้จริงๆ หรือคะ”

“เอ้า กินได้สิ ไม่ได้หวงขนาดนั้นเสียหน่อย แค่อย่าหมดไร่ก็พอละ” เขาหัวเราะเล็กน้อยให้คนที่ดูท่าจะชอบสตรอว์เบอร์รีจริงๆ อดคิดไม่ได้ว่าต่อไปมันอาจจะกลายเป็นอาหารหลักของหญิงสาวเหมือนช้องนางก็ได้

“แล้วงานลิดใบกับตัดไหลที่อาเชษบอกไว้ละคะ” เธอนึกถึงอีกงานที่พ่อกล่าวไว้

“ยังไม่สายมาก ชันโรงยังไม่กลับรัง เก็บสตรอว์เบอร์รีก่อนแล้วกัน อ้อ...อย่าเลยไปแถวศาลายี่สิบล่ะ ฝั่งนั้นมีชันโรงบินอยู่”

กศิณาเข้าใจทันทีว่าที่นี่อาศัยวิถีธรรมชาติ แถบที่เขาบอกคือจุดที่ดอกพึ่งจะบานจึงนำชันโรงเข้าช่วยผสมเกสร ผลผลิตจะมีคุณภาพและได้ปริมาณเยอะขึ้น แถมบางครั้งยังหวานขึ้นกว่าการปล่อยให้ลมนำพาเกสรเฉยๆ

“มันไม่กัดสักหน่อยค่ะ” อดกระเซ้าไม่ได้ และเมื่อเห็นศานต์ขมวดคิ้วใส่จึงรีบขยายความ “หมายถึงชันโรงเป็นผึ้งไม่มีเหล็กใน ไม่อันตรายเสียหน่อย”

“เธอรู้จัก?” เขาเลิกคิ้ว ดูแปลกใจ กศิณาจึงหลุดขำทันที

“บ้านฉันก็ใช้ชันโรงช่วยค่ะ มีสวนเหมือนกัน แล้วที่นี่ขยายพันธุ์ชันโรงด้วยไหมคะ”

“ไม่ เราไม่ได้มีอาหารเลี้ยงทั้งปีเลยใช้วิธีเช่ามา หมดหน้าก็เอารังกลับไปคืน”

กศิณายิ้มรับ นึกถึงรังที่บ้าน แม้จะทำสวนมะม่วงที่ออกเกือบทั้งปีแต่ก็เช่ามาเฉพาะช่วงที่ผสมเกสร โดยเธอเช่าจากพี่รหัสซึ่งวิจัยและขยายพันธุ์อยู่ที่วังน้ำเขียว

“นุดล มานี่หน่อยมา”

เจ้าของไร่หันไปโบกมือไหวๆ เรียกใครสักคนให้เข้ามาใกล้

กศิณามองตาม พบร่างเก้งก้างของเด็กหนุ่มวิ่งเต็มเหยียดเข้ามาทันทีที่ถูกเรียก เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้านายหนุ่มนุดลก็ตะเบ๊ะหนักแน่น ยิ้มหน้าระรื่น นัยน์ตาเปล่งประกายขี้เล่นและซุกซน

“ครับผม! คุณศานต์มีอะไรให้นุดลรับใช้หรือครับ”

“อันนี้คนงานใหม่ ชื่อพี่ยุ้งข้าว เขาเป็นพี่นุดลนะ ฝากสอนยุ้งเก็บสตรอว์เบอร์รีด้วย เธอสงสัยอะไรก็ถามนุดลนะ พึ่งมาทำงานที่ไร่ได้แค่เดือนเดียวแต่ว่าตอนเด็กๆ ตามพ่อกับแม่มาไร่บ่อยเลยคล่อง”

เจ้าของไร่สั่งการแล้วจึงขอตัวไปทำอย่างอื่นต่อ

*****

วิชาการเยอะหน่อยน้าบทนี้ นี่คนเขียนก็ว่าจะไปลองปลูกสตรอว์เบอร์รีบ้างแล้วเนี่ย

เดี๋ยวนี้ในกรุงเทพก็มีปลูกในกระถางกันนะ 

>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #212 NamwhanJS (@niratsikorn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 23:50
    เรื่องนี้ต้องมาเงื่อนงำ หึหึหึ
    #212
    0
  2. #15 รวยรริน (@penguinyim) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 20:02
    สงสารยุ้งเลย อดได้ชุด คุณศานต์ขี้หวงจังคะ
    #15
    1
    • #15-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 30)
      26 กันยายน 2560 / 20:04
      เนอะๆ ต่อไปคงขี้หึงด้วย รึเปล่าน้า อิอิ
      #15-1