หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,868 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22

    Overall
    44,868

ตอนที่ 19 : 6.1 คนไม่สำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    19 ต.ค. 61

“ไร่กว้างมากไหมคะน้าศานต์ พิมอยากเดินทัวร์ค่ะ” กศิณาหันไปหาเจ้าของไร่ที่ยิ้มรับด้วยท่าทางใจดี

“ถามคนที่นี่ก็ว่าไม่กว้างหรอกครับหนูพิมส่วนใหญ่เดินกันทั้งนั้น ปั่นจักรยานบ้าง มีไม่กี่คนที่ใช้มอเตอร์ไซค์ แต่เคยมีแขกจากรีสอร์ตมาเดิน เห็นบ่นว่าขาลากเหมือนกัน ถ้าจะเดินชมให้ครบทั้งไร่ทั้งฟาร์มก็น่าจะครึ่งวันเป็นอย่างน้อย”

เธอยิ้มรับทันทีที่เขาบอกกล่าว ประเมินจากตอนที่นั่งรถผ่านรั้วด้านหน้า ดูท่าพื้นที่คงใกล้เคียงกับมหาวิทยาลัยที่เคยเรียน เดินได้สบายๆ แต่สำหรับคุณตาใหญ่คงไม่เหมาะนัก

“คุณตาคะ กลับไปรอพิมที่รีสอร์ตนะคะ ขอพิมไปเดินเล่นรอบไร่สักหนึ่งรอบแล้วจะตามกลับไปค่ะ รบกวนคุณอาผู้จัดการไร่นำทัวร์หน่อยได้ไหมคะ”

“ตาไปด้วย”

ชายชราทำท่าจะตาม กศิณาจึงหันหาตัวช่วย

“น้าศานต์คะ รบกวนพาคุณตาไปพักได้ไหมคะ แดดมันแรงเดี๋ยวคุณตาเป็นลม พิมขอยืมตัวคุณอาผู้จัดการไร่ไม่นานค่ะ ไม่ได้จะทัวร์ละเอียด แค่จะเดินเอาบรรยากาศ” อันที่จริงแค่จะหลบไปหลังพุ่มไม้ด้วยซ้ำ

ศานต์ปฏิบัติตามคำขอแต่โดยดี พาคุณตาใหญ่ขึ้นไปนั่งบนรถรางพร้อมสั่งให้คนขับออกรถ

กศิณาหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้จัดการไร่ ยกมือขึ้นกอดอกมองด้วยท่าทางหาเรื่องตั้งใจประกาศสงครามทั้งที่กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเธอก็แพ้ย่อยยับทุกที และดูท่าหนนี้ก็...เอาน่า ลองสู้สักตั้ง

“ทำไมมาอยู่ที่นี่ละคะ...”

“ยุ้งข้าว?

อย่างที่คาด ถึงจะห่างหายไม่ค่อยเจอหน้า แต่กศิณาเชื่อว่ายังไงเขาก็จำเธอได้

“ค่ะ ยุ้งเอง มีอะไรจะบอกหนูไหมคะ?

“เรามาอยู่นี่ได้ยังไง”

“หนูมาที่นี่ได้ยังไงมันไม่สำคัญเท่ากับ...พ่อมาทำอะไรที่นี่มากกว่า ที่ไร่ข้างโกลเด้น ฮิลล์ รีสอร์ต” ทั้งชื่อรีสอร์ต ทั้งสรรพนามแทนตัวอีกฝั่งถูกเน้นชัด ไม่สนใจกฎเกณฑ์ที่ทางบ้านกำหนดไว้ มองผู้ให้กำเนิดด้วยแววตาคาดคั้น “ต้องให้ยุ้งย้ำไหมคะ รีสอร์ตน้าอัคมีห้องเสื้อของแม่อยู่”

เงียบ...ทุกอย่างนิ่งสงบ ไม่มีแม้แต่เสียงใดเล็ดลอดออกจากลำคอคนที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ถ้าไม่ใช่ว่าลมโชยอ่อนปะทะผิวกายจนเดรสสีฟ้าของเธอปลิวน้อยๆ กศิณาคงจะคิดว่าเวลาถูกหยุดไว้

“ทำไมคะ ทำไมพ่อต้องมาอยู่แถวนี้ ใกล้ๆ แม่แบบนี้” กระตุ้นอีกนิดเมื่อเขาไม่คิดตอบ

“พี่มาทำงาน ไม่ได้มาหาใคร” ผู้เป็นพ่อใช้สรรพนามแทนตัวตามกฎของบ้าน น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าพลังบางอย่างในดวงตาเรียวดุคู่นั้นกำลังบังคับให้เธอเรียกขานตามข้อตกลงเช่นกัน

กศิณาหลับตาเม้มปากแน่น ความอึดอัดทับถมในอก วันนี้ตั้งใจว่าจะขอ ดื้อก็เอาให้สุดเลยแล้วกัน เพราะไม่รู้ว่าจะมีครั้งหน้าไหมที่เธอจะ บ้าบิ่นขนาดนี้

“พ่ออยู่ใกล้แม่มาตลอดห้าปี...ใช่ไหมคะ” เอ่ยถามทั้งที่อะไรบางอย่างมันจุกอยู่ที่คอ

ห้าปีกว่าแล้วที่พ่อของเธอกลับมาทำงานที่ไร่นี่ ช่วงเวลาเดียวกับที่รีสอร์ตเปิด และเป็นช่วงเดียวกับที่เธอได้รู้นามสกุลแม่

ยุ้งยังเด็ก โตขึ้นพี่จะเล่าให้หนูฟัง ระหว่างนี้ก็ตั้งใจเรียนนะ ไม่ต้องไปตามหาแม่ ไม่ต้องตามสืบ ไม่ต้องถามอีก สัญญากับพี่ได้ไหม

เด็ก...ทั้งที่ตอนนั้นเธอใกล้บรรลุนิติภาวะแล้ว

กระนั้นก็ตอบตกลงโดยไม่มีข้อแม้ สัญญาค่ะพี่เชษก็อย่าลืมน้า หนูโตเมื่อไหร่ต้องเล่าเรื่องแม่ให้ฟัง

ตั้งแต่ยังเล็ก เธอถูกสอนให้เรียกคุณปู่คุณย่าว่าพ่อกับแม่ ส่วนพ่อกับอานั้นเธอต้องเรียกว่าพี่ แม้เธอจะไม่ค่อยเข้าใจในเหตุผลนัก แต่ก็มิได้โต้แย้งขัดขืน โตมาก็ชินเสียแล้วกับการเรียกแบบนี้ หากยามพลั้งเผลอมักถูกเอ็ดทุกทีไป เหตุผลของกฎข้อนี้คงเป็นเพราะเธอไม่มีแม่ และเธอก็ยอมที่จะไม่มีแม่ต่อมาอีกหลายปีทั้งที่มีเบาะแสให้ค้นหา เชื่อใจว่าพ่อจะให้คำตอบตามสัญญา

หลังเรียนจบรับปริญญาก็ลุ้นแล้วลุ้นอีกว่าเมื่อไหร่เขาจะเล่า แต่สงสัยนิยามคำว่า โตของเราคงไม่เท่ากัน

“แล้ว...วันนั้นที่พ่อบอกว่าห้ามหนูพูดถึงเรื่องนี้อีกเด็ดขาด” นี่คือสิ่งที่เขาสั่งไว้ในวันที่เธอโทรถามยามได้พบกับไพลินและพลอยรุ้ง

“ใช่”

สั้น...กระชับ...ชัดเจน

กศิณาเม้มปาก เงยหน้าเพื่อขับไล่หยาดน้ำตรงขอบตาร้อนผ่าว

...การรักษาสัญญา คือการรักษาเกียรติ เสียงของพ่อดังมาจากอดีตอันแสนไกล

เผลอยกมือขึ้นลูบหางคิ้วด้านขวา ร่องรอยคงจางไปมากแล้ว แต่คำพูดที่ได้ยินในวันนั้นไม่เคยเลือนจากใจ

ลิงน้อยวัยเก้าขวบปีนบันไดที่พาดต้นไม้ แต่เพราะมันเก่าจนผุพังเธอจึงตกลงมาจนได้แผล ร้องไห้งอแงให้พ่อเข้าปลอบ เขาให้เธอสัญญาว่าจะไม่เล่นซนปีนที่สูงอีก ด้วยกลัวจนฝังใจทำให้เธอยอมทำตามแต่โดยดี

นอกจากนี้เขายังย้ำสอนเด็กประถมให้ยึดมั่นในวาจา

แต่วันนี้พ่อกลับทำลาย เกียรติด้วยมือของตัวเอง

“ค่ะขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ทำให้หนูรู้ว่าคำสัญญามันก็แค่คำโกหกล่วงหน้าเท่านั้น” พยายามปั้นแต่งประโยคให้สวยที่สุดเพื่อเลียนแบบสิ่งที่เขาเคยสอนสั่งหวังประชด ปฏิเสธตั้งแต่แรกยังดีเสียกว่าให้ความหวังด้วยคำมั่น แล้วก็ปัดมันทิ้งแถมยัง...กระทืบซ้ำ

“พี่ไม่เคยผิดคำสัญญา แต่เมื่อหนูโตขึ้นจะรู้เองว่า บางครั้ง...เราก็ต้องลำดับความสำคัญ” ไม่ใช่แค่กระทืบซ้ำแล้ว นี่เขาขยี้ราวกับคำพูดนั้นไม่มีค่าอะไรเลย

กศิณาตัดสินใจเดินจากทันทีที่หยาดน้ำตาเม็ดแรกร่วงเผาะ เธออาจจะสำคัญไม่พอ

แม้จะรู้สึกปวดร้าวราวมีใครมาบีบหัวใจ แต่ก้าวต่อก้าวที่เดินนั้นหนักแน่นมั่นคง ไม่ว่าเขาจะเอ่ยเช่นไร บุคคลตัวอย่างไม่อาจเป็นตัวอย่างที่ดีได้ แต่เธอยังคงเชื่อมั่นเสมอว่าคำใดที่หลุดจากปากไปแล้ว คำนั้นไม่คืนกลับ

เธอไม่ได้อยากให้พ่อกับแม่คืนดีกัน ไม่ได้อยากได้ครอบครัวสุขสันต์ แค่อยากรู้เหตุผลเพื่อทำความเข้าใจ เคยสัญญาว่าจะหาคำตอบให้ตัวเองให้ได้ แต่เมื่อหนทางลัดที่สุดไม่เป็นใจก็คงต้องลงมือเอง

*****

ยุ้งเอ้ย เข้มแข็งนะ จัดไปเลยจ้ะอยากทำอะไร

>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #204 C2TR01 (@C2TR01) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 01:10
    ทำไมพ่อทำแบบนี้
    #204
    1
    • #204-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 19)
      23 กันยายน 2561 / 22:40
      สงสารยุ้งเนอะ
      #204-1
  2. #203 Nahn_Niratsikarn (@niratsikarn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 23:59

    สงสารรรรรรร

    #203
    1
    • #203-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 19)
      23 กันยายน 2561 / 22:40
      T^T ช่าย
      #203-1
  3. #53 บังลังก์นี้มิมีใครจอง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 16:12
    โดนเข้าใจผิดเลย
    #53
    1
    • #53-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 19)
      15 ตุลาคม 2560 / 15:54
      ยุ้งน่าสงสารรร
      #53-1
  4. #21 ห่วงโซ่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 23:18
    อ้าววว อิคุณศานต์นี่
    #21
    1
    • #21-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 19)
      11 ตุลาคม 2560 / 21:13
      5555 อย่าพึ่งว่าคุณศานต์น้า เขาเเค่เข้าใจผิด
      #21-1