หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,633 Views

  • 244 Comments

  • 402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    639

    Overall
    44,633

ตอนที่ 23 : 7.2 ชายผู้รักนวลสงวนตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    19 ต.ค. 61

มอเตอร์ไซค์นำกศิณาผ่านประตูเข้าไร่ แล่นไปตามถนนเส้นหลักกว้างสองเลนซึ่งมีต้นมะค่าโมงเป็นอุโมงค์ต้นไม้ลักษณะคล้ายที่รีสอร์ตข้างๆ ไม่นานก็ถึงวงเวียนดอกไม้ที่อยู่หน้าเรือนไทยประยุกต์ชั้นเดียวหลังใหญ่ ถัดไปทางซ้ายเป็นบ้านไม้หลังเล็กอีกหลายหลัง จำนวนไม่แน่ชัดนักเนื่องจากอยู่ลึกเข้าไปท่ามกลางแมกไม้

เรือนเครื่องสับหลังคาจั่วทรงสูง มีกันสาดยาวตลอดแนวชายหลังคาเพื่อป้องกันแดด ฝน ลม พายุ ไม่มีใต้ถุนอย่างบ้านสมัยเก่า แต่พื้นบ้านถูกยกขึ้นด้วยบันไดสี่ขั้นก่อนจะถึงชานใต้หลังคาที่มีม้านั่งริมระเบียง ถัดเข้าไปประตูกระจกเปิดกว้างไว้ ม่านสีเข้มถูกรวบเก็บสองฝั่ง หน้าต่างรอบตัวบ้านส่วนใหญ่ถูกลงกลอน จะมีแต่เพียงบานฝั่งซ้ายหน้าบ้านเท่านั้นที่เปิดอยู่

“บ้านสวยจังเลยค่ะ” กศิณาอดที่จะอุทานออกมาด้วยความชื่นชมไม่ได้

คนด้านหน้าหันมามองเธอเล็กน้อย เม้มปากครุ่นคิดพลางเอ่ยเสียงกระซิบ “อย่าไปพูดให้ใครได้ยินนะ”

“คะ?

“เอาเถอะ ปลอดภัยไว้ก่อน” แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่ยังงุนงงของกศิณาคนขับจึงจำต้องเอ่ยต่ออีกนิด “ไม่ใช่พวกเรา แต่ปลอดภัยต่อเจ้าของไร่”

เจ้าของร่างโปร่งไม่สนใจอธิบายเพิ่ม จอดมอเตอร์ไซค์ที่หน้าเรือนหลังใหญ่ ตะโกนลั่นทั้งที่ยังไม่เดินขึ้นไป “ไอ้ศานต์!!! แกมาดูสิ ฉันพาใครมา”

คนถูกเรียกค่อยๆ โผล่หน้ามาที่ระเบียงด้วยทีท่าไม่รีบร้อน เลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทเป็นคำถาม ก่อนจะถลึงตาโตเมื่อเห็นแขกผู้มาเยือน เขาไม่รอช้าวิ่งลงจากตัวบ้าน ในขณะที่ผู้จัดการไร่เดินตามหลังมาอย่างสงบ แต่คนเป็นลูกเห็นแววดุดันในดวงตารียาวยามมองสบเธอได้อย่างชัดเจน

“สวัสดีค่ะ” กศิณายกมือไหว้คนทั้งสอง แล้วเอ่ยเล่าจุดประสงค์ของการมาทันที “ดิฉันมาสมัครงานค่ะ”

“สมัครงาน? พูดใหม่อีกทีสิ ฉันไม่ได้ฟังอะไรผิดไปใช่ไหม” ศานต์เอียงหน้าถามอย่างไม่เชื่อหู ในขณะที่หญิงสาวเพื่อนสนิทของเขาหัวเราะอย่างแจ่มใส ด้วยสัมภาษณ์กันมาก่อนหน้านี้แล้ว

“ฉันจริงจังนะคุณ ไม่ได้พูดเล่น พอดีบริษัทเก่าเขาเปลี่ยนเป็นรับแต่ผู้ชาย ผู้หญิงอย่างฉันก็ตกงานน่ะสิ ฉันมีภาระต้องรับผิดชอบที่บ้าน แล้วคุณน่ะเป็นหนทางที่ฉันจะได้งานเร็วที่สุด ฉันทำได้ทุกอย่างเลยนะ จะงานอะไรก็ได้ บอกมาเถอะ ทำได้หมดเลย จริงๆ นะ” หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ทีท่าเว้าวอน

“งานเก่าเธองานอะไร ทำไมเขาถึงรับแต่ผู้ชาย”

“เป็นคนส่งของ ตอนนี้เขาไม่รับผู้หญิงเพราะบางทีไปต่างจังหวัดดึกๆ มันอันตราย เขารับผิดชอบชีวิตสาวน้อยอย่างฉันไม่ไหว” คนของานแกล้งพูดติดตลก แต่ยังคงตีหน้าขึงขัง

ศานต์หรี่ตามอง โผล่มาแบบนี้ก็ดีหรอก เมื่อเขาและพี่สาวของอาคเนย์กำลังนึกถึงเธออยู่ แต่อดประหลาดใจไม่ได้ที่หญิงสาวโผล่มาหาเขาถูกที่

วูบหนึ่งเผลอนึกไกลว่าใครส่งเข้ามาหรือเปล่า ช่วงนี้สถานการณ์ที่ไร่ไม่ค่อยดีนัก เขาเผลอไปขัดแข้งขัดขาบุคคลนอกไร่ทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ รู้ดีว่าเป็นช่วงที่ควรระวังตัวอย่างที่สุด ทางไร่จึงไม่ได้รับคนงานใหม่นอกจากคนคุ้นเคยที่หมู่บ้านมานานหลายเดือนแล้ว

“โธ่คุณ ฉันเคยช่วยเป็นไม้กันคุณลิลลี่ให้คุณนะ แค่นี้คุณจะช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ” คนพูดกอดอกมองเขาหน้าตายู่ยี่ ดูเหมือนจะลืมไปเลยว่ากำลังของานจากว่าที่เจ้านายอยู่ แถมเรื่องที่ทวงบุญคุณไปน่ะ ก็เป็นเธอขอเขาเข้างานก่อน

“แล้วถ้าฉันตอบว่าไม่ล่ะ”

“ฉันก็ว่าไม่...ไม่คิดว่าคุณจะใจร้ายกับฉันขนาดนี้!” กศิณาโวยลั่น

ช้องนางหัวเราะเสียงใส รู้สึกถูกชะตากับภาพหญิงสาวทำแก้มป่องถลึงตามองทั้งที่มันไม่โตเพิ่มเท่าไร เริ่มเห็นแววคนที่จะมาเคียงข้างเจ้าของไร่แทนที่เธอ เมื่ออีกไม่นานเธอก็ต้องไปจากที่นี่ ในไร่ไม่มีคนกล้าต่อคำกับศานต์ ไม่ใช่เขาโหดร้ายทารุณอะไร ศานต์เป็นคนยิ้มง่ายแต่ความจริงกลับปิดกั้นตัวเองไว้ตลอดเวลา เหมือนใจดีแต่ไม่มีใครรู้ว่ากำลังคิดอะไร อารมณ์ก็แปรปรวนบ้าง ทุกคนจึงอยู่ห่างๆ อย่างเกรงใจ

จึงคล้ายว่าศานต์ยืนอยู่บนยอดเขาสูง แวดล้อมไปด้วยผู้จงรักภักดี แต่แทบไม่มีมิตรแท้ให้เปิดใจคุยได้

ไม่รู้ว่ากศิณามองไม่เห็นเส้นที่ศานต์ขีดขึ้นเลยกล้าก้าวล่วงล้ำ หรือเป็นเพราะเพื่อนเธอนั้นไม่ได้ขีดเส้นกั้นหญิงสาวตั้งแต่แรก

“ฉันเห็นแล้วนึกถึงเวลาฉันคุยกับแกเลยไอ้ศานต์ ถ้ามียุ้งข้าวอยู่นะ แกไม่เหงาหรอกเชื่อฉัน รับๆ ไปเถอะ ไม่ก็รับมาเป็นตำแหน่งเพื่อนแกอีกคนก็ได้ แกจะปล่อยเขาตกงานไปอย่างนี้เหรอ ดูน่าจะสู้งานอยู่นะ ใช่ไหม” ประโยคสุดท้ายหันไปถามคนมาของานพร้อมส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“ใช่ค่ะ ยุ้งไม่เกี่ยงงานเลย ให้ทำอะไรทำได้หมด งานไหนที่ทำไม่เป็นยุ้งก็พร้อมจะเรียนรู้นะคะ มันฝึกกันได้ค่ะฝึกกันได้ เชื่อสิ!”

ตาเรียวเล็กนั้นเปล่งประกายมุ่งมั่นจนเจ้าของไร่เกือบคล้อยตาม แต่ถูกขัดขึ้นเสียก่อน

“ทางไร่ไม่ได้ขาดคนงานนะครับคุณศานต์ รับมาเพิ่มก็อาจจะไม่มีประโยชน์อะไร” ผู้จัดการไร่ซึ่งยืนอยู่หลังเจ้านายหนุ่มพูดอย่างสงบนิ่ง ดวงตานั้นสบตรงมาที่หญิงสาว

กศิณาแอบเหลือกตาทำหน้าไม่พอใจใส่พ่อ ดีว่าไม่มีคนอื่นเห็น

“เธอไปอยู่ที่รีสอร์ตไหม ช่วยงานพี่ลินกับพี่รุ้ง ทั้งสองคนเคยถามหาเธอด้วยนะ บอกว่าอยากแชร์ไอเดียการออกแบบกับเธอ”

คำตอบของศานต์ทำให้คนมาของานยิ้มหน้าบาน กำลังจะตอบตกลงหากแต่คิดได้เสียก่อนว่าเธอควรจะอยู่ ณ ที่ใด

ในเมื่อจะตามจับผิดพ่อ แล้วจะไปอยู่ที่อื่นได้ยังไงกันเล่า!

“คือ...ให้ฉันแชร์ไอเดียก็พอได้ แต่ฉันอยากทำงานในไร่นี้อ่ะคุณ ดูมีอะไรน่าสนุกตั้งหลายอย่าง คุณมีทั้งฟาร์มโคนม ไร่สตรอว์เบอร์รี ฉันทำงานพวกนี้พอได้นะ ส่วนงานออกแบบไม่รู้อะไรเลย ถ้าให้ฉันไปเรียนรู้ชั่วคราวอ่ะได้ แต่ถ้าให้ทำเป็นงานน่ะไม่ได้แน่ ต้องเรียนอีกเยอะ ไม่คุ้มเงินเดือนจ้างหรอก จ้างฉันทำงานในไร่ก่อนนะคุณ เท่าไรก็ได้ พอฉันเริ่มรู้เรื่องดีไซน์เยอะๆ จะให้ฉันไปช่วยงานทางนั้นฉันก็โอเค”

กศิณาวางแผนชีวิตการทำงานให้ตนเองเสร็จสรรพ พยายามยิ้มหวานตาหยีอ้อนชายหนุ่มให้รับเธอเข้าทำงาน

“ถ้ายุ้งอยากอยู่ที่นี่ก็ให้อยู่เถอะศานต์ เดี๋ยวฉันสอนงานเองก็ได้ ฉันช้องนางนะ เป็นสัตวแพทย์ของฟาร์มนี้ แต่จริงๆ ก็ทำได้ทุกตำแหน่งนั่นละ”

เจ้าของไร่เหล่ตามองเพื่อนสนิท ในอดีตเขาเคยคิดจะยกไร่ให้เจ้าหล่อนดูแลทั้งหมดเพราะช้องนางทำได้ทุกตำแหน่งอย่างที่ว่า ทั้งยังคล่องแคล่วกว่าเขามาก เนื่องจากติดตามเรียนรู้งานจากพ่อแม่เขาตั้งแต่เด็ก ผิดกับลูกเจ้าของไร่ที่ไม่เคยใส่ใจ เวลามีปัญหาจึงต้องปรึกษาช้องนางเสมอ

การตัดสินใจของช้องนางถือว่ามีน้ำหนักพอดู

“ทำไหวแน่นะ งานในไร่น่ะหนักนะ” ศานต์หันมาย้ำกับว่าที่คนงานคนใหม่

“ไหวสิคะ เชื่อมือยุ้งข้าวเถอะ” หญิงสาวยิ้มจนแก้มขึ้นเป็นลูกกลมเด่นชัด “ว่าแต่ไม่รบกวนคุณช้องดีกว่าค่ะ คุณอาด้านหลังนี่เป็นผู้จัดการไร่ใช่ไหมคะ น่าจะรู้เรื่องในไร่ดี เดี๋ยวให้คุณอาเขาสอนก็ได้ค่ะ” เธอผายมือไปทางเชษ

ศานต์พยักหน้ารับ

“ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่หนักช้องมาก ก็ช่วยๆ กันดูนี่แหละ แต่เธออย่าวุ่นวายอาเชษมากนะ อาเขาไม่ชอบความวุ่นวาย” เจ้าของไร่เตือนล่วงหน้า ไม่อยากเห็นคนงานใหม่โดนผู้จัดการไร่ดุ เชษเป็นคนโลกส่วนตัวสูง แม้จะเป็นคนสุภาพเรียบร้อยแต่ไม่ชอบให้ใครวุ่นวายมากนัก แล้วดูท่าคนตรงหน้าวุ่นวายน้อยเสียเมื่อไหร่

“แปลว่าคุณรับฉันเข้าทำงานแล้วใช่ไหมคะ เย้!” กศิณากระโดดเกาะแขนเจ้านายหนุ่มด้วยความดีใจ ก่อนจะต้องร้องโอ๊ย! เมื่อรู้สึกว่าหลังเริ่มจะแบกรับน้ำหนักจากเป้ไม่ไหว บิดร่างไปมาเล็กน้อย สีหน้าเจื่อนลง

“แบกอะไรมา ดูท่าจะหนักนะ” คนถูกเกาะถามขณะดึงแขนหลบไปไพล่หลังไว้ คล้ายระแวงว่าจะโดนเกาะแบบเมื่อครู่อีก

กศิณาหรี่ตามองพลางลอบยิ้ม แหม...เจ้านายเธอนี่หวงเนื้อหวงตัวเสียด้วยสิ ไม่ให้ใครถูกตัว สงสัยจะกลัวผื่นขึ้น! อยากจะชะโงกมองแขนเขาอีกทีว่าที่จับไปเมื่อกี้มีเชื้อโรคติดไปหรือเปล่า แต่ทำไม่ได้เพราะเขาโบกมือไล่ก่อน 

ไปกรอกใบสมัครที่สำนักงานไป ให้อาเชษพาไปแล้วกัน ฝากหน่อยนะครับ ดูว่ามีห้องพักไหนว่างบ้าง แล้วก็พาไปตรวจสุขภาพกับทำประวัติไว้ หมออยู่จะได้เรียบร้อยวันนี้ไปเลย

“ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวประนมมือไหว้อย่างทะเล้นแล้วเดินไปหาเชษ ยักคิ้วให้เพื่อส่งข้อความไปหา

ไม่ได้ผิดคำสั่งนะ...ไม่ได้บอกศานต์ว่าเธอเป็นใคร ไม่ให้ใครรู้ว่ารู้จักกับพ่อและไม่ได้เอ่ยปากถามเรื่องแม่


*****

กลัวแทนพ่อ ไอ้ยุ้งน่าจะป่วนหนักแน่

>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #223 ห่วงโซ่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 17:00

    คุณศานต์ทำเปนเข้ม

    #223
    1
    • #223-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 23)
      2 ตุลาคม 2561 / 19:53
      เข้มชั่วคราวเท่าน้าน
      #223-1
  2. #206 Nahn_Niratsikarn (@niratsikarn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 20:56

    แหมคุณศาน๖์คะ ทำมาเปนหวงเนื้อหวงตัวววววววว

    #206
    1
    • #206-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 23)
      23 กันยายน 2561 / 22:39
      สงสัยกลัวว่าถ้าจับ จะไม่ยอมปล่อย :P
      #206-1
  3. #24 ห่วงโซ่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 00:17
    &#128525;&#128525;&#128525;&#128525;จิกหมอนๆๆๆๆ
    #24
    1
    • #24-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 23)
      11 ตุลาคม 2560 / 21:16
      อิอิ ระวังหมอนขาดดด
      #24-1
  4. #7 รวยรริน (@penguinyim) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 00:54
    ทำไมคุณศานต์ไวไฟแบบนี้ รอนะคะ
    #7
    1
    • #7-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 23)
      9 กันยายน 2560 / 17:00
      นั่นสิ อิอิ คุณศานต์เขาขี้มโนค่าาา
      #7-1